The Nobel Committee said it decided to honor Obama for his “extraordinary efforts to strengthen international diplomacy and cooperation between peoples.”
Met alle respect voor zijn oratorisch talent, maar de man heeft nog niets gedaan. Hij heeft een hoop toespraken gegeven waaruit mag blijken dat zijn ghostwriters zeker talent hebben. Verder heeft hij ook getoond dat hij niet geëvenaard kan worden in het aflezen van deze toespraken. Maar voor de rest heeft hij nog absoluut niets ondernomen dat zou betekenen dat hij breekt met het imperialistische verleden van de V.S.A. Of zijn ze bij de Nobelprijscomissie vergeten dat hij onlangs nog, samen met Sarkozy en Brown, Iran waarschuwde voor militaire actie? Is Guatanomo al toe? Is er een schot (excusez le mot) in de onderhandelingen over vrede tussen Palestina en Israël? Is de steun afgenomen voor regimes als dat in Egypte of Saudie-Arabië? De man is een goede negen maanden president en nu al zou hij deze prijs moeten krijgen. Dat ze daar compleet wereldvreemd zijn bij de Nobelprijscomissie mag toch wel blijken nu. Of waren ze daar zodanig anti-Bush dat ze nu alleen al voor die reden zijn opvolger de Nobelprijs geven?
Maar als we dan toch bezig zijn. Ik raad iedereen, die het kan, lid te worden van de Facebook-groep: “We want Obama for the Nobel Physics Prize 2010” Misschien kan het Vaticaan of de Orthodoxe Kerk al beginnen nadenken over een heiligverklaring? Als we dan toch ineens bezig zijn…
Als het Nobelprijscomité echter toch verder deze weg wilt opgaan, heb ik nog een kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede: Bert Anciaux! De man is al bij een hoop partijen geweest en steeds met dezelfde inzet, steeds met een hoop emoties en steeds vanuit een overtuiging dat iedereen moet overeenkomen met elkaar. Hijzelf is trouwens de verpersoonlijking van bijna een half dozijn partijen, dus hoe meer verenigend kan je wel niet zijn?
Iran’s President Mahmoud Ahmadinejad has ordered the replacement of the US dollar by the euro in the country’s foreign exchange accounts.
The September 12 edict was issued following a decision by the trustees of the country’s foreign reserves, Mehr News Agency reported.
Earlier, the Islamic Republic of Iran had announced that the euro would replace the greenback in the country’s oil transactions. Iran has called on other OPEC members to ditch the sinking dollar in favor of the more credible euro.
Following the switch, the interest rate for the facilities provided from the Foreign Exchange Reserves will be reduced from12 to 5 percent.
Since being introduced by the European Union, the euro has gained popularity internationally and there are now more euros in circulation than the dollar.
The move will also help decouple Iran from the US banking system.
Iran’s President Mahmoud Ahmadinejad has ordered the replacement of the US dollar by the euro in the country’s foreign exchange accounts. The September 12 edict was issued following a decision by the trustees of the country’s foreign reserves, Mehr News Agency reported. Earlier, the Islamic Republic of Iran had announced that the euro would replace the greenback in the country’s oil transactions. Iran has called on other OPEC members to ditch the sinking dollar in favor of the more credible euro.
Following the switch, the interest rate for the facilities provided from the Foreign Exchange Reserves will be reduced from12 to 5 percent. Since being introduced by the European Union, the euro has gained popularity internationally and there are now more euros in circulation than the dollar. The move will also help decouple Iran from the US banking system.
Als u zich afvraagt waarom de V.S.A het op Iran gemunt hebben, dit is één van de hoofdredenen. Heel de retoriek over het gevaar van raketten heeft te maken met het scheppen van een anti-Iransfeer. Want als je nadenkt over die Iraanse “rakettendreiging” is dat niet meer dan onzin. Iran overleeft voor een zeer groot deel van de olie-export naar het Westen. Zodra er ook maar één Iraanse raket richting Europa vliegt, stort heel hun economie in.
En natuurlijk is Iran nu bezig met het versterken van hun leger. Ze hebben genoeg lessen getrokken uit Irak, dat ironisch genoeg kort voor de Amerikaanse inval bezig was met het overschakelen naar de Euro voor de olie-industrie. Komt daar nog eens bij, als Iran een kernwapen ontwikkelt, dan is het omdat ze lessen hebben getrokken uit Noord-Korea die met rust gelaten worden vanwege die kernwapens.
De laatste weken werd Spanje opgeschrikt door 3 nieuwe bomaanslagen, die gisteren door de ETA werden opgeëist. Jong N-VA vindt geweld geen legitieme manier om tot meer autonomie te komen en veroordeelt deze aanslagen dan ook openlijk!
Voorzitter David Manaigre: “Enkele weken terug had Jong N-VA zijn jaarlijks ‘zomertreffen’ in Baskenland. We bekeken de situatie van de Basken op locatie en bezochten diverse organisaties. Nog meer dan voorheen steunen we door die ervaringen hun streven naar autonomie. De houding van de Spaanse overheid bij het behandelen van Baskische gevangenen en het criminaliseren van partijen en individuen is op geen enkele manier goed te keuren!”
Voor Jong N-VA is het echter zo klaar als een klontje: geweld is uitgesloten! In de 21ste eeuwse politiek is er geen plaats voor het chanteren met mensenlevens.
Manaigre: “Een dergelijke handelswijze om tot meer autonomie voor een regio te komen kan niet. Punt. In de naoorlogse geschiedenis is geweld trouwens in weinig tot geen gevallen een katalysator geweest voor meer autonomie. Daden van terreur zullen een onafhankelijk Baskenland niet dichterbij brengen. Integendeel, het geeft de Spaanse overheid opnieuw redenen om meer autonomie voor Baskenland te blijven blokkeren.”
Jong N-VA is en blijft tegen geweld in al zijn vormen. Elke regio en elk volk heeft recht op zelfbestuur. Maar onschuldige burgers en doelwitten mogen daar niet de dupe van zijn. De vraag is dus of de ETA echt wel de Baskische belangen dient…
De laatste weken werd Spanje opgeschrikt door 3 nieuwe bomaanslagen, die gisteren door de ETA werden opgeëist. Jong N-VA vindt geweld geen legitieme manier om tot meer autonomie te komen en veroordeelt deze aanslagen dan ook openlijk! Voorzitter David Manaigre: “Enkele weken terug had Jong N-VA zijn jaarlijks ‘zomertreffen’ in Baskenland. We bekeken de situatie van de Basken op locatie en bezochten diverse organisaties. Nog meer dan voorheen steunen we door die ervaringen hun streven naar autonomie. De houding van de Spaanse overheid bij het behandelen van Baskische gevangenen en het criminaliseren van partijen en individuen is op geen enkele manier goed te keuren!”
Voor Jong N-VA is het echter zo klaar als een klontje: geweld is uitgesloten! In de 21ste eeuwse politiek is er geen plaats voor het chanteren met mensenlevens. Manaigre: “Een dergelijke handelswijze om tot meer autonomie voor een regio te komen kan niet. Punt. In de naoorlogse geschiedenis is geweld trouwens in weinig tot geen gevallen een katalysator geweest voor meer autonomie. Daden van terreur zullen een onafhankelijk Baskenland niet dichterbij brengen. Integendeel, het geeft de Spaanse overheid opnieuw redenen om meer autonomie voor Baskenland te blijven blokkeren.” Jong N-VA is en blijft tegen geweld in al zijn vormen. Elke regio en elk volk heeft recht op zelfbestuur. Maar onschuldige burgers en doelwitten mogen daar niet de dupe van zijn. De vraag is dus of de ETA echt wel de Baskische belangen dient…
Tegen de Spaanse repressie
Wanneer men alle vormen van geweld inderdaad bekijkt als enkel geweld of terrorisme, dan is de ETA inderdaad bezig met een campagne die enkel valt af te keuren. Maar in dit geval is de gewelddadige invulling van de bevrijdingsstrijd van de Basken zeker te begrijpen. Het is ook fout om, wat dat lijkt de Jong N-VA hier te doen, om naar de handelingen van de ETA te kijken op een manier waardoor je zou denken dat het ETA-geweld uit de lucht komt vallen. Wanneer men echter naar het Spaanse repressieve beleid kijkt dat men voert naar de Baskische autonomisten toe, waar de huidige regeringen niet moeten onderdoen voor Franco bij momenten, is het duidelijk dat de ETA geen aanslagen pleegt omdat ze niets beters te doen hebben. Het is een wanhoopsdaad, de enige manier waarop ze nog hun protest kunnen laten horen. Wanneer de ene na de andere politieke partij wordt verboden in Baskenland, waardoor dus katalysatoren worden weggenomen voor vreedzaam protest, zal de opgekropte frustratie zich anders vertalen. Informatie op regelmatige basis over de situatie in Baskenland kan men trouwens terugvinden in het linksenationalistische blad Meervoud.
Over de keuze tot geweld
Wanneer de Jong N-VA vervolgels stelt dat geweld geen verandering kan brengen, wil ik daar gerust een naam tegenover plaatsen; Carrero Blanco. Zij bliezen deze doodgeverfde opvolger van Franco op, waardoor de transitie naar een democratischer systeem werd ingezet. Verder stel ik ook een zekere hypocrisie vast wanneer ik merk dat hun vorige Jong N-VA voorzitter openlijk zijn sympathie toonde voor de Palestijnse zaak en zijn walging voor de zionistische bezetting van Palestina. Iets wat hij trouwens volledig terecht deed! De Palestijnse strijd goedkeuren is immers niet rond het feit kunnen dat politiek geweld wel degelijk een optie is. De laatste optie, en misschien wel een slechte, maar desalniettemin nog steeds een optie. Een optie die vaker wordt opgedrongen door een onderdrukkend regime dan dat ze uit vrije wil wordt aangenomen door de volksnationalistische vrijheidsbewegingen.
Keur ik nu het doden van onschuldigen door bomaanslagen goed? Absoluut niet, maar het verschil met bepaalde andere reacties is dat volgens mij de schuld niet bij de Basken of de ETA ligt. Het principe van “actie lokt reactie uit” (of noem het gerust het dialectische verloop van gebeurtenissen) moet men hier nader bekijken. De ETA is niet met bomaanslagen begonnen om dan pas daarna een reactie te zien vanuit de Spaanse regering. De ETA is door het Spaanse repressieve beleid gedwongen om zijn toevlucht te nemen tot dit geweld. Maar laat me toch duidelijk stellen; uiteraard keur ik het doden van onschuldigen niet goed. Tevens weiger ik ook resoluut om de vrijheidsstrijd van de Basken (of van de Palestijnen, Ieren, Schotten, Koerden, etc…) te verwerpen vanwege deze daden. De keuze om al dan niet tot een vorm van geweld over te gaan in de onafhankelijkheidsstrijd moet men ook telkens in de eigen socio-economische, culturele en historische context van elk volk en gebied bekijken. In Vlaanderen zal pas in zeer extreme toestanden tot het politiek geweld van de ETA worden besloten. Ben ik daar rouwig om? Natuurlijk niet, ik verkies ook een land zonder bomaanslagen e.d. Maar wanneer de staat een beweging daartoe dwingt, zoals de ETA, dan kan men gewoon niet anders.
Tenslotte even anticiperen op iets wat sommigen wel zullen denken. De ETA is inderdaad een socialistische organisatie die zich baseert op marxistische beginselen. En ja, ik ben een hevig anti-marxist, vanwege redenen die ik hier niet opnieuw uitgebreid uit de doeken ga doen. Maar wanneer het gaat om de volksnationalistische strijd kijk ik in de eerste plaats naar de volksnationalistische strijd, de doelen, de middelen en de rechtvaardigheid van voorgaande opgesomde dingen. Iets wat vele anti-fascisten niet kunnen omdat zij liever in hun enggeestig denkkader blijven vastzitten.
Voor een onafhankelijk Baskenland! Voor een Europa der volkeren!
Voor wie interesse heeft in het Spanje van 1492-1536 kan ik zeker het boek “Zwarte Renaissance” van Chris Van Der Heijden aanraden. Het is niet zozeer een geschiedenis van veldslag naar belegering naar veldslag, etc…., maar een beschrijving van het culturele denkpatroon en de socio-politieke lijnen die toen bestonden en ontstonden. Door de grote nadruk op cultuur komt men vaak mooie staaltjes poëzie tegen, waaronder onderstaand stuk. Ik geef hier de vertaalde versie weer. Terug te vinden op pagina 269 van het boek, handelend over de herovering van de Granada en het afsluiten van de herovering van het Iberische schiereiland voor het christendom. De ontstane gedichten over de val van Granada en de periodes vlak ervoor en erna horen volgens mij dan ook bij de mooiste stukken Spaanse poëzie die je in het boek vindt:
In de mooie stad Granada is’t tumult niet van de lucht.
Hier roept men Mohammed aan, ginder de drievuldigheid.
Door een poort kwamen kruisen binnen, door de and’re verdwijnt de koran.
Waar eens de hoorn werd geblazen, hoort men nu de klokken luiden.
Een koning komt vrolijk binnen, de ander gaat in tranen heen,
plukkend aan zijn witte baard uit hij luid zijn droefenis:
“O mijn stad, o mijn Granada, van wie er geen tweede is.”
Een interessante anekdote hierbij is dat wanneer de laatste vorst van het islamistische Granada zijn stad verliet, hij buiten omkeek en in tranen uitbarstte. De reactie van zijn moeder was vervolgens nogal zeer raak: “Het is schandelijk dat je treurt als een vrouw om wat je niet kon verdedigen als een man.” Verwijzingen naar deze anekdote kan men dan ook in andere gedichten terugvinden:
‘t Is terecht dat zij als vrouwen zuchten en lopen te huilen,
die als mannen en als ridders hun staat niet verdedigd hebben.
Beter ware het te sterven in Granada in’t gevecht dan er levend uit te komen,
zo berooid, onterfd, ontrecht.
Het belang van de val van Granada was meer dan een religieuze en militaire overwinning. Ook de Spaanse cultuur zou een andere kant uitgaan, maar ook de Spaanse geopolitiek. Voortaan lagen de kusten van Noord-Afrika open voor Europese mogendheden, en dan vooral in de eerste plaats voor de Spaanse legers. Zo stond op een triomfboog, opgericht voor Karel V in Burgos in februari 1519, de Roem (Fama) afgebeeld met een schild waarop het Spaanse credo stond: PLVS VLTRA. Duidelijk was echter wel dat de expansie van Spaanse macht in het zuiden moest gezocht worden aangezien op de andere kant van de boog stond dat “heel Afrika weent omdat het wist dat Karel de ‘llave’ (waarmee Gibraltar bedoeld wordt) had om het continent te onderwerpen.” Of zoals het er in het Spaans stond:
El Africa toda llora porque sabe
que pues vos teneis la llave tengo de ser su señora.
Uiteindelijk zou de Spaanse expansie in het noorden van Afrika zich veel meer beperken dan oorspronkelijk gedacht. De Spaanse belangen in de Lage Landen en de Spaanse ambities in het Heilige Roomse Rijk zou de energie naar het noorden richten i.p.v. het zuiden, waarmee ook de neergang van Spanje werd ingezet. Om even een moderne vergelijking te maken; met het uitbreken van de Tachtigjarige Oorlog in het midden/einde van debeleefde Spanje zijn “Afghanistan” zoals de Sovjets dat zouden meemaken. Het vrat zoveel energie, geld en middelen op dat het uiteindelijk mee aan de basis zou liggen voor de ondergang van een immens rijk. Maar daar misschien een andere keer meer over.
“Zwarte Renaissance: Spanje en de wereld 1492-1536” van Chris Van Der Heijden, verschenen bij Uitgeverij Olympus en momenteel voor een goede €15 te koop. Elke euro waard!
In 2002 schreef Osama Bin Laden in zijn Brief aan Amerika: “U bent een natie die vrouwen uitbuit als een consumentenproduct of reclamemiddel en die een beroep doet op klanten om hen te kopen. Jullie gebruiken vrouwen om passagiers, bezoekers en buitenlanders te dienen om zo de winstmarges te verhogen. Vervolgens slaan jullie jezelf op de borst dat jullie de vrouwenemancipatie steunen.“
Stof tot nadenken met betrekking tot het kijken naar de visie van Al-Qaeda? Citaat gevonden op pagina 58 van het boek “De wereld in 2100″ van de hand van George Friedman.
Wegens een drukke vakantie niet teveel bijdragen op dit weblog, maar vandaag toch even een uitzondering.
Voormalig president Bill Clinton heeft door een persoonlijk optreden, of zo moet het toch lijken, de twee journalistes vrijgekregen die gevangen waren gezet in Noord-Korea en veroordeeld waren tot twaalf jaar dwangarbeid. In het socialistische paradijs -kuch kuch- niet echt de garantie op een lang en luxueus leven. Over de zaak van de journalistes kan je hier meer vinden. Wie trouwens denkt dat Clinton ter plaatse alles in orde heeft gebracht, is er ook voor de moeite aan. Als er niet op voorhand een afspraak zou zijn bereikt, zouden de V.S.A. geen topfiguur/oud-president als Clinton gestuurd hebben.
Opties voor Noord-Korea
Het is niet zozeer deze zaak waar ik het over wil hebben, maar wel over het regime van Noord-Korea zelf. Een hoop Amerikaanse presidenten, ministers, speciale afgezanten, etc… hebben reeds hun hoofd gebroken over Noord-Korea. Van tijd tot tijd wordt er ook gespeculeerd over de opvolging van bepaalde topfiguren in het regime van Noord-Korea. Telkens worden daarbij de opties van de buitenwereld overlopen om het regime in Noord-Korea te veranderen. Sommigen wensen dit via de diplomatie te doen, anderen via een militair optreden of zelf combinaties daarvan.
Hervormingen?
Mjin inziens is het Noord-Koreaanse regime afgrijselijk moeilijk ten val te brengen omdat het zo afschuwelijk omvattend is en zich ook te buiten gaat aan een complete onwil om te voorzien in de basisbehoeften van de bevolking. Hierdoor is elk figuur aan de top van het Noord-Koreaanse regime gebonden aan heel bureaucratisch apparaat en draagt dus ook elk figuur een bepaalde verantwoordelijkheid aan wreedheden begaan door en in het regime. Het opstaan van hervormers betekent voor die potentiële hervormers zelf een immens risico. Zelf wanneer ze het regime kunnen hervormen naar een democratische vorm zullen zij terecht moeten staan voor hun rol in het regime dat zulke misdaden pleegt. Het is net door de allesomvattendheid van de staat dat niemand aan de top, die zou kunnen bijdragen aan een hervorming van het regime, vrijuit kan gaan.
De buurlanden hebben overigens ook een harde noot aan Noord-Korea. Het regime draait op pure militaristische en collectivistische energie. Het individu is tot op het bot weggecijferd in het Noord-Koreaanse denken. Buiten bij de top waar decadent leven blijkbaar niet in tegenspraak is met de socialistische idealen. Puur vanwege de omvang in soldaten is het leger al van immens belang in Noord-Korea (1.190.000 actieve soldaten en 4.700.000 reserves volgens Wikipedia). En zoals zo vaak in militaristische staten is het leger ook economisch een grote rol gaan spelen. Elke toegeving aan de buitenwereld zou moeten afgetoetst worden aan het leger. Afbouw van militaire slagkracht zou dan ook nog eens ten koste gaan van de machtigste factor in Noord-Korea. Men moet dus niet al veel verwachten op dit vlak. En waarom zouden ze ook? Als ze compleet de paria zouden willen uithangen en Zuid-Korea militair aanvallen, zou Noord-Korea waarschijnlijk binnen de 48uur Zuid-Korea in handen hebben.
China heeft ook nog eens een economisch belang in Noord-Korea. Zijnde een huidig officieus en toekomstig potentieel. De smokkel tussen China en Noord-Korea heeft ervoor gezorgd dat China een economisch potentieel heeft in Noord-Korea. Als Noord-Korea op economisch vlak zou hervormen, zou het ook vooral China zijn die zich daarop zal werpen. Socio-economisch is Korea al een verdeelde natie, met een eventuele economische opening zou het noorden volledig in Chinese handen geraken.
Hereniging?
Laten we stellen dat Noord-Korea op een bepaald moment zou zeggen: “Nee, het werkt hier toch niet naar behoren. Laten we ons aansluiten bij Zuid-Korea.” Dit zou voor Zuid-Korea wel een economisch potentieel betekenen, maar ook een enorme ramp kunnen betekenen. Noord-Korea heeft een potentieel voor een nieuwe markt te vormen voor de Zuid-Koreaanse economie. Maar tevens kan het overnemen van de verpauperde gebieden in Noord-Korea een gigantische tol leggen op de Zuid-Koreaanse staat.
Het kan heel cynisch klinken, en ik wens zeker niemand een verblijf in een “socialistisch paradijs” zoals Noord-Korea toe, maar bekeken vanuit 2009 en met de evoluties in Vietnam in het achterhoofd, was het misschien nog het beste geweest als Noord-Korea in de Koreaanse Oorlog was geslaagd geweest in de annexatie van Zuid-Korea. Het zou de redenen hebben weggenomen om het leger zo’n grote macht te geven, het zou het gevoel van “één tegen de wereld” minder sterk hebben gemaakt dan vandaag de dag. Daarbij was het Zuid-Koreaanse regime in die tijd al even repressief als het noorden, veel weerstand zou er niet zijn gekomen mijn inziens. Ook zou de nationale consensus van Korea zijn bewaard gebleven, terwijl we nu twee compleet verschillende denkbeelden naast elkaar zien. Etnisch is Korea één, maar cultureel zijn ze volledig uit mekaar gedreven. Om een idee te geven van westerse invloed in Zuid-Korea: volgens de laatste telling is de grootste groep gelovigen in Zuid-Korea de katholieken. Niet echt een inheems Koreaans geloof me dunkt…
Wat nu?
Wel, ik heb geen flauw benul. Ik vrees dat we Noord-Korea moeten uitzweten, proberen zoveel mogelijk druk op het regime te zetten en diplomatisch toeslaan wanneer een kans zich voordoet. Maar momenteel zie ik absoluut geen oplossing in het probleem Korea.
Het heeft al in de kranten gestaan en tijdens het filmen is hij bij momenten ook weer in het nieuws gekomen met een paar stunts. Sacha Baron Cohen heeft een nieuwe film uit. Deze keer niet met zijn typetjes Ali G of Borat, maar met de vlammende homoseksueel Brüno. Persoonlijk vond ik de film met Borat in de hoofdrol beter, maar ik kon de nieuwste film van Sacha Baron Cohen zeker smaken en dit vanwege meerdere redenen.
Borat
Het briljante aan de filmen van Cohen is dat zij de Amerikanen laat zien zoals ze niet willen gezien worden. Vaak legt hij de vinger op de wonde en toont hij de hypocrisie van de Amerikaanse cultuur aan. Graag gaan Amerikanen ervanuit dat hun land fantastisch is en dat zij de leidinggevende cultuur op deze planeet zijn. Niet zozeer vanwege militaire en economische redenen, maar omdat vele Amerikanen geloven dat hun ideeëngoed vanwege één of andere natuurwet superieur is aan alle anderen. De verbazing van vele Amerikanen naar het uitbreken van het geweld in Irak na de val van Saddam is een spijtige bevestiging van het feit dat Amerikanen er blijkbaar niet in slagen, en dit tot op het hoogste niveau, om zich te verplaatsen in andere culturen. Hun overtuiging dat de Amerikaanse “way of life” zo superieur is, zorgt ervoor dat zij een compleet gebrek aan culturele empathie hebben. Niet dat men alle culturen zoveel mogelijk moet gaan invoeren in eigen land, maar een zekere culturele empathie is wel nodig wanneer men zich op het internationele politieke toneel gaat begeven.
Amerikanen gaan er dus prat op dat hun cultuur superieur is, waarbij ze tegelijkertijd amper lijken te beseffen hoe andere culturen werken. Nu ga ik ook niet beweren dat de gemiddelde Europeaan op een blinde kaart alle landen van de wereld zal kunnen aanduiden of de verschillen tussen de verscheidene culturen uitgebreid zal kunnen toelichten. Maar door de vele culturen in Europa alleen al en de vele eeuwen van conflict hebben wij alvast geleerd dat men de dingen niet moet bekijken als superieur of inferieur (al begaan marxisten en liberalen vaak die fout door hun systeem universeel te willen opleggen). Wat Cohen aantoont, en dan vooral in de film met Borat, is dat een figuur die overduidelijk een karikatuur is blijkbaar perfect wordt aanvaard als een vertegenwoordiger van dat land in kwestie. Hij zou zich spreekwoordelijk zelf met kak kunnen insmeren en de kans dat men hem nog steeds zou geloven is volgens mij zeker reëel.
Met Borat toonde Cohen de mensen vaak zoals ze niet willen gezien worden omdat ze zogezegd tegen de dingen zijn die ze zelf eigenlijk in zich dragen. Zo strijden Amerikanen zogezegd tegen religieus fundamentalisme, maar toont de film Borat duidelijk aan dat de protestante fundamentalisten zeker niet moeten onderdoen voor hun islamitische tegenhangers. Ook is de film briljant in de mate dat mensen die overtuigd zijn van hun eigen groot gelijk, zonder enige plaats voor relativering, op hun plaats gezet worden. Maar het meest briljant aan de film zijn de momenten waarop Borat eigenlijk niets doet, maar de mensen laat spreken en eerlijk hun mening geven.
Brüno
Veel meer dan Borat moet de film met Brüno het hebben van het shockeffect. Scenes met homoseksuele handelingen en op een bepaald moment een penis die in volle glorie staat te zwaaien in close-up zijn beelden waarbij ik me toch afvraag waarom kinderen vanaf 12 jaar toegelaten zijn. Niet dat ik zwaar geshockeerd was, maar ik kan begrijpen dat ouders met jongere kinderen hier toch vraagtekens bij plaatsen. Al vraag ik mij dan weer af hoe het komt dat ouders naar deze film gaan met hun kinderen zonder zich daar eerst over te informeren. Je kon immers op voorhand in de kranten en op internet lezen wat voor film dit was en wat voor beelden je zou kunnen verwachten.
Het is vooral interessant om te zien hoe mensen op bepaalde situaties reageren. Zo is Brüno op een bepaald moment ouders aan het ondervragen in het kader van een fotoshoot waarbij hun baby’s betrokken zouden zijn. Meerdere ouders hebben geen problemen met hun kinderen in gevaar te brengen of zelfs hun kleuters te doen afvallen voor de fotoshoot. Of hoe sommige ouders hun wensen vanaf een zéér jonge leeftijd op hun kinderen projecteren. Ronduit amusant was het toen Brüno, vastgetekend in een SM-tenue aan een andere man, aan de beruchte Godhatesfags-mensen vroeg om hen los te maken. Interessant was het toen Brüno in een talkshow verscheen en vertelde dat hij een homoseksuele alleenstaande vader was. De zaal zat namelijk vol met zwarten die dit duidelijk afkeurden, en terecht, maar blijkbaar nog afkeurender werden toen bleek dat het om een zwart kind ging. Of hoe men iets als een etniciteit niet zomaar van zich kan afschudden zoals sommigen ons zouden willen doen geloven.
Conclusie
Persoonlijk vind ik het twee geslaagde films, al is Borat de betere van de twee aangezien hij minder op het shock-effect mikt. Sacha Baron Cohen is briljant in marketing aangezien hij er telkens in slaagt om mensen van beide kanten van het spectrum op hun paard te krijgen. Met Brüno waren zowel conservatieven als homo-activisten kwaad. En ondanks het feit dat ik een enorm belang hecht aan etnoculturele identiteiten en een conservatieve beleving van normen en waarden, kan ik wel lachen om deze films. Een gezonde dosis relativering kan geen kwaad, zolang het maar geen overdosis wordt. Een film als Brüno is dan wel grappig, ik zou er wel geen vijf per jaar willen zien verschijnen in die aard.
Ik kan begrijpen dat arbeiders onzeker zijn over hun toekomst met de huidige financiële en daaraan gekoppelde economische crisis. Maar hier gaan ze wel wat ver.
Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.
De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”
Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.
De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”
Staken is altijd één van de laatste drukkingsmiddelen, omdat het immers het productieproces stillegt en daarbij ook de ruimte tot loonopslag beperkt. Het wilt echter niet zeggen dat het nooit mag en vaak is het zelf de enige oplossing om druk te zetten. Ook de bezetting van bedrijfsterreinen is soms nodig om te voorkomen dat men snel de machines weghaalt en vervolgens alle onderhandelingsmacht van de arbeiders ontneemt, maar dit gaat wel te ver.
Hier is men blijkbaar bereid tot de vernietiging van de productiemiddelen, wat helemaal zal leiden tot langdurige werkloosheid. Welk bedrijf zal immers arbeiders willen aannemen die bij een conflict over ontslagpremies delen, of een volledige, de fabriek opblazen? Verder zal het de positie van de arbeiders nog verder ondermijnen door rechtszaken die ongetwijfeld zullen volgen. Het verlies van banen is reeds een verlies van economische kracht, de vernietiging van infrastructuur en machines zal de zaak enkel nog erger maken. Zowel voor de arbeiders die erbij betrokken zijn als voor de economie. Druk zetten ja, maar dit is teveel van “het goede”.
Een paar dagen geleden kwam ik in Media Markt de film Alatriste tegen. Na hem gezien te hebben, kan ik hem enkel maar aanraden aan iedereen. De film is gebaseerd op de verhalen over Capitàn Diego Alatriste, geschreven door Arturo Pérez-Reverte. Die laatste begon met schrijven nadat hij vond dat het Gouden Tijdperk van Spanje ondermaats behandeld werd in het schoolboek van zijn dochter. De film zelf heeft drie Goya Awards gewonnen, en terecht ook.
De film begint in de Zuidelijke Nederlanden ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog. Diego Alatriste dient als huurling in het leger van Spanje dat in Vlaanderen actief is. Wat direct opvalt in het begin van de film is dat de karakters van verschillende nationaliteiten ook hun respectievelijke taal spreken, waarbij het ook duidelijk is dat de acteurs die Nederlandse soldaten spelen ook effectief Nederlanders zijn. Ook de Fransen, etc… die in de film worden opgevoerd zijn duidelijk mensen die de niet-Spaanse talen als moedertaal hebben. Wanneer Alatriste na zijn dienst inVlaanderen terugkeert naar Spanje wordt hij, als huurling, betrokken bij allerlei complotten waarbij de hofhouding van Filips IV, de Katholieke Kerk en de Inquisitie bij betrokken zijn. Zo evolueren bepaalde complotten steeds verder in de film, waarbij één van de centrale complotten de val van de Conde-Duque Olivares inhoudt.
Als Vlaming zelf is het trouwens wel eens leuk om de verwijzingen naar Vlaanderen van naderbij te bekijken. Zo bespreekt Alatriste op een bepaald moment met een lid van de Spaanse hofhouding de situatie in Vlaanderen. Wanneer naar diens mening gevraagd, zegt Alatriste dat Vlaanderen door God “geschapen is onder een zwarte zon. Een ketterse zon die ervoor zorgt dat het land nooit verlicht wordt. Een land bewoond door mensen die de Spanjaarden vrezen en verachten en hen altijd zullen opjagen. Vlaanderen is de hel.” Waarop het lid van de Spaanse hofhouding antwoordt dat “Vlaanderen een hel is die van vitaal belang voor Spanje is.” Zoals ik immers eerder op deze blog had gezet, had Spanje veel te weinig geïnvesteerd in de eigen economie. Het verlies van de industrie in de Nederlanden zou dan ook een doodslag betekenen voor het Spaanse Rijk, wat uiteindelijk ook is gebeurd.
Er zijn ook vele verwijzingen naar grote cultuurfiguren in het Spanje van de 17de eeuw. Zo is Alatriste een persoonlijke kennis en vriend van de grote Spaanse schrijver Francisco Gómez de Quevedo y Santibáñez Villegas. Ook die laatste zijn rivaliteit met Luis de Góngora y Argote komt meerdere keren aan bod. Een zeer mooi gebracht moment in de film is de belegering van Breda in 1624/1625. De overgave van Breda wordt zeer mooi in beeld gebracht volgens het schilderij van Diego Velázquez, dat kort daarna ook in de film wordt getoond nadat het afgewerkt is door die laatste. Ook de gevechten in de film worden met een (bij momenten gruwelijk) realisme gebracht. Er is alvast geen romantische visie in de gevechten geslopen en ze worden even ijzig gebracht als ze werkelijk waren (zie ook filmpje hieronder)
Een andere rode draad die doorheen de film loopt is het feit dat Alatriste, na het overlijden van één van zijn wapenbroeders in Vlaanderen, moet zorgen voor diens zoon; Inigo Balboa. Diens tragische liefdesleven, net zoals dat van Alatriste trouwens, zorgt vaak voor een betrekking bij allerlei complotten, waarbij hij op een bepaald moment zelfs op de galeien belandt. Wie echter verwacht hier een romantische verhaallijn in te bespeuren zal bedrogen uitkomen, op het vlak van liefdesverhalen is deze film een grote tragedie.
Een tijdje al is er kritiek op sommige dingen in de Vlaamse Beweging. En het merendeel van de tijd kan ik mij daar ook instemmend bij aansluiten. De overmacht van de partijpolitiek op de Beweging en het opslorpen van personeel door de Vlaams-nationalistische partijen heeft inderdaad bij momenten geleid tot starheid. Waar de Vlaamse Beweging lang geleden ook aandacht had voor sociale problematiek, is het de laatste decennia bij momenten wel heel stil geworden.
Verandering
Sommigen menen echter dat de oplossing ligt in het oprichten van hun eigen losse groepen, gebaseerd op modellen uit het buitenland. Van Severen heeft hier ooit een mooie uitspraak over gedaan: “Wij houden niet van één of andere nabootsing van het buitenland.”Zoals altijd ben ik van mening dat kritiek altijd constructief moet kunnen zijn, maar dat je er ook altijd een zeker engagement aan moet koppelen. Vind je dat iets niet goed draait? Word erin actief, kijk hoe het werkt, wat fout loopt en verander vervolgens de dingen vanbinnen. Je verandert immers de wereld niet door eruit te stappen. Enkele individuen denken ook dat het op één of andere manier productief zou zijn om te schelden op alles wat van nieuwe initiatieven komt uit de Vlaamse Beweging.
Vanuit organisaties als NSV! en Voorpost is de laatste jaren steeds meer de roep gekomen om een actuelere invulling te geven van het nationalisme, zonder dat daarbij op enig moment afstand zou worden gedaan van de kern van de volksnationalistische zaak. Sommigen menen echter dat de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd opeens ondergeschikt zou zijn, of opeens zelfs geen belang meer zou hebben, in de nationale strijd. De nationale strijd en de sociale strijd zijn één en ondeelbaar. Wie beiden loskoppelt van elkaar is stekeblind. Slechts de nationale strijd kan ons verenigen, want in de natie zijn wij één, en slechts de sociale strijd kan een betere toekomst bieden voor ons volk. Dat deze roep om hervitalisering steeds meer gevolg krijgt, en ook actuele gevolgen die binnenkort duidelijk zullen worden gemaakt, is steeds meer te zien.
Het oude spoor
Onze wens is in de eerste plaats een Republiek Vlaanderen en zo verder te werken aan de Dietse hereniging. Geen Vlaamse anarchie, geen Dietse anarchie, maar een solidaristische invulling van de staat. Naar ons inzien kan dit echter enkel door de staatsgrenzen te trekken langs volksnationale grenzen. En niet langs de kunstmatige grenzen van een staat die gesticht is om de belangen van een kleine kapitalistische elite, de geopolitieke belangen van Frankrijk en enkele pilarenbijters veilig te stellen. Het is een feit dat de Walen een Europees broedervolk zijn, maar nooit zullen wij daarmee in vriendschappelijke verhouding kunnen leven zolang de Belgische staat bestaat. Die staat dient immers om de twee volkeren uiteen te spelen om zo dit als schaamlap te gebruiken om een politieke cultuur van postjesnemen en postjesmaken te legitimeren. Zowel de Groot- als de Heel-Nederlandse gedachte kan enkel een kans op succes hebben wanneer België eerst vernietigd wordt.
Als solidaristische volksnationalisten gaan wij dan ook vastberaden verder op het oude spoor met nieuwe schoenen aan. Geen nieuwe marsrichting, geen koerswijziging, geen toegevingen en geen compromissen aan het regime. De vorm kan veranderen, de kern nooit. Wanneer men ons verwijt om oude wijn in nieuwe zakken te verkopen, kunnen we dit gerust ergens als een compliment beschouwen. Wie het Belgische regime immers niet vanuit de kern en in zijn totaliteit in vraag stelt, stelt helemaal niets meer in vraag en wordt een zoveelste nuttige idioot van het regime. Het in vraag stellen van de invulling van de Belgische staatsstructuur is één, het onvoorwaardelijk eisen van de vernietiging ervan is twee, dit niet doen is een dikke nul. Een dikke buis op het nationalistische rapport!
nog, samen met Sarkozy en Brown, Iran waarschuwde voor militaire actie? Is Guatanomo al toe? Is er een schot (excusez le mot) in de onderhandelingen over vrede tussen Palestina en Israël? Is de steun afgenomen voor regimes als dat in Egypte of Saudie-Arabië? De man is een goede negen maanden president en nu al zou hij deze prijs moeten krijgen. Dat ze daar compleet wereldvreemd zijn bij de Nobelprijscomissie mag toch wel blijken nu. Of waren ze daar zodanig anti-Bush dat ze nu alleen al voor die reden zijn opvolger de Nobelprijs geven?
spijtige bevestiging van het feit dat Amerikanen er blijkbaar niet in slagen, en dit tot op het hoogste niveau, om zich te verplaatsen in andere culturen. Hun overtuiging dat de Amerikaanse “way of life” zo superieur is, zorgt ervoor dat zij een compleet gebrek aan culturele empathie hebben. Niet dat men alle culturen zoveel mogelijk moet gaan invoeren in eigen land, maar een zekere culturele empathie is wel nodig wanneer men zich op het internationele politieke toneel gaat begeven.
ouders aan het ondervragen in het kader van een fotoshoot waarbij hun baby’s betrokken zouden zijn. Meerdere ouders hebben geen problemen met hun kinderen in gevaar te brengen of zelfs hun kleuters te doen afvallen voor de fotoshoot. Of hoe sommige ouders hun wensen vanaf een zéér jonge leeftijd op hun kinderen projecteren. Ronduit amusant was het toen Brüno, vastgetekend in een SM-tenue aan een andere man, aan de beruchte 
nieuwe initiatieven komt uit de Vlaamse Beweging.