Het federale circus

Parlement van de wansmaak

Gisteren was het zover. De Vlaamse partijen zouden eensgezind BHV op de agenda zetten en dat eens rustig stemmen, Vlamingen tegen Walen/Franstaligen. U weet het wel, de beroemde vijf minuten politieke moed. Maar eerst zouden ze nog even over de Programmewet stemmen en dus werd BHV niet op de agenda gezet. Het resultaat? Een prachtige imitatie van een kippenhok waarin men net een voetzoeker had gegooid. Iedereen riep wat tegen iedereen, niemand had precies eigenlijk echt door hoe het zat en de SP.a stelde zich veel Vlaamser op dan CD&V/VLD samengenomen. De oppositie herinnerde Leterme aan zijn eigen uitspraken over BHV, de meerderheid zei niets, maar dan met teveel woorden en de N-VA zat daar wat tussen te zitten. Goed, rond 2:15u werd het op de agenda gezet, gevolgd door wat amenderingen en nog later een belangenconflict.

Maar heren politici, hebt u nu echt zo’n groot gevoel om uzelf belachelijk te maken? Is het echt nodig om zo een kiekenkot te maken van het parlement om gewoon een verkiezingsbelofte in te lossen? Grote woorden zijn er genoeg gebruikt de laatste maanden, maar vijf minuten politieke moed is precies teveel gevraagd. En heren politici uit Wallonië, denkt u nu echt dat de Luikse arbeider met zijn gezin het iets kan schelen dat de rijke Franstaligen in de Vlaamse rand, die rustig en knus in hun villa zitten, niet meer op een Franstalige partij kunnen stemmen? Is het lot van die omhooggevallen Franstalige burgerij dan zoveel belangrijker dan het miserabele lot van de arbeiders in Luik, Charleroi, etc…?

Eerlijkheid

“Di Rupo vroeg sommige Vlaamse partijen eerlijk te zijn en duidelijk te maken of ze in dit land nog willen samenleven. “Indien jullie dit niet willen, heb dan de eerlijkheid om dit te zeggen. Indien jullie onafhankelijkheid willen, zeg het dan eerlijk”, klonk het.” (hln.be)

Ik treed Di Rupo hier volledig in bij. Dat partijen als CD&V/VLD eens duidelijk maken wat ze willen. Willen ze het eeuwige Belgische machtsevenwicht, dat zo onstabiel is als maar zijn kan, ten koste van alles in stand houden of willen ze de staat degelijk hervormen? Willen ze de staat hervormen of willen ze hem uiteindelijk ontbinden? Of willen ze gewoon het status quo behouden, hun eigen zakken vullen en de problemen, nogmaals, doorschuiven naar een volgende generatie? Vijf minuten politieke moed kunnen decennia van ruzie vermijden.

Want denk maar niet dat er nu nog iets wezenlijk gaat veranderen. Zie maar naar de uitspraken van Milquet.

De Franstalige partijen willen de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde nu alleen nog regelen in een groot communautair akkoord. Voor Joëlle Milquet, voorzitter cdH, is 15 juli alvast geen heilige datum meer.

Voor Milquet was die datum alleen maar belangrijk op voorwaarde dat er een onderhandelde oplossing voor B-H-V zou zijn. “Waarom zouden we de andere zaken nu wel voor die datum moeten regelen?” (hln.be)

Ook een mooi voorbeeld van hoe de politieke families in België eigenlijk niet meer bestaan. Zelfs bij de Groenen barst het aangezien Groen! de splitsing steunde en Ecolo het belangenconflict steunde. De komende maanden zullen weer gedomineerd zijn door het aftellen naar een volgende crisis. Laten we alvast hopen dat Kris Peeters woord houdt en blijft bij zijn standpunt “Geen degelijke staatshervorming voor Vlaanderen, geen rotte bal Vlaams geld voor België“