Voetbal; een feest? (deel 2)

Zonet terug van een vriendin naar huis te brengen die lichtjes, en dat is zacht uitgedrukt, over haar toeren was met al het lawaai en de herrie in de straten. Politiewagens hebben de straat moeten afzetten aangezien sommige mensen het nodig vonden om zonder kijken de straten over te lopen en met afval naar willekeurige wagens te smijten. Onderweg naar naar huis zijn we door een groep “voetbalsupporters” moeten gaan die ons pad kruisten, en daarbij rustig vuilnisbakken en vuilniszakken sloopten. Enige notie van sociaal gedrag was sommigen van die groep ook vreemd aangezien zij de vriendin die ik begleidde bruusk opzij duwden. En als ik nog niet zou weten dat Marokko met 1-4 heeft gewonnen, zou ik het nu wel weten nadat sommigen in mijn gezicht schreeuwden dat Marokko gewonnen had.

De politie greep ook totaal niet in om de ordeverstoringen tegen te houden (orders van hogerhand?). De politieagenten mochten rustig het afval oprapen dat lustig in het rond was verspreid. Politieagent, een baan met toekomst? Een toekomst als straatveger met een politieuniform, daar kwam het vanavond/vannacht blijkbaar meer op neer. En nogmaals, dat mensen zo’n dingen vieren, daar heb ik absoluut geen problemen mee. Maar probeer dan wel het vandalisme tot het absolute minimum (lees: geen vandalisme) te houden.

Sport, een feest? Een paar foto’s volgen morgen.

Voetbal; een feest?

Marokko heeft vanavond blijkbaar België verslagen met 1-4. Proficiat voor Marokko dus, al kan voetbal mij eerlijk gezegd niet veel schelen. Maar ik weet wel dat ik nogal eenzaam sta met die houding. Over de Rode Duivels als symbool van het afbrokkelende België, daar ga ik later nog wel eens iets over schrijven.

Het is echter ook interessant om de manier van vieren te vergelijken. Toen ik daarstraks terugkwam van ‘t Stad heb ik de manieren gezien waarop Marokkaanse inwoners van Borgerhout menen dit te vieren. Dat zij met vlaggen zwaaien en met vlaggen wapperen terwijl zij al toeterend rondrijden in hun auto’s, tot daartoe. Zoiets is misschien lastig voor sommigen, maar wil ik er gerust bijnemen. Het toont echter ook wel waar hun loyaliteit en identiteitsbesef ligt. Zij voelen zich helemaal niet thuis hier, zij voelen zich in de eerste plaats Marokkaan. En terecht ook, hun cultuur en religie hoort dan ook thuis in Marokko en niet hier.

Maar ik wist niet, men leert wat bij in Borgerhout, dat met afval smijten en trappen er ook bij hoorde. Of op geparkeerde auto’s slaan en vuilniszakken kapottrekken, een mens moet immers zijn energie loslaten zeker? De politiewagen die voorbijreed kreeg ook een leuk gebaar van velen, waarbij vooral één vinger graag en veel getoond werd. En nee, het is niet de duim.

Nu, dat mensen willen vieren dat hun team wint, akkoord. Dat niet met wat toeteren en vlaggengezwaai verloopt, akkoord. Maar moet men dan ook beginnen gooien met afval en trappen tegen alles wat los- en vastzit?