De idee voor een onafhankelijk Vlaanderen zit in de lift. Steeds meer en meer mensen aanvaarden dit en onderzoeken van kranten, in de mate dat peilingen überhaupt betrouwbaar zijn, tonen aan dat dit reeds rond de 50% zit. Soms er net boven, soms er net onder. Maar de redenen voor de Vlaamse onafhankelijkheid zijn helaas redenen die een mentaal ”probleem” van de Vlaamse Beweging én het Vlaamse volk tonen: een calimero-mentaliteit. De Vlamingen hebben een gebrek aan durf en een gebrek aan het opeisen wat hen toekomt. Zelfs de beloofde vijf minuten politieke moed zijn ondertussen omgetoverd in politiek geknoei. Er zijn genoeg theorieën bedacht. Zo is er de theorie dat in 1585 het grootste deel van de Vlaamse durvers, de intelligentsia en dwarsliggers zijn gevlucht naar het noorden, het huidige Nederland. Een land dat in zijn geschiedenis getoond heeft dat ze durven wedijveren met de grote wereldrijken, ondanks hun geringe aantal. Een andere, die echter verbonden kan worden aan de vorige, is de godsdienst. Vlamingen zijn eeuwenlang mentaal platgeslagen door de Katholieke Kerk.
Lode Claes werd zo ooit eens uitgenodigd op het koninklijk paleis voor een diner met toenmalig koning Boudewijn en koningin Fabiola. Boudewijn vroeg Claes toen blijkbaar “Waarom denkt u dat de Vlamingen, ondanks hun numerieke meerderheid, zo lang onder de knoet der Franstaligen hebben gelegen?”, waarop Claes antwoordde: “Omdat Vlaanderen katholiek is, als nog maar 15% van de Vlamingen protestanten zouden zijn geweest, zou dit nooit gebeurd zijn.” Met als gevolg dat Fabiola kwaad de tafel verliet en Claes nooit meer uitgenodigd is geweest op het koninklijk paleis.
Wat Vlaanderen dus ontbrak, en helaas nog steeds in grote mate ontbreekt, is een militante intelligentsia of een militante aristocratische laag van de bevolking. De Vlamingen zijn een volk zonder bovenlaag (1), zonder een weerbare bevolkingsgroep die zich keert tegen dwingelandij. Iets waar bijvoorbeeld Van Severen met zijn Verdinaso aan wou werken. In een gesprek, opgetekend in zijn ”Oorlogsdagboek“, met officier Dufour, een Waalse officier waarmee hij het goed kon vinden, schreef Van Severen hierover:
Het bijzondere onaristocratische der Vlamingen pijnigt hem en ik ben met Durfour ‘t akkoord waar ie aan Karel de Schaepdrijver schreef: “Le grand mal de la Flandre est de ne pas avoir d’aristocrates. Zeker!(2)
Het probleem van een gebrek aan leidende bovenlaag toont zich ook in de geschiedenis. Doorheen de tijden zijn de Vlamingen krachtige en gewilde strijders voor buitenlandse legers, maar strijden voor de eigen zaak loopt zo goed als altijd op een fiasco af. In de kruistochten veroverden de Vlamingen Jeruzalem en werd de Vlaamse graaf Boudewijn IV op de Byzantijnse troon gezet. Het Grande Armée van Napoleon in Rusland telde vele Vlamingen, die als bij de dapperste soldaten werden gerekend (een monument op Campo Santo te Gent herinnert daar bv aan). Het Vlaams Legioen in Wereldoorlog II heeft de belegering van Leningrad kunnen volhouden, zelfs bij momenten waarbij de Wehrmacht reeds aan het terugtrekken was. Iets wat door veel Russen beschouwd wordt als een toonbeeld van krijgshaftigheid, getuige daarvan het grote respect dat Vlaamse oostfronters krijgen van de Russische oud-strijders van Sint-Petersburg.
Maar voor de eigen zaak? In de mate dat de Vlamingen überhaupt voor de eigen zaak opkwamen natuurlijk… De Boerenkrijg, bij momenten compleet overgeromantiseerd, is op ongeveer twee maanden platgeslagen. En het huidige geknoei van de Vlaamse partijen doet al niet veel beter vermoeden. Zijn wij dan een volk waarvoor alle hoop verloren is? Uiteraard niet. Met een revolutionaire kern moeten we de kiemen leggen voor een nieuwe elite en zo werken aan een nationale wedergeboorte. Wedergeboorte omdat de Vlamingen eindelijk af moeten van hun mentaliteit van buigen en klagen. Het beste voorbeeld is België toch wel. 6 miljoen Vlamingen tegenover 4 miljoen Walen en er dan toch nog in slagen om in de minderheidspositie te zitten. Je moet het maar kunnen…
-
Bron: 12de Jaarboek Studiecentrum Joris Van Severen, blz. 104
Er leeft blijkbaar een nieuw idee in de hoofd van de top van het Vlaams Belang, een idee dat hard trekt op het idee waar Verstrepen destijds nog voor is teruggefloten. “Een kartel, een alliantie of zelfs een nieuwe partij” om het met de woorden van Dewinter te zeggen. Volgens hen is het Vlaams Belang als partij ondergeschikt als middel om het Vlaams-nationale doel te bereiken. Daarvoor moeten persoonlijke rancune’s en ego’s uit de weg worden geschoven. En daarmee hebben ze gelijk, alleen zie ik niet in waarom ze dan opeens een nieuwe partij moeten gaan uitvinden. Vlaams Belang, N-VA en LDD hebben allebei vertegenwoordigers in de parlementen en kunnen die ook halen op eigen kracht. Dan is er mijn inziens zeker geen nood aan een ééngemaakte partij waarbij alle stromingen bij elkaar worden geklutst. Het doe mij bij momenten denken aan het heruitvinden van de Volksunie (VU), maar dan op de negatieve manier.