Verzwegen protest in het Europees parlement

Hebt u dit op het nieuws gezien?

 

De wortels van Al-Qaida (1)

Al-Qaida is geen monolitisch blok en het is ook niet van dag 1 op dag 2 ontstaan. De ideologische onderbouwing van Al-Qaida is een proces dat reeds jaren bezig is en o.a. zijn oorsprong heeft in het Saudië-Arabië van de jaren ‘60 en ‘70.

Het Arabië van Saoed

In het begin van de 20ste eeuw veroverde de dynastie van het Huis van Saoed het huidige Saudië-Arabië en voerde zijn radikale islamistische versie van de islam in; het wahabisme. Ondanks wat vele denken, wordt dit niet gevolgd door de meerderheid van de bevolking in dat land. In het zuidoosten van het land wonen bv Sjiieten en in het gebied van de Hejaz (van het noordwesten tot een gebied iets ten zuiden van Mekka) wordt zelf een iewat vrijere versie van de islam aangehangen. Maar momenteel worden deze verscheidene strekkingen onderdrukt door de radikale wahabieten.

Het Huis van Saoed is echter enkel in naam wahabitisch. Zij steunen dan wel de fundamentalistische predikanten die wereld worden rondgestuurd, maar zelf staan zij bekend als decadent en vadsig. Nepotisme heerst alom. Dat zij de fundamentalistische wahabieten steunen, heeft dan ook meer te maken met het behoud van de eigen macht. Zo moesten deze radikale predikanten in het midden van de twintigste eeuw ervoor zorgen dat het socialisme en het nationalisme geen voet konden krijgen in Saudië-Arabië. Zij boden immers een (seculier) alternatief voor de vadsige en nepotistische Saudische dynastie.

Verwonderlijk was het dan ook niet toen er hier een reactie tegen kwam. Radikale moslims, geïndoctrineerd door de predikanten die gesteund werden door het regime, kwamen in opstand tegen het regime en wensten dit omver te werpen. Zij verspreiden geschriften waarin zij (terecht in mijn ogen trouwens) het huis van Saoed onbekwaamheid verweten en hun levensstijl, die wel héél fel contrasteerde met de strakke interpretatie van de islam, zwaar op de korrel nam.

De belegering van de Grote Moskee

Op 20 november 1979 namen een 1400 radikale militanten de Grote Moskee in. Zij barrikadeerden de deuren en gebruiken het omroepsysteem van de Grote Moskee om hun boodschap mee te delen. De inwoners van Mekka kregen te horen dat het Huis van Saoed onwettig was en dat de Mahdi was gekomen. Saoedie-Arabië zou vervolgens volgens de sharia worden bestuurd. De leider van deze opstand was Juhayman al-Otaibi. In het verleden had hij reeds pamfletten opgesteld, die gedrukt moesten werden in Koeweit vanwege de censuur in Saoedie-Arabië, die o.a. opriepen tot het omverwerpen van het Huis van Saoed en het verdrijven van alle buitenlanders uit Saoedie-Arabië. De volledige lijst van zijn ideologische punten kan men ook hier vinden, maar ik zal het ook hieronder even (in het Engels) plaatsen.

1. The imperative to emulate the Prophet’s example—revelation, propagation, and military takeover.
2. The necessity for the Muslims to overthrow their present corrupt rulers who are forced upon them and lack Islamic attributes since the Quran recognizes no king or dynasty.
3. The requirements for legitimate rulership are devotion to Islam and its practice, rulership by the Holy Book and not by repression, Qurashi tribal roots, and election by the Muslim believers.
4. The duty to base the Islamic faith on the Quran and the sunnah and not on the equivocal interpretations (taqlid) of the ulama and on their “incorrect” teachings in the schools and universities.
5. The necessity to isolate oneself from the sociopolitical system by refusing to accept any official positions.
6. The advent of the mahdi from the lineage of the Prophet through Husayn ibn Ali to remove the existing injustices and bring equity and peace to the faithful.
7. The duty to reject all worshipers of the partners of God (shirk), including worshipers of Ali, Fatimah and Muhammad, the Khawarij, and even music.
8. The duty to establish a puritanical Islamic community which protects Islam from unbelievers and does not court foreigners

De Saoedi’s stuurden hun Nationale Garde op de Moskee af, maar werden meerdere keren teruggeslagen. Later zou blijken dat de fundamentalisten nog waren getraind geweest door het Saoedische leger en hun training ten volste hadden benut. Pas door het gebruik van pantserwagens en Franse militaire adviseurs konden de Saoedi’s de bovengrondse verdiepingen van de Grote Moskee heroveren. De kelder zou pas heroverd worden nadat hij vol gas was gepompt, en dan nog ten koste van dozijnen mensenlevens. Tijdens het hele beleg hadden de Saoedi’s een panische angst dat hun eigen veiligheidstroepen zich tegen het regime zouden keren, zij beseften immers ook maar al te goed dat zij zelf de zaden van deze opstand hadden gezaaid.

Een verdeeld land

De enorme angst van het Huis Saoed voor de eigen bevolking vind men ook in een ander opmerkelijk feit. Toen de Jordaniërs hulp aanboden bij de belegering van de Grote Moskee werden zij vriendelijk, doch kordaat afgewimpeld. De Jordaanse monarchie, de Hasjemieten, waren immers de heersers geweest van de Hejaz. Saoud kwam uit het centrale woestijngebied, de Nejd, waar de islam ook veel radikaler werd geïnterpreteerd. De Hejazi’s worden ook nog steeds als tweederangsburgers behandeld in hun eigen land (waar kennen we dat van?). Als de Jordaniërs zouden ingrijpen, dan vreesde het huis van Saoed een enorme opleving van Hejaziseparatisme. Een Saoedische officier zei daarover: “Er werd gevreesd dat de Jordaniërs nooit meer weg zouden gaan als ze naar Mekka zouden komen”.

Anderzijds hadden de Saoedi’s wel geluk dat de fundamentalistische opstandelingen Mekka hadden uitgekozen als plaats van hun opstand. De Hejazi’s zijn immers niet te vinden voor de radikale interpretatie van de islam. Als de opstand had plaatsgevonden in de Nejd, zouden de gevolgen veel erger zijn geweest. Niet alleen zouden ze daar een grote aanhang hebben verworven, ze zouden ook de directe machtsbasis van de Saoedi’s hebben aangevallen; hun eigen etnisch thuisgebied.

Ook de sji’ieten in Saoedie-Arabië roerden zich in deze periode, al had dit niets te maken met de bezetting van de Grote Moskee. Sji’ieten vormen 7 tot 10% van de Saoedi-Arabische bevolking, maar worden systematisch gediscrimineerd vanwege hun geloof. Kort voor de bezetting van de Grote Moskee had de sji’itische geestelijke Hadi Modaressi vurige preken gehouden in sji’itische delen van Saudie-Arabië waarin hij oproep tot de islamitische revolutie. Uiteindelijk zou de opstand uitbreken uit nadat Hassan al Saffar de sji’ieten had opgeroepen om in opstand te komen. Deze opstand zou bloederig in de kiem gesmoord worden zonder dat landen als de VSA, met Carter als president toen, spraken over de vele schendingen van de mensenrechten. Dit uit puur geopolitieke redenen natuurlijk, zij waren immers de val van de sjah van Iran niet vergeten nadat ze hem niet meer wilden steunen vanwege schendingen van de mensenrechten.

Afloop

Uiteindelijk werd de Grote Moskee heroverd ten koste van vele mensenlevens. De opstandelingen werden onthoofd, maar zouden uiteindelijk toch gedeeltelijke winnen. De Saoedische clerus had de toestemming voor de bestorming van de Grote Moskee gegeven in de vorm van een fatwa. Deze hadden ze echter niet voor niets opgesteld. Hun strak conservatieve eisen zouden uiteindelijk ingewilligd worden en de wahabitische wetten nog verstrengen. Op die manier hadden de opstandelingen gedeeltelijk hun slag thuis gehaald.

De gevolgen van deze opstand tegen het Huis van Saoed zou ook zijn sporen nalaten en uiteindelijk mee de basis vormen voor Al-Qaida’s ideologie. Ongelovigen (alle niet-soennieten) moesten vernietigd worden en een strakke islamitische wetgeving moest ingevoerd worden, waarbij de tafsir (de islamitische theologie en [her]interpretatie van de Koran) wordt verworpen en waarbij dingen als televisie moesten afgeschaft worden.

Het huis Saoed, en de wereld, oogst nu de vruchten van wat toen gezaaid is. Het islamisme moest het seculiere Arabisch-nationalisme en socialisme tegenhouden. Enkel het heropleven van het volksnationalisme, gekoppeld aan een niet-marxistisch socialisme zoals het solidarisme, kan een einde maken aan de fundamentalistische opmars.

Ramallah – Days of revenge

Uit sympathie met de volksnationalistische strijd van het Palestijnse volk!

“Wij worden vervangen”

Van http://gerardpince.blogspot.com/2008/04/de-retour-de-la-manif.html

De retour de la manifestation de lycéens, je vous rapporte à chaud ce que les médias se garderont bien de vous montrer.Je tiens à vous rassurer, une répétition de mai 68 n’est pas pour demain. Nous assistons à un phénomène différent: celui de notre remplacement.

Gérard Pince

Environ 10.000 personnes. Le cortège de tête était entièrement composé de blacks et de beurs brandissant des drapeaux frappés du croissant islamique. Ils représentaient aussi un à deux tiers de l’effectif des groupes suivants . Rappelons que cet échantillon de lycéens reflète le visage de la France de demain…

Je dois dire, en toute objectivité, que cette jeunesse n’a témoigné aucune hostilité au service d’ordre. J’ai même vu un groupe de jeunes filles noires danser sur la place de la Nation en chantant « les flics, on vous aime ! ». La manifestation s’est d’ailleurs disloquée sans incidents majeurs, du moins à ma connaissance .

 

In het Nederlands:

Net teruggekomen van de demonstratie door studenten, kan ik jullie de indrukken geven die de media zeker niet zal laten zien. Er waren rond de 10.000 personen. De eerste rijen van de parade waren helemaal samengesteld door zwarten en noord-Afrikanen die zwaaiden met vlaggen met daarop de islamitische halve maan. Zij vertegenwoordigden één tot twee derde van het aantal mensen in de groepen die achter hen kwamen. Laat ons onthouden dat dit beeld van studenten het beeld van het Frankrijk van morgen is.

Ik moet zeggen, in alle objectiviteit, dat deze jongeren absoluut geen vijandigheid naar de politie uitstraalden. Ik zag zelf een groep van jonge zwarte meisjes dansen op de place de la Nation waarbij zij zongen “Agenten, we houden van jullie”. De manifestatie werd ontbonden zonder noemenswaardige incidenten bij mijn weten.

Ik wil jullie verzekeren dat een repetitie van mei ‘68 er niet zit aan te komen. Wij dragen bij aan een ander fenomeen: dat van onze vervanging.

In English:

Having returned from the demonstration by high-school students, I can relate to you impressions that the media will be very careful not to show. [There were] around 10,000 persons. The front section of the parade was entirely composed of blacks and North Africans waving flags imprinted with the Islamic crescent. They represented one to two thirds of the total number of persons in the groups that followed. Let us remember that this sampling of students reflects the face of tomorrow’s France.

I must say, in all objectivity, that this youth demonstrated no hostility towards the police. I even saw a group of young black girls dance at Place de la Nation singing “Cops! We love you!” The rally broke up without any major incidents, at least as far as I know.

I want to reassure you, a repetition of May 68 is not in the offing. We are witnessing a different phenomenon: that of our replacement.

Engelse vertaling van http://www.brusselsjournal.com/node/3191

Wij zijn nationalisten (volledig)

Wij zijn volksnationalisten en pleiten vanuit dat ideaal voor een onafhankelijk Vlaanderen als tussenstation naar een hereniging van de Nederlanden. Velen denken echter dat daarmee de kous af is en dat eenmaal dat bereikt is wij ons beter kunnen ontbinden wegens gebrek aan ideaal. Helemaal fout natuurlijk. Meer dan volksnationalisten zijn wij solidaristen; indien wij geen volksnationalisten waren, zouden wij geen echte solidaristen kunnen zijn en omgekeerd. Maar wat houdt het solidarisme nu eigenlijk in? In dit artikel zal ik het hebben over de kern, de basis, van het solidarisme en hoe dat van toepassing is op de wereld- en maatschappijvisie die wij menen uit te dragen.

Solidarisme: van het individu, over de maatschappij, naar de wereld

Het solidarisme erkent het bestaan van individuen in de maatschappij en erkennen dat er individuele verschillen zijn tussen alle mensen. De mens is dan ook niet gelijk, reeds van voor de geboorte verschillen wij van elkaar. Elk individu heeft zijn eigen wil, zijn eigen manier om naar de wereld te kijken en zijn eigen gedachtenpatroon om de dingen die hij ervaart te ordenen in zijn gedachten (cfr. Kant). Maar het individu staat niet alleen in de wereld, het individu leeft in een gemeenschap en zal zich daar dan ook vanzelf in engageren. De mens is immers een groepswezen. Sterker nog; wilt het individu zichzelf ten volste kunnen ontplooien en ten volste zijn eigen bestaan kunnen ervaren, dan zal het individu zich moeten engageren in de gemeenschap. Wij bepalen immers niet alleen wie wij zijn, voor het grootste gedeelte bepaalt onze omgeving hoe wij denken. Het individu definieert zichzelf door interactie met de rest van de gemeenschap; “In welke mate verschil ik van de rest?”, “In welke mate kom ik overeen met de rest?”, etc…

Met welke gemeenschap associeert het individu zich dan? Volgens de liberale visie zal het individu zich enkel associeren met de andere individuen waarbij hij een eigen baat zou kunnen hebben. Zo zou bv de boer zich associëren met de molenaar omdat de boer zijn graan kan verkopen aan de molenaar. Marxisten denken dan weer dat het individu zich enkel met zijn eigen klasse zou associeren en dat volkeren niet bestaan. Beiden gaan er dus vanuit dat de mens enkel op een economische manier denkt en enkel een productiefactor is. Solidaristen geloven echter in de grotere dingen van de mens. Wij zien de mens als een scheppend wezen, waar economie slechts een resultaat van is. Solidaristen gaan ervanuit dat de individuele mens zich op de eerste plaats zal associëren met andere individuen die eenzelfde etno-culturele achtergrond hebben. Als men vanuit het individu vertrekt, kan men de maatschappij in lagen bekijken. Helemaal beneden zit het individu, de laag erboven is het gezin, daarboven de mensen in je dagelijkse omgeving (vrienden, verdere familie), daarboven het volk, etc… Ook al zijn wij allemaal individueel verschillend, toch vallen wij allemaal onder de grote gemene etno-culturele deler “volk”.

Als morgen immers de staat ineen zou storen en iedereen aan zijn eigen lot wordt overgelaten, zullen de mensen opnieuw beginnen bouwen aan een maatschappijke ordening. Deze maatschappelijke ordening zal volgens die lagen verlopen, om uiteindelijk terug staatsverbanden te vormen rond het etno-culturele begrip “volk”. De solidaristische visie op de mens is dan ook de natuurlijke, de organische, visie die de mens niet in een kunstmatig verband, gebaseerd op economische verdelingen, wilt laten samenleven, maar in een verband dat eigen is aan de mens. Het solidaristische volksnationalisme ijvert niet voor het terugkeren naar een samenlevingsverband waarbij de heer over zijn lijfeigenen regeert, maar wil een natuurlijke vanzelfsprekenheid, aangepast aan de moderne menselijke maatschappij, terugbrengen in onze huidige ontwrichte samenleving.

Corporatisme: samen sterker, samen de toekomst tegemoet

De economische vleugel van het solidarisme is het corporatisme en gaat net zoals het solidarisme uit van de natuurlijke maatschappijordening. Doordat de mens ongelijk is van nature, zijn er ook economische verschillen. Er zijn werkgevers en werknemers, waarbij de éne vooral kapitaal en de andere vooral arbeid inbrengt (om het even simplistisch voor te stellen). Marxisten willen die verschillen vernietigen en een “dictatuur van het proletariaat” (de werknemers) installeren. Zijn zien de toekomst in de vernietiging van een groot deel van de bevolking en ik ben nogal zeker dat ik niet moet vertellen wat het resultaat is geweest toen men het wou invoeren (denk maar aan Stalin, Mao, ec…). Liberalen daarentegen willen alles loslaten en alle vormen van staatsinterventie terugschroeven. Het resultaat daarvan is een economische slavernij die ons beelden oplevert zoals in het boek, en de film, Daens. Als men de markt volledig vrijlaat, creëert men enkel een maatschappij van zéér rijken en zéér armen. Haat en nijd tegenover de eigen volksgemeenschap is daar het enige resultaat van.

Solidaristen gaan dan ook uit van verzoening tussen de verschillen in de eigen volksgemeenschap. De economie is immers een product van de mens en aangezien de mensen niet gelijk zijn, moet men er dan ook vanuit gaan dat ook in de economie er ongelijkheden zijn en altijd zullen zijn. Het is dan ook aan de staat om de ongelijkheden niet volledig weg te werken, want dat is onmogelijk, noch om de “vrije markt” dat te laten oplossen, dat leidt immers tot nog meer misie, maar om die ongelijkheden te verzoenen. Vakbonden en werkgevers kunnen op economisch vlak dan wel tegengestelde belangen hebben van tijd tot tijd, op het volksnationaal vlak hebben zij een overkoepelend nationaal belang. Werkgevers dienen als een goede huisvader te waken over het welzijn van hun werknemers, zonder daarbij in paternalistische toestanden te belanden. Werknemers dienen hun volste inzet te geven bij hun arbeid, zonder daarbij het slachtoffer te worden van uitbuiting.

Het corporatisme wilt dan ook de belangen van beide groepen naast elkaar leggen en een realistisch compromis, waar beiden zich in kunnen vinden, bereiken. Werkgevers hebben immers baat bij werknemers met een degelijke koopkracht voor hun producten te kopen. Werknemers hebben baat bij werkgevers die economische initiatieven nemen en streven naar innovatie.

Conclusie

We kunnen dan ook gerust stellen dat het solidarisme een maatschappijvisie is die niet zonder het volksnationalisme kan. Beiden vullen elkaar aan op een mate dat het beter is om te spreken van een volksnationaal-solidarisme. Zonder het geloof dat mensen zich automatisch volgens etno-culturele kringen zullen organiseren, kan men geen solidarist zijn. Zonder het geloof dat de economie ten dienste moet staan van de mens en niet omgekeerd, kan men geen echt volksnationalist zijn. Men kan dan ook geen volksnationalistische solidarist zijn, noch een solidaristische volksnationalist, maar men moet een volksnationaal-solidarist zijn. In solidaristische organisaties zijn beiden immers zodanig met elkaar versmolten dat het éne niet meer zonder het andere kan bestaan.

Het is dan ook nodig om ons gedachtegoed te verspreiden, tot in de hoogste regionen van de macht. Want wat zullen we doen als er geen concreet uitgewerkt socio-economisch programma klaarstaat wanneer we onze staatskundige doelen (onafhankelijk Vlaanderen en uiteindelijk Dietse eenheid) bereiken? Verder rommelen in de marge, een klein-België creeëren? Nee, wij hebben nood aan een groter ideaal, een groots project, een volksnationaal-solidaristisch project!

Yves Pernet
Sciptor NSV! 2007-‘08
Verschenen in Revolte in het najaar van 2007

Louis Michel en China

Eergisteren riep Louis Michel in TerZake op om niet te overreageren naar China toe. “Boycots, morele veroordelingen en een politiek puur gebaseerd op emotie zijn niet de manier om een buitenlandse politiek te voeren, laat staan iets te bereiken.” Blijkbaar gaat dit dan op voor China, maar als het over Oostenrijk en de FPÖ ging een paar jaar terug, was het opeens wel van toepassing. Maar Oostenrijk houdt dan ook zijn bevolking niet in slavernij om heel goedkoop massaal veel goederen te maken voor het “Westen”… Nu ja, kunnen we iets anders verwachten van een liberaal? Korte-termijn denken waarbij puur economische afwegingen moeten primeren boven een “liberale ideaal” als vrijheid, Michel doet zijn ideologische keuze eer aan.

Moeten we dan alle vormen van realpolitik laten varen en puur idealistisch gaan besturen. Uiteraard niet, men moet geen oogkleppen gaan opdoen. Maar het is ook belachelijk om alleen realpolitik te laten primeren, verkiezingen verworden op die manier trouwens toch alleen maar tot een duel van gezichten in plaats van een duel van ideeën. Ooit straalde Louis Michel het aura uit van iemand die in zijn eentje de wereld wou verbeteren, uiteraard was dit slechts een illusie, in eigen land steunde/steunt hij volop het franstalig imperialisme naar Vlaanderen toe. Hij protesteerde fel tegen de oorlog in Irak, maar buigt nu helemaal voor China. Oostenrijk mocht ook de volle lading incasseren omdat Haider destijds de verkiezingen won, maar Oostenrijk mag dan ook bakken kritiek krijgen in zijn logica, het is immers geen natie van slavenarbeiders.

Tegen het separatisme

Een tijdje geleden riep de N-GA de onafhankelijkheid van Gent uit. Een symbolische daad uiteraard en dit om de belachelijkheid van een puur separatistisch discours aan te klagen. Wel, ze hebben daar groot gelijk in. Separatisme uit separatistisch oogpunt, het uiteenrukken van een staat uit economische redenen of om een buitenlandse agenda te dienen is verwerpelijk. Helaas hebben het soort progressieven achter de N-GA een historisch besef dat blijkbaar maximaal een paar weken teruggaat. Het Belgische separatisme was immers een separatisme dat puur diende om de geopolitieke doeleinden van Frankrijk te dienen, gemengd met wat dwaze ideeën van de franskiljonse burgerij. In dit dwaze avontuur werden de Vlamingen, tegen hun zin in, gedwongen om mee te gaan in de Belgische staat, wat bijna zou leiden tot een culturele genocide.

De romantische geschiedschrijving van België is dan ook één grote leugen van het begin tot het einde. Kijken we maar naar de kleine dingen zoals de “gevechten in het park” in Brussel in 1830. Hierin vochten Luikse bendes, betaald en bewapend door franskiljons, een robbertje uit met het Nederlandse leger. Wat men vergeet te zeggen, is dat dit leger helemaal niet uit Nederland kwam, maar ter plaatse werd geronseld uit Zuid-Nederlanders (die we vandaag de dag Vlamingen zouden noemen) die zich vrijwillig kwamen aanmelden.

Maar uiteraard hoeft u mij niet te geloven, leest u er gerust volgende boeken op na.

       

Om sommigen voor te zijn, ik ben mij er van bewust dat drie van deze boeken geschreven zijn door Vlaams Belangers, maar fouten in de verwijzingen of gebruikte werken heb ik niet kunnen vinden.

De Anti-Fasjiesten (1)

Het AFF. Vroeger een militante extreem-linkse vereniging die het geweld niet schuwde om de vrije meningsuiting van andersdenkenden te beknotten. Vandaag de dag een weblog. Het AFF is qua vorm misschien veranderd, de manier waarop zij hun “ideeën” willen verspreiden is dit zeker niet. Als zelfverklaarde anti-fascisten, waarbij zij waarschijnlijk niet eens weten wat het fascisme is, menen zij het alleenrecht te hebben op de waarheid. Ook hebben zijn de stalinistische gewoonte overgenomen van wat hen niet bevalt te plaatsen onder de term “fascisme”. Net zoals de sociaaldemocraten sociaalfascisten waren, zijn de radikaal-rechtse Vlaams-nationalisten in hun ogen fascisten. Al is het, vanwege het belachelijk maken van de term fascisme door hem voor zoveel stromingen tegelijk te gebruiken, waarschijnlijk beter om te spreken van fasjiesme. Kwestie dat de spelling van de term de belachelijkheid bijna evenaart van de mensen die menen hem voor alles en nog wat te mogen/moeten gebruiken.

Dit soort groeperingen gaat uit van een vrije meningsuiting voor de “verdraagzamen”. Uiteraard is het voor hen makkelijk meegenomen dat zij zelf bepalen wie verdraagzaam is en wie niet. Zo is het rechts-radikale volksnationalisme van organisaties als NSV!, NJSV en Voorpost in hun ogen geen mening, maar een manier van leven en valt het dus niet onder de vrije meningsuiting. Wie mij niet gelooft, moet maar eens een gesprek voeren met een willekeurig lid van Blokbuster. Al zal je wel even moeten zoeken om daar nog actieve militanten van te vinden. Deze mantelorganisatie van de LSP (www.lsp-mas.be/blokbuster) lijdt immers onder dezelfde leegloop als de rest van die partij.

Ook zijn hun artikels vaak lachwekkend. Als ik zie wat voor monsters de NSV! zijn (volgens hen), vraag ik mij toch af waar die schuimbekkende fasjiesten (sic) zijn als ik mij tussen NSV!-middens begeef (en dat is elke week wel meerdere keren). In hun ogen is er bijna sprake van een soort radikaal-rechts complot waarbij iedereen in goede logestijl bij elkaar gaat zitten om af te spreken wat men gaat doen. Centraal in deze loge zou dan Bruno Valkeniers staan als voorzitter van het Vlaams Belang, want die partij is immers het middenpunt van het “Groot VlaemSSch RechtSS Radikaal Komplot”. Doel zou dan de vernietiging van de andersdenken zijn en om een soort “nieuwe orde” uit de grond te stampen. Althans, daar ga ik toch van uit als ik de teksten lees van allerlei anti-fasjiestische groeperingen. Blijkbaar hebben zij zelf zo weinig inspiratie voor het ineensteken van een kalender, dat zij zich dan maar aanpassen aan ons.

Zouden ze trouwens beseffen dat een groot deel, makkelijk de helft volgens mij (maar ik ga hier natuurlijk ook geen gif op innemen), van hun dagelijkse bezoekers rechts-radikale militanten zijn? Niet dat we hen zo belangrijk vinden, maar het is af en toe wel eens lachen met hun artikels.

Kamelot – Nights of Arabia

De zestien is voor u

Gisteren heb ik in Standaard Boekhandel het boek “De zestien is voor u” gekocht. Het boek is opgesteld door de Wetstraatredactie van De Standaard (Bart Brinckman, Isabel Albers, Steven Samyn en Wouter Verschelden) en geeft een interessante blik achter de schermen van de langste regeringsformatie van België. Het is een uitgebreide versie van het verslag dat reeds in De Standaard verscheen, al lijkt er wel in gepoetst. Anekdotes die in De Standaard foutief of onvolledig werden geplaatst, zijn deze keer correct(er) weergegeven.

Het boek is een prachtig voorbeeld van hoe het Belgische systeem in de realiteit werkt. “Deze staat is helemaal geen staat, het is een constante diplomatieke conferentie tussen twee aparte landen” (citaat van Guy Verhofstadt, al staat dit niet in het boek, het staat vrij te raden van waar ik het heb). “De Zestien is voor u” toont de machtshonger van de liberale familie, de ronduit degoutante houding van het CDH en de strijd tussen de jonge en oude garde van de CD&V. Verhofstadt bleef achter de scherm actief, ondanks zijn “terugtreden” uit het politieke theater, waarbij hij de groenen probeerde op te vrijen om in een regering te stappen. Ook de eenheid tussen Groen! en Ecolo blijkt meer oppervlakkig dan inhoudelijk te zijn. Zo was Ecolo veel meer bereid dan Groen! om in een regering te stappen. Veel heeft het niet gescheeld of het groene eenheidsfront (Groen! en Ecolo vormen één fractie in het federale parlement) was ook aan diggelen geslagen.

De rol van Bart De Wever is ook interessant in dit boek. Waar hij in Franstalige middens wordt afgeschilderd als de grote boeman, de antichrist bijna, blijkt dat hij uiteindelijk zeker niet de grote ruziemaker was. Dit boek toont dat de grote politieke families in België niet meer bestaan. CDH en CD&V “verdragen” elkaar hoogstens, VLD en MR zijn nog het meest “unionistisch” omdat zij de grootste politieke familie vormen, sp.a en PS zijn in de praktijk al bijna volledig gescheiden en, zoals hierboven reeds gezegd, de groenen zijn ook enkel maar oppervlakkig nog een eenheid.

Goed bestuur, verdraagzaamheid, solidariteit. Geen enkel van deze drie woorden zijn nog synoniem met België. Een staat moet in de eerste plaats dienen om het volk zo goed en efficiënt mogelijk van dienst te zijn. De staat is in andere woorden een middel, maar zeker geen doel. Iets wat bijna alle belgischgezinden (gaande van PVDA/LSP/etc… tot en met B-Plus/etc…) blijkbaar negeren in hun pleidooi. Of zoals ik onlangs vroeg aan prof. Sinardert (PAVIA-groep) tijdens een debat aan de UA: “Waarom streven naar het behoud van de Belgische staat als het ondertussen duidelijk is dat hij niet werkt? Waarom streven naar het behoud van de situatie waarbij men spreekt over Franstalige poltici ipv Waalse politici? Volgens mij ligt een arm gezin in Luik helemaal niet wakker van wat parvenu-burgemeesters in de Vlaamse Rand die in hun eigen villawereldje leven, maar toch één van de kernthema’s vormt van de PS/MR/etc… Blaas de Belgische constructie op en confronteer de Waalse politici eindelijk eens met de puinhoop die zij gemaakt hebben in Wallonië. Uiteindelijk zal iedereen daar beter van worden.“

Nu ja, niet iedereen natuurlijk. De Franstalige burgerij in Vlaanderen zou wel eens een ferme aderlating kunnen krijgen, hun politieke invloed zal immers vermarginaliseren tot een zeer marginale minderheid. Maar volgens mij is het lot van tienduizenden armen in Luik, Charleroi, etc… véél belangrijker dan van een paar dozijn parvenu’s in de Vlaamse Rand.

Tot slot nog een paar leuke citaten:

• Zo ontmoet hij [de koning, eigen toevoegsel] op 12 juni achtereenvolgens Jean-Marie Dedecker (LDD), Bart De Wever (N-VA) en Geert Lambert (SPIRIT). Dedecker vat de namiddag goed samen. ‘Meer dan vierhonderd kilo separatisme in drie uur tijd, dat zal het Paleis nooit eerder overkomen zijn.’ (pagina 134)
• De discussie escaleert. ‘Vlaanderen kan Wallonië makkelijk laten vallen en samen met Nederland het spoornet organiseren’, provoceert gewezen spoorbaas Etienne Schouppe. (pagina 182)
• Het irriteert de formateur dat de alcoholspiegel van de Vlaamse liberalen na de middag steevast flirt met de stafbare grens. ‘Drie drinken echt te veel’, vertrouwt hij zijn woordvoerder toe. ‘Zeker bij Dewael zie je dat onmiddelijk aan de ogen en de wangen. De Gucht steekt het beter weg. Het Kamerpersoneel ondervindt het aan den lijve. Want het liberale trio wil voor elkaar niet onderdoen. Nadat De Gucht een dienaar van de Kamer heeft uitgekafferd, slaat de paniek toe. Met een meetlat bepaalt het personeel de exacte inhoud van elk glas whisky dat ze tot bij de liberale onderhandelaars brengen, kwestie van niemand te discrimineren. (pagina 184)