Erepark Stekene, 25 mei 2008

Ik ben nu reeds ettelijke uren terug van een bezoek aan het erepark te Stekene voor de herdenking van de Vlaamse Oostfronters. Aanwezigen was ook bloggenoot Björn Roose en nog talrijke andere bekenden en beruchten van de radikale Vlaamse Beweging. Zoals altijd werd de ordedienst en het handenwerk gedisciplineerd verricht door de militanten van Voorpost, waarvoor hulde. Een goede 100-110 mensen waren aanwezig, waaronder wij ook enkele “antifascisten” meenden te herkennen.

Na de traditionele misdienst was er tijd voor anekdotes van de Oostfronters over hoe zij in de eerste plaats kozen voor het Vlaamse ideaal, niet het nationaal-socialistische, en hoe zwaar de strijd was aan het Oostfront. Ook interessant was het verhaal, mij echter reeds bekend uit oude exemplaren van Berkenkruis (het magazine van het Sint-Maartenfonds), van de bronzen klok die het Sint-Maartensfonds schonk aan de stad Sint-Petersburg, het vroegere Leningrad dat door diezelfde mensen van het Sint-Maartenfonds decennia daarvoor belegerd werd. De mensen van het Sint-Maartensfonds werden toen heel hartelijk onthaald door de aanwezige Russen en kregen toendertijds een warm applaus voor de klok. Los van ideologische overwegingen of vijandsbeelden was die ontmoeting toen in de eerste plaats een ontmoeting van oudstrijders die allebei even hard hebben geleden en allebei de verschrikkingen van de oorlog maar al te goed begrijpen.

Ook anekdotes uit de verschrikkelijke repressie werden verteld. Het is dan ook met enige trots dat ik kan zeggen dat deze anti-Vlaams-nationalistische repressie, onder de schaamlap van het anti-fascisme, gefaald heeft en dat de radikale Vlaams-nationalisten, meer dan ooit tevoren, de politieke actualiteit bepalen. Over de beestachtigheid van de repressie gesproken, het is een interessant feit om te weten dat het eerste wetsvoorstel over amnestie (voor minderjarigen) is ingediend geweest door een communistisch parlementslid.

Maar zoals reeds hierboven gezegd, de repressie heeft gefaald. Als België een barmhartig hart had getoond en zijn “verloren zonen” aan zijn borst had gedrukt, dan zou de Vlaamse Beweging misschien niet de hardnekkigheid om, trots het slaan, spuwen en de haat, zichzelf wederop te bouwen. De repressie heeft haar doel gemist, de radikale Vlaamse Beweging leeft en is sterker dan ooit. Niet is mooier dan de schande van de repressie en de Belgische muiterij uit te wissen met de Vlaamse onafhankelijkheid voor het eerste en de hereniging met Nederland voor het tweede.