Ze gaan crashen

Het zit er al langer aan te komen, Leterme gaat nogmaals mislukken, al durf ik er geen gif op in te nemen. Er kan nog altijd een mini-akkoord komen waar niemand bij wint en niemand te hard verliest, een mini-akkoord dat vervolgens door en voor iedereen als een grote overwinning wordt verkocht. En afgaande op de nieuwsberichten

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/347205/2008/07/14/Geen-communautair-akkoord-op-15-juli.dhtml

Zoals verwacht lukt het premier Yves Leterme, de voorzitters van de Heptapuspartijen en de ministers van Institutionele Hervormingen niet om tegen morgen een akkoord te bereiken over het communautaire luik van de onderhandelingen
[...]
Eerst vakantie
Eerder op de dag was al duidelijk geworden dat de gesprekken niet vlotten, en dat de roep om de onderhandelingen verder te zetten na de zomervakantie steeds luider werd bij zowel de Frans- als Nederlandstaligen. Nu werd dat ook rechtuit gezegd. “Het is voor iedereen duidelijk dat een volledig akkoord over een staatshervorming voor 15 juli niet meer haalbaar is,” verklaarde Open Vld-voorzitter Bart Somers. “We moeten nu kijken wat er moet gebeuren zonder dat het land in een chaos wordt gestort en dat de regering valt (…) De premier heeft getracht de deadline hard te maken, maar dat is niet gelukt. Laten we nu kijken wat mogelijk is.” Somers benadrukte wel dat er hoedanook een staatshervorming moet komen.
[...]
Ook volgens cdH-voorzitster Joëlle Milquet is een akkoord mogelijk. “Welk akkoord, dat zullen we wel zien. Het belangrijkste is dat er een akkoord komt en dat de regering haar werk kan voortzetten
[...]
De Vlaamse regering zit momenteel bijeen om de toestand te evalueren. Vlaanderen had aan de federale regering een begrotingsinspanning beloofd op voorwaarde dat er duidelijkheid zou komen over een staatshervorming. Om de federale begroting in evenwicht te houden zouden de deelstaten 500 miljoen euro niet uitgeven, was afgesproken in februari. Vlaanderen, dat 400 miljoen van dat bedrag voor haar rekening neemt, eiste wel dat er in ruil duidelijkheid zou komen over de staatshervorming. Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) heeft die eis vorige week nog eens herhaald
[...]

In andere woorden: ze gaan crashen of toch op z’n minst een buiklanding maken.

Een solidaristisch toekomstproject

Deze tekst is geschreven na een paar interessante gesprekken en kan overkomen als een “train-of-thoughts”. Mijn excuses dan ook voor eventuele spelfouten.

Na de vrijheid, de chaos?

De Vlaamse onafhankelijkheid is dichter dan ooit tevoren. Op een jaar tijd is het aantal Vlaamsgezinden toegenomen, en nog veel belangrijker, net zoals het aantal Vlaams-nationalisten. De Vlaamse onafhankelijkheid is geen vaag doel meer, slechts gedragen door een paar dromerige idealisten, maar is een project dat in de relatief nabije toekomst haalbaar is. Maar, net zoals ik reeds in andere teksten heb aangegeven, eindigt onze bestaansreden daar niet door. Een onafhankelijk Vlaanderen is slechts een eerste stap naar ons uiteindelijke doel: de solidaristische Dietse staat.

Zonder op enig moment energie, tijd of middelen af te leiden van de Vlaams-nationalistische strijd moeten we beginnen denken aan de tijd na België. Wilt de N-VA niet meer worden dan een vereniging  die zal splitsen tussen liberalen en christen-democraten en wilt het Vlaams Belang niet meer worden dan een anti-migrantenpartij, dan zullen er dringend ideologische herbronningen moeten gebeuren. Er moet een socio-economische en ideologische richtlijn komen waarop we ons, als nationalisten, moeten kunnen baseren om verder te kunnen gaan na de vervolmaking van de Vlaamse natievorming. Wie bijvoorbeeld denkt dat wij in een onafhankelijk Vlaanderen staatsnationalisten zullen worden, heeft slechts een zeer vage en onvolledige visie op het volksnationalisme. Volksnationalist is men immers ook in een onafhankelijk Vlaanderen, ook in een onafhankelijk en herenigd Nederland/Dietsland. Als morgen Vlaanderen onafhankelijk is, zullen we niet opeens de BNP, het FN of de PP gaan steunen; Nee, dan zal onze steun nog steeds uitgaan naar de SNP, Sinn Fein, ADSAV, de Baskische Beweging, etc…

Herbronning en keuzes

Het is, zoals ik hierboven zeg, dus zeer belangrijk om aan een ideologische herbronning te doen. De Vlaamse onafhankelijkheid mag immers geen sprong in het duister worden. Zodra de Vlaamse staat er is, moeten wij solidaristen en volksnationalisten klaarstaan met ons eigen socio-economisch programma om die Vlaamse staat in te vullen. Dat of riskeren om weggeblazen te worden door een Lijst Dedecker die wel, hoe verwerpelijk hun visie ook mag zijn, een redelijk coherente visie hebben op de invulling van de staat en de maatschappij.

Vergeet niet dat we op een zeer belangrijk keerpunt staan van onze beschaving. Ethisch en moreel worden we meegezogen in een maatschappijstroming waar alles moet kunnen en mogen. Elke vorm van remming of controle, zij het sociaal, religieus of staatsgebonden, moet blijkbaar vernietigd worden. En dit in naam van de “bevrijding van het individu”. Deze “bevrijding” is echter niets meer dan een nieuwe slavernij. We worden slaven van de consumptie, van het materialisme. De mens consumeert zichzelf in een roes, de kater zal enkel des te zwaarder zijn. Het is aan ons om orde op zaken te stellen. Geen nieuwe orde waarin de mens maakbaar zou zijn, zoals in de socialistische of nationaal-socialisten ideeën wordt vooropgesteld.

Revitalisering

Er is geen nood aan een nieuwe orde, maar aan een duurzame revitalisering van de organische banden die eigen zijn aan de mens. Wij wensen geen herstel van de adel en wij wensen geen herstel van vorsten. Die titels zijn immers ook een non-organische, een mechanische, constructie. Waar kwaliteit daarvoor kwam bovendrijven en fungeerde als functiebepaling in een vergadering van gelijken, waarbij de leider enkel primus inter pares was, is een monarchie een verbastering van dit systeem. Net zoals het Verdinaso moeten wij streven naar een systeem waarbij representativiteit en soeveriniteit van elkaar in beperkte mate van elkaar gescheiden zijn.

De representativiteit zal hier sterker uitkomen doordat zij niet langer moet dienen als een stemmachine waarvan de uitslag bij elke stemming al vaststaat; oppositie tegen en coalitie voor. Soevereniteit wordt dan weer versterkt door aangezien zij niet langer haar ziel dient te verkopen aan het platte populisme van agitatoren die de volkswil gebruiken om een persoonlijke agenda na te streven.

Oproep

Ik wil dan ook iedereen die dit leest, terwijl ik een goed besef heb van de beperking van de omvang daarvan, oproepen om mee te werken aan deze ideologische herbronning. Laten we alles van onze beweging bespreekbaar maken en onderwerpen aan een eerlijke kritiek.

Vervoeg mij en laten we samen werken aan een werkelijk nieuw project!

De VSA, Irak en Europa

Certains analystes, comme le politologue italian Giorgio Agamben, estiment que la campagne d’Irak était d’abord destinée à affaiblir l’Europe et à la diviser. Il déclarait au Figaro (07/04/2002): “il s’agit d’abord d’une guerre contre l’Europe. A partir du moment où l’Europe est devenue une puissance économique qui menace la suprématie des Etats-Unis, ces derniers ont voulu prouver que l’Europe n’existe pas politiquement. [...] La diplomatie américaine a ouvertement est systématiquement travaillé à détruire l’unité politique européenne. Malheureusement, ils ont réussi. C’est une des raisons cachées et inavouées de cette guerre [...] Comme les États-Unis ont montré que l’Europe n’est pas une puissance politique, ils ont aussi montré que l’ONU n’est pas une réalité politique mais, tout au plus humanitaire”. En effet, cyniquement, les USA confient partiellement à l’ONU, qu’ils considèrent à leurs ordres, les tâches humanitaires dans l’Irak dévasté de l’après-guerre, situation dont ils sont les premiers responsables après les dix ans d’embargo et de bombardements, sans compter les effets de la dernière campagne.

Bron: FAYE, Guillaume, Le coup d’état mondiale: essai sur le Nouvel Impérialisme Américain, Parijs, L’Aencre, 2004, p. 104

Boeken Guillaume Faye

Met dank aan een kameraad en NSV!-commilito die zich gisteren in Parijs bevond, ben ik nu in het bezit van twee nieuwe boeken.

• FAYE, Guillaume, Le coup d’état mondiale: essai sur le Nouvel Impérialisme Américain, Parijs, L’Aencre, 2004.
• FAYE, Guillaume, La colonisation de l’Europe: discours vrai sur l’immigration et l’islam, Parijs, L’Aencre, 2000.

Een opstand van duizend vaandels (2)

Volksnationalisme en internationale mobilisatie

Marxistische socialisten menen dat zij de ware en enige internationalisten zijn. Zogezegd zou er één groot proletariaat zijn dat wereldwijd dezelfde belangen heeft (ongeacht of dit nu een Somalische pottenbakker is of een Griekse lasser). De geschiedenis heeft echter uitgewezen dat ondanks alle mooi woorden en slogans, datzelfde proletariaat in 1914 en 1939/1940 maar al te graag de wapens tegen elkaar opnam uit een gevoel van nationale eer. Uiteraard zijn imperialistische oorlogen verwerpelijk vanuit volksnationalistisch standpunt, maar deze tonen tegelijk aan dat het internationalisme van het marxisme onrealistisch is. Maar de laatste jaren hebben getoond dat de basisideeën van het volksnationalisme net degene zijn die werkelijk kunnen mobiliseren. Het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en een anti-imperialistisch streven naar vrijheid kon de laatste jaren honderdduizenden mensen mobiliseren.

Je moet al onder een steen geleefd hebben de laatste maanden om de tocht van de Olympische vlam der schande doorheen de wereld niet te hebben zien. Uit protest tegen de Chinese agressie tegenover Tibet hebben honderdduizenden mensen, ongeacht nationaliteit of overtuiging, zich tegen de Chinese politiek gevoerd en duidelijk geprotesteerd tegen de komst van de vlam. Enkele dapperen trotseerden ook de sterke beveiliging en sloegen er bijna in om de vlam eigenhandig te doven, wat uiteindelijk door de organisatoren zelf gedaan is. Jaren geleden ging er dan weer een andere golf door de wereld; de mensen kwamen op strijd tegen de invasie van Irak door de VSA. Honderdduizenden gingen op straat om hun stem te laten horen tegen dit voorbeeld van yankee-imperialisme, dat, om een kleine economische elite te dienen, zwakkere landen binnenviel. Van een seculier stabiel land, dat echter ook zondigde tegen de grondbeginselen van het volksnationalisme, hebben zij een soort constant “Gunfight at the Bagdad-Corral” gemaakt.

Deze twee grote golven van anti-imperialisme, en de daarbijhorende eis tot zelfbeschikkingsrecht der volkeren, tonen dat, wat marxisten en liberalen ook mogen beweren, het de volksnationalistische kernthema’s zijn die de mensen in deze post-modernistische tijden nog steeds massaal, en op een globale schaal, kunnen mobiliseren. Zelfbeschikkingsrecht van alle volkeren, economie in dienst van het volk, strijden tegen multiculturele staten, de strijd tegen imperialisme, respect voor de globale diversiteit van culturen en overtuigingen, het zijn thema’s die de kern vormen van het volksnationalisme en die nog steeds miljoenen kunnen mobiliseren. Helaas beseffen de grote aantallen mensen niet dat zij strijden voor dezelfde doelen als wij en zullen zij, zolang ze het volksnationalisme verwerpen, geen stap vooruit geraken in hun strijd tegen het regime. Het dwaas achternalopen van marxistische en liberale ideeën zorgt ervoor dat zij nooit iets wezenlijk zullen bereiken, enkel gepruts in de marge en herinneringen voor wanneer men bejaard is, zal het resultaat zijn.

Er is dan ook nood aan internationaal denken en handelen om zo op volksnationaal de doelen te bereiken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit tot zeer interessante uitwisselingen en verfrissende ideeën kan leiden, denk ik maar aan de samenwerking tussen de NSV! en de Jeunesses Identitaires te Rijsel. Die laatsten vormen nu de militante voorhoede van een volksnationalisme dat het liberale en marxistische sprookje doorprikt en ook niet beroerd zijn om in de straten waar nodig de strijd aan te binden met het rapaille dat de voorsteden teistert.

Als men intervolksnationaal begint, durft!, denken, zullen we werkelijk onoverwinnelijk zijn. De 19de eeuw was de eeuw van het imperialistische staatsnationalisme, de 20ste eeuw was de eeuw van de Nieuwe Orde (communisme, nationaal-socialisme, liberalisme). Durven wij werkelijk intervolksnationaal te denken en te handelen, dan zullen wij volksnationalisten niet enkel de 21ste eeuw opeisen, maar het ganse Derde Millenium met een ijzeren wil tegemoet treden en veroveren.

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007’-08

Een opstand van duizend vaandels (1)

Verschenen in de laatste nieuwe Revolte, morgen deel 2 hiervan:

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

Want laten we ons geen illusies maken, regimes zoals het Belgische zijn dan wel gewond, ze zijn zeker nog niet dood. En de natuur toont ons dat een gewond dier net het gevaarlijkste is. Tot nu toe hebben we al genoeg belgicistische offensieven moeten meemaken (B-Plus die met postkaarten het Vlaams-nationalisme belachelijk probeerden te maken, N-GA die separatisme belachelijk wou maken, zonder de link met België te door te hebben, etc…). Als deze aanvallen op het Vlaams-nationalisme zich zouden beperken tot dit soort paniekvoetbal, dan zouden we geruster op onze beide oren mogen slapen. Maar het Belgische francofone regime heeft nog steeds meerdere stukken op zijn schaakbord staan. Kijken we maar naar het verslag van de Raad van Europa waarin de kant werd gekozen van het racistische en imperialistische FDF. Toppunt hiervan is dat dit verslag is opgesteld door mensen die zelf uit een volk komen dat momenteel onderdrukt wordt. O.a. een Bretoen en Serviër stelden dit verslag op en concludeerden hieruit, na wel zeker 48 uur onderzoek, dat Vlaanderen eigenlijk bezig is een geweldloos fascisme uit te bouwen.

Intervolksnationalisme: praktische en ideologische redenen

Dit soort dingen toont aan dat onze tegenstanders nog genoeg wapens hebben om ons te raken. Als het volksnationalisme zich dan ook beperkt tot één volk en er geen informatie wordt uitgewisseld, geen samenwerkingsverbanden worden gesloten, dan zal het des te makkelijker zijn om de kop in te slaan. Enkel een verenigd internationaal front van volksnationalisten kan de regimes ten val brengen. Als één regime in crisis is door de volksnationalisten, kan er genoeg steun van het buitenland komen en zich concentreren op het neerslaan daarvan. Wanneer meerdere regimes echter tegelijk crisissen meemaken, zullen zij zich teveel op hun eigen binnenland moeten concentreren om, misschien wel vitale, steun te verlenen aan de buurlanden. Bijkomend is dat de onafhankelijkheid van een volk als een versterker kan werken voor de omringende landen. De Vlaamse onafhankelijkheid kan een enorme steun geven aan de Schotten, Catalanen, Corsicanen, etc… of omgekeerd. Het aan de bevolking tonen dat de onafhankelijkheid een realistische mogelijkheid is en dat dit kan worden bereikt zonder geweld, is een zeer sterk wapen in de strijd om de geesten en harten van het volk dat wij wensen te bevrijden.

Maar dan heb ik het over de puur praktische kant van de zaak gehad. We mogen echter ook niet vergeten dat internationale samenwerking niet enkel een zaak van realpolitik is, maar ook een ideologische verplichting. Een volksnationalisten is immers meer dan een separatist, een volksnationalist streeft naar het beste voor zijn volk, zonder daarbij argumenten als superioriteit of inferioriteit in te nemen over zijn dichte en verre buren. Het geloof in de overwinning moet ons drijven, maar ook het geloof in een betere en rechtvaardigere wereld moet centraal staat in de drijfveren van de volksnationalist. Als het enkel om eigen huis en tuin zou gaan en enkel om centenseparatisme, dan zouden we evengoed Gent of Antwerpen of Leuven of Brussel en omstreken onafhankelijk kunnen verklaren.

Terug uit Straatsburg

Sinds een paar uur ben ik terug in Vlaanderenland. Morgen een kort reisverslag van de uitstap naar de Elsaz, waar ik o.a. een gesprek had met Robert Spieler van Alsace d’Abord en het recent gevormde Nouvelle Droite Populaire.

Betancourt bevrijd

CNN) — In a secret operation a U.S. official called “brilliant,” the Colombian military infiltrated rebel group FARC and deceived its members into giving up 15 hostages including former Colombian presidential candidate Ingrid Betancourt, Colombia’s defense ministry said.

http://edition.cnn.com/2008/WORLD/americas/07/02/betancourt.colombia/index.html

Het werd tijd. Hopelijk heeft Betancourt niet teveel geleden en zal ze er terug bovenkomen. Al leek ze wel enorm verzwakt toen de laatste beelden van haar de wereld rondgingen…

Socialisten voor eigen volk eerst

Bron: http://www.sp.nl/werk/nieuwsberichten/5766/080630-grenzen_waarschijnlijk_niet_verder_open_voor_roemenen_en_bulgaren.html

30-06-2008 • De argumenten van de SP tegen het volledig openen van de grenzen voor werknemers uit Midden- en Oost-Europa vinden steeds meer weerklank: er tekent zich een Kamermeerderheid af die de grenzen voor Bulgarije en Roemenie niet verder wil open zetten. Het kabinet wil het liefst per 1 januari 2009 de grenzen helemaal openen. De SP pleit al langer voor het invoeren van werkvergunningen. SP-Kamerlid Paul Ulenbelt: “Daarmee kunnen we voorkomen dat we de werkloosheid van andere landen importeren of dat oneerlijke concurrentie op de Nederlandse arbeidsmarkt ontstaat.”

In 2007 negeerden CDA, PvdA en VVD de argumenten van de SP in het debat over het openen van de grens voor Polen. Ulenbelt: “Wij zeiden dat Nederland zijn huis niet op orde heeft en geen honderdduizenden Polen kon ontvangen. Zij zouden ten prooi vallen aan uitbuitende werkgevers en huisjesmelkers. Dat baseerden we op ervaringen in Engeland en Ierland. Ons werd nationalisme en angst voor vreemdelingen verweten. Nu zien deze partijen in dat er toen een foute beslissing is genomen. Eindelijk vallen bij hen de schellen van de ogen en zien ze de werkelijkheid.”

Het meest opmerkelijk is de draai van de VVD. Zei deze partij in 2007 nog dat de Polen juist moesten komen om de lonen laag te houden, nu noemen ze het plan van Donner voor het openen van de grenzen voor Bulgarije en Roemenie “onthutsend”. Vooral Rotterdam, Den Haag en Utrecht zien volkswijken verloederen doordat uitzendbureaus er panden opkopen en er veel te veel mensen per woning huisvesten. Er is toenemende overlast.

Uitzendbureaus klagen over de opkomst van malafide uitzendbureaus, 6000 (!) naar schatting, die buitenlandse arbeiders schaamteloos onderbetalen en rechten onthouden. Ook in plattelandsgemeenten, vooral in de tuinbouwgebieden, doen zich deze problemen voor.

In de bouw duiken tienduizenden Polen, zogenaamde zelfstandigen zonder personeel, ver onder de normale tarieven. Dit geeft concurrentievervalsing met kleinere aannemers. Bij sommige scholen is een toestroom van Poolse kinderen op gang gekomen die onderwijzers voor grote problemen stellen.

De noodkreten uit het land zijn voor 40 gemeenten aanleiding geweest om tot tweemaal toe een ‘Polentop’ te houden en minister Donner en Vogelaar tot maatregelen te bewegen. “Er zijn geen problemen,” zei Donner. Ulenbelt: “Hij kijkt weg van de problemen voor de mensen in de volkswijken en dorpen op het platteland. Hij stelt zich op als loopjongen van werkgevers in de tuinbouw die verslaafd zijn aan goedkope arbeid. Die zien in de Bulgaren en Roemenen een nieuwe prooi.”

In november beslist de Tweede Kamer definitief of de grenzen wel of niet verder open gaan.

Als radikaal-rechts praat over economische slavernij, dan zijn wij zogezegd racisten omdat wij iets tegen die mensen zouden hebben vanwege hun afkomst. Als wij praten over de oneerlijke concurrentie, dan zijn wij rotzakken die enkel aan economie denken. Benieuwd of de SP nu ook racisten zijn…

Mugabe zet zijn terreurbeleid verder

Aanhangers van de Zimbabwaanse president Robert Mugabe hebben gisteren een aantal blanke boeren gemolesteerd die zich hadden verzet tegen de onteigening van hun land. Dat heeft een vakbondsfunctionaris gezegd. Vier personen moesten in het ziekenhuis worden behandeld aan onder meer brandwonden en botbreuken.

Mugabe
Het geweld viel samen met de beëdiging van Mugabe, die vrijdag de zeer omstreden tweede ronde van de presidentsverkiezingen won. De boeren werden aangevallen in Mashonaland West, waar Mugabe’s partij Zanu-PF veel aanhangers heeft. Volgens de vakbondsfunctionaris denken Mugabe’s aanhangers kennelijk dat ze overal mee wegkomen nu hun leider is herkozen. De aangevallen boeren hadden van de regionale overheid toestemming gekregen tijdelijk op hun land te blijven.

Bron: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/332384/2008/06/30/Aanhangers-Mugabe-molesteren-blanke-boeren.dhtml

Nadat Mugabe duidelijk herkozen is als president, wat niet moeilijk is met zeer gewelddadige intimidatie, repressie en het verjagen van de oppositie, wordt duidelijk dat zijn beleid niet zal verschillen van het vorige. Nu ja, in de mate dat we van een vorm van beleid kunnen spreken. Zijn “beleid” is beter te omschrijven als de heerschappij van enkele machtigen aan de top, die worden ondersteund door gewelddadige milities die hen steunen omdat zij gewoon geen alternatief hebben. Mugabe laten vallen is voor vele van zijn aanhangers immers gelijk aan vervolging voor hun misdaden en het verlies van de weinige zekerheid dat zij hebben, namelijk dat zij niet het slachtoffer zullen worden van geweld.

Ondertussen zijn een aantal blanke boeren, die de weinige degelijke landbouw in stand houden, weer eens gemolesteerd geweest door “Mugabisten”. Ook al hadden zij van de regionale overheid de toestemming gekregen om hun land te houden, toch werden zij door Mugabisten aangevallen. Die laatsten denken immers dat ze overal mee weggeraken nu Mugabe heeft getoond dat extreem geweld loont.