Over parachutes

Even een klein berichtje tussendoor. De laatste tijd wordt er in de Engelstalige media veel gesproken over de zogenaamde “Golden Parachutes” van bedrijfsleiders. Het gaat om hun gigantische ontslagvergoedingen. De Nederlandstalige pers vertaalt deze term echter letterlijk naar “Gouden Parachutes”.

Ter informatie: het correcte Nederlandstalige begrip is “Gouden Handdruk”. Zeg trouwens ook niet “deadline”, maar “sneuvellijn”.

De provincie Midden-Brabant

De provincie Antwerpen moet in de toekomst provincie Midden-Brabant heten. Dat willen de VB-kamerleden Rita De Bont uit Mortsel en Francis Van den Eynde uit Gent. Zij hebben een voorstel ingediend om de grondwet in die zin te wijzigen, maar dat zal pas kunnen na nieuwe verkiezingen.

Hun voorstel heeft eerst en vooral historische redenen. Ze stellen dat de huidige provincie Antwerpen tussen 825 en het einde van de achttiende eeuw tot het Hertogdom Brabant behoorde. “De stad Antwerpen zelf viel in de veertiende eeuw wel enkele decennia onder de Vlaamse graven, maar kende haar grootste bloei als internationale en verdraagzame Brabantse havenstad”.

De Franse revolutie voegde onze provincie samen met Breda en noemde haar “Twee Nethen”, maar in 1815 vond Willem I de naam “provincie Antwerpen” uit en koppelde Breda weer los en voegde het bij het Nederlandse Noord-Brabant, terwijl onze huidige twee Belgische Brabanden, “Zuid-Brabant” heetten.

In 1830 bleef de naam “Antwerpen” voor onze provincie bestaan en werd Zuid-Brabant gewoon Brabant, omdat het in het kersverse België kwam te liggen.

Volgens de indieners vormen het Nederlandse Noord-Brabant, “Midden-Brabant” (Antwerpen dus) en het Belgische Brabant (Vlaams- en Waals-Brabant) één geheel. De nieuwe naam bevordert het historisch besef van het oude Hertogdom Brabant.

http://www.hbvl.be/vindzoek/archief/Artikel_detail.asp?id={A1B3B811-E695-4783-A157-D0DEC667F548}&check=online

Uiteraard sta ik hier volledig achter, maar dan wel niet omdat het historische besef van het Hertogdom Brabant zou herleven. Voor mij is het belangrijk omdat alle initiatieven waarbij Vlamingen en Nederlanders tot het besef komen dat ze één volk zijn ondersteund worden. Vlaams-Brabant mag voor mij dan ook hernoemd worden tot Zuid-Brabant. Op die manier krijg je een Noord-Brabant in Nederland en een Midden- en Zuid-Brabant in Vlaanderen. Hopelijk zet het wat mensen aan om te stoppen met kortzichtig te denken volgens staatskundige grenzen en denken ze voortaan via volksnationale lijnen.

Niet dat hier direct duizenden mensen van gedacht door zullen veranderen, maar ik persoonlijk ben al blij met elke nieuwe aanhanger van het Dietse ideaal.

Nkunda rukt op

De kranten staan er vol van, maar de gemiddelde mens in de straat kan het weinig schelen. Rebellenleider Nkunda, leider van het Congrès National pour la Défense du Peuple, heeft het Congolese leger in Noord-Kivu op de vlucht doen slaan en rukt nu op naar Goma. Voor de gemiddelde mens zal het slechts een zoveelste conflict in Zwart-Afrika zijn tussen krijgsheren die bijna voor hun plezier elkaar de kop inslaan. Het is echter veel meer, het is een oorlog die draait om economische redenen, met de etnische samenstelling als wapen.

Grenzend in het oosten aan Noord-Kivu ligt immers Rwanda. Rwanda dat geregeerd wordt door Tutsi’s, maar qua grondstoffen geen grote sier kan maken. Dit staat dan ook in schril contrast met het grondstofrijke Congo, dat geplaagd wordt door instabiliteit en corruptie van de basis tot en met de top. Het rebellenleger van Nkunda, een 4.000 à 5.000 goedopgeleide en -gemotiveerde soldaten, is dan ook een handig middel om economische invloed te verkrijgen in dat gebied. Noord-Kivu zal dan wel niet staatskundig gezien een Rwandese provincie worden, met de opstand van Nkunda, en zijn militaire successen, kan het economisch gezien wel eens de facto een provincie van Rwanda worden. Doordat Nkunda Tutsi is en Rwanda een Tutsi staat (Rwanda wordt geregeerd door een Tutsi-elite, het land zelf is echter 90% Hutu) zullen de contacten tussen Nkunda en Rwanda ook veel beter zijn dan tussen Kinshasa en Nkunda.

Dat het ganse conflict dan ook om grondstoffen draait, is met net niet zoveel woorden ook al toegegeven door Nkunda. Wat kunnen we immers lezen in de woorden die Nkunda sprak tegen Associated Press en in ondervermeld VN-verslag?

http://edition.cnn.com/2008/WORLD/africa/10/30/congo.fighting.ap/index.html

GOMA, Congo (AP) — The rebel general besieging Congo’s eastern provincial capital said Thursday that he wants direct talks with the government about security and his objections to a $5 billion deal that gives China access to the region’s mineral resources. [...]

Struggles for Congo’s mineral wealth have long been part of the country’s wars. A U.N. investigation on the illegal exploitation of natural resources in Congo found that the conflict in the country had become mainly about “access, control and trade” of five key mineral resources: coltan, diamonds, copper, cobalt and gold.

Exploitation of Congo’s natural resources by foreign armies was “systematic and systemic,” and the Ugandan and Rwandan leaders in particular had turned their soldiers into “armies of business.”

The U.N. panel estimated that Rwanda’s army made at least $250 million in 18 months by selling coltan, which is used in cell phones and laptops. The conflict “has created a ‘win-win’ situation for all belligerents,” the 2001 report concluded. “The only loser in this huge business venture is the Congolese people.”

De inkomsten die vanuit China zouden zijn gekomen, zouden in handen zijn gekomen van de centrale macht te Kinshasa. In Noord-Kivu zelf zou de economie grotendeels in Chinese handen komen. Voor Noord-Kivu en Rwanda zou dit dus een economisch verlies opleveren. Rwanda stelt nu dan ook zijn economisch wingebied veilig en Nkunda is daar een handig instrument voor.

Men mag nu gerust dagen- en weken- en jarenlang praten over mensenrechten, maar als men niets doet aan de grenzen in Afrika zullen deze conflicten zich blijven opstapelen. Een staat als Congo is één van de vele staatskundige gedrochten in gans Afrika. Een bijeenraapsel van dozijnen etnieën, die elkaar liever dood zien, die enkel gemeenschappelijk hebben dat zij allemaal worden uitgebuit en uitgespeeld door een corrupte top die vooral hun eigen zakken vult. Tijd om de grenzen in Afrika te hertekenen, maar daarmee vergeleken is BHV een peuleschil. Nu ja, daarmee vergeleken is Transnistrië ook een peuleschil.

Nkunda zal wel nooit Kabila van de macht verdrijven. Als lid van de Tutsi-minderheid zal hij ook maar zelden andere soldaten kunnen rekrukteren dan leden van de Tutsi-etnie. Wat te verwachten valt, is dat hij zal proberen om rechtstreekse onderhandelingen met Kinshasa te voeren. Een zekerheid van macht en economische sterkte voor de Tutsi’s (/Rwanda) in Noord-Kivu en voor Nkunda zelf een hoge functie, of zelfs de lokale hoogste functie, in het Congolese leger in het oosten van Congo zijn dingen waarvan ik vermoed dat ze op Nkunda zijn wenslijst staan.

Voorzittersdebat Spectrum

Op dinsdagavond, 28/10/2008, vond het debat in Antwerpen plaats tussen de voorzitters van de Antwerpse politieke studentenverenigingen. Het was ingedeeld volgens het principe dat telkens drie verenigingen zouden discussiëren rond een bepaald onderwerp.

Beginnen deden we met een debat tussen KVHV, Comac en Animo over de toekomst van België. Comac viel op door uit de lucht te vullen toen het over grendelwetten ging en wist ook niet over de speciale evenwichten van België. Animo geraakte dan weer niet verder dan een vaag staatsnationalisme waarbij de Belgische staat op een sokkel werd gehesen. Vervolgens kwamen Liebran, CDS en LVSV over de vrije meningsuiting. De grenzen van de vrije meningsuiting waren het breedst voor het LVSV, al kenden zij natuurlijk ook wel grenzen. Wat Liebran wou, was niet echt duidelijk. Op een bepaald moment gaven zij een pleidooi voor censuur van bepaalde meningen, al ontkenden ze het direct daarna weer.

Als laatste volgden NSV! en GRAS over ecologisme. Conclusie dit stuk was dat NSV! en GRAS over de nood aan een ecologisch beleid en hun visie op ecologisme voor 90% overeenkwamen. NSV! haalde ook terecht aan dat ecologisme onterecht geclaimed wordt door links. Dit terwijl Were Di decennia geleden reeds betoogde voor een ecologisch vriendelijk beleid en de NSV! deelnam, en zelf het meeste volk leverde, aan de eerste acties tegen de sloop van Doel. Daarover zal trouwens ook nog een artikel verschijnen in de volgende Branding (één dezer dagen meer daarover). Nu zal u denken; ontbreekt daar de ALS nu niet tussen? Wel, inderdaad. Nadat de NSV! toestemde met een verandering van thema zodat de ALS kon meepraten, wist ALS minder dan 24uur voor het debat te melden dat zij niet wensen te discussiëren met “fascisten”. Wat natuurlijk op enkel hoongelach werd onthaald door alle andere politieke studentenverenigingen. Het enige wat zij nu bereikt hebben is dat zij zich nog verder geïsoleerd hebben.

Wassup 2008

Jarenlang waren de wassup-reclame van Budweiser te zien op de Amerikaanse televisiekanalen. Bij ons zijn ze bekend geworden dankzij de eerste Scary Movie-film. Nu, jaren later, is er een nieuwe versie met de huidige actualiteit als thema. Het dient nu als reclamefilmpje voor Obama. De originele versie staat onder de huidige versie.

Met LDD voor België

Althans, dat idee krijg ik toch wel als ik Ivan Sabbe (co-voorzitter van Lijst Dedecker) hoor. Volgens hem is België splitsen een grote stommiteit. Vlaanderen dient ook nog eens 60% van de staatsschuld op zich te nemen aangezien ze 60% van de bevolking uitmaken en voor Ivan Sabbe is het confederale België, wat in de praktijk niet meer is dan een verder federalisme aangezien confederalisme bestaat uit een samenwerkingsverband tussen twee onafhankelijke staten, het eindpunt van de staatshervormingen.

De spotprent van de hand van Fré is dan ook zeer toepasselijk. Lijst Dedecker begint meer en meer allures te krijgen van de VLD. Nu de Vlaamse trom roeren, met uiteraard af en toe een paar “dissidenten” die zeggen dat ze voor België zijn om het grootkapitaal niet bang te maken, maar zodra ze aan de macht kunnen komen er zoveel mogelijk aan doen om de belangen van de Belgische elite te verdedigen. Dit gecombineerd met hun roofkapitalistisch programma zorgt ervoor dat ik totaal niet inzie op welke manier LDD een positief verschil zou betekenen met het huidige systeem, laat staan een breuk.

Wanneer links en rechts dezelfde boeken lezen

Op 26 september kocht ik “De Shock Doctrine – De opkomst van rampenkapitalisme“. Een zeer goed boek dat goed aantoont hoe imperialistisch de neoliberale agenda wel niet is. En niet alleen imperialistisch, ook ronduit destructief voor de landen waar het ingang heeft gevonden. Het voorbeeld van Chili komt uitvoerig aan bod in dit boek in hoofdstuk 3 “In een staat van shock“. Maar ook de gevolgen in de VSA zijn op een bepaald moment zeer duidelijk zichtbaar geweest, zoals men kan lezen in het citaat dat ik hier plaatste. De Shock Doctrine van Naomi Klein is dan ook zeker aan te raden. Ook No Logo van dezelfde schrijfster kan ik enorm aanraden. Het feit dat liberalen al steigeren bij de naam Naomi Klein doet mij zeer sterk vermoeden dat zij erin slaagt om de vinger vaak op de zeer pijnlijke wonde te leggen. Namelijk dat de aanhangers van Friedman en co eigenlijk niets meer zijn dan liberaal-egoïsten of apatisch-liberalen. Ze denken immers alleen aan hun eigen geldgewin en het leven van een andere mens kan hen bitter weinig schelen.

Waarom ik hier op terugkom? Wel, mijn goede vrienden van het AFF hebben gisteren laten blijken dat zij dezelfde literatuur lezen als sommige NSV!’ers, waaronder uiteraard mezelf. In dit artikel zingen ze immers (terecht) de lof van bovenvermelde boeken:

Het is goed dat er aandacht is voor de Nederlandstalige literatuur, maar er is natuurlijk nog meer aan te bevelen. Het beste boek dat wij het voorbije jaar gelezen hebben is De shockdoctrine. De opkomst van rampenkapitalisme van Naomi Klein, bekend van het handboek van het andersglobalisme No logo. In De shockdoctrine legt Naomi Klein uit, na het doorploegen van een massa aan documenten en vaak ook gesprekken ter plaatse, hoe de neoliberale ideologie van scherpslijters als Milton Friedman aan de bevolking opgelegd wordt na shocks als natuurrampen (de orkaan Katrina die door New Orleans raasde, waarna het hele onderwijssysteem daar geprivatiseerd werden), oorlogen (de Falklandsoorlog die het vel redde van Margaret Tatcher) of andere psychologische shocks. De wereldgeschiedenis van het Chili van generaal Pinochet, over de in de kiem gesmoorde vrijheid na het afschaffen van het apartheidsregime in Zuid-Afrika, tot de oorlog in Irak waarmee de privatisering van de overheid geïntroduceerd werd als nergens anders.

Het boek is goed gedocumenteerd, met vaak verrassende maar indringende feiten en cijfers, zonder ooit saai te worden. De shockdoctrine is al een dik jaar uit, veel recensies zijn er niet over verschenen in de Nederlandstalige pers, maar het maakt het boek niet minder actueel. Uitgegeven door De Geus, die je tijdens de Boekenbeurs in zaal 1 van Antwerp Expo vindt (zie: http://www.boekenbeurs.be/files/Grondplan%202008_versie%20website.pdf).

Een andere verwijzing naar “De Shock Doctrine” en Naomi Klein kan men hier vinden.

[...] [W]at we nu zien gebeuren met de crash van Wall Street is het equivalent voor Friedmanisme wat de val van de Berlin Wall was voor autoritair communisme: Een terechtstelling van een ideologie. Dit kan niet simpelweg worden afgeschreven als corruptie of hebzucht, aangezien wij, sinds Reagan, leven met een beleid van liberalisatie van de krachten der hebzucht om de idee van de overheid als regulator te verwerpen [en] om de burgers en consumenten te beschermen tegen de schadelijke impact van [deze] hebzucht[.] Ideeën welke, vanzelfsprekend, grote aanhang vonden na de Crash van 1929[.] Maar waar we in feite in leefden was een bevrijdingsbeweging, inderdaad, de meest succesvolle bevrijdingsbeweging van onze tijd, [de] beweging van het kapitaal welke zichzelf bevrijdt van alle beperkingen op haar accumulatie.

Ik zou niet zeggen dat het het beste boek is geweest dat ik dit jaar heb gelezen, maar het prijkt alvast wel in mijn top 3. Een dikke aanrader voor iedereen dus en blijkbaar één van de weinige boeken waar radikaal-links en radikaal-rechts allebei zeer lovend over zijn. En dat op zich is al een enorme verwezenlijking.

Wie dit boek goed vindt, doet er trouwens goed aan om ook “Onbegrensde Oorlog” van Peter Scholl-Latour te lezen. Klik op de verwijzing om een beschrijving van het boek te lezen.

25 jaar Vormingsinstituut Wies Moens

Vandaag heb ik mijn dag grotendeels doorgebracht op het lustrum van het Vormingsinstituut Wies Moens, waarvan stichtend NSV!-praeses Edwin Truyens voorzitter is. An De Moor gaf een interessante uiteenzetting over de toestand van het Nederlands. Vooral haar vergelijking tussen verengelsing en verfransing vond ik zeer interessant en het is een les die sommigen in de Vlaamse Beweging dringend eens zouden moeten leren. Velen doen immers graag mee aan het importeren van Engelse woorden, uitdrukkingen en begrippen in het Nederlands, maar zouden dan wel klagen als hetzelfde zou gebeuren met Franse woorden, uitdrukkingen en begrippen. De strijd om het behoud van de Vlaamse taal is dan ook een strijd tegen zowel verfransing als tegen verengelsing.

De lezing van Edwin Truyens was ook zeer goed en gaf vooral kritiek op het verlaten van de Nederlandse gedachte in de Vlaamse Beweging. Ook hekelde hij het feit dat sommige nationalisten verschillende termen door elkaar slaan. Zo plaatsen zij de Vlamingen (een etno-cultureel gegeven) tegenover de Franstaligen (een taalkundig gegeven). Vele Franstaligen in Brussel en de Vlaamse Rand zijn immers Vlamingen die verfranst zijn. De tegenstanders bevinden zich dan ook bij de politici uit Wallonië die hun eigen volk in een staat van constante armoede en afhankelijkheid houden. Ook de receptie daarna was interessant aangezien men er allerhande volk kon aantreffen uit de eerder conservatieve kringen van de Vlaamse Beweging.

Kortom, een middag en namiddag goed besteed!

Voor wie interesse heeft, als u op de onderstaande afbeelding klikt, vindt u een artikel dat in het lustrumnummer van Kort Manifest verscheen. Een artikel waar ook naar verwezen werd op de lezing door An De Moor.

Voorpost: lezing geopolitiek

Een iewat laattijdig bericht, maar door verkeerde instellingen is dit bericht vandaag veel te laat verschenen op dit weblog.

Op 24 oktober hield Voorpost een eerste lezing in een reeks waarbij sprekers verbonden aan de Nationalistische Vormingscel aan het woord zullen komen. Deze eerste spreker, nog maar recent oud-NSV!’er, gaf een interessante uiteenzetting van ongeveer een uur over het begrip geopolitiek met als actuele casus Georgië. Zo werden Rudolf Kjellén, Halford Mackinder, Friedrich Ratzel, Karl Haushofer,  Henry Kissinger, de slingerbeweging in Rusland tussen Jeltsin en Poetin en de verschillende scholen in de geopolitiek behandeld. Ondanks het feit dat dit voor sommigen toch saai kan overkomen, werd het op een zeer boeiende manier gebracht. Ook de rol van Europa in de veranderende wereld kwam aan bod als laatste punt. Het was goed te horen dat de spreker en mezelve akkoord waren over de stelling dat Europa moet samenwerken met de VSA en Rusland, maar dan wel als onafhankelijke derde macht. Een gaullistische visie dus. De tientallen aanwezigen lieten hun interesse blijken door de complete afwezigheid van enig gekuch of gehoest tijdens de lezing.

Na een korte pauze van ongeveer een kwartier à twintig minuten kwam er nog een vragenronde waarbij vooral vragen over de actuele toestand in de wereld de revue passeerden. Vooral de opmars van China en het Nabije Oosten kwamen aan bod. Een zeer geslaagde avond, waarna er nog degelijk is doorgedebatteerd tussen pot en pint, die me doet uitkijken naar de volgende!

Nationalisme, geen separatisme

Hieronder een klein stukje tekst dat in de laatste Revolte is verschenen. Het volledige artikel volgt later.

De miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië. Elk jaar genoeg om een paar Space Shuttles te kopen, maar blijkbaar niet genoeg om de Waalse putten te vullen. Belgische solidariteit heeft vooral een Vlaams prijskaartje, er zijn immers nooit transfers geweest in de omgekeerde richting. De transfers zorgen voor een zware belasting van het Vlaamse budget en worden vooral opgesoupeerd aan halve maffiapraktijken van de PS. Maar het vormt niet de reden van ons volksnationalistisch streven. Sterker nog, separatisme uit economische redenen dienen wij volledig te verwerpen en de strijd die wij voeren is eigenlijk een anti-separatistische, maar wel duidelijke volksnationalistische.

Als volksnationalist en solidarist ben ik radikaal tegen de transfers van Vlaanderen naar Wallonië gekant, maar dan vooral uit bezorgdheid voor het Waalse volk. In plaats van hun economie te revitaliseren, hun overheid te saneren en werk te maken van een degelijk beleid zorgen de transfers net voor het tegenovergestelde. De Waalse bevolking wordt afhankelijk gemaakt van de Waalse politici die kunnen dreigen met dingen als “Als wij niet meer aan de macht zijn, zullen de Vlamingen geen geld meer geven en zullen jullie allemaal in de armoede belanden”. Het toont aan dat de Waalse politici in de eerste plaats bezig zijn met hun eigen zakken te vullen. Een corrupte kleptocratie, een systeem dat bestuurd wordt door dieven, grijpt graag alle mogelijke redenen aan om hun falend beleid aan te koppelen. Alle mogelijke redenen buiten zichzelf natuurlijk. Liever houden zij zich bezig met de imperialistische politiek van de Franstalige burgerij in de Vlaamse Rand te steunen dan het welzijn van hun eigen Waalse volk. Slechts het toedraaien van de transferkraan kan ervoor zorgen dat de Waalse politici eindelijk eens op hun verantwoordelijkheid worden gewezen. Dat de Waalse massa’s zich dan tegen hun corrupte politici keren en schoon schip maken. Een schoktherapie, maar helaas de enige die voor een positieve evolutie op lange termijn kan zorgen.

Voor ons Vlaams-nationalisten zijn de transfers echter niet de oorzaak om naar de splitsing van België te streven. De splitsing van België is immers maar een middel tot het bereiken van een veel hoger doel; het herstel van Dietsland. Vandaar de stelling dat onze strijd eigenlijk anti-separatistisch is. Tegenover het Belgische separatisme, dat gevoed werd en wordt door het liberale grootkapitaal en de wereldvreemde katholieke kerk, plaatsen wij het Vlaams-nationalisme in een Dietse context. Als wij echter de transfers van Vlaanderen naar Wallonië zouden gebruiken als enige en voornaamste reden voor onze strijd zouden wij niet meer of minder zijn dan een hoop egoïsten.