De ondergang van het FN

Het Front National in Frankrijk ligt op zijn gat. Al is het misschien passender om te zeggen dat het ronduit op zijn gezicht ligt met armen en benen gebroken. Is dit slecht? In mijn ogen is het alvast geen groot verlies. Waar het FN jaren geleden nog regionalistische tendensen toonde, is het de laatste tijd volop geëvolueerd naar een staatsnationalistische partij waar enkel Frankrijk nog telt. Het nepotisme van Jean-Marie Le Pen ten voordele van zijn dochter vervreemde vervolgens nog een hoop mensen aan de top en basis, net zoals zijn extreem vasthouden aan de macht dit deed. Op dit vlak was Karel Dillen véél slimmer met het benoemen van Frank Vanhecke tot voorzitter.

Identitairen en la grande république

Dat Le Pen nog niet zo lang geleden de Zuid-Vlamingen afdeed als een hoop boeren die streven naar lokale autonomie, net zoals andere uitspraken over de andere volkeren in Frankrijk, heeft hem ook vervreemd van de groeiende, rechts-radikale, identitaire beweging in Frankrijk. En als volksnationalisten is natuurlijk de band met de volksnationalistische identitaire groepen véél belangrijker dan die met staatsnationalisten zoals Le Pen. Al is uiteraard zijn teruggrijpen op de “grande république de la France” begrijpelijk. In het verleden schaarden vele Fransen zich ook achter de republiek na de Franse Revolutie, ook al verwierpen ze die vanwege royalistische tendensen, omdat “vreemde onderdrukkers” de Franse grenzen overschreden. De parallel met de rellen in de voorsteden die de Franse cultuur en staat aanvallen is dan ook makkelijk te maken.

Maar moeten wij als volksnationalisten dan zeggen: “Wij steunen Le Pen omdat hij pleit voor het cultureel overleven van de Franse maatschappij”? Helemaal niet, dan kunnen we even goed België gaan steunen vanwege dezelfde redenen. Frankrijk is een jacobonistische staat waarbij culturele onderdrukking/genocide één van de pilaren van vormen. Net zoals België is Frankrijk een artificiële constructie, maar ouder en in andere omstandigheden ontstaan. Waar de Franse koningen, zeker vergeleken met nu, nog een redelijk grote culturele autonomie toestonden, is dit helemaal veranderd vanaf het Franse revolutionaire bestuur. Zelfs vandaag de dag worden identiteitsbewuste Zuid-Vlamingen vervolgd vanwege hun cultureel bewustzijn en hun politieke activiteiten. Als volksnationalisten is het dan ook nodig om de identitaire beweging te steunen, als Vlamingen dan vooral de JI-Rijsel, en om contacten te leggen met de regionalisten in het FN. De staatsnationalisten kunnen, en ik ga het beleefd houden, voor mij de boom in.

Voor de nabije toekomst

De grote prioriteit in Frankrijk is dan ook het bekomen van culturele autonomie voor de volkeren binnen de Franse grenzen (Bretoenen, Vlamingen en Elzassers om er maar drie te noemen). Het uiteindelijke einddoel van de volksnationalisten moet het einde van Frankrijk zijn, al geef ik grif toe dat België véél sneller uiteen zal vallen dan Frankrijk en dat het zéér onwaarschijnlijk is dat Frankrijk Zuid-Vlaanderen terug zal laten aansluiten bij het vaderland dat de Verenigde Nederlanden zijn. Al moet men in de geschiedenis niets uitsluiten natuurlijk.

Tot slot nog een leuk stukje van een liedjestekst, in het Frans dan nog wel. Kwestie van een duidelijke boodschap te geven in verband met onze strijd:

Que nous font insultes et horions, failala
Un jour viendra où les traîtres paieront, failala
Qu’ils freinent donc s’ils osent notre ascension grandiose
Que rythme les hauts tambours des lansquenets