Quid Eric Defoort?
Geplaatst door yvespernet op 17 juni 2008
Zoals zovelen heb ik vandaag, het e-postbericht gekregen waarin algemeen VVB-voorzitter Eric Defoort zich verantwoordt voor de uitspreken in Knack van 11 juni 2008. Helaas kan ik mij niet ontdoen van een gevoel van enorm wantrouwen en voorspelbaarheid. De tekst die is rondgestuurd is een goede 3 à 4 bladzijden waarin het project van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) nogmaals wordt uitgelegd, maar waar op geen enkel moment wordt ingegaan op de dingen die zijn gezegd in het artikel.
Slechts in een inleidend stuk tekst wordt erover gesproken. Hierbij zegt Defoort, en ik citeer:
“In de mate dat het interview in Knack door geamputeerde uitspraken en de beknoptheid van die communicatievorm misverstanden heeft doen ontstaan of zelfs ongewilde wonden zou hebben veroorzaakt, wil ik mijn spijt daarover uitdrukken.”
Dit is helaas enorm voorspelbaar. Weeral zijn de uitspraken geamputeerd, het ligt aan de communicatievorm, het ligt aan zus, het ligt aan zo. Op geen enkel moment zou het echter aan de persoon die de uitspraken heeft gedaan liggen. Sterker nog, wanneer ik hoor dat een Defoort het interview met Knack heeft herlezen, goedgekeurd en toen nog de uithaal naar het Taal Aktie Komitee (TAK) er heeft bijgevoegd, dan kan ik mij niet ontdoen van de indruk dat hij hier ronduit aan het liegen is. Ook wordt op geen enkel moment de excuses aangeboden aan het TAK, Voorpost of de organisatoren en deelnemers van het Vlaams Nationaal Zangfeest. Voeg ik daar nog de uitspraken bij van Defoort bij de officiële opening van de hoofdzetel van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds, waarin hij duidelijk maakte dat hij er nooit van zijn leven zou bijgaan, dan stel ik mij zeer grote vragen over zijn capaciteiten als voorzitter van een pluralistische vereniging als de VVB.
Zelf ben ik actief geworden in de Vlaamse Beweging in de organisaties VVB en de Nationalistische Studentenvereniging (NSV!). Zelf kom ik trouwens niet uit een Vlaams-nationalistische stamboomfamilie, integendeel zelfs. Ik meen dus wel te kunnen zeggen dat ik een redelijk goed en objectief beeld heb van de verhouding tussen radikalen/radikaal-rechtsen en de pluralisten van de VVB. Op geen enkel moment werd bij één van beide vleugels in de Vlaamse Beweging een probleem gemaakt van de actie’s en uitspraken van de andere. Vele keren waren ze aanvullend en waren militanten/kaderleden van de ene vereniging ook actief in de andere. Zoals het ook hoort mijn inziens. Is de Vlaamse Beweging immers niet gestoeld op het “drieluik”: “Nooit meer Oorlog”, “Zelfbestuur” en “Godsvrede”?
Helaas zorgen dit soort uitspraken allesbehalve voor een bevordering van het laatste, laat staan voor een kritische ontleding en aanvulling met nieuwe technieken van de VVB.. Want wat hebt u nu bereikt? Het effect dat nu is veroorzaakt, kon men verwachten als men ook maar noties heeft over de werking van de menselijke psychologie. Beide kampen graven zich nu in en zullen geen millimeter toegeven. Alle vorm van kritiek, hoe terecht hij soms ook kan zijn, zal nu afkaatsen op de egelhouding die velen begrijpelijk en terecht innemen.
Dat de VVB niet dezelfde actiemethoden als Voorpost hanteert, daar heb ik absoluut geen probleem mee. Dat ze ook geen socio-economische of ethische standpunten innemen, ook daar kan ik mij volledig in vinden. Anders zou men immers niet kunnen spreken van een pluralistische vereniging. Maar dat is niet de reden om vanuit een hoge ivoren toren ronduit neerbuigend te spreken over organisaties die dit wel doen. Of om neerbuigend te spreken over organisaties waar een politieke mening wordt geuit. Volgens Defoort hoort politiek immers thuis in het parlement en niet daarbuiten. Wilt hij dan de Vlaamse strijd helemaal overlaten aan de heren en dames parlementariërs en zo de Vlaamse strijd volledig gelijkstellen aan partijpolitiek?
Als ik dan de uitspraken lees van Defoort, gekoppeld aan zijn wil om van de VVB een soort lobbygroep te maken, word ik overvallen met een zekere angst. Een angst dat men de VVB wilt omvormen tot een lobbyvereniging waarbij alle radikalen moeten “afgebrand” worden. Waarbij de afdelingen worden beschouwd als een zwakte omdat de samenstelling van het sociaal middenveld veranderd is en de afdelingen dus niet langer een eigen sociaal netwerk zouden vormen. Als boodschap naar het establishment dat men zou moeten paaien als lobbygroep zijn zulke artikels dan ook prachtig. Men kan nu immers zeggen: “Kijk eens hoe wij afstand nemen van die griezels en ouderwetse taalflaminganten.” en “Maar wij zijn geen radikalen, kijk maar hoe die griezels naar ons uithalen.” of zelfs “Maar wij zijn niet gevaarlijk, al het extreem-rechts racaille is het inmiddels afgetrapt bij ons.”
Aangezien Defoort graag, als doorgewinterde intellectueel, verwijst naar linkse theoretici voor zijn standpunten te onderbouwen, zou ik hem graag doen herinneren aan een citaat van Ernest Mandel over intellectuelen die graag praten over revolutie, maar de middelen afwijzen:
“Attracted by the ideals of justice and rationality embodied in the cause of the socialist revolution, the inevitable sacrifices, the continuous efforts, and the “leveling egalitarianism” implied in that same revolution make them [de intellectuelen, eigen toevoeging] pull back.”
En als ik marxisten citeer, dan lijkt het mij alleen logisch dat ik ook een citaat van de andere kant (de Spaanse Falange om exact te zijn) gebruik:
“Onze plaats is in de open lucht, onder de heldere nacht, het wapen ter hand, onder de sterren. Dat de anderen hun feestmaal voortzetten. Wij blijven buiten – als standvastige en waakzame schildwachten – en voorvoelen de dageraad in de vreugde van onze harten”
Ikzelf hou het liever bij:
“Neunundneunzig Professoren, Vaterland du bist verloren”
Nog andere reacties op
André Baert - Italia zei
Helder. Krachtig. Kort en goed. Een redeneringt waartussen geen scheurtje kan gevonden worden.
Het probleem is alleen: wie gaat voorbij? De Vlaamse Beweging of Dhr Defoort.
‘n Schouderklop voor jullie, zuiver water uit een eeuwige bron.