De revolutie en het toilet

In 1919 werd Centraal- en Oost-Europa overspoeld door communistische revoluties, die vaak slechts door een samenloop van omstandigheden zijn bedwongen geworden. Één van de meest beruchte revolutiepogingen vond plaats in Beieren waar een radenrepubliek het relatief lang heeft uitgehouden. Ze was echter berucht door allerlei rare maatregelen en ronduit dwaze personen aan de top. Hieronder een anekdote uit het boek “Wereldbrand“ van Anthony Read. Een bespreking volgt later nog;

“Restaurants en café’s werden gesloten – met uitzondering van café Stefanie in Schwabing, de stamkroeg van dichters, kunstenaars en intellectuelen waar de jongste revolutie was begonnen en nu het hoofdkwartier van was [...] De pers moest worden onderworpen aan censuur van een raad die uitsluitend zou mogen bestaan uit de literaire kring in Schwabing, en kranten werden gedwongen gedichten van Hölderlin en Schiller op hun voorpagina af te drukken. [...]“

Maar compleet geschift gewoon was de medegevolmachtigde voor Buitenlandse Zaken, dr. Franz Lipp;

“Toen hem in een felicitatiebericht van Lenin [...] werd gevraagd hoe het met de revolutie stond, antwoordde hij dat het Beierse proletariaat ’stevig als een hamer was aaneengesmeed’, maar hij klaagde ook dat ‘de op de vlucht geslagen Hoffman de sleutel van mijn ministerieel toilet heeft meegenomen’. Om die klacht in grotere kring bekend te maken stuurde hij een kopie van zijn telegram naar de paus, waarbij hij zich tot hem richtte met het vertrouwelijke ‘du’, als een goede vriend. De paus reageerde niet. Lenin wel, die vroeg om wat meer bijzonderheden over de revolutie, maar vermeed behoedzaam om de kwestie van het afgesloten toilet aan te snijden. Toen Toller erachter kwam wat Lipp had geschreven besloot hij zijn referenties te controleren en ontdekte dat de man nog maar kort daarvoor uit een krankzinnigengesticht was ontslagen. Hij werd ‘vriendelijk doch beslist’ ontheven uit zijn functie.”