Herdenking Reimond Tollenaere

Vandaag, 8 november, was ik aanwezig op de herdenking van Reimond Tollenaere. Voormalig kopstuk van het VNV, Oostfronter en lid van de radicale vleugel van het VNV. Niet “Duitskiljons” of Groot-Germaans gezind zoals een Jef van de Wiele. Zo klaagde Tollenaere het achterblijven van Vlaamse officieren en Vlaamse aalmoezeniers in het Vlaams Legioen. De opkomst was groter dan verwacht en er moesten dan ook meer mensen rechtstaan in de zaal dan dat er konden zitten. Persoonlijk gok ik het aantal aanwezigen tussen de 200 en de 220 mensen.

Toespraken kwamen achtereenvolgens van Thomas van den Ende (verwelkoming),  Roeland Raes (oud-voorzitter en -hoofdredacteur Voorpost en oud-senator en -ondervoorzitter van het Vlaams Blok), Oswald Van Oothegem (oud-senator van de Volksunie) en Luc Vermeulen (actieleider Voorpost-Vlaanderen). Persoonlijk vond ik de uiteenzetting vanRoeland Raes de meest interessante, al sprak Van Oothegem met een passie die kenmerkend is voor hen die de repressie en de onrechtvaardigheid van het Belgische regime hebben meegemaakt. Ook aanwezig  waren meerdere mensen van de “fine fleur” van de radicaal-rechtse Vlaamse Beweging, zowel van de reeds jaren aanwezige generatie als de nieuwere generatie. Het geheel daarvan vormde een mooi evenwicht in leeftijd waarbij zeer jong tot mensen van een mooie leeftijd vertegenwoordigd waren.

Waarom?

Zij die denken dat dit een herdenking was van een nationaal-socialist zijn eraan voor de moeite. Dit was een herdenking van een man die zijn korte leven lang gemiliteerd heeft voor een rechtvaardiger bestaan voor zijn volk. En zoals Luc Vermeulen zei, men kan fouten maken, maar men mag daardoor geen afbreuk doen aan de persoon die de mens is geweest. En Tollenaere was een idealist die enkel het beste voor zijn volk nastreefde. Uiteraard kan men dan met het vingertje beginnen wijzen: “Hij was een vuile zwarte!”, maar als ik kijk naar bv www.marxists.org zie ik ook het Plan van Hendrik De Man staan die ook de collaboratie instapte aangezien hij de nationaal-socialistische overwinning zag als een bevrijding voor de arbeiders. En ja, men kan dan zeggen dat men niet mag spreken over de collaboratie, tenzij ze om in de sterkste bewoordingen te veroordelen. Dat zou echter geschiedenisvervalsing zijn aangezien het interbellum en Wereldoorlog II bepalende factoren zijn geweest in de ontwikkeling van het Vlaams-nationalisme. Dat de kleinburgers maar op hun achterste poten gaan staan, het is enkel een motivatie om dit soort dingen te herhalen. Laten we ook niet vergeten dat toen de VMO Operatie Brevier uitvoerde (het terugbrengen van het stoffelijk overschot van Cyriel Verschaeve) de top van de Volksunie dit toejuichde (o.a. een Vic Anciaux) om daarna moord en brand te gaan schreeuwen wanneer Voorpost een Verschaeve-herdenking hield. Toegeven aan de hysterie rond deze dingen betekent dat de grenzen van het toelaatbare weeral inkrimpen tot we uiteindelijk niets meer mogen zeggen.

Een zeer geslaagde bijeenkomst en voor herhaling vatbaar. Voorpost, houzee!