Nieuwe tijden, nieuwe denkbeelden

Een nieuwe wereld

Wanneer we praten over nationalisme, solidarisme en onze visie op de wereld en de volkeren die hem bevolkeren, komen er altijd een paar vaste punten bovendrijven. Één daarvan is de praktische uitwerking en de acties die uitgevoerd dienen te worden door solidaristen. Als een ideologie van de Derde Weg is het vanzelfsprekend om actie te voeren tegen marxisme, en diens derivaten, en tegen kapitalisme, en diens derivaten. De wereld van de Koude Oorlog zorgde ervoor dat de strijd tegen dat eerste voornamelijk aan bod kwam, wat in veel gevallen begrijpelijk was. Dit ging echter ten koste van het tweede, wat wel meerdere keren tot strubbelingen heeft geleid in solidaristische rangen, b.v. in een organisatie als Were Di. Meer informatie hierover kan u vinden in het boek over de geschiedenis van Were Di, te koop bij elke Voorpoststand.

Maar de wereld van de Koude Oorlog is een stuk van het verleden. Wanneer ik in mijn eigen herinneringen graaf en zoek naar herinneringen naar beelden die te maken hebben met de Koude Oorlog kan ik ver in mijn geheugen twee dingen terugvinden. Het eerste is de val van de Berlijnse Muur (waar ik mij televisiebeelden herinner van een gele kraan, maar dit is zéér vaag). Het tweede zijn flarden van beelden van de poging tot staatsgreep van de radikale communisten bij het uiteenvallen van de Sovjetunie. Jeltsin op een tank is iets dat ik mij ook zéér vaag herinner.

Het kan misschien een futiele opsomming van herinneringen lijken, maar ze tonen ook een verschil in denken. Net zoals mezelve zijn velen van mijn generatie niet opgegroeid met het dreigbeeld van de grote rode moloch. Dit in tegenstelling voor anderen die een begrijpelijke en terechte vrees hadden van het rode blok. Dingen die ik mij echter veel beter herinner, zijn de Eerste Golfoorlog, het desintegreren van Rusland en het onbekwame bestuur van Jeltsin, de “kapitalisering” van China, het verlies van invloed van Europa in Afrika, de verdere toevloed van immigranten, de moord op Pim Fortuyn, de val van Pinochet, etc…

Nieuwe methoden

Logisch gevolg hiervan is dat mijn generatie met een heel ander politiek denkkader is opgegroeid. Logisch is het dan ook dat het nationalisme zich aanpast aan de tijden. Voor de solidaristen die geboren zijn aan het einde van de twintigste eeuw is het helemaal niet fout om Marx te lezen. Meerderen van ons hebben marxistische teksten gelezen of zelf Das Kapital. Geen enkel van hen is marxistisch geworden, maar heeft wel delen van de analysemethode overgenomen. Zonder communist te worden, hebben velen op die manier een analyserende methode gevonden om bepaalde maatschappelijke fenomen verder uit te pluizen en te denken. Gramsci, ooit verketterd als communist, is nu bijna standaardlectuur voor nationalisten en solidaristen om te begrijpen hoe de culturele onderstroom kan veroverd worden.

Maar ook liberale theoretici moeten we bestuderen om bepaalde dingen te begrijpen. Het boek “Wat heeft de overheid met ons geld gedaan?” van Rothbard (sinds 15/12/2008 beschikbaar in het Nederlands bij Standaard Boekhandel) kan ons bv een goed inzicht geven in de werkingen van inflatie. Worden wij daardoor liberalen? Helemaal niet. Net zoals bij marxistische literatuur kan dit voornamelijk voor twee dingen dienen:

1. een nieuwe methode om de maatschappij en de maatschappelijke problemen te analyseren om zo een zo breed en volledig mogelijk zicht te hebben op de oorzaken;
2. het begrijpen van de tegenstander. Discussiëren met tegenstanders waarbij ieder zijn eigen standpunt kent en verdedigt kan leuk zijn, maar wanneer men de denkwijze van de tegenstander kent, begrijpt en kan volgen, dan kan men die tegenstander ideologisch volledig meester zijn.

Zoals ik hierboven reeds zei; de wereld is veranderd. De rode moloch is gevallen en zal niet snel meer rechtstaan. Het kapitaal is steeds verder aan het globaliseren, maar stoot nu steeds meer op zijn grenzen. Waar vroeger het openbreken van markten kon dienen om een volgende crisis uit te stellen, botst men nu op het feit dat zo goed als alle markten van enige omvang opengebroken zijn. Ook de culturele globalisering deint steeds meer uit, ten koste van de niet gecommercialiseerde culturen.

En los daarvan. Als we onze tegenstanders hun boeken en ideëen niet zouden lezen en proberen begrijpen, hoe kunnen we dan spreken van een alternatief. De Derde Weg bewandelen is enkel mogelijk waneer we beseffen waarom de andere wegen doodlopend zijn. Marx lezen zonder marxist te zijn of worden, Rothbard lezen zonder liberaal te zijn of worden, maar begrijpen waarom beiden fout zijn, dat dient een doel te zijn van de gevormde solidarist!