De zestien is voor u

Gisteren heb ik in Standaard Boekhandel het boek “De zestien is voor u” gekocht. Het boek is opgesteld door de Wetstraatredactie van De Standaard (Bart Brinckman, Isabel Albers, Steven Samyn en Wouter Verschelden) en geeft een interessante blik achter de schermen van de langste regeringsformatie van België. Het is een uitgebreide versie van het verslag dat reeds in De Standaard verscheen, al lijkt er wel in gepoetst. Anekdotes die in De Standaard foutief of onvolledig werden geplaatst, zijn deze keer correct(er) weergegeven.

Het boek is een prachtig voorbeeld van hoe het Belgische systeem in de realiteit werkt. “Deze staat is helemaal geen staat, het is een constante diplomatieke conferentie tussen twee aparte landen” (citaat van Guy Verhofstadt, al staat dit niet in het boek, het staat vrij te raden van waar ik het heb). “De Zestien is voor u” toont de machtshonger van de liberale familie, de ronduit degoutante houding van het CDH en de strijd tussen de jonge en oude garde van de CD&V. Verhofstadt bleef achter de scherm actief, ondanks zijn “terugtreden” uit het politieke theater, waarbij hij de groenen probeerde op te vrijen om in een regering te stappen. Ook de eenheid tussen Groen! en Ecolo blijkt meer oppervlakkig dan inhoudelijk te zijn. Zo was Ecolo veel meer bereid dan Groen! om in een regering te stappen. Veel heeft het niet gescheeld of het groene eenheidsfront (Groen! en Ecolo vormen één fractie in het federale parlement) was ook aan diggelen geslagen.

De rol van Bart De Wever is ook interessant in dit boek. Waar hij in Franstalige middens wordt afgeschilderd als de grote boeman, de antichrist bijna, blijkt dat hij uiteindelijk zeker niet de grote ruziemaker was. Dit boek toont dat de grote politieke families in België niet meer bestaan. CDH en CD&V “verdragen” elkaar hoogstens, VLD en MR zijn nog het meest “unionistisch” omdat zij de grootste politieke familie vormen, sp.a en PS zijn in de praktijk al bijna volledig gescheiden en, zoals hierboven reeds gezegd, de groenen zijn ook enkel maar oppervlakkig nog een eenheid.

Goed bestuur, verdraagzaamheid, solidariteit. Geen enkel van deze drie woorden zijn nog synoniem met België. Een staat moet in de eerste plaats dienen om het volk zo goed en efficiënt mogelijk van dienst te zijn. De staat is in andere woorden een middel, maar zeker geen doel. Iets wat bijna alle belgischgezinden (gaande van PVDA/LSP/etc… tot en met B-Plus/etc…) blijkbaar negeren in hun pleidooi. Of zoals ik onlangs vroeg aan prof. Sinardert (PAVIA-groep) tijdens een debat aan de UA: “Waarom streven naar het behoud van de Belgische staat als het ondertussen duidelijk is dat hij niet werkt? Waarom streven naar het behoud van de situatie waarbij men spreekt over Franstalige poltici ipv Waalse politici? Volgens mij ligt een arm gezin in Luik helemaal niet wakker van wat parvenu-burgemeesters in de Vlaamse Rand die in hun eigen villawereldje leven, maar toch één van de kernthema’s vormt van de PS/MR/etc… Blaas de Belgische constructie op en confronteer de Waalse politici eindelijk eens met de puinhoop die zij gemaakt hebben in Wallonië. Uiteindelijk zal iedereen daar beter van worden.“

Nu ja, niet iedereen natuurlijk. De Franstalige burgerij in Vlaanderen zou wel eens een ferme aderlating kunnen krijgen, hun politieke invloed zal immers vermarginaliseren tot een zeer marginale minderheid. Maar volgens mij is het lot van tienduizenden armen in Luik, Charleroi, etc… véél belangrijker dan van een paar dozijn parvenu’s in de Vlaamse Rand.

Tot slot nog een paar leuke citaten:

• Zo ontmoet hij [de koning, eigen toevoegsel] op 12 juni achtereenvolgens Jean-Marie Dedecker (LDD), Bart De Wever (N-VA) en Geert Lambert (SPIRIT). Dedecker vat de namiddag goed samen. ‘Meer dan vierhonderd kilo separatisme in drie uur tijd, dat zal het Paleis nooit eerder overkomen zijn.’ (pagina 134)
• De discussie escaleert. ‘Vlaanderen kan Wallonië makkelijk laten vallen en samen met Nederland het spoornet organiseren’, provoceert gewezen spoorbaas Etienne Schouppe. (pagina 182)
• Het irriteert de formateur dat de alcoholspiegel van de Vlaamse liberalen na de middag steevast flirt met de stafbare grens. ‘Drie drinken echt te veel’, vertrouwt hij zijn woordvoerder toe. ‘Zeker bij Dewael zie je dat onmiddelijk aan de ogen en de wangen. De Gucht steekt het beter weg. Het Kamerpersoneel ondervindt het aan den lijve. Want het liberale trio wil voor elkaar niet onderdoen. Nadat De Gucht een dienaar van de Kamer heeft uitgekafferd, slaat de paniek toe. Met een meetlat bepaalt het personeel de exacte inhoud van elk glas whisky dat ze tot bij de liberale onderhandelaars brengen, kwestie van niemand te discrimineren. (pagina 184)