De impact van kapitaal

Nee, geen citaat uit Das Kapital van Karl Marx. De laatste dagen ben ik bezig in het boek  ”Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?” van David S. Landes. In dit boek, een goede 700 blz. dik, worden interessante perspectieven getoond op de modernisering en expansie van Europa doorheen de geschiedenis, en dan vooral vanaf de ontdekking van de Nieuwe Wereld aan het einde van de vijftiende eeuw. Op de pagina’s 188-190 vielen mij volgende stukken op over het Spaanse financieel beleid:

“Het (Spanje) kreeg die nieuwe rijkdom in de schoot geworpen en kon dat geld investeren of spenderen. Spanje gaf het uit – aan weelde en oorlog. Er is geen groter geldverspilling dan oorlog; oorlog bouwt niet op, maar breekt af; oorlog is niet voor rede of restricties vatbaar, en de steeds wisselende en altijd ontoereikende middelen leiden tot zo’n verbeteren irrtationaliteit, dat de kosten alleen nog maar hoger worden. [...] Spanje verspilde heel wat van zijn rijkdom op de slagvelden van Italië en Vlaanderen. Het moest zijn soldaten en wapens betalen – zoals kanonnen van de Engelse vijand – en levensmiddelen, veelal gekocht van de Hollandse en Vlaamse  vijand, paarden en schepen.”

Dit stuk toont al aan dat de Spanjaarden hun geld nogal kwistig over de balk smeten. Maar de gevolgen hiervan zijn veel meer dan dat ze hun geld in hun vijanden staken, ze investeerden hen ook niet in hun eigen industrie en investeerden het dus enkel in hun eigen ondergang;

“De rijkdommen uit de Indische gewesten werden intussen hoe langer hoe minder in de Spaanse industrie gestoken, omdat de Spanjaarden geen goederen meer hoefden te vervaardigen; die konden ze kopen. In 1545 hadden de Spaanse fabrikanten zes jaar achterstand bij het afhandelen van orders uit de Nieuwe Wereld. [...] De Zuid-Amerikaanse rijkdom werd al evenmin in de Spaanse landbouw gestoken; voedsel kon Spanje kopen. De hele wereld werkt voor ons, zoals een Spanjaard in 1675 tevreden constateered: ‘Laat Londen maar naar hartelust z’n stoffen fabriceren, Amsterdam z’n streepjesgoed, Florence z’n laken, Indië z’n bever en vicuna [...], zolang wij er met ons kapitaal maar van profiteren. Het bewijst alleen dat al die landen ambachtslieden voor Madrid opleiden en dat Madrid de koningin der parlementeren is, want heel de wereld dient haar en zij dient niemand.“

Eenzelfde redenering wordt vandaag gebruikt als men spreekt over comparatieve voordelen en over de neoklassieke handelstheorie. Zo zouden de VSA zich geen zorgen hoeven te maken over hun gigantische handelstekorten met landen als China. Die landen leveren immers veel en nuttige producten in ruil voor wat papier waarop Amerikaanse symbolen en personen staan. Dit kan echter maar zolang blijven duren als de financiële rijkdom meegaat en de producerende landen willen meewerken. Het ondermijnt echter ook de eigen industrie en vernietigt industriële reserves door een wanbeleid. Een zeer interessante stelling die de autheur meegeeft is het volgende;

“Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen.”

Ondertussen zullen sommige lezers van dit stuk al wel de terugkoppeling hebben gemaakt naar vandaag de dag. Door de uitbesteding van onze landbouw (zo importeert Nederland graan uit Zuid-Afrika) en onze zware industrie naar andere landen, ondermijnen wij het harde industriële potentieel van onze landen. Nu hebben we nog het kapitaal om de producten te importeren uit die landen, maar zodra we dat niet meer hebben, door een financiële crisis ofzo, zullen wij niet minder gedaan hebben dan het vroegere koloniale rolpatroon te hebben omgedraaid. De resultaten van dit Spaanse beleid tonen alvast de gevolgen aan;

“Toen er halverwege de 17e eeuw een eind kwam aan de toevloed van edelmetalen, zat de Spaanse Kroon diep in de schulden, na een bankroet in 1575, 1575 en 1597. Er brak een langdurige periode van verval voor het land aan. Wie dit relaas leest zou er lering uit kunnen trekken. Gemakkelijk verdiend geld is slecht voor je. Het eerste gewin is kattengespin; eerst is er de scheefgroei, later volgt de ellende.”

En de landen die wel hadden geïnvesteerd in pure arbeid en niet in financiële kracht, wat gebeurde daarmee?

“De landen van Noord-Europa waren het levende bewijs. Ze voeren wel bij de ontsluiting van de wereld. Ze vingen vis, wonnen  en raffineerden walvistraan, kochten en herverkochten graan, weefden laken, goten en smeedden ijzer, hakten hout en dolven bruin- en steenkool. Ze verwierven hun eigen heerschappij, gelukkig niet begiftigd met goud en zilver. Ook zij roofden en plunderden als de gelegenheid zich voordeed, maar ze bouwen toch hoofdzakelijk op steeds terugkerende oogsten en duurzame nijverheid en niet op uitputtelijke bodemschatten. Ze bouwden op werk.”

Mijn inziens een wijze les voor de huidige generaties en helaas veel te toepasbaar op onze dagdagelijkse actualiteit. Zeer goed boek en een enorme aanrader!

Jongerencultuur en taal

Kameraad en medeweblogger Bert Deckers heeft een interessante tekst op zijn weblog gezet. Bij deze een welverdiende verwijzing!

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6911540/de-vlaams-belang-jongere-als-ambassadeur-van-

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6913440/de-vlaams-belang-jongere-als-ambassadeur-van-

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6916634/jongerencultuur-anno-2009-deel-1

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6919428/jongerencultuur-anno-2009-deel-2

Zeker het lezen waard!

De revolutie en het toilet

In 1919 werd Centraal- en Oost-Europa overspoeld door communistische revoluties, die vaak slechts door een samenloop van omstandigheden zijn bedwongen geworden. Één van de meest beruchte revolutiepogingen vond plaats in Beieren waar een radenrepubliek het relatief lang heeft uitgehouden. Ze was echter berucht door allerlei rare maatregelen en ronduit dwaze personen aan de top. Hieronder een anekdote uit het boek “Wereldbrand“ van Anthony Read. Een bespreking volgt later nog;

“Restaurants en café’s werden gesloten – met uitzondering van café Stefanie in Schwabing, de stamkroeg van dichters, kunstenaars en intellectuelen waar de jongste revolutie was begonnen en nu het hoofdkwartier van was [...] De pers moest worden onderworpen aan censuur van een raad die uitsluitend zou mogen bestaan uit de literaire kring in Schwabing, en kranten werden gedwongen gedichten van Hölderlin en Schiller op hun voorpagina af te drukken. [...]“

Maar compleet geschift gewoon was de medegevolmachtigde voor Buitenlandse Zaken, dr. Franz Lipp;

“Toen hem in een felicitatiebericht van Lenin [...] werd gevraagd hoe het met de revolutie stond, antwoordde hij dat het Beierse proletariaat ’stevig als een hamer was aaneengesmeed’, maar hij klaagde ook dat ‘de op de vlucht geslagen Hoffman de sleutel van mijn ministerieel toilet heeft meegenomen’. Om die klacht in grotere kring bekend te maken stuurde hij een kopie van zijn telegram naar de paus, waarbij hij zich tot hem richtte met het vertrouwelijke ‘du’, als een goede vriend. De paus reageerde niet. Lenin wel, die vroeg om wat meer bijzonderheden over de revolutie, maar vermeed behoedzaam om de kwestie van het afgesloten toilet aan te snijden. Toen Toller erachter kwam wat Lipp had geschreven besloot hij zijn referenties te controleren en ontdekte dat de man nog maar kort daarvoor uit een krankzinnigengesticht was ontslagen. Hij werd ‘vriendelijk doch beslist’ ontheven uit zijn functie.”

Verstrepen en de Stasi

http://jurgenverstrepen.typepad.com/jurgen_verstrepen_maakt_l/2009/04/ddr-land-belgië.html

Belgie is even erg aan het worden als China, Cuba en de vroegere DDR. Stasi-land, gestapo-gebied enzovoort…. Politiek en politici in dit land die alles willen controleren, blokkeren en volgen. 

Aldus Jurgen Verstrepen. Wel beetje ironisch met een partijvoorzitter die privé-detectives inhuurt me dunkt…

LDD en detectives

Wat al veel gezegd is, maar nu meer dan ooit weer naar boven komt, blijft waar. Lijst Dedecker is een opeenstapeling van gefrustreerden, postjespakkers en ego’s. De laatste week is weer fantastisch geweest voor iedereen die een afkeer heeft van LDD (en daarmee groot gelijk heeft). Van de groep die ermee begonnen is, blijken er precies niet veel over te blijven op plaatsen van belang. De brulboei uit Oostende heeft de touwtjes in handen en wordt blijkbaar vooral gedreven door frustratie. Een kleine greep uit de LDD-artikels;

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/vlaamsbrabant/090420_vijnck

De 36-jarige Vijnck maakte zijn overstap bekend samen met Open VLD-voorzitter Bart Somers. Volgens Vijnck was de kwestie van de privédetective die Jean-Marie Dedecker op minister Karel De Gucht afstuurde, de druppel die voor hem de emmer deed overlopen.

Een liberaal doet zoiets niet, zei Vijnck, die hoopt dat andere LDD’ers zijn voorbeeld zullen volgen. [...] De heisa binnen LDD over het detective-verhaal laat zich intussen ook voelen in Heusden-Zolder. Daar is de lokale voorzitster van de LDD uit de partij gezet. Net als Vijnck had Helena Van Dessel kritiek geuit op het inzetten van een detective door Jean-Marie Dedecker.

Over die Helena Van Dessel valt trouwens ook nog wat te zeggen;

http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/824018/2009/04/19/Dedecker-Detective-niet-op-priveleven-De-Gucht-ingezet.dhtml

Dedecker krijgt van de meeste politieke partijen kritiek voor zijn démarche. Ook binnen zijn eigen partij is niet iedereen gelukkig. Helena Van Dessel, LDD-lid uit Heusden-Zolder, biedt in een persmededeling “haar verontschuldigingen” aan aan minister De Gucht en zijn familie. “Het is mijn wens mij volledig te distantiëren, van demeest onlibertijnse praktijken, die de partij van het ‘gezond verstand’, tot mijn grote verbazing lijkt te hanteren”, zegt ze. “Mijn dagen bij Lijst Dedecker zijn door dit schrijven geteld”.

Libertijnse praktijken? Ik vrees dat Helena Van Desel niet echt weet wat haar ideologie is. Of althans toch niet wat die van LDD is. Maar libertijns is die bij mijn weten alvast niet. Of het kan ook zijn, en LDD kennende sluit ik het niet uit, dat Van Desel geen flauw idee heeft dat er een groot verschil is tussen libertijns, liberaal of libertariër zijn. Ook de voorpublicatie op de webstek van Humo ziet er interessant uit met dingen als;

http://www.humo.be/tws/deze-week/17336/exclusieve-voorpublicatie-jean-marie-dedecker-de-buffel.html

Hij zei dat ik een middelmatig judoka was. Tweederangs noemde hij mij. Hij had gedronken en ik ook. Ik had er genoeg van en ik antwoordde uitdagend: ‘Je hebt gelijk. Maar wat was jij dan vroeger? Ik ben acht keer Belgisch kampioen geweest. Jij niet één keer.’ Hij ontplofte en vloog me aan.

Dedecker stormde ons achterna en even later zat het er ook daar bovenarms op. Hij was naar mijn kamer gekomen om me duidelijk te maken wie de baas was, en vooral: om me duidelijk te maken dat ik mijn mond moest houden. Er was geen reden om dit in de pers te laten uitlekken, brulde hij. Ik vroeg dat hij mijn kamer zou verlaten, maar dat vertikte hij. Hij wilde vechten. Ik zei: ‘Waarom wil je dit niet in de kranten? Omdat de mensen dan zullen weten dat je niet alleen op je vrouw slaat, maar ook op je atleten!’ Toen ging hij volledig in het rood. Hij sloopte mijn halve hotelkamer en de wasbak in mijn badkamer.»

Het gaat hem alleen nog om de intrige. Hij is een demagoog geworden, een mestkever, een tafelspringer en eenopportunist. Hij is bereid iedereen te gebruiken om te bereiken wat hij wil bereiken.

Maar ook uit de linkerkant heb ik al goede dingen gelezen die ook de vinger op de zere wonde kunnen leggen, en daar besluit ik ook ineens mee;

http://indymedia.be/nl/node/32708

En dan is daar plots “De Wreker”

Ooit, in betere tijden, maakten hij zelf deel uit van het clubje slechterikken. Hij was een befaamd leider van sportieve elite en nadien werd hij zelf opgenomen in de politieke elite. Om redenen die voor de lezer / kijker nog niet duidelijk zijn (ooit wordt het via een Flashback wel duidelijk gemaakt aan de lezer / kijker) werd hij verstoten uit het clubje verkorenen des vaderlands. De motieven van “De verstotene” blijven vaag al is het duidelijk dat hij liefst zo snel mogelijk terug mee wil spelen in het clubje uitverkorenen. [...] De machthebbers en hun mediaslaafjes staan immers zo ver af van het gewone volk dat ze denken nu eindelijk “De Wreker” te kunnen ontmaskeren.

Geen woorden zijn straf genoeg om hun verontwaardiging te uiten. Zoals steeds is het 10° lakei in de rangorde die aandraaft met de vergelijking met Nazi Duitsland: “Gestapo”. Hij zou immers graag een paar streden stijgen op het laddertje der gezagsgetrouwen. Zelfs op anders kritische en onafhankelijke website indymedia.be is de cartoonist van dienst onder indruk van zoveel media geweld en pakt uit met een cartoon Herr Flick” In al hun verontwaardiging vergeet de meute gezagsgetrouwe journalisten, opiniemaker dat eigenlijk zij het probleem zijn.

“De Wreker” had natuurlijk geen privé detective moeten afsturen op zijn aartsrivaal en diens familie, hij had dat moeten overlaten aan een gedegen onderzoekjournalist. Het is begrijpelijk dat “De Wreker” dat niet kon weten, er zijn immers nagenoeg geen onderzoekjournalisten in dit klein landje. De paar die er nog zijn mogen af en toe eens in een elitair blaadje hun dossier publiceren, maar slagen er nagenoeg nooit in om enige impact te hebben op het publieke debat. Ze verworden tot de cynische journalisten die in elke comic worden opgevoerd. ”De Wreker” die wrijft in zijn handen. Zijn privé detective vond niets, en hij onthuld ook helemaal niets. Toch schreeuwen de machthebbers en hun lakeien moord en brand. En zoals in elke comic of slechte actiefilm uit het Reagan tijdperk wordt de wreker uitgespuwd door elite maar op handen gedragen door het volk.

Ze lijken niet te beseffen dat hoe luider ze schreeuwen hoe meer ze van “De Wreker ” de superheld maken die hij niet is.

De totalitaire democratie

Vandaag de dagen leven we in een liberale representatieve parlementaire democratie. Iedereen heeft een stem die via een evenredige verdeling zorgt voor een gelijke vertegenwoordiging van de politieke strekkingen in Vlaanderen. Iedereen heeft het recht op vrije meningsuiting, vrijheid van vergaderen, etc… We mogen dus zeggen en denken wat we willen, censuur is er niet meer. Althans, dat is toch de theorie.

Nieuw en oud totalitarisme

Wanneer men over totalitaire regimes spreekt, heeft men direct een beeld voor van regimes met soldaten in de straten, een zichtbare geheime dienst en met regelmatige verdwijningen van politieke tegenstanders. We kunnen echter ook stellen dat wij vandaag de dag in een totalitaire samenleving wonen. Alleen is het regime veel beter geworden in de schijn te bewaren van de vrije mens en worden er ook allerlei misleidende vormen van totalitarisme gebruikt om politieke oppositie tegen het systeem de kop in te drukken. Waar vroeger werd gewerkt met fysiek geweld om de oppositie aan te vallen, werkt men nu veel slimmer. In vroegere tijden werden opposanten nogal zichtbaar en fysiek uitgeschakeld. Ze verdwenen (waardoor iedereen wel kon raden wat ermee gebeurde) of werden gewoon vermoord. Betogingen en opstanden werden met de wapenstok, de bajonet of het geweer neergeslagen of uiteengeschoten.

Het ontstaan van de consumptiemaatschappij heeft het regime echter een machtig wapen gegeven. Door het voeden van het individualisme worden oude sociale verbanden en wordt het sociale middenveld ondermijnd. Mensen worden aangemoedigd om hun eigen belang na te streven, ook als dit ten koste gaat van anderen. En al juich ik uiteraard de materiële vooruitgang tegenover het begin van de 20ste eeuw toe, het materialisme heeft er ook voor gezorgd dat mensen een disproportioneel groot belang hechten aan hun bezittingen. De arbeiders hadden vroeger amper iets te verliezen bij het ondernemen van politieke actie, vandaar ook de term proletariërs.

Totalitarisme in de maatschappij

Een andere eigenschap van de totalitaire staat, althans toch volgens Hanna Arendt (die we niet echt van sympathie kunnen verdenken van radikaal-rechts gedachtegoed), is het ineenstorten van de klassen in de maatschappij. Iets dat we ook vertaald zien in de opbouw van totalitaire bewegingen. Daarin is iedereen gelijk buiten de leider die als een soort nieuwe absolute vorst boven zijn volgelingen zweeft. Ook deze afbraak van de klassen kunnen we herkennen in de huidige maatschappij. Om een totalitaire samenleving te creëeren, is de afbraak van overkoepelende structuren en groepsgevoel immers vitaal. Enkel het individu mag nog bestaan. Duizend individuen zijn immers makkelijker te controleren dan honderd georganiseerde militanten.

Bovenop de afbraak van de groepen en overkoepelende verbanden is er ook nog een andere belangrijke factor; sociale uitsluiting. Opstandelingen tegen het systeem moet men immers niet proberen neer te knuppelen wanneer men een machtig media-apparaat heeft dat het voor het regime doet. Ook fenomenen als “anti-fascisme” dienen enkel voor het overleven van de staat te waarborgen. De grootste successen tegen de oppositie zijn altijd geboekt geweest wanneer de controle van het regime het minst zichbare bleef. Zodra de bevolking zichzelf bespioneert en verdacht maakt, betekentdit voor de staat een enorme verlichting van hun taken.

Door de controle van de media en door de zelfspionage van de bevolking heeft de staat van na WOII ook voor de eerste keer, in een mate dat een dictatuur nooit heeft kunnen doen, zo een grote controle over de mensen. In alle lagen van de maatschappij; media, cultuur, samenleving, etc… wordt er nu gepleit voor een zo “pluralistisch” mogelijke samenstellingen. Buiten uiteraard de regimebedreigende krachten, die zijn naar het schijnt vanuit hun wezen vijandig naar de mens toe. Althans, dat wenst het regime ons wel wijs te maken.

Een nieuw volksfront

Wanneer de politieke klasse zich eensgezind, wat de verschillen onderling zijn wel zeer minimaal te noemen, tegen alle oppositie kant, is het nodig om een nieuwe weg in te slaan. De oppositie moet zich verenigen in een nieuw soort volksfront. Een identitair, anti-globalistisch, anti-kapitalistisch eenheidsfront tegen het cultuurvernietigende, globalistische en kapitalistische volksvijandige kamp. Eenheid tussen radikaal-links en radikaal-rechts. Maar dan moet radikaal-links ook eens gaan beseffen dat ze niet moeten streven naar dingen als meer migratie, aangezien dat net een wapen is van de neoliberale klasse. Die dienen immers om de lonen hier te drukken en het volk op te zetten tegen het grootkapitaal(1).

Maar totdat de radikaal-linkse kant (al zijn er uitzonderingen godzijdank) heeft geleerd dat het belangrijker is om te strijden tegen de volksvernielers en mensenhandelaars (want daar komt de huidige (economische) massamigratie op neer) dan te ijveren voor de emancipatie van zowat alles, zal het regime rustig verder doen met de demonisering van hun grootste bedreiging; de volksnationalisten en solidaristen.

(1) Het grootkapitaal is een kleine groep mensen die geen belang hecht aan het bestaan van naties, voelen zich met niemand buiten hun eigen sociale groep verbonden (en dan nog) en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de burgerij die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond en zijn kapitaal ten minste ook nog gedeeltelijk ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie. Het grootkapitaal produceert op geen enkele manier een meerwaarde aan de samenleving.

Als een parasiet teert het op de rijkdommen van de maatschappij. Rente en de handel in niet-bestaand geld op de beurzen maakt hen stinkend rijk. Wanneer we spreken over een “klassenstrijd” in solidaristische ogen is het beter om te spreken over de strijd tussen productieven en niet-productieven. Productieven zijn iedereen die bijdraagt door arbeid of investeringen aan de maatschappij in zijn geheel, ik heb het dan over veel meer dan pure economische factoren. Niet-productieven zoals het grootkapitaal teren op de maatschappij en haar verwezenlijkingen als een parasiet die zich volzuigt.

Voorpost Maastricht compilatie

Solidarisme lezing

U zult het gemerkt hebben, maar het is weer even wat stiller op deze weblog. Niet dat ik het beu ben of geen inspiratie heb, verre van zelfs. Maar aangezien ik graag de dingen goed voorbereid, heb ik nu wat minder tijd. De reden hiervoor vindt u hieronder, genomen uit de rondzend e-post;

Aan alle nationalisten,

Gelieve in bijlage een uitnodiging te willen vinden van een avond die door Voorpost Antwerpen en de Kempen wordt georganiseerd rond het thema ’solidarisme’.

Het solidarisme is ontstaan uit de kerkelijke sociale leer en vond zijn uitdrukking vooral in het Verdinaso (Verbond van Dietse nationaal-solidaristen) van Joris van Severen. Het was een antwoord op zowel het marxisme als het kapitalisme; een soort van ‘derde weg’, gestoeld op de samenwerking tussen werkgevers en werknemers. Ook in Voorpost was het solidarisme nooit ver weg.

Maar kan het solidarisme vandaag nog iets betekenen? Is er nog wel een toekomst voor? Zijn er in onze huidige samenleving sporen te vinden van het solidarisme? Hebben er ooit al solidaristische regimes bestaan? Is het solidarisme een gepaste sociaal-economische visie voor het nationalisme?

Yves Pernet zal ons helpen deze en andere vragen te beantwoorden. Yves was hoofdredacteur van het tijdschrift ‘Branding’ (NSV!) en medewerker aan de ‘Nationalistische Vormingscel’. Op het internet heeft hij zijn eigen weblog: ‘Vrij Europa’.

Waar en wanneer gaat deze avond door? Op de eerste verdieping van Café Den Bengel, Grote Markt 5 te Antwerpen op donderdag 16 april om 20u. Inkom gratis. Voor meer info: Wim De Winter 0479/31.94.28.

Ik heb over hetzelfde thema al een lezing gegeven in Nederland, maar hou er toch van om telkens nieuwe elementen te verwerken in deze dingen. Daarom dat ik nu bezig ben met enkele dingen te herschrijven en herformuleren. U komt toch ook. Op de webstek van Voorpost staat het hier; http://www.voorpost.org/3/42 . En voor onze vrienden antifascisten, ik ben inderdaad geen nationaal scriptor meer (en heb het volste vertrouwen in mijn opvolger), maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer actief ben in de radikale Vlaams-nationalistische kringen (NSV! en Voorpost e.a.). Integendeel!

The Plenty: lokale munten

De crisis zorgt soms voor interssante evoluties. Één daarvan is is het uitgeven van een munt voor één gemeenschap; de Plenty. Een lokale bank ruilt 9 dollars om voor 10 Plenty’s. Resultaat daarvan is dat het geld, dat enkel aanvaard wordt in de lokale gemeenschap, de gemeenschap niet verlaat en de koopkracht van de mensen blijft behouden en toeneemt. Hieronder de link naar het artikel, en ook ineens het ganse artikel omdat het razend interessant is:

http://www.usatoday.com/money/economy/2009-04-05-scrip_N.htm

A small but growing number of cash-strapped communities are printing their own money.

Borrowing from a Depression-era idea, they are aiming to help consumers make ends meet and support struggling local businesses. The systems generally work like this: Businesses and individuals form a network to print currency. Shoppers buy it at a discount — say, 95 cents for $1 value — and spend the full value at stores that accept the currency. Workers with dwindling wages are paying for groceries, yoga classes and fuel with Detroit Cheers, Ithaca Hours in New York, Plenty in North Carolina or BerkShares in Massachusetts.

Ed Collom, a University of Southern Maine sociologist who has studied local currencies, says they encourage people to buy locally. Merchants, hurting because customers have cut back on spending, benefit as consumers spend the local cash. ”We wanted to make new options available,” says Jackie Smith of South Bend, Ind., who is working to launch a local currency. “It reinforces the message that having more control of the economy in local hands can help you cushion yourself from the blows of the marketplace.” About a dozen communities have local currencies, says Susan Witt, founder of BerkShares in the Berkshires region of western Massachusetts. She expects more to do it.

Under the BerkShares system, a buyer goes to one of 12 banks and pays $95 for $100 worth of BerkShares, which can be spent in 370 local businesses. Since its start in 2006, the system, the largest of its kind in the country, has circulated $2.3 million worth of BerkShares. In Detroit, three business owners are printing $4,500 worth of Detroit Cheers, which they are handing out to customers to spend in one of 12 shops. During the Depression, local governments, businesses and individuals issued currency, known as scrip, to keep commerce flowing when bank closings led to a cash shortage. By law, local money may not resemble federal bills or be promoted as legal tender of the United States, says Claudia Dickens of the Bureau of Engraving and Printing. ”We print the real thing,” she says.

The IRS gets its share. When someone pays for goods or services with local money, the income to the business is taxable, says Tom Ochsenschlager of the American Institute of Certified Public Accountants. “It’s not a way to avoid income taxes, or we’d all be paying in Detroit dollars,” he says. Pittsboro, N.C., is reviving the Plenty, a defunct local currency created in 2002. It is being printed in denominations of $1, $5, $20 and $50. A local bank will exchange $9 for $10 worth of Plenty. ”We’re a wiped-out small town in America,” says Lyle Estill, president of Piedmont Biofuels, which accepts the Plenty. “This will strengthen the local economy. … The nice thing about the Plenty is that it can’t leave here.”

Het volk

Het volk is geen volk dat geen veten vergeeft,
dat dweept met storm en geen stuurman heeft,
dat volk is geen volk.

Maar geef mij het volk dat staag, dat sterk,
 zijn schoudren vereend voor ‘t ene werk:
de roem van’t volk.

Des staakt uw kralen, uw woordenstrijd,
grijpt als één hand naar’t stuur van den tijd,
en sticht het volk.

Het volk is oordeel, het volk is straf,
spreekt recht, schudt azende leiders af
in naam van’t volk .

Nand Vercknocke