Het heeft al in de kranten gestaan en tijdens het filmen is hij bij momenten ook weer in het nieuws gekomen met een paar stunts. Sacha Baron Cohen heeft een nieuwe film uit. Deze keer niet met zijn typetjes Ali G of Borat, maar met de vlammende homoseksueel Brüno. Persoonlijk vond ik de film met Borat in de hoofdrol beter, maar ik kon de nieuwste film van Sacha Baron Cohen zeker smaken en dit vanwege meerdere redenen.
Borat
Het briljante aan de filmen van Cohen is dat zij de Amerikanen laat zien zoals ze niet willen gezien worden. Vaak legt hij de vinger op de wonde en toont hij de hypocrisie van de Amerikaanse cultuur aan. Graag gaan Amerikanen ervanuit dat hun land fantastisch is en dat zij de leidinggevende cultuur op deze planeet zijn. Niet zozeer vanwege militaire en economische redenen, maar omdat vele Amerikanen geloven dat hun ideeëngoed vanwege één of andere natuurwet superieur is aan alle anderen. De verbazing van vele Amerikanen naar het uitbreken van het geweld in Irak na de val van Saddam is een spijtige bevestiging van het feit dat Amerikanen er blijkbaar niet in slagen, en dit tot op het hoogste niveau, om zich te verplaatsen in andere culturen. Hun overtuiging dat de Amerikaanse “way of life” zo superieur is, zorgt ervoor dat zij een compleet gebrek aan culturele empathie hebben. Niet dat men alle culturen zoveel mogelijk moet gaan invoeren in eigen land, maar een zekere culturele empathie is wel nodig wanneer men zich op het internationele politieke toneel gaat begeven.
Amerikanen gaan er dus prat op dat hun cultuur superieur is, waarbij ze tegelijkertijd amper lijken te beseffen hoe andere culturen werken. Nu ga ik ook niet beweren dat de gemiddelde Europeaan op een blinde kaart alle landen van de wereld zal kunnen aanduiden of de verschillen tussen de verscheidene culturen uitgebreid zal kunnen toelichten. Maar door de vele culturen in Europa alleen al en de vele eeuwen van conflict hebben wij alvast geleerd dat men de dingen niet moet bekijken als superieur of inferieur (al begaan marxisten en liberalen vaak die fout door hun systeem universeel te willen opleggen). Wat Cohen aantoont, en dan vooral in de film met Borat, is dat een figuur die overduidelijk een karikatuur is blijkbaar perfect wordt aanvaard als een vertegenwoordiger van dat land in kwestie. Hij zou zich spreekwoordelijk zelf met kak kunnen insmeren en de kans dat men hem nog steeds zou geloven is volgens mij zeker reëel.
Met Borat toonde Cohen de mensen vaak zoals ze niet willen gezien worden omdat ze zogezegd tegen de dingen zijn die ze zelf eigenlijk in zich dragen. Zo strijden Amerikanen zogezegd tegen religieus fundamentalisme, maar toont de film Borat duidelijk aan dat de protestante fundamentalisten zeker niet moeten onderdoen voor hun islamitische tegenhangers. Ook is de film briljant in de mate dat mensen die overtuigd zijn van hun eigen groot gelijk, zonder enige plaats voor relativering, op hun plaats gezet worden. Maar het meest briljant aan de film zijn de momenten waarop Borat eigenlijk niets doet, maar de mensen laat spreken en eerlijk hun mening geven.
Brüno
Veel meer dan Borat moet de film met Brüno het hebben van het shockeffect. Scenes met homoseksuele handelingen en op een bepaald moment een penis die in volle glorie staat te zwaaien in close-up zijn beelden waarbij ik me toch afvraag waarom kinderen vanaf 12 jaar toegelaten zijn. Niet dat ik zwaar geshockeerd was, maar ik kan begrijpen dat ouders met jongere kinderen hier toch vraagtekens bij plaatsen. Al vraag ik mij dan weer af hoe het komt dat ouders naar deze film gaan met hun kinderen zonder zich daar eerst over te informeren. Je kon immers op voorhand in de kranten en op internet lezen wat voor film dit was en wat voor beelden je zou kunnen verwachten.
Het is vooral interessant om te zien hoe mensen op bepaalde situaties reageren. Zo is Brüno op een bepaald moment ouders aan het ondervragen in het kader van een fotoshoot waarbij hun baby’s betrokken zouden zijn. Meerdere ouders hebben geen problemen met hun kinderen in gevaar te brengen of zelfs hun kleuters te doen afvallen voor de fotoshoot. Of hoe sommige ouders hun wensen vanaf een zéér jonge leeftijd op hun kinderen projecteren. Ronduit amusant was het toen Brüno, vastgetekend in een SM-tenue aan een andere man, aan de beruchte Godhatesfags-mensen vroeg om hen los te maken. Interessant was het toen Brüno in een talkshow verscheen en vertelde dat hij een homoseksuele alleenstaande vader was. De zaal zat namelijk vol met zwarten die dit duidelijk afkeurden, en terecht, maar blijkbaar nog afkeurender werden toen bleek dat het om een zwart kind ging. Of hoe men iets als een etniciteit niet zomaar van zich kan afschudden zoals sommigen ons zouden willen doen geloven.
Conclusie
Persoonlijk vind ik het twee geslaagde films, al is Borat de betere van de twee aangezien hij minder op het shock-effect mikt. Sacha Baron Cohen is briljant in marketing aangezien hij er telkens in slaagt om mensen van beide kanten van het spectrum op hun paard te krijgen. Met Brüno waren zowel conservatieven als homo-activisten kwaad. En ondanks het feit dat ik een enorm belang hecht aan etnoculturele identiteiten en een conservatieve beleving van normen en waarden, kan ik wel lachen om deze films. Een gezonde dosis relativering kan geen kwaad, zolang het maar geen overdosis wordt. Een film als Brüno is dan wel grappig, ik zou er wel geen vijf per jaar willen zien verschijnen in die aard.
Ik kan begrijpen dat arbeiders onzeker zijn over hun toekomst met de huidige financiële en daaraan gekoppelde economische crisis. Maar hier gaan ze wel wat ver.
Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.
De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”
Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.
De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”
Staken is altijd één van de laatste drukkingsmiddelen, omdat het immers het productieproces stillegt en daarbij ook de ruimte tot loonopslag beperkt. Het wilt echter niet zeggen dat het nooit mag en vaak is het zelf de enige oplossing om druk te zetten. Ook de bezetting van bedrijfsterreinen is soms nodig om te voorkomen dat men snel de machines weghaalt en vervolgens alle onderhandelingsmacht van de arbeiders ontneemt, maar dit gaat wel te ver.
Hier is men blijkbaar bereid tot de vernietiging van de productiemiddelen, wat helemaal zal leiden tot langdurige werkloosheid. Welk bedrijf zal immers arbeiders willen aannemen die bij een conflict over ontslagpremies delen, of een volledige, de fabriek opblazen? Verder zal het de positie van de arbeiders nog verder ondermijnen door rechtszaken die ongetwijfeld zullen volgen. Het verlies van banen is reeds een verlies van economische kracht, de vernietiging van infrastructuur en machines zal de zaak enkel nog erger maken. Zowel voor de arbeiders die erbij betrokken zijn als voor de economie. Druk zetten ja, maar dit is teveel van “het goede”.
Een paar dagen geleden kwam ik in Media Markt de film Alatriste tegen. Na hem gezien te hebben, kan ik hem enkel maar aanraden aan iedereen. De film is gebaseerd op de verhalen over Capitàn Diego Alatriste, geschreven door Arturo Pérez-Reverte. Die laatste begon met schrijven nadat hij vond dat het Gouden Tijdperk van Spanje ondermaats behandeld werd in het schoolboek van zijn dochter. De film zelf heeft drie Goya Awards gewonnen, en terecht ook.
De film begint in de Zuidelijke Nederlanden ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog. Diego Alatriste dient als huurling in het leger van Spanje dat in Vlaanderen actief is. Wat direct opvalt in het begin van de film is dat de karakters van verschillende nationaliteiten ook hun respectievelijke taal spreken, waarbij het ook duidelijk is dat de acteurs die Nederlandse soldaten spelen ook effectief Nederlanders zijn. Ook de Fransen, etc… die in de film worden opgevoerd zijn duidelijk mensen die de niet-Spaanse talen als moedertaal hebben. Wanneer Alatriste na zijn dienst inVlaanderen terugkeert naar Spanje wordt hij, als huurling, betrokken bij allerlei complotten waarbij de hofhouding van Filips IV, de Katholieke Kerk en de Inquisitie bij betrokken zijn. Zo evolueren bepaalde complotten steeds verder in de film, waarbij één van de centrale complotten de val van de Conde-Duque Olivares inhoudt.
Als Vlaming zelf is het trouwens wel eens leuk om de verwijzingen naar Vlaanderen van naderbij te bekijken. Zo bespreekt Alatriste op een bepaald moment met een lid van de Spaanse hofhouding de situatie in Vlaanderen. Wanneer naar diens mening gevraagd, zegt Alatriste dat Vlaanderen door God “geschapen is onder een zwarte zon. Een ketterse zon die ervoor zorgt dat het land nooit verlicht wordt. Een land bewoond door mensen die de Spanjaarden vrezen en verachten en hen altijd zullen opjagen. Vlaanderen is de hel.” Waarop het lid van de Spaanse hofhouding antwoordt dat “Vlaanderen een hel is die van vitaal belang voor Spanje is.” Zoals ik immers eerder op deze blog had gezet, had Spanje veel te weinig geïnvesteerd in de eigen economie. Het verlies van de industrie in de Nederlanden zou dan ook een doodslag betekenen voor het Spaanse Rijk, wat uiteindelijk ook is gebeurd.
Er zijn ook vele verwijzingen naar grote cultuurfiguren in het Spanje van de 17de eeuw. Zo is Alatriste een persoonlijke kennis en vriend van de grote Spaanse schrijver Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas. Ook die laatste zijn rivaliteit met Luis de Góngora y Argote komt meerdere keren aan bod. Een zeer mooi gebracht moment in de film is de belegering van Breda in 1624/1625. De overgave van Breda wordt zeer mooi in beeld gebracht volgens het schilderij van Diego Velázquez, dat kort daarna ook in de film wordt getoond nadat het afgewerkt is door die laatste. Ook de gevechten in de film worden met een (bij momenten gruwelijk) realisme gebracht. Er is alvast geen romantische visie in de gevechten geslopen en ze worden even ijzig gebracht als ze werkelijk waren (zie ook filmpje hieronder)
Een andere rode draad die doorheen de film loopt is het feit dat Alatriste, na het overlijden van één van zijn wapenbroeders in Vlaanderen, moet zorgen voor diens zoon; Inigo Balboa. Diens tragische liefdesleven, net zoals dat van Alatriste trouwens, zorgt vaak voor een betrekking bij allerlei complotten, waarbij hij op een bepaald moment zelfs op de galeien belandt. Wie echter verwacht hier een romantische verhaallijn in te bespeuren zal bedrogen uitkomen, op het vlak van liefdesverhalen is deze film een grote tragedie.
Het verheugt mij te zien dat mijn bericht over de affiche van de IJzerbedevaart ondertussen breed wordt doorgestuurd in de radikale Vlaamse Beweging. Wat mij veel minder verheugt is dat dit soort verontwaardiging er überhaupt moet zijn. Het is immers gewoon onaanvaardbaar dat dit soort wantoestanden opeens de kern zou moeten gaan vormen van de herdenking van de IJzertragiek en de geboorte van het maatschappelijk brede Vlaams-nationalisme. Met klagen geraken we echter niet verder, er moet ook actie ondernomen worden. Ik stel dan ook voor men in massa e-posten stuurt naar de sponsors van deze wanvertoning en dan vooral naar het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds. Contactgegevens hier te vinden.
Maar we mogen het hier natuurlijk niet bij laten. Het is tijd om de IJzerweide en de IJzertoren terug in handen te krijgen van de Vlaams-nationalisten i.p.v. de halfzachte wereldverbeteraars die momenteel dat gebied bezetten! Als men immers zo verder gaat, kan men rustig zeggen dat men de IJzerbedevaart moet stoppen wegens te weinig volk (je zou voor minder). En dan is het Belgische regime goed tevreden met hun overwinning op de Vlaamse Beweging. Dit soort misbruik van de IJzertoren, de IJzerweide en de IJzertragiek komt neer op het bespuwen van de herinnering aan de Vlaamse soldaten.
Niet te geloven gewoon… Dat moet zowat mijn eerste gedachte zijn geweest toen de affiche van de 82ste IJzerbedevaart voor mijn ogen verscheen. Een miskleun eerste klas gewoon. Waar moet ik beginnen met te klagen?
Volksnationalisme en de IJzerbedevaart?
Voor mij is volksnationalisme het benadrukken van de identiteit in de diversiteit van de volkeren in de wereld. Centraal staat de eigenheid van het eigen volk in een globaal geheel, het globale en het identitaire in één verenigd dus. Dit houdt dus in bij bijeenkomsten zoals de IJzerbedevaart, waar ook nog eens de band met het verleden wordt gelegd (namelijk de IJzertragiek), op de eerste plaats de kenmerken van de eigen cultuur dienen te primeren. En wat krijgen we nu? Een verzameling etnieën waar Vlaanderen zijn deuren blijkbaar voor moet openzetten. Ik vraag me af of dit soort affiches in Afrikaanse landen zouden kunnen waar blanken meestal de allochtonen zijn, en nog vaker de onderdrukte minderheid.
De affiche nader bekeken
Maar goed, concreet dan. Als men de afgebeelde figuren van links naar rechts goed bekijkt, kan ik zeggen dat de eerste vier mij niet al teveel kunnen schelen. De linkse artiest als een deel van de globale diversiteit van volkeren waarin wij onze eigenheid zoeken. En aangezien ik een sociale/solidaristische invulling van het volksnationalisme voorsta, heb ik ook niets tegen de drie volgende afgebeelde personen/koppels. Maar dan…
De jongen het met oranje t-hemd komt mij over als een stelling dat we alle vluchtelingen in de wereld net naar hier moeten halen zonder dat ze in hun eigen landen orde op zaken zouden kunnen stellen. Dan de dame met de hoofddoek. Onder moslims zelf is er een grote discussie over het belang van de hoofddoek in de vorming van hun eigen identiteit. Een discussie die hun eigen goed recht is trouwens. Maar in plaats van te kiezen voor een afbeelding waarbij integratie voorop zou staan, kiest men hier duidelijk voor een Vlaanderen waar de moslimbevolking zich blijkbaar moet opsluiten in segregatie.
Een Belgische vlag…
Maar als u denkt dat ik mij het ergste zou storen aan haar, dan bent u mis. Het is de punker die mij veruit het meeste stoort. Het IJzerbedevaartcomité is er zowaar in geslaagd om, kijk maar goed naar zijn haarkleurcombinatie, een Belgische vlag te verwerken in een affiche van de IJzerbedevaart! Ook is er absoluut geen verwijzing meer naar de IJzertragiek, geen AVV/VVK of naar de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Wanneer we ons dan ook vorig jaar de vraag stelden: “Kan het nog erger” kunnen we nu duidelijk stellen dat het antwoord “Ja, helaas wel.” is…
Racisme?
Ben ik nu een racist door hier opmerkingen over te maken? Helemaal niet. Integendeel. In mijn visie heeft elk volk zijn eigen plaats en kader waarin de gebruiken zijn gegroeid. De massamigratie zorgt voor een ontworteling van de cultuur van de allochtoon en een botsing met de cultuur van de autochtoon, waarbij de allochtoon maar zelf moet gaan zoeken wat zijn identiteit eigenlijk inhoudt. Het multiculturalisme wilt de eigenheid der volkeren op een globale schaal vervlakken tot er enkel een grijze blubber overblijft waar geen eigenheid meer is.
Als we trouwens onze cultuur niet gaan benadrukken en de eigenschappen naar voren plaatsen, en die dwingen om over te nemen om bij ons te horen, hoe kunnen we dan van allochtonen überhaupt verwachten zich te integreren? Integratie in iets wat er niet is, kan immers niet. En de vele allochtonen met een islamitische achtergrond hechten tenminste terecht nog een belangrijk belang aan het hebben van een identiteit. Hun kritiek op het decadente en zielloze Westen kan men, mede door dingen als deze affiche, ook enkel maar als terecht beschouwen…
spijtige bevestiging van het feit dat Amerikanen er blijkbaar niet in slagen, en dit tot op het hoogste niveau, om zich te verplaatsen in andere culturen. Hun overtuiging dat de Amerikaanse “way of life” zo superieur is, zorgt ervoor dat zij een compleet gebrek aan culturele empathie hebben. Niet dat men alle culturen zoveel mogelijk moet gaan invoeren in eigen land, maar een zekere culturele empathie is wel nodig wanneer men zich op het internationele politieke toneel gaat begeven.
ouders aan het ondervragen in het kader van een fotoshoot waarbij hun baby’s betrokken zouden zijn. Meerdere ouders hebben geen problemen met hun kinderen in gevaar te brengen of zelfs hun kleuters te doen afvallen voor de fotoshoot. Of hoe sommige ouders hun wensen vanaf een zéér jonge leeftijd op hun kinderen projecteren. Ronduit amusant was het toen Brüno, vastgetekend in een SM-tenue aan een andere man, aan de beruchte Godhatesfags-mensen vroeg om hen los te maken. Interessant was het toen Brüno in een talkshow verscheen en vertelde dat hij een homoseksuele alleenstaande vader was. De zaal zat namelijk vol met zwarten die dit duidelijk afkeurden, en terecht, maar blijkbaar nog afkeurender werden toen bleek dat het om een zwart kind ging. Of hoe men iets als een etniciteit niet zomaar van zich kan afschudden zoals sommigen ons zouden willen doen geloven.
Het verheugt mij te zien dat mijn bericht over de affiche van de IJzerbedevaart ondertussen breed wordt doorgestuurd in de radikale Vlaamse Beweging. Wat mij veel minder verheugt is dat dit soort verontwaardiging er überhaupt moet zijn. Het is immers gewoon onaanvaardbaar dat dit soort wantoestanden opeens de kern zou moeten gaan vormen van de herdenking van de IJzertragiek en de geboorte van het maatschappelijk brede Vlaams-nationalisme. Met klagen geraken we echter niet verder, er moet ook actie ondernomen worden. Ik stel dan ook voor men in massa e-posten stuurt naar de sponsors van deze wanvertoning en dan vooral naar het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds. Contactgegevens 
