De multiculturele maatschappij
Vandaag de dag leven we in wat sommigen een multiculturele maatschappij noemen. De facto komt het eigenlijk neer op een geenculturele maatschappij of een multicriminele maatschappij. Niet omdat de vele bevolkingsgroepen die ondertussen hier aanwezig zijn van nature criminelere zouden zijn, maar omdat de multicultuur een negatief effect heeft op iedereen, zowel allochtoon als autochtoon. Islamitische allochtonen komen uit gebieden waar de staat nog niet het monopolie op geweld effectief kan afdwingen, waar discriminatie vaak nog schering en inslag is (de discriminatie van Berbers door de Arabische elite in Marokko en Algerije bv) en waar de maatschappij vanzelf veel militanter zal reageren op zijn omgeving. Wij daarentegen hebben een maatschappij waarin de meerderheid van de bevolking het gezag en het geweldsmonopolie van de politie heeft aanvaard. Iets dat ook meetelt in de werking van de ordehandhaving.
Onze maatschappij wordt echter ook gekenmerkt door een groeiend egoïstisch invidualisme en morele decadentie. Niet dat ik met dat laatste bedoel ik niet dat ik hier een Victoriaanse preutsheid tentoon wil gaan spreiden. Het houdt echter wel in dat ik mij verzet tegen uitspattingen als de Gay Parade waar mensen het nodig vinden om zich in de meest obscene kledij te steken en zich tegoed te doen aan hun exhibitionistische driften. De “homoseksuele zaak” is dan ook allesbehalve gediend met een collectie geperverteerden die over de grond rollen. Deze westerse “cultuur”uitingen zijn dan ook allesbehalve geschikt voor de islamitische gemeenschappen, waar ik ze trouwens groot gelijk in geef.
De multiculturele lobby
Wat wil echter de multiculturele lobby? Zij willen een wijde waaier aan onverzoenbare culturele uitingen verenigen in een soort multicultuur, die eigenlijk neerkomt op een uniforme monocultuur. En daar ben ik tegen, ik wil namelijk niemand zijn culturele eigenheid ontnemen en ik wil niet dat iemand zijn cultuur opdringt aan iemand anders. Laat staan dat ik wil dat culturelen met elkaar in botsing komen of dat mensen ontworteld worden. Elke cultuur is geschapen door de eeuwen, door economische conjuncturen, door geografische kenmerken (Arabieren zullen water als een rijkdom beschouwen, wij als een overlast), door religieuze ontwikkelingen, door oorlog, etc… Het is dan ook van vitaal belang om culturen te laten op de plaatsen waar zij zijn ontstaan. Ben ik dan tegen culturele uitwisseling? Uiteraard niet, het kan enkel leiden tot een verrijking. Maar het grote verschil tussen culturele uitwisselingen en multiculturaliteit is dat bij het eerste stukken van de culturen worden bekeken en uitgewisseld, maar dat bij het laatste de hoop wordt samengegooid en het slechte uit de betrokken culturen uiteindelijk hetgene is dat het meeste komt bovendrijven.
En stel nu eens dat de multiculturaliteit zich over de wereld verspreid. Hoe saai moet reizen dan wel niet worden. Het verschil tussen een dagje Antwerpen en een dagje Bangkok wordt dan de huidskleur van het personeel dat je bedient aan de kassa van de lokale Mc Donalds. Want de progressieve motor achter de multiculturaliteit beseft zelf niet dat zij het kapitalistische globalisme steunen door hun beleid. “In de grond zijn alle culturen gelijk” is dan ook alleen van toepassing in een manier die neerkomt op “Uiteindelijk moeten we allemaal eten, ademen en ons ontlasten om te overleven“. Culturen zijn niet gelijk, ze zijn gelijkwaardig en geografisch gebonden. Diegenen die de multiculturaliteit willen verspreiden, dienen een agenda die de facto eigenlijk de culturele eigenheid wil vernietigen.
Geen deporatie, maar remigratie
Vreemdelingen hebben zich inderdaad aan te passen of op te krassen. Daarbij moet men ook rekening houden dat wij met 6 miljoen Vlamingen zijn en dus geen grote groepen allochtonen tegelijk kunnen doen assimileren, dat is immers een proces dat meerdere generaties nodig zal hebben. Vaak wordt echter een propaganda gevoerd van “Smijt ze buiten“, wat in mijn ogen totaal fout is. We moeten de allochtonen hier tonen dat zij in zich de zaden van een culturele en economische elite in hun landen van herkomst hebben. Het geld dat ze hier opbouwen en het onderwijs dat ze hier krijgen, kan in hun landen van herkomst dienen om hun land op te bouwen en te doen uitgroeien tot een economisch en cultureel machtscentrum, in de hoop dat zij het ook niet laten vervallen in een maatschappij van liberaal individualisme en socialistisch egalitarisme.
Maar op dit moment zullen ze uiteraard niet vrijwillig vertrekken. Je zou ze ook gek verklaren met het pamperbeleid dat de huidige staat voert. Blijkbaar acht het huidige beleid de allochtone bevolking niet in staat om voor zichzelf te zorgen en moeten zij duizenden euro’s aan subsidies en voortrekkingscampagnes geven aan hen. Men moet in plaats van dit neerbuigende paternalisme dan ook dringend werk maken van een paar basiselementen:
-
het ontbinden van de Belgische staat die enkel bestaat om de belangen van de Franskiljons in de Vlaamse Rand te verdedigen (de MR is bv momenteel de grootste partij in Wallonië dankzij die éne zetel van Vlaamse Franskiljons) en die de Vlamingen en Walen tegen elkaar uitspeelt;
-
herstel van orde in alle wijken en desnoods met de zware middelen de criminaliteit aanpakken;
-
een einde van het neerbuigende paternalisme naar de allochtone gemeenschap toe;
-
een actief remigratiebeleid steunen waarbij allochtonen wordt getoond hoe zij hun land van herkomst kunnen opbouwen tot economische en culturele machtscentra;
-
een volledige migratiestop zodat Vlaanderen zijn volledige energie kan richten op de eigen maatschappij op orde brengen en te werken aan een “Culturele Revolutie” (met excuses voor de Mao-verwijzing) om mensen terug een identiteitsbesef te geven;
-
voorrang geven aan projecten van culturele uitwisselingen zonder daarbij grote vreemde bevolkingsgroepen naar hier te halen. Multiculturaliteit zorgt immers enkel voor een botsing tussen culturen, niet voor de uitwisseling van positieve elementen.
Wat wij volksnationalisten willen is een cultuurglobalisme, waarbij culturelen positieve elementen uitwisselen, maar niet zich op elkaars grondgebied gaan vestigen. Een wereld waarin geen wereldmacht zijn wil oplegt aan militair zwakkere landen, maar waar elk volk aan eigen gekozen tempo een eigen richting van ontwikkeling kiest. Een wereld waarin reizen nog een avontuur is en niet in een Mc Donalds gaan eten in een ander land.