Voetbal; een feest?

Marokko heeft vanavond blijkbaar België verslagen met 1-4. Proficiat voor Marokko dus, al kan voetbal mij eerlijk gezegd niet veel schelen. Maar ik weet wel dat ik nogal eenzaam sta met die houding. Over de Rode Duivels als symbool van het afbrokkelende België, daar ga ik later nog wel eens iets over schrijven.

Het is echter ook interessant om de manier van vieren te vergelijken. Toen ik daarstraks terugkwam van ‘t Stad heb ik de manieren gezien waarop Marokkaanse inwoners van Borgerhout menen dit te vieren. Dat zij met vlaggen zwaaien en met vlaggen wapperen terwijl zij al toeterend rondrijden in hun auto’s, tot daartoe. Zoiets is misschien lastig voor sommigen, maar wil ik er gerust bijnemen. Het toont echter ook wel waar hun loyaliteit en identiteitsbesef ligt. Zij voelen zich helemaal niet thuis hier, zij voelen zich in de eerste plaats Marokkaan. En terecht ook, hun cultuur en religie hoort dan ook thuis in Marokko en niet hier.

Maar ik wist niet, men leert wat bij in Borgerhout, dat met afval smijten en trappen er ook bij hoorde. Of op geparkeerde auto’s slaan en vuilniszakken kapottrekken, een mens moet immers zijn energie loslaten zeker? De politiewagen die voorbijreed kreeg ook een leuk gebaar van velen, waarbij vooral één vinger graag en veel getoond werd. En nee, het is niet de duim.

Nu, dat mensen willen vieren dat hun team wint, akkoord. Dat niet met wat toeteren en vlaggengezwaai verloopt, akkoord. Maar moet men dan ook beginnen gooien met afval en trappen tegen alles wat los- en vastzit?