“Een man als Poetin”

Na de chaotische jaren van Jeltsin heeft Poetin, nu premier, de Russische staat voor een groot deel op orde gesteld. Dat wilt niet zeggen dat hij perfect is, in grote mate heeft de Jeltsin-oligarchie gewoon vervangen door een efficiëntere Poetin-oligarchie. Een feit is wel dat hij voor vele Russen een verzuchting was en dat hij Rusland een hernieuwd zelfvertrouwen heeft geschonken. Getuige hiervan (de Engelstalige versie van) dit liedje (zie URL hieronder) dat de lof zingt van Poetin.

http://nl.youtube.com/watch?v=gncW1zqMFgs&NR=1

Provocaties van CD&V?

Een zeer interessante artikel op http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/305152/2008/06/08/Franstaligen-scherp-voor-chantage-CD-V.dhtml

De harde taal van CD&V-voorzitster Marianne Thyssen is aan de andere kant van de taalgrens niet in dovemansoren gevallen. Thyssen dreigde ermee de solidariteit met de Franstaligen te verbreken indien ze zich kanten tegen een staatshervorming. De weigering van een discussie over haar voorstellen komt neer op spelen met de toekomst van het land, zei ze op de gezinsdag van haar partij in Plopsaland. De Franstalige partijen herhalen dat ze beschikbaar zijn om te spreken over een staatshervorming die in het belang is van alle burgers van het land, maar hekelen de “provocaties”, of zelfs de “chantage”, van de CD&V.

De Franstalige partijen hekelen de provocaties. Wat zijn die “steunmanifestaties” dan voor de burgemeesters die weigeren de Vlaamse wetten te eerbiedigen? Wat zijn dan de eisen, die betrekking hebben op het Vlaamse niveau, die de Franstalige partijen koppelen aan een federale regering? Wat zijn de eisen dat tot een corridor, een aanloop naar een Anschluss van Brussel bij Wallonië, met alles daartussen erbij genomen? Niet alleen zij die dingen provocaties, het zijn uitingen van regelrecht imperialisme. Nergens anders in Europa eist deelstaat 1 van deelstaat 2 grondgebied op of pretendeert het het recht te hebben op andermans grondgebied een ander beleid te mogen voeren.

De voorzitters van de vier belangrijkste Franstalige partijen zaten vandaag samen rond de tafel van het programma ‘Mise au Point’. De voorzitster van cdH, Joëlle Milquet, sprak van “chantage” en Ecolo-covoorzitter Jean-Michel Javaux had het over een nieuwe “provocatie”. De voorzitter van de PS, Elio Di Rupo, vroeg zich in de marge van het debat af waarom het steeds moet gaan over “uitsluiten, uitsluiten en uitsluiten”. MR-voorzitter Didier Reynders noemde zich “bezorgd” over een Vlaanderen “dat zich in zichzelf keert”. Hij voegde toe dat een van de oorzaken van de institutionele blokkering de toenemende kloof tussen de gewesten is.

De oorzaak van deze hele blokkeringen is de meestersmentaliteit die nooit uit de Franstalige politici hun hoofd is gegaan. Zij zijn gewoon dat de Vlamingen direct buigen voor hun wil in naam van een zogezegde Belgische solidariteit. Voor hen is het lot van de rijke villaburgerij in de Vlaamse Rand blijkbaar ook belangrijker dan dat van de arme arbeiders in Luik en Charleroi. Het is dan ook correct om te spreken van Franstalige politici en niet van Waalse. Die laatsten zouden immers grote kuis in hun eigen gewest houden, kwestie van hun eigen bevolking niet te laten verkommeren in het voordeel van wat rijke burgerij in Vlaanderen.

Op de zender RTL-TVI herhaalde Olivier Maingain, de voorzitter van FDF, dat hij zich niet aan tijdschema’s gebonden voelt en dat 15 juli geen keerpunt vormt. Hij verwees naar de verkiezingen van juni 2009. “De verduidelijking zal er pas komen met nieuwe verkiezingen”, zei hij. Maingain sloot confederalisme niet uit, maar “niet op de voorwaarden van Vlaanderen”.

Ook weer typisch voor racist Mangain. Confederalisme mag, maar de Vlamingen mogen er geen greintje winst bij maken. Alles mag, zolang Vlaanderen er maar niets bij wint. Dat is typisch enggeestig racisme, en dan durven de Franstalige partijen beweren dat Vlaanderen in zichzelf keert.

Ook de achteruitgang van premier Yves Leterme in een peiling van Het Laatste Nieuws kwam ter sprake. Didier Reynders verwees naar de goede balans van Guy Verhofstadt. Voor Joëlle Milquet kunnen de mindere cijfers voor Leterme in Vlaanderen “een goed teken zijn”. Voor de cdH-voorzitster kunnen ze erop wijzen dat Leterme “in federale kleren begint te kruipen”. Een andere peiling van de krant Vers l’Avenir bevestigt nog eens dat de premier niet echt populair is in het zuiden van het land. ‘helemaal overtuigd’ door de eerste minister en 17 procent ‘eerder overtuigd’. Anderzijds is 74 procent ‘eerder niet’ of ‘helemaal niet’ overtuigd door Leterme.

Blijkbaar is een benodigde kwaliteit van een premier een onpopulaire score in Vlaanderen. Nogmaals een voorbeeld van een meestersmentaliteit in Wallonië. Voor de Franstaligen moet een premier dus onpopulair zijn in Vlaanderen en geliefd in Wallonië, waar hij moet bekend staan als iemand die Vlaamse verzuchtingen verwerpt als zijnde enggeestig, racistisch, etc… Het Belgische systeem moedigt dit soort mentaliteit enkel maar aan, meer dan tijd genoeg om het kapot te maken.