Met nieuwe schoenen op het oude spoor

Inleiding

Een tijdje al is er kritiek op sommige dingen in de Vlaamse Beweging. En het merendeel van de tijd kan ik mij daar ook instemmend bij aansluiten. De overmacht van de partijpolitiek op de Beweging en het opslorpen van personeel door de Vlaams-nationalistische partijen heeft inderdaad bij momenten geleid tot starheid. Waar de Vlaamse Beweging lang geleden ook aandacht had voor sociale problematiek, is het de laatste decennia bij momenten wel heel stil geworden.

Verandering

Sommigen menen echter dat de oplossing ligt in het oprichten van hun eigen losse groepen, gebaseerd op modellen uit het buitenland. Van Severen heeft hier ooit een mooie uitspraak over gedaan: “Wij houden niet van één of andere nabootsing van het buitenland.”Zoals altijd ben ik van mening dat kritiek altijd constructief moet kunnen zijn, maar dat je er ook altijd een zeker engagement aan moet koppelen. Vind je dat iets niet goed draait? Word erin actief, kijk hoe het werkt, wat fout loopt en verander vervolgens de dingen vanbinnen. Je verandert immers de wereld niet door eruit te stappen. Enkele individuen denken ook dat het op één of andere manier productief zou zijn om te schelden op alles wat van nieuwe initiatieven komt uit de Vlaamse Beweging.

Vanuit organisaties als NSV! en Voorpost is de laatste jaren steeds meer de roep gekomen om een actuelere invulling te geven van het nationalisme, zonder dat daarbij op enig moment afstand zou worden gedaan van de kern van de volksnationalistische zaak. Sommigen menen echter dat de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd opeens ondergeschikt zou zijn, of opeens zelfs geen belang meer zou hebben, in de nationale strijd. De nationale strijd en de sociale strijd zijn één en ondeelbaar. Wie beiden loskoppelt van elkaar is stekeblind. Slechts de nationale strijd kan ons verenigen, want in de natie zijn wij één, en slechts de sociale strijd kan een betere toekomst bieden voor ons volk. Dat deze roep om hervitalisering steeds meer gevolg krijgt, en ook actuele gevolgen die binnenkort duidelijk zullen worden gemaakt, is steeds meer te zien.

Het oude spoor

Onze wens is in de eerste plaats een Republiek Vlaanderen en zo verder te werken aan de Dietse hereniging. Geen Vlaamse anarchie, geen Dietse anarchie, maar een solidaristische invulling van de staat. Naar ons inzien kan dit echter enkel door de staatsgrenzen te trekken langs volksnationale grenzen. En niet langs de kunstmatige grenzen van een staat die gesticht is om de belangen van een kleine kapitalistische elite, de geopolitieke belangen van Frankrijk en enkele pilarenbijters veilig te stellen. Het is een feit dat de Walen een Europees broedervolk zijn, maar nooit zullen wij daarmee in vriendschappelijke verhouding kunnen leven zolang de Belgische staat bestaat. Die staat dient immers om de twee volkeren uiteen te spelen om zo dit als schaamlap te gebruiken om een politieke cultuur van postjesnemen en postjesmaken te legitimeren. Zowel de Groot- als de Heel-Nederlandse gedachte kan enkel een kans op succes hebben wanneer België eerst vernietigd wordt.

Als solidaristische volksnationalisten gaan wij dan ook vastberaden verder op het oude spoor met nieuwe schoenen aan. Geen nieuwe marsrichting, geen koerswijziging, geen toegevingen en geen compromissen aan het regime. De vorm kan veranderen, de kern nooit. Wanneer men ons verwijt om oude wijn in nieuwe zakken te verkopen, kunnen we dit gerust ergens als een compliment beschouwen. Wie het Belgische regime immers niet vanuit de kern en in zijn totaliteit in vraag stelt, stelt helemaal niets meer in vraag en wordt een zoveelste nuttige idioot van het regime. Het in vraag stellen van de invulling van de Belgische staatsstructuur is één, het onvoorwaardelijk eisen van de vernietiging ervan is twee, dit niet doen is een dikke nul. Een dikke buis op het nationalistische rapport!