IJzerwake 2009

Gisteren vond de achtste IJzerwake plaats. Het was duidelijk dat er meer aanwezigen waren dan vorig jaar, zelf schat ik het aantal aanwezigen rond de 6.000. Een paar dingen vielen bij mij erg in de smaak, waaronder de VNJ-muziekkapel die het uitstekend deed, de Andersjevs die zich van hun beste muzikale kant lieten zien en dan iets wat vele mensen niet echt opgemerkt zullen hebben. Bij het zingen van de drie nationale liederen was het het Wilhelmus dat als laatste, en dus belangrijkste, werd gezongen. Het verheugde mij ook om in de toespraak van de nieuwe voorzitter Wim De Wit meerdere keren te kunnen horen dat de hereniging met Nederland een evidentie moet zijn.

Over toespraken gesproken, het zal niemand die naar de berichtgeving over de IJzerwake heeft gekeken/geluisterd zijn ontgaan, maar Frans Crols heeft ook een toespraak gegeven als gastspreker. Hierin riep hij op om Brussel op te geven om vervolgens zo de Vlaamse onafhankelijkheid sneller te kunnen bekomen. Enige consternatie ontstond dan ook, en begrijpelijk, op de weide. Het nuttige hieraan is dat er misschien een nieuw debat in de Vlaamse Beweging kan ontstaan over Brussel en de rol daarvan in de Vlaamse strijd. Maar Crols had moeten weten, zeker als zakenman, dat je nooit je onderhandelingsstrategie open en bloot vertoont. Dehaene vertelde ooit een anekdote op televisie over onderhandelingen met vakbonden toen hij premier was. Hij had zijn adviseur verteld om in zijn afwezigheid moeilijk te blijven doen over één punt en daar absoluut niet op toe te geven. Toen Dehaene dan terugkeerde werd er, uiteraard, direct gesproken over dat éne punt. Zijn reactie was: “Goed, dan bespreken we dat, maar dan wil ik over de rest niets horen.” Dat is onderhandelen, niet op voorhand zeggen dat je zoiets gaat doen. Voor de rest heb ik mij goed geamuseerd en was het vaak een blij weerzien met oude bekenden.

Rob Verreycken en Bert Deckers schreven er ook al over op hun blog. Met de woorden van Rob Verreycken sluit ik dan ook af aangezien ik vind dat ze de nagel op de kop slaan:

Maar de stelling van Crols heeft wel de verdienste dat ze de radicale Vlaamse beweging met de neus duwt op het feit dat er geen deftige Brussel-strategie is, noch van de beweging, noch van de partij.  Als de claim op Brussel geloofwaardig wil zijn, dan zal het aantal stemmen voor Vlaamse lijsten moeten stijgen, en zal de radicale Vlaamse beweging ook in Brussel zelf duidelijker op het terrein haar klauwen moeten laten zien.  Wie gisteren ‘boe’ riep heeft dus werk aan de winkel, want als niemand iets onderneemt zal de stelling-Crols vanzelf werkelijkheid worden.

Nabericht: op http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=SN2E2QFO staat de volgende zin te lezen: ”mensen met uniformen van Were Di en Voorpost” Ik vraag mij nu wel eens af hoe het uniform van Were Di eruit ziet, zeker als je bedenkt dat die organisatie niet meer actief is. Was die journalist van DS wel op de IJzerwake?

Zondag IJzerwake

Met de laatste perikelen rond de IJzerbedevaart kunnen we zien dat een toenadering tussen IJzerbedevaart en -wake erniet direct zit aan te komen. Ik zal dan ook deze zondag deelnemen aan de IJzerwake. Maar het mag ons ook niet tegenhouden om na te denken over de toekomst van de IJzerwake en -bedevaart. Niet dat het allemaal op niets zou trekken, integendeel. Maar deelname aan een revolutionaire en emanciperende beweging vereist immers het aanpassen van de middelen, zonder daarbij ooit toe te geven op de doelen.

De Standaard schreef er al over op hun webstek, al slagen ze er toch telkens in om die éne man te vinden met het kale hoofd met de Vlaamse Leeuw op (misschien moet hij wel eens geld gaan vragen voor die foto’s). De IJzerwake en IJzerbedevaart moeten meegaan met hun tijd, zonder daarbij al te modernistisch te gaan worden, dat zou immers ingaan tegen heel het principe van het volksnationalisme.

De laatste tijd heb ik daar al met meerdere mensen over gesproken (en ook over andere dingen in de Beweging, zowel partijpolitiek als niet-partijpolitiek, maar daar later meer over). Kameraad Bert Deckers heeft een deel van het gesprek daarover op zijn weblog uiteengezet, zeker lezen dus!

Alvast tot zondag! U komt toch ook?

De terugkeer van de hoofddoek

Het hoofddoekendebat woedt in alle hevigheid. Maar zowel voor- als tegenstanders, althans toch degenen die in de media worden gehoord, gaan voorbij aan een analyse waarom de hoofddoek opeens terug zo belangrijk is geworden in de identiteitsbeleving. Toen ik het boek “Islam: a short history” van Karen Armstrong las, viel mijn oog dan ook volgende passage:

“After the humiliating defeat of the Arab armies in the Six-Day War against Israel against 1967, there was a swing towards religion throughout the Middle East. The old secularist policies of such leaders as al-Nasser seemed discredited. People felt that the Muslims had failed because they had not been true to their religion. They could see that while secularism and democracy worked very well in the West, they did not benefit ordinary Muslims but only an elite in the Islami cworld. Fundamentalism can be seen as a post-modern movement, which rejects some of the tenets and enthusiasms of modernity, such as colonialism. Through the Islamic world, students and factory workers started to change their immediate enviroment. They created mosques in their universities and factories, where they could make salat, set up Banna-style welfare societies with an Islamic orientation, demonstrating that Islam worked for the people better than the secularist governments. When students declared a shady patch of lawn – or even a noticeboard – to be an Islamic zone, they felt that they had made a small but significant attempt to push Islam from the marginal realm to which it had been relegated in secularist society, and reclaimed a part of the world – however tiny – for Islam. They were pushing forward the frontiers of the sacred, in rather the same way as the Jewish fundamentalists in Israel who made settlements in the occupied West Bank, reclaiming Arab land and brining it under the aegis of Judaism.

The same principle underlines the return to Islamic dress. When this is forced upon people against their will (as by the Taliban) it is coercive and as likely to create a backlash as the agressive techniques of Reza Shah Pahlavi. But many Muslim women feel that veiling is a symbolic return to the pre-colonial period, before their society was disrupted and deflected from its true course. Surveys show that a large proportion of veiled women hold progressive views on such matters as gender. For some women, who haev come from rural areas to the university and are the first members of their family to advance beyond basic literacy, the assumption of Islamic dress provides continuity and makes their rite of passage to modernity less traumatic than it might otherwise have been. They are coming to join the modern world but on their own terms and in an Islamic context that gives it sacred meaning. [...] In the West, people often flaunt their tanned, well-honed bodies as a sign of privilege, they try to counteract the signs of ageing and hold on to this life. The shrouded Islamic body declares that it is oriented to transendence, and the uniformity of dress abolishes class differences and stresses the importance of community over Western individualism“

ARMSTRONG, K., “Islam: a short history“, Orion Books, Londen, 2001, pp. 145-147.

Mijn inziens één van de weinige analyses over de hoofddoek die zeker kloppen. De identiteitsbeleving van vele mensen zal immers sterker worden wanneer zij worden geplaatst tussen een andere identiteit, die haaks op de hunne staat. Zet bv een heiden tussen een hoop katholieken en hij zal zich snel als een overtuigd heiden profileren en omgekeerd ook. Het probleem met de hoofddoek ligt dan ook niet zozeer bij de Islam, integendeel. Vanuit volksnationalistisch én solidaristisch oogpunt is het denken achter de hoofddoek, zoals hierboven beschreven, zelfs lovenswaardig. Één van de grootste problemen vandaag de dag is dat er geen tegencultuur is. Tegenover de hoofddoek kan het Westen geen eigen cultuur meer plaatsen, buiten de individualistische, egoïstische maatschappij van de massaconsumptie.

Moeten wij de moslims dan aanraden om de hoofddoek te gaan dragen? Natuurlijk niet. We moeten het echter hen ook niet gaan afraden. Het is immers iets van hun eigen cultuur en het is aan de moslims om, in hun eigen culturele context, zelf te beslissen welke kant ze uitwillen daarmee. Het is echter ook een feit dat de islamitische cultuur enorm verschilt van de westerse en dat beide zijn gegroeid in bepaalde geografische en socio-economische contexten. Wanneer men immers kijkt naar de Koran (of naar welk ander heilig boek of collectieve religieuze verhalen, zij het heidens of monotheïstisch) ziet men dat deze is geschreven in de context van het Arabische volk. De Islam dient dan ook te gedijen in de culturele context waar de Islam vandaan komt. Pleiten voor een Europese Islam kan men gerust doen, maar dan gaat men volledig voorbij aan heel het principe van een godsdienst. Men zou beter de moslims hun eigenonderwijs geven hier in Vlaanderen, maar wel met de voorwaarde dat dit een terugkeer naar de Islamitische wereld betekent. Geen eigen rechtssysteem geven, de sharia is immers iets dat in de moslimlanden zelf al genoeg op weerstand stuit, of toegevingen aan belachelijke eisen i.v.m. varkensvlees en alcohol, maar een onderricht in de eigen culturele gebruiken en geschiedenis waarna zij terug kunnen keren naar het land van herkomst om daar de nieuwe elite te gaan vormen.

En ja, ik ben mij bewust van het fenomeen tussenculturen. Vele moslims hier zitten vast tussen hun eigen cultuur en de Westerse. Het is echter ook vaak zo dat zij van beide elementen de slechte elementen hebben overgenomen, vandaar ook de opkomst van radicale religieuze groeperingen die deze eruit willen halen. Maar hoe langer men hier nog gaat proberen moslims te laten blijven op deze manier, hoe hoger men de problemen gaat stapelen. Met een hoofddoekenverbod gaat men niets uithalen, buiten wat reacties uitlokken van moslims en enkele dolgedraaide linksen (die trouwens ook ideologisch volledig stuurloos zijn). Het is nodig om op lange termijn te werken aan een beleid van remigratie en reintegratie van de moslims in hun eigen gebieden.

Wilt dat trouwens zeggen dat alle verwijten van racisme e.d. dus effectief waar zijn? Uiteraard niet. Als er één groot obstakel is voor integratie, is het wel de progressievelingen die alle tegenslagen steken op anderen. Op die manier zal men immers nooit werken aan een verbetering, want het is toch allemaal de schuld van een ander. Ik zou alvast ook geen poot meer uitsteken als ik zou denken dat alles wat tegenslaat een ander zijn schuld is. De moslimfundamentalisten die Europa willen islamiseren dient men trouwens ook als eerste buitenzetten of zelfs opsluiten. Wij hebben ons niet te moeien in hun cultuur, net zoals zij zich niet te moeien hebben in onze cultuur. Als iedereen immers voor zijn eigen deur zou vegen, zou de straat al snel proper zijn.

Wat liberalen bazelen kunnen…

Het is is komkommertijd, voeg daar nog eens bij dat de OpenVLD zich dringend terug moet gaan profileren en dan krijg je de dwaasheden van de laatste dagen. Wat is er immers aan de hand? Er is een kink in de kabel gekomen bij het uitbaggeren van de Westerschelde langs Nederlandse kant. Kris Peeters riep de Nederlandse ambassadeur reeds op het matje. Iets dat trouwens een positieve evolutie is aangezien dit ook betekent dat Vlaanderen zich als een volwaardige gesprekspartner naar het buitenland profileert.

Één van de meest verstandige bedenkingen bij deze rel heb ik gevonden op http://www.gva.be/blog/standpunt/extern-scheldeverdieping-ligt-vast-in-onderhandeld-verdrag.aspx. Marc Balduyck stelt daarin:

Nederland en Vlaanderen hebben in 2005 een verdrag ondertekend dat de uitdieping van de Westerschelde regelt. Die werken moeten het mogelijk maken dat schepen met een diepgang tot 13,1 meter onafhankelijk van de getijden de haven van Antwerpen in en uit kunnen varen. Dat akkoord zit vast aan afspraken dat maatregelen genomen worden voor de beveiliging van de scheepvaart en voor het herstel van de natuur. Ook al hebben de baggerwerken daar geen uitstaans mee. Dit betekent wél dat bepaalde gebieden ontpolderd worden en teruggegeven aan de natuur.

[...]

In een rechtsstaat is het perfect verdedigbaar dat verenigingen protest aantekenen. Zeeland kan niet akkoord gaan met bepaalde uitwerkingen van het dossier. De Nederlandse beslissing om schorren aan te leggen in plaats van te ontpolderen is zelfs een flagrante schending van het gesloten verdrag. De Nederlandse raad van state heeft de uitvoering ervan daarom niet helemaal ten onrechte althans tijdelijk geschorst.

Peeters heeft er goed aan gedaan de Nederlanders te wijzen op hun verplichtingen. Het mocht zelfs nog iets scherper. Maar als rechtschapen democraat moet ook Peeters de gevoeligheden van een buitenlandse rechtsstaat respecteren. Laat ons daarom niet zenuwachtig worden en liever de definitieve uitspraak van de raad van state in november afwachten. In het licht van de economische crisis is een zoveelste uitstel nu ook weer zo verschrikkelijk niet.

Nederland en Vlaanderen hebben in 2005 een verdrag ondertekend dat de uitdieping van de Westerschelde regelt. Die werken moeten het mogelijk maken dat schepen met een diepgang tot 13,1 meter onafhankelijk van de getijden de haven van Antwerpen in en uit kunnen varen. Dat akkoord zit vast aan afspraken dat maatregelen genomen worden voor de beveiliging van de scheepvaart en voor het herstel van de natuur. Ook al hebben de baggerwerken daar geen uitstaans mee. Dit betekent wél dat bepaalde gebieden ontpolderd worden en teruggegeven aan de natuur.  In een rechtsstaat is het perfect verdedigbaar dat verenigingen protest aantekenen. Zeeland kan niet akkoord gaan met bepaalde uitwerkingen van het dossier. De Nederlandse beslissing om schorren aan te leggen in plaats van te ontpolderen is zelfs een flagrante schending van het gesloten verdrag. De Nederlandse raad van state heeft de uitvoering ervan daarom niet helemaal ten onrechte althans tijdelijk geschorst.

Peeters heeft er goed aan gedaan de Nederlanders te wijzen op hun verplichtingen. Het mocht zelfs nog iets scherper. Maar als rechtschapen democraat moet ook Peeters de gevoeligheden van een buitenlandse rechtsstaat respecteren. Laat ons daarom niet zenuwachtig worden en liever de definitieve uitspraak van de raad van state in november afwachten. In het licht van de economische crisis is een zoveelste uitstel nu ook weer zo verschrikkelijk niet.

Iets dat mij een veel betere visie lijkt dan het kermis dat de OpenVLD ervan wilt maken http://www.gva.be/antwerpen/antwerpse-open-vld-wil-zeeuwse-mossel-boycotten.aspx

”We willen met deze ludieke actie een signaal geven: Ons geduld is op”, zegt Vlaams parlementslid Annick De Ridder. ”Diplomatie is iets dat Nederlanders niet begrijpen”, valt schepen Ludo Van Campenhout bij. ”Dan moet het maar zo.

Vervang om te beginnen Nederlanders door een nationaliteit van een land ten zuiden of ten oosten van de Middellandse Zee en je hebt een racistische uitspraak. Nu, als deze OpenVLD’ers bekend willen worden als de mosselboycotters, dan mogen ze zich daar gerust verder belachelijk mee maken.

Maar laten we hun stelling eens even overnemen en dus inderdaad stellen dat Nederland zich bewust kwaadwillig opstelt naar de uitdieping toe. Het is immers nogmaals een argument voor de hereniging van Vlaanderen en Nederland. In een herenigde Nederlandse staat zijn de havens van Antwerpen, Gent, Zeebrugge, Amsterdam, Rotterdam, etc… immers geen internationale concurrenten, maar nationale partners. Dit toont enkel maar dat de Belgische hollanderhaat enkel maar nefast is voor de Vlaamse economische ontplooing. Daarom, nog meer dan ooit: België barst en de Nederlanden één!

En tot dan geniet ik rustig verder van de Zeeuwse mosselen. U toch ook?

Wat antifascisten bazelen kunnen…

Op http://aff.skynetblogs.be/post/7218294/geen-french-cancan-bij-ijzerwake-liever-fasci spuwden de olijke vrienden van het AFF zoals te verwachten hun gal over de IJzerwake. Of AFF nu bevolkt wordt door Knack-journalisten of niet, mij boeit het persoonlijk gezegd bitter weinig, feit is dat ze gewoon hun namen niet te tonen en dat zegt mij al genoeg over de intellectuele eerlijkheid.

In hun artikel over de IJzerwake het gewoonlijke over “extreem-rechtse, fascistische bijeenkomst” waar ook Blood&Honour nog eens wordt bijgehaald. Die laatsten hebben blijkbaar een concert georganiseerd op camping IJzerhoeve. Blijkbaar moet dat één of andere link tussen aantonen tussen de kameraadschapsavond van Voorpost en Blood & Honour. Als ik AFF mag geloven, heeft Blood&Honour ook concerten georganiseerd, of willen organiseren, in parochiezalen e.d. Is er nu een link gelegd tussen Blood&Honour en de Katholieke Kerk? De kameraadschapsavonden gaan trouwens heus ook al langer mee dan Blood&Honour.

Maar eigenlijk boeien ook die dingen mij niet zozeer. Waar ik vooral op doel zijn de volgende stukken:

• “Daarnaast zetelen in die Algemene vergadering nog figuren die er geen bezwaar in zien om voorzitter te zijn van het Sint-Maartensfonds of om te gaan spreker op een herdenking van een VMO-leider“

Dat onze olijke vrienden van het AFF eens gaan opzoeken wat het verschil was tussen de VMO van Maes en de VMO van Eriksson. Het is heus meer dan de betekenis van de letter “O” in de afkorting. Er zijn wel degelijk twee VMO’s geweest die vanwege verschillende redenen verschillende doelen hadden. Een ander stuk waarop ik commentaar heb is het volgende:

• Als ’t Pallieterke opmerkt dat historici als Lode Wils en Bruno De Wever de IJzerwake fascistische trekjes verwijten, omdat ze weigert ‘landverraders’ als Dr. Borms, Leo Vindevogel en andere (Staf, nvdr.) De Clercqen af te zweren, antwoordt Wim De Wit: “Wat zij zeggen, moet je met een korreltje zout nemen. Vindevogel was geen fascist. (…) Je moet alles in zijn historisch kader bekijken. Misschien hadden zij beter niet gedaan wat zij gedaan hebben, maar na 150 jaar Belgische verdrukking, was het normaal dat zij de Belgische staat kapot wilden. Het waren idealisten van de zuiverste graad; daar twijfel ik niet aan. Wij mòèten de Belgische staat kapotmaken.” Leo Vindevogel geen collaborateur?

Over de oorzaken en omstandigheden waardoor Borms en De Clerq hebben gekozen voor de collaboratie ga ik hier geen boom opzetten. Daar zijn immers al genoeg boeken over geschreven die of genegeerd worden door onze vrienden van het AFF of gewoonweg selectief gelezen worden of geïnterpreteerd worden zoals zij het wensen. Maar met de stelling over Leo Vindevogel als collaborateur, daar heb ik het wat moeilijker mee. En niet alleen ik, ook wel een paar christen-democraten met mij. Dat ze het boek “Het proces Vindevogel” eens op nalezen, daar krijg je een héél ander beeld van Leo Vindevogel dan het beeld van “landsverrader” of “collaborateur”.

Dat men bij het AFF stekeblind en/of selectief doof gaan blijven voor de redenen achter de collaboratie van Borms en De Clerq, daar ga ik mij eens niets van aantrekken. Waarschijnlijk zijn de muren van mijn woning ontvankelijker voor een intellectueel eerlijk gesprek over die dingen. Maar om Vindevogel direct in die rij te zetten, dat is compleet fout. Dat Vindevogel zo zwaar is aangepakt, maar de Antwerpse en Luikse burgemeesters niet is toch wel héél opvallend. Burgemeesters die anders véél meer hebben bijgedragen aan de jodenvervolging dan Vindevogel…

En om te besluiten met hun titel: “Liever een fascistisch Vlaanderen dan een democratisch België“. Laat me dit er nog aan toevoegen: “Liever een liberaal Vlaanderen dan een solidaristisch België“. Waarom? Omdat België noch democratisch, noch solidaristisch kan zijn. Dit vanwege de staatsstructuren en de hele mentaliteit achter de Belgische staat. En omdat het bevrijdingsnationalisme der volkeren bij mij zeer hoog staat. Of om het misschien duidelijker te stellen: “Liever een links onafhankelijk Vlaanderen dan een rechts België.“ Een onafhankelijk volk moet dan ook zijn eigen lot kiezen, of dit nu liberaal of socialistisch of fascistisch is. Wanneer een volk zijn eigen lotsbepaling in handen heeft, kan het ook niet zeggen dat bepaalde keuzes al dan niet werden opgedrongen door de hogere staat. Zo vochten Koerdische soldaten in hoge rangen voor het Ottomaanse Rijk en Schotten voor het Britse Rijk door omstandigheden. Moeten we nu hun bevrijdingsnationalisme laten vallen omdat zij vochten voor iets wat wij verwerpen (namelijk imperia?). Natuurlijk niet, in dit soort gevallen kunnen we eerlijk stellen dat dit door bepaalde historische en socio-economische toestanden kwam. Idem voor de collaboratie…

De idealen ver voorbij?

Op http://www.n-va.be/programma/standpunten/Persberichten_detail.asp?ID=3381 stelt de Jong N-VA het volgende:

De laatste weken werd Spanje opgeschrikt door 3 nieuwe bomaanslagen, die gisteren door de ETA werden opgeëist. Jong N-VA vindt geweld geen legitieme manier om tot meer autonomie te komen en veroordeelt deze aanslagen dan ook openlijk!

Voorzitter David Manaigre: “Enkele weken terug had Jong N-VA zijn jaarlijks ‘zomertreffen’ in Baskenland. We bekeken de situatie van de Basken op locatie en bezochten diverse organisaties. Nog meer dan voorheen steunen we door die ervaringen hun streven naar autonomie. De houding van de Spaanse overheid bij het behandelen van Baskische gevangenen en het criminaliseren van partijen en individuen is op geen enkele manier goed te keuren!”

Voor Jong N-VA is het echter zo klaar als een klontje: geweld is uitgesloten! In de 21ste eeuwse politiek is er geen plaats voor het chanteren met mensenlevens.

Manaigre: “Een dergelijke handelswijze om tot meer autonomie voor een regio te komen kan niet. Punt. In de naoorlogse geschiedenis is geweld trouwens in weinig tot geen gevallen een katalysator geweest voor meer autonomie. Daden van terreur zullen een onafhankelijk Baskenland niet dichterbij brengen. Integendeel, het geeft de Spaanse overheid opnieuw redenen om meer autonomie voor Baskenland te blijven blokkeren.”

Jong N-VA is en blijft tegen geweld in al zijn vormen. Elke regio en elk volk heeft recht op zelfbestuur. Maar onschuldige burgers en doelwitten mogen daar niet de dupe van zijn. De vraag is dus of de ETA echt wel de Baskische belangen dient…

De laatste weken werd Spanje opgeschrikt door 3 nieuwe bomaanslagen, die gisteren door de ETA werden opgeëist. Jong N-VA vindt geweld geen legitieme manier om tot meer autonomie te komen en veroordeelt deze aanslagen dan ook openlijk! Voorzitter David Manaigre: “Enkele weken terug had Jong N-VA zijn jaarlijks ‘zomertreffen’ in Baskenland. We bekeken de situatie van de Basken op locatie en bezochten diverse organisaties. Nog meer dan voorheen steunen we door die ervaringen hun streven naar autonomie. De houding van de Spaanse overheid bij het behandelen van Baskische gevangenen en het criminaliseren van partijen en individuen is op geen enkele manier goed te keuren!”

Voor Jong N-VA is het echter zo klaar als een klontje: geweld is uitgesloten! In de 21ste eeuwse politiek is er geen plaats voor het chanteren met mensenlevens. Manaigre: “Een dergelijke handelswijze om tot meer autonomie voor een regio te komen kan niet. Punt. In de naoorlogse geschiedenis is geweld trouwens in weinig tot geen gevallen een katalysator geweest voor meer autonomie. Daden van terreur zullen een onafhankelijk Baskenland niet dichterbij brengen. Integendeel, het geeft de Spaanse overheid opnieuw redenen om meer autonomie voor Baskenland te blijven blokkeren.” Jong N-VA is en blijft tegen geweld in al zijn vormen. Elke regio en elk volk heeft recht op zelfbestuur. Maar onschuldige burgers en doelwitten mogen daar niet de dupe van zijn. De vraag is dus of de ETA echt wel de Baskische belangen dient…

Tegen de Spaanse repressie

Wanneer men alle vormen van geweld inderdaad bekijkt als enkel geweld of terrorisme, dan is de ETA inderdaad bezig met een campagne die enkel valt af te keuren. Maar in dit geval is de gewelddadige invulling van de bevrijdingsstrijd van de Basken zeker te begrijpen. Het is ook fout om, wat dat lijkt de Jong N-VA hier te doen, om naar de handelingen van de ETA te kijken op een manier waardoor je zou denken dat het ETA-geweld uit de lucht komt vallen. Wanneer men echter naar het Spaanse repressieve beleid kijkt dat men voert naar de Baskische autonomisten toe, waar de huidige regeringen niet moeten onderdoen voor Franco bij momenten, is het duidelijk dat de ETA geen aanslagen pleegt omdat ze niets beters te doen hebben. Het is een wanhoopsdaad, de enige manier waarop ze nog hun protest kunnen laten horen. Wanneer de ene na de andere politieke partij wordt verboden in Baskenland, waardoor dus katalysatoren worden weggenomen voor vreedzaam protest, zal de opgekropte frustratie zich anders vertalen. Informatie op regelmatige basis over de situatie in Baskenland kan men trouwens terugvinden in het linksenationalistische blad Meervoud.

Over de keuze tot geweld

Wanneer de Jong N-VA vervolgels stelt dat geweld geen verandering kan brengen, wil ik daar gerust een naam tegenover plaatsen; Carrero Blanco. Zij bliezen deze doodgeverfde opvolger van Franco op, waardoor de transitie naar een democratischer systeem werd ingezet. Verder stel ik ook een zekere hypocrisie vast wanneer ik merk dat hun vorige Jong N-VA voorzitter openlijk zijn sympathie toonde voor de Palestijnse zaak en zijn walging voor de zionistische bezetting van Palestina. Iets wat hij trouwens volledig terecht deed! De Palestijnse strijd goedkeuren is immers niet rond het feit kunnen dat politiek geweld wel degelijk een optie is. De laatste optie, en misschien wel een slechte, maar desalniettemin nog steeds een optie. Een optie die vaker wordt opgedrongen door een onderdrukkend regime dan dat ze uit vrije wil wordt aangenomen door de volksnationalistische vrijheidsbewegingen.

Keur ik nu het doden van onschuldigen door bomaanslagen goed? Absoluut niet, maar het verschil met bepaalde andere reacties is dat volgens mij de schuld niet bij de Basken of de ETA ligt. Het principe van “actie lokt reactie uit” (of noem het gerust het dialectische verloop van gebeurtenissen) moet men hier nader bekijken. De ETA is niet met bomaanslagen begonnen om dan pas daarna een reactie te zien vanuit de Spaanse regering. De ETA is door het Spaanse repressieve beleid gedwongen om zijn toevlucht te nemen tot dit geweld. Maar laat me toch duidelijk stellen; uiteraard keur ik het doden van onschuldigen niet goed. Tevens weiger ik ook resoluut om de vrijheidsstrijd van de Basken (of van de Palestijnen, Ieren, Schotten, Koerden, etc…) te verwerpen vanwege deze daden. De keuze om al dan niet tot een vorm van geweld over te gaan in de onafhankelijkheidsstrijd moet men ook telkens in de eigen socio-economische, culturele en historische context van elk volk en gebied bekijken. In Vlaanderen zal pas in zeer extreme toestanden tot het politiek geweld van de ETA worden besloten. Ben ik daar rouwig om? Natuurlijk niet, ik verkies ook een land zonder bomaanslagen e.d. Maar wanneer de staat een beweging daartoe dwingt, zoals de ETA, dan kan men gewoon niet anders.

Tenslotte even anticiperen op iets wat sommigen wel zullen denken. De ETA is inderdaad een socialistische organisatie die zich baseert op marxistische beginselen. En ja, ik ben een hevig anti-marxist, vanwege redenen die ik hier niet opnieuw uitgebreid uit de doeken ga doen. Maar wanneer het gaat om de volksnationalistische strijd kijk ik in de eerste plaats naar de volksnationalistische strijd, de doelen, de middelen en de rechtvaardigheid van voorgaande opgesomde dingen. Iets wat vele anti-fascisten niet kunnen omdat zij liever in hun enggeestig denkkader blijven vastzitten.

Voor een onafhankelijk Baskenland! Voor een Europa der volkeren!

En la ciudad de Granada

Voor wie interesse heeft in het Spanje van 1492-1536 kan ik zeker het boek “Zwarte Renaissance” van Chris Van Der Heijden aanraden. Het is niet zozeer een geschiedenis van veldslag naar belegering naar veldslag, etc…., maar een beschrijving van het culturele denkpatroon en de socio-politieke lijnen die toen bestonden en ontstonden. Door de grote nadruk op cultuur komt men vaak mooie staaltjes poëzie tegen, waaronder onderstaand stuk. Ik  geef hier de vertaalde versie weer. Terug te vinden op pagina 269 van het boek, handelend over de herovering van de Granada en het afsluiten van de herovering van het Iberische schiereiland voor het christendom. De ontstane gedichten over de val van Granada en de periodes vlak ervoor en erna horen volgens mij dan ook bij de mooiste stukken Spaanse poëzie die je in het boek vindt:

In de mooie stad Granada is’t tumult niet van de lucht.
Hier roept men Mohammed aan, ginder de drievuldigheid.
Door een poort kwamen kruisen binnen, door de and’re verdwijnt de koran.
Waar eens de hoorn werd geblazen, hoort men nu de klokken luiden.

Een koning komt vrolijk binnen, de ander gaat in tranen heen,
plukkend aan zijn witte baard uit hij luid zijn droefenis:
“O mijn stad, o mijn Granada, van wie er geen tweede is.”

Een interessante anekdote hierbij is dat wanneer de laatste vorst van het islamistische Granada zijn stad verliet, hij buiten omkeek en in tranen uitbarstte. De reactie van zijn moeder was vervolgens nogal zeer raak: “Het is schandelijk dat je treurt als een vrouw om wat je niet kon verdedigen als een man.” Verwijzingen naar deze anekdote kan men dan ook in andere gedichten terugvinden:

‘t Is terecht dat zij als vrouwen zuchten en lopen te huilen,
die als mannen en als ridders hun staat niet verdedigd hebben.
Beter ware het te sterven in Granada in’t gevecht dan er levend uit te komen,
zo berooid, onterfd, ontrecht.

Het belang van de val van Granada was meer dan een religieuze en militaire overwinning. Ook de Spaanse cultuur zou een andere kant uitgaan, maar ook de Spaanse geopolitiek. Voortaan lagen de kusten van Noord-Afrika open voor Europese mogendheden, en dan vooral in de eerste plaats voor de Spaanse legers. Zo stond op een triomfboog, opgericht voor Karel V in Burgos in februari 1519, de Roem (Fama) afgebeeld met een schild waarop het Spaanse credo stond: PLVS VLTRA. Duidelijk was echter wel dat de expansie van Spaanse macht in het zuiden moest gezocht worden aangezien op de andere kant van de boog stond dat “heel Afrika weent omdat het wist dat Karel de ‘llave’ (waarmee Gibraltar bedoeld wordt) had om het continent te onderwerpen.” Of zoals het er in het Spaans stond:

El Africa toda llora porque sabe
que pues vos teneis la llave tengo de ser su señora.

Uiteindelijk zou de Spaanse expansie in het noorden van Afrika zich veel meer beperken dan oorspronkelijk gedacht. De Spaanse belangen in de Lage Landen en de Spaanse ambities in het Heilige Roomse Rijk zou de energie naar het noorden richten i.p.v. het zuiden, waarmee ook de neergang van Spanje werd ingezet. Om even een moderne vergelijking te maken; met het uitbreken van de Tachtigjarige Oorlog in het midden/einde van de beleefde Spanje zijn “Afghanistan” zoals de Sovjets dat zouden meemaken. Het vrat zoveel energie, geld en middelen op dat het uiteindelijk mee aan de basis zou liggen voor de ondergang van een immens rijk. Maar daar misschien een andere keer meer over.

“Zwarte Renaissance: Spanje en de wereld 1492-1536” van Chris Van Der Heijden, verschenen bij Uitgeverij Olympus en momenteel voor een goede €15 te koop. Elke euro waard!

Al-Qaeda en de “emancipatie”

In 2002 schreef Osama Bin Laden in zijn Brief aan Amerika: “U bent een natie die vrouwen uitbuit als een consumentenproduct of reclamemiddel en die een beroep doet op klanten om hen te kopen. Jullie gebruiken vrouwen om passagiers, bezoekers en buitenlanders te dienen om zo de winstmarges te verhogen. Vervolgens slaan jullie jezelf op de borst dat jullie de vrouwenemancipatie steunen.“

Stof tot nadenken met betrekking tot het kijken naar de visie van Al-Qaeda? Citaat gevonden op pagina 58 van het boek “De wereld in 2100″ van de hand van George Friedman.

Bedenkingen bij Noord-Korea

Wegens een drukke vakantie niet teveel bijdragen op dit weblog, maar vandaag toch even een uitzondering.

Voormalig president Bill Clinton heeft door een persoonlijk optreden, of zo moet het toch lijken, de twee journalistes vrijgekregen die gevangen waren gezet in Noord-Korea en veroordeeld waren tot twaalf jaar dwangarbeid. In het socialistische paradijs -kuch kuch- niet echt de garantie op een lang en luxueus leven. Over de zaak van de journalistes kan je hier meer vinden. Wie trouwens denkt dat Clinton ter plaatse alles in orde heeft gebracht, is er ook voor de moeite aan. Als er niet op voorhand een afspraak zou zijn bereikt, zouden de V.S.A. geen topfiguur/oud-president als Clinton gestuurd hebben.

Opties voor Noord-Korea

Het is niet zozeer deze zaak waar ik het over wil hebben, maar wel over het regime van Noord-Korea zelf. Een hoop Amerikaanse presidenten, ministers, speciale afgezanten, etc… hebben reeds hun hoofd gebroken over Noord-Korea. Van tijd tot tijd wordt er ook gespeculeerd over de opvolging van bepaalde topfiguren in het regime van Noord-Korea. Telkens worden daarbij de opties van de buitenwereld overlopen om het regime in Noord-Korea te veranderen. Sommigen wensen dit via de diplomatie te doen, anderen via een militair optreden of zelf combinaties daarvan.

Hervormingen?

Mjin inziens is het Noord-Koreaanse regime afgrijselijk moeilijk ten val te brengen omdat het zo afschuwelijk omvattend is en zich ook te buiten gaat aan een complete onwil om te voorzien in de basisbehoeften van de bevolking. Hierdoor is elk figuur aan de top van het Noord-Koreaanse regime gebonden aan heel bureaucratisch apparaat en draagt dus ook elk figuur een bepaalde verantwoordelijkheid aan wreedheden begaan door en in het regime. Het opstaan van hervormers betekent voor die potentiële hervormers zelf een immens risico. Zelf wanneer ze het regime kunnen hervormen naar een democratische vorm zullen zij terecht moeten staan voor hun rol in het regime dat zulke misdaden pleegt. Het is net door de allesomvattendheid van de staat dat niemand aan de top, die zou kunnen bijdragen aan een hervorming van het regime, vrijuit kan gaan.

De buurlanden hebben overigens ook een harde noot aan Noord-Korea. Het regime draait op pure militaristische en collectivistische energie. Het individu is tot op het bot weggecijferd in het Noord-Koreaanse denken. Buiten bij de top waar decadent leven blijkbaar niet in tegenspraak is met de socialistische idealen. Puur vanwege de omvang in soldaten is het leger al van immens belang in Noord-Korea (1.190.000 actieve soldaten en 4.700.000 reserves volgens Wikipedia). En zoals zo vaak in militaristische staten is het leger ook economisch een grote rol gaan spelen. Elke toegeving aan de buitenwereld zou moeten afgetoetst worden aan het leger. Afbouw van militaire slagkracht zou dan ook nog eens ten koste gaan van de machtigste factor in Noord-Korea. Men moet dus niet al veel verwachten op dit vlak. En waarom zouden ze ook? Als ze compleet de paria zouden willen uithangen en Zuid-Korea militair aanvallen, zou Noord-Korea waarschijnlijk binnen de 48uur Zuid-Korea in handen hebben.

China heeft ook nog eens een economisch belang in Noord-Korea. Zijnde een huidig officieus en toekomstig potentieel. De smokkel tussen China en Noord-Korea heeft ervoor gezorgd dat China een economisch potentieel heeft in Noord-Korea. Als Noord-Korea op economisch vlak zou hervormen, zou het ook vooral China zijn die zich daarop zal werpen. Socio-economisch is Korea al een verdeelde natie, met een eventuele economische opening zou het noorden volledig in Chinese handen geraken.

Hereniging?

Laten we stellen dat Noord-Korea op een bepaald moment zou zeggen: “Nee, het werkt hier toch niet naar behoren. Laten we ons aansluiten bij Zuid-Korea.” Dit zou voor Zuid-Korea wel een economisch potentieel betekenen, maar ook een enorme ramp kunnen betekenen. Noord-Korea heeft een potentieel voor een nieuwe markt te vormen voor de Zuid-Koreaanse economie. Maar tevens kan het overnemen van de verpauperde gebieden in Noord-Korea een gigantische tol leggen op de Zuid-Koreaanse staat.

Het kan heel cynisch klinken, en ik wens zeker niemand een verblijf in een “socialistisch paradijs” zoals Noord-Korea toe, maar bekeken vanuit 2009 en met de evoluties in Vietnam in het achterhoofd, was het misschien nog het beste geweest als Noord-Korea in de Koreaanse Oorlog was geslaagd geweest in de annexatie van Zuid-Korea. Het zou de redenen hebben weggenomen om het leger zo’n grote macht te geven, het zou het gevoel van “één tegen de wereld” minder sterk hebben gemaakt dan vandaag de dag. Daarbij was het Zuid-Koreaanse regime in die tijd al even repressief als het noorden, veel weerstand zou er niet zijn gekomen mijn inziens. Ook zou de nationale consensus van Korea zijn bewaard gebleven, terwijl we nu twee compleet verschillende denkbeelden naast elkaar zien. Etnisch is Korea één, maar cultureel zijn ze volledig uit mekaar gedreven. Om een idee te geven van westerse invloed in Zuid-Korea: volgens de laatste telling is de grootste groep gelovigen in Zuid-Korea de katholieken. Niet echt een inheems Koreaans geloof me dunkt…

Wat nu?

Wel, ik heb geen flauw benul. Ik vrees dat we Noord-Korea moeten uitzweten, proberen zoveel mogelijk druk op het regime te zetten en diplomatisch toeslaan wanneer een kans zich voordoet. Maar momenteel zie ik absoluut geen oplossing in het probleem Korea.