Louis Michel en China

Eergisteren riep Louis Michel in TerZake op om niet te overreageren naar China toe. “Boycots, morele veroordelingen en een politiek puur gebaseerd op emotie zijn niet de manier om een buitenlandse politiek te voeren, laat staan iets te bereiken.” Blijkbaar gaat dit dan op voor China, maar als het over Oostenrijk en de FPÖ ging een paar jaar terug, was het opeens wel van toepassing. Maar Oostenrijk houdt dan ook zijn bevolking niet in slavernij om heel goedkoop massaal veel goederen te maken voor het “Westen”… Nu ja, kunnen we iets anders verwachten van een liberaal? Korte-termijn denken waarbij puur economische afwegingen moeten primeren boven een “liberale ideaal” als vrijheid, Michel doet zijn ideologische keuze eer aan.

Moeten we dan alle vormen van realpolitik laten varen en puur idealistisch gaan besturen. Uiteraard niet, men moet geen oogkleppen gaan opdoen. Maar het is ook belachelijk om alleen realpolitik te laten primeren, verkiezingen verworden op die manier trouwens toch alleen maar tot een duel van gezichten in plaats van een duel van ideeën. Ooit straalde Louis Michel het aura uit van iemand die in zijn eentje de wereld wou verbeteren, uiteraard was dit slechts een illusie, in eigen land steunde/steunt hij volop het franstalig imperialisme naar Vlaanderen toe. Hij protesteerde fel tegen de oorlog in Irak, maar buigt nu helemaal voor China. Oostenrijk mocht ook de volle lading incasseren omdat Haider destijds de verkiezingen won, maar Oostenrijk mag dan ook bakken kritiek krijgen in zijn logica, het is immers geen natie van slavenarbeiders.