Volksnationalisme als redding (2)

Het totalitaire pluralisme

Een andere term die ik hierboven gebruikte, was het totalitaire pluralisme. Het klinkt misschien raar aangezien pluralisme net een vrijheid en diversiteit van meningen uitdraagt. Maar momenteel is het echter een manier om controle te houden over de samenleving. Zowat alles moet wel pluralistisch worden of het moet de slagen incasseren van de heersende machten en hun pitbulls in de media. Als de kerk iets doet, moet het oecemenisch zijn, eigen ideeën worden direct afgebroken. Als een beweging iets organiseert, moet het direct in een pluralistisch kader zijn of het zijn extremisten. Niet omdat de overheid geeft om het bewaren van een sfeer van vrije meningsuiting, verre van zelfs, maar omdat elke beweging zich op die manier zou neutraliseren. Wanneer men immers een hoop mensen met verschillende visies op maatschappij, economie, politiek, religie, etc… immers verenigt en als doel heeft die bijeen te houden, is er nood aan compromis. Compromissen zijn altijd nodig om de maatschappij stabiel te houden, maar een compromis houdt ook een botsing van visies in. In een organisatie als Voorpost is er ook een vorm van pluralisme aanwezig op verschillende vlakken, maar het “compromis” dat geldt als de rode draad door Voorpost blijft wel duidelijk.

In andere organisaties van het maatschappelijke middenveld is de visie echter totaal verwaterd, iets wat men ook in de politieke partijen terugvindt. Wat is immers het verschil nog tussen CD&V, VLD, SLP en SP.a buiten wat gerommel in de marge? Ergens heeft SLP wel gelijk als ze stellen dat de maatschappij verwaterd is geworden tot een soort verdeling van politieke partijen. Iedereen moet zijn stukje krijgen en wat nog overblijft, moet zodanig verwateren dat het geen alternatief kan vormen voor hun geknoei. Zelfs Geert Lambert krijgt gelijk van mij wanneer hij zegt; “De klassieke partijen zijn in essentie nog altijd bezig met het verkavelen van de macht, veel meer dan met inhoudelijke politiek.”[2] . Niet dat ik op zijn partij zou stemmen, verre van zelfs. Maar hij toont wel aan dat de politieke partijen geen eigenlijke oppositie willen, maar enkel een verwaterde brij. De mens moet gereduceerd worden tot een consumptie- en productie-eenheid die zich vooral niet mag bezighouden met nadenken over politiek. En wanneer dat dan wel gebeurt, moet dat zodanig in een sfeer van een breed compromis zijn dat er geen degelijk alternatief kan ontstaan.

Een praktisch voorbeeld illustreert dit altijd het beste. Zet vertegenwoordigers van de ganse Vlaamse Beweging, van links tot en met rechts, samen en laat hen een gezamelijke tekst maken. Dan zal het enige overlappende zijn dat Vlaanderen meer autonomie moet hebben. Over de manier waarop, welke bevoegdheden wel en niet, welke bevoegdheden eerst, evolutie vs revolutie vs verrotting, etc… zal zodanig een discussie zijn dat er geen compromis over kan bereikt worden en dat het dus niet genoemd wordt. Zet echter de vertegenwoordigers van Voorpost samen en men zal al veel sneller een consensus hebben bereikt over wat en hoe, met hoogstens discussies over details. Maar door het totalitaire pluralisme worden organisaties als Voorpost gebrandmerkt, net omdat wij een gevaar vormen voor het bestaande systeem, net omdat wij een alternatief voorstellen voor de rotte staat. Wij schudden aan de boom waar de gevestigde orde in zit, dat is de reden van de stigmatisering en de tegenwerking. Het totalitaire pluralisme werkt niet omdat wij nu eenmaal verwerpen dat de maatschappij moet tenonder gaan in een grijze massa waar de enige consensus erop neerkomt dat we beter geen afwijkende mening meer hebben.

Herstel van de nationale consensus

Die mentaliteit zet zich echter door in de ganse maatschappij en in de geesten van de mensen. Wanneer men spreekt over de revoluties van bv 1848, 1919, 1968, etc… kan men stellen dat er een (hevige) botsing was tussen bepaalde groepen in de samenleving. Één ding werd echter nooit, of maar zelden en nooit echt duidelijk, in vraag gesteld; de nationale consensus. Iedereen bleef zich identificiëren met de etnoculturele eigenheid van elk volk. Of men nu Spartakist[3]  of Freikorps-soldaat[4]  was, men was allen deel van een nationaliteit. Niemand stelde zich in vraag dat men Duits sprak of in de Duitse etnoculturele zone van Europa zat. Kijken we ook maar naar Oostenrijk dat bij het verlies van zijn rijk zich oorspronkelijk bij Duitsland wou aansluiten, zijn etnoculturele binding was immers het enige wat was overgebleven nadat de rest was afgenomen. Edgard Delvo, hoe controversieel hij ook moge zijn voor velen, verwoordde het goed wanneer hij stelde; “Volledig op zichzelf aangewezen is de enkeling niets. Hij verwerft zijn zin en zijn levenskans in en door de gemeenschap. Hij wordt niet vrij geboren: hij aanschouwt het levenslicht in de gemeenschap van zijn gezin dat, als cel van de volksgemeenschap, zijn ontstaan en zijn groei mogelijk maakt – en zijn leven lang zal hij geen vrijheid vinden en geen werkelijke kracht verwerven buiten de gemeenschap van zijn volk. ”[5]

En dat is wat uniek is aan onze ideologie. Het volksnationalistisch solidarisme is niet iets destructief als het marxisme of liberalisme. Integendeel, het bouwt voort op de kern van de menselijke samenleving en op de dingen die de mensen verheffen van de dieren; de etnoculturele verschillen. Bouwen aan een volksnationalistisch solidaristisch alternatief is bouwen aan de toekomst. Wie echter meent dat solidarisme, dat net uitgaat van een organisch gegroeide samenleving, waarvan de etnoculturele eigenheid de meest “tastbare” component is, te kunnen koppelen, is fout. Wanneer men immers een gebouw anders wilt inrichten, kan dan wel de gevel afbreken, de meubels buitensmijten en de leidingen verleggen, maar wanneer we het gelijkvloers wegslaan, stort heel de boel in.

Yves Pernet

Voetnoten

1. LANDES, D.S., “Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?”
2. Interview met Geert Lambert in De Morgen van dinsdag 26 mei 2009, pagina 5.
3. Voorgangers van de Duitse Kommunistische Partij die probeerden de macht te grijpen in Duitsland in 1919
4. Freikorpsen waren reactionaire groepen anti-marxistische soldaten die werden ingezet tegen o.a. de Spartakisten en met hevig geweld Duitsland hebben weerhouden van een socialistisch regime.
5. Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.