Nationalisme, transfers, links en rechts

Mijn “collega”-bloggers van het AFF zijn blijkbaar nog steeds trouwe lezers van mijn blog, waar voor hartelijk dank. Het is dan ook volledig wederzijds aangezien ze soms wel eens interessant nieuws kunnen brengen. En ook hun boekenkeuze is bij momenten niet slecht, de Shockdoctrine van Naomi Klein (die zowel deze blog als die van het AFF aanraadde) is zeer goed.

Blijkbaar delen ze mijn kritiek niet op radikaal-links en halen ze het voorbeeld van de PVDA aan. In het interview in Knack met PVDA’er Peter Mertens staan effectief zinnige dingen. Zo haal ik bv aan: “dat er een overheidsbank moet komen, bijvoorbeeld. [...] Want nu zijn de winsten jarenlang geprivatiseerd en de verliezen uiteindelijk genationaliseerd” Mertens heeft hier groot gelijk, de banksector heeft immers zo’n grote invloed op de economie dat men moet streven naar een veel sterkere staatscontrole op de banken. Nationale banken om de economie te ondersteunen in staatshanden om zo controle op de financiële sector te behouden en zo financiële bubbels te minimaliseren en proberen te voorkomen.

Maar het is nog niet zo dat radikaal-links zich beperkt tot de PVDA. Als het wel zo zou zijn, zou het misschien zelf een verbetering zijn aangezien ik uit eigen ervaring heb mogen ondervinden dat uit een COMAC’er vaak meer zinnige praat komt dan uit een ALS’er. Vaak betekent echter helaas niet het merendeel van de tijd, laat staan altijd… Wat radikaal-links vaak verkeerd doet is inderdaad hun geviseer op het Vlaams Belang, terwijl die partij ook maar in de oppositie zit. Een OpenVLD, bepaalde CD&V’ers en SP.a’ers, die zijn veel gevaarlijker voor de sociale politiek dan het Vlaams Belang samen. Als men het Vlaams Belang zoveel viseert als radikaal-links wel eens meent te moeten doen, dan steunt men enkel de traditionele partijen die aan de basis liggen van deze crisis.

Het probleem van de transfers dan. Voor mij ligt het probleem van de transfers niet zoniet dat Vlaanderen geld afgeeft aan Wallonië. Ik denk dan ook niet dat men op deze blog veel verwijzingen zal vinden naar de transfers vanuit dit standpunt. Het probleem van de transfers is net dat de Waalse economie té afhankelijk wordt van de transfers. Zolang de geldkraan niet, stapsgewijs of ineens in één keer, wordt toegedraaid zullen de Waalse politici zelden of nooit op hun daden worden afgerekend. De PS wordt geplaagd door schandalen, maar blijft een immens machtsblok in Wallonië doordat het door zijn “dienstenvertoon” een bijna oligarchische greep op de steden heeft en dan vooral op de allerzwaksten. Dit is enkel mogelijk door het Vlaamse geld, de Walen worden hierdoor bijna gedwongen om voor de PS te stemmen om zo maar te kunnen overleven. Het is mijn inziens dan ook veel beter om deze chantage te doen stoppen en dat begint bij het aanpakken van de transfers. Zorg ervoor dat de PS op die manier woedende volksmenigtes mag verwachten aan hun hoofdkwartieren en aan de stadshuizen die zij beheersen. Dat zij eindelijk eens, waar nodig hardhandig, worden geconfronteerd met hun beleidsdaden door het Waalse volk.

Ik raad radikaal-links dan ook eens aan om “De rode tong van de leeuw” (te verkrijgen bij Meervoud) of  ”De Vlaamse kwestie; pamflet over een onbegrepen probleem” te lezen. Het eerste handelt over de analyses van Antoon Roosens, het tweede boek is van de man zelf. Het geeft eens een andere, en het merendeel van de tijd zéér interessante, visie op Vlaams-nationalisme die verder gaat dan centenseparatisme.

De demoligarchie

Opmerking

Eergisteren had ik geen bericht geplaatst en het kan goed zijn dat er op 8 februari 2009 er ook geen zal zijn. Daarom dit langere bericht om te compenseren. Uiteraard is dit geen diepgaande analyserende tekst en kunnen er nog fouten in staan (zowel spellingsfouten als inhoudelijke). Ook is ze niet volledig aangezien ik bv de rol van dingen als godsdienst in het behoud van het systeem niet noem. Dit misschien in een latere tekst.

Constructieve kritiek is dan ook altijd meer dan welkom.

De demoligarchie

Over het ontstaan van de democratie zijn ondertussen al halve bibliotheken volgeschreven. Sommige beweringen, vooral uit Amerikaanse hoek, hebben vaak een emotionele kijk op de geschiedenis. En dan zeker wanneer het neerkomt op het ontstaan van de democratie. Zo heb ik het genoegen gehad om in een documentaire van History Channel te mogen vernemen dat Sparta een geboorteplek was van de democratische en vrije samenleving. Heel het bestaan van de helotenklasse, de pseudo-eugenetische keuring van kinderen, het barakkenbestaan, etc… wordt compleet genegeerd. Laten we dan ook met wat minder emotie naar het ontstaan van de democratie kijken.

De democratie is in mijn ogen, maar wie ben ik natuurlijk, een staatsvorm die zijn wortels heeft in de nood aan een legitimatie van private belangen door de brede bevolking. Het is vanuit dat standpunt om het huidige systeem geen democratie, maar een demoligarchie te noemen. Wanneer de brede bevolking zich keert tegen de private belangen van een persoon of een groep kunnen die immers verloren gaan. Om direct te gaan roepen en tieren dat dit slecht is en dat zulke systemen in het verleden kwaadaardig waren, is echter ook te ver gaan. We mogen nooit dingen als het cultureel en historisch kader vergeten. Waarom werden er vroeger geen vraagtekens gesteld bij het nastreven van de belangen van oligarchen? Heel simpel, omdat mensen niets anders gewoon waren en omdat de democratie van toen net een verbetering was tegenover het systeem ervoor.

Voorbeelden van oligarchische belangen vinden we genoeg in de klassieke republieken. De Romeinse republiek waarbij de macht in handen was van enkele machtige families en waarbij private economische belangen werden nagestreefd vanuit de Senaat. Of “recenter” denken we maar aan het kolonialisme waarbij de staat moest ingrijpen om private belangen in Afrika na te streven. Vanuit dat opzicht is het duidelijk dat de economische onderbouw de politieke bovenbouw bepaalt. Dit is in het verleden zo geweest, het is in het heden ook zo en zal dat ook in de toekomst zo zijn. Ook de stabiliserende factor van de staat is nooit verdwenen geweest. Zo was het beschermen van handelaren in de Romeinse republiek (met als achterliggend doel het beschermen van handelsbelangen) een zaak van nationaal belang voor simpele redenen. Private belangen gingen verloren, er werd verlies gemaakt en dus werd dit voorgesteld als een nationaal belang om zo de massa te mobiliseren. Als men immers ronduit ging zeggen dat een familie verlies begon te maken en dat daardoor oorlog moest worden gevoerd, met alle gevolgen van dien (platgebrande akkers, doden, plunderingen, etc…), zou het niet lang duren of de verantwoordelijken zouden worden afgezet.

Maar ook de huidige verzogings- en subsidiestaat dient momenteel als stabiliserende factor. De staat koopt hiermee sociale onrust af. Als West-Europeaan krijgen wij vele sociale voorzieningen, die ik trouwens niet in twijfel trek, maar ik wens de achterliggende redenering van sommige politici te geven, die ervoor zorgen dat de meerderheid zwijgt. Op hetzelfde moment zorgt de staat ervoor dat de belangen van een kleine economische elite worden gediend aangezien die belangen nauw verweven zijn met de staat. Het gebruik van gemeenschapsgeld om banken te redden, die o.a. door dwaze avonturen in problemen zijn geraakt en dreigen de halve economie mee te sleuren. Ook vele huidige oorlogen moet men zien als conflicten tussen economische elites. Het conflict in Noord-Kivu kan men bv bekijken als het eeuwige geweld in Afrika, of men kan het ook eens economische bekijken. De Congolese staat had besloten om een Chinees bedrijf te grondstoffen te laten ontginnen i.p.v. bedrijven met Rwandese verbindingen. Handig toch dat direct daarna een Rwandees-gezinde krijgsheer opstaat in die regio en die gebieden inpalmt. Nkunda werd echter wat hebberig met zijn dreigement om heel Kongo over te nemen en hij zit nu in een Rwandese cel. Of laten we gewoon maar kijken naar de miljoenenwinst die bedrijven als Blackwater, die recent zijn buitengesmeten, in Irak hebben gemaakt.

Verzet tegen de demoligarchie?

Men zou denken dat de massa zich zou verzetten tegen dit nastreven van belangen. Specifiek doel ik daarmee op de werkende massa; de arbeiders en bedienden. Het probleem is echter dat hun belangenorganisaties (ABVV, ACV en ACLVB, al blijf ik heel het principe van een liberale vakbond enorm raar vinden) mee deel uit maken van deze demoligarchie. Ze klagen wel over de uitwassen van het systeem en zullen ageren tegen enkel gevolgen ervan, maar op geen enkel moment zullen zij de oorzaken aanpakken. Het beleid van de vakbonden tegenover vreemdelingen en migratie is er bv één dat neerkomt op dweilen met de kraan open. Op geen enkel moment durven zij te stellen dat de meeste vreemdelingen naar hier worden gehaald door werkgevers om prijzen te drukken en om in een economische slavernij gestoken te worden. Dat hun cultuur hier voor conflicten zorgt, zorgt er op zich dan weer voor dat de brede massa te verdeeld zal zijn om zich tegen de hogere klasses af te zetten. Door het open-armen-beleid dat sommige vakbondsmensen menen uit te dragen, werken zij echter volop de heersende klasse in de hand.

Maar is dit niet bewust? Vakbondsleiders zullen strijdvaardig zijn als militanten, zodra zij echter de top bereiken is het al een gans ander verhaal. Antoon Roossens, die we niet direct kunnen verdenken van zeer rechtse sympathiëen, stelde het reeds in 1981: “[...] zij (de vakbonden) voert die strijd strikt binnen het kader van de wetten van de kapitalistische economie en van de burgerlijke staat, die geen van beide in vraag worden gesteld. [...] De organisaties die spreken en handelen in naam van de arbeidersklasse, streven niet op een bewuste, systematische en coherente wijze naar de verovering van de politieke macht. [...] Zij beperken hun streven tot die objectieven die haalbaar zijn binnen het bestaande economische en politieke bestel. Niet alleen ondergaan zij de hegemonie van de heersende klasse, zij streven er zelfs niet naar deze te betwisten of in vraag te stellen.” (uit “De Vlaamse Kwestie; ‘pamflet’ over een onbegrepen probleem“, uitgegeven bij Kritak in 1981, p.73).

Radikaal-links probeert soms wel eens, maar zit al snel vast in hun typische gefocus op het Vlaams Belang en daaraan gekoppeld beginnen ze ook al te vaak over migratie. Ook gaan zij uit van een idealistische wereldbeeld waarbij dé arbeider bestaat en culturele verschillen er amper toe doen. Zij pleiten wel voor multicultuur, maar weigeren op die manier ook de eigenheid van elke cultuur te erkennen. Zolang de linkerkant niet stopt met “antifascistisch” en “progressief” als belangrijkste punten uit te dragen, zullen zij op geen enkel moment een alternatief kunnen bieden. Zij stellen immers slechts zelden het systeem an sich in vraag en verkiezen platte retoriek, over zaken die slechts gevolgen zijn van een systeem, boven kritiek op en actie tegen het systeem zelf. Het zal dus van de rechterkant moeten komen, en om exact te zijn van de volksnationalistische solidaristische kant.

Uitgangspunten van een rechtse kritiek

De volksnationalistische solidaristen zijn uiteraard geen marxisten en nog minder zijn we liberalen. We worden door socialisten graag als rechts beschouwd, de liberalen noemen ons dan weer links. Laten we het dan maar houden op het radikale centrum, al gebruik ik hierboven voor het gemak even de term rechts. Als we in opstand wensen te komen tegen het systeem, dienen we eerst dit systeem te analyseren vanuit een paar standpunten;

1. het huidige systeem dient om een kleine economische elite aan de macht te houden;
2. de taalgrens is in de Brusselse salons ook een sociale taalgrens;
3. de kapitalistische samenleving beschouwt identiteit als een manipuleerbaar en verkoopbaar iets;
4. de gemiddelde mens wenst enkele steunpunten van stabiliteit in zijn of haar leven, wij moeten dan ook zorgen voor een maatschappelijke stabiliteit. De huidige economie is echter een achtbaan die enorme hoogtes kent, maar ook zorgt voor enorme duiken;
5. waar volkeren elkaar raken en gedwongen worden om samen te leven in een staat waar ze zich cultureel en historisch niet meer kunnen verbinden, ontstaan conflicten. Daarom is het nodig om staatsgrenzen en volksgrenzen te doen samenvallen.

Willen wij dus werkelijk iets veranderen, dienen wij een beweging te zijn die niet enkel vecht tegen de gevolgen van het systeem, maar ook tegen de kern ervan. Het ontbinden van de Belgische staat, het buitensmijten van de Belgische kapitalistische elite zonder die gewoon in te ruilen voor een “Vlaamse”, het omvormen van de economie naar een vraageconomie i.p.v. een aanbod economie met als doel het afbouwen van de overproductiementaliteit van bedrijven, het zijn maar enkele dingen die dienen te gebeuren. Het is dus tijd voor een nieuw soort beleid, een Vlaams, sociaal en nationaal beleid. En er is meer dan ooit nood aan een beweging om de politici die het moeten waarmaken te controleren en waar nodig actie te voeren om onze eisen door te drukken.

We moeten ons immers hoeden om België niet in te ruilen voor een mini-België dat toevallig de naam Vlaanderen zou dragen.

Innige deelneming

Mijn innige deelneming gaat uit naar de (kader)leden van LSP/Blokbuster. Afgaande op wat er tot nu toe is verschenen naar aanleiding van de anti-NSV!betoging kan ik enkel besluiten dat hun verantwoordelijken voor propaganda en inhoudelijke teksten overleden zijn. Laten we al eens beginnen met de tekst die moet mobiliseren tegen de NSV!:

http://www.blokbuster.be/site/bb/htdocs/modules/news/article.php?storyid=933

NSV organiseert op 12 maart haar jaarlijkse betoging in Leuven en dat onder de slogan “Vlaams, sociaal en nationaal”. Wat die term “sociaal” doet in een slogan van een reactionaire groepering als NSV is ons een raadsel. De NSV staat net als het Vlaams Belang voor een asociaal beleid, de enen hellen al wat meer over naar een hard neoliberaal beleid dan de anderen die eerder termen als “solidaristisch” gebruiken om hetzelfde doel te bereiken: alle macht aan het patronaat geven. Het is geen toeval dat een voormalige NSV’er vandaag VB-voorzitter is geworden na een omzwerving als havenbaas. Wij roepen op om op 12 maart in Leuven tegen de NSV en tegen extreem-rechts te betogen.

Wat die term doet bij onze betoging? Wel, heel eenvoudig, het solidarisme staat voor een sociaal beleid. Wat het Vlaams Belang in heel de oproeptekst komt doen, is mij ook een raadsel. Als je de “teksten” van Blokbuster en co leest, zou je denken dat in meer dan dertig jaar geschiedenis de NSV! ongeveer 10 tot maximaal 15 leden heeft gehad. Volgens Blokbuster en co is de NSV! immers een doorgeefluik naar het Vlaams Belang omdat een gedeelte van de oud-NSV!’ers heeft gekozen voor het Vlaams Belang. Terwijl de NSV! (oud-)leden heeft over meerdere partijen en in het ganse ideologische spectrum van de Vlaamse Beweging.

Maar wat alles toch wel slaat, is de huidige versie van de affiche. Blijkbaar beschikt de LSP niet langer over iemand met een degelijke achtergrond van fotobewerkingprogramma’s en moeten ze hun toevlucht nemen tot Paint. Originaliteit is ook allesbehalve hun grootste kant, aangezien ze gewoon heel het ontwerp overnemen, maar het een ander kleurtje geven.

Al is het grappigste toch wel de tekst die er op staat. Laten we het eens rustig bekijken en wat zien we dan? “Jobs! Geen Blokbuster. Racisme” Ook slagen ze er nog steeds niet in NSV! te schrijven in plaats van NSV!. En dat moet de revolutie gaan leiden? Het zal toch niet voor morgen zijn, laat staan voor 26 maart 2009.

Zum kotsen

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/586256/2009/01/02/Kamer-geeft-Van-Rompuy-vertrouwen.dhtml

De Kamer heeft vannamiddag meerderheid tegen oppositie het vertrouwen gegeven aan de regering Van Rompuy I. Dat gebeurde met 88 stemmen tegen 45. Net voor de stemming kwam Inge Vervotte het halfrond binnen. Haar collega-oud-minister, Jo Vandeurzen was eerder op de dag al aanwezig in de Kamer.

Herman “ik word nooit premier” Van Rompuy, parlementslid voor de CD&V “geen regering zonder staatshervorming, goed bestuur en splitsing BHV”, heeft uiteindelijk getoond waar het allemaal om draait in dit land. Het krijgen van postjes, het ontvluchten van verantwoordelijkheid en het in stand houden van het belgische regime. Van Rompuy wou inzake staatshervorming een evolutie en geen revolutie en wees er ook op dat communautaire onderhandelingen in het verleden jarenlang aansleepten. Wel bizar voor een partij die net komaf ging maken met het immobilisme en het belgische regime eens deftig zou hervormen, waarbij de kracht bij deelstaten zou komen te liggen. Met dit fossiel als premier moeten we ons geen illusies maken; er zal enkel iets uit de bus komen als Vlaanderen er een te grote prijs voor zal betalen. En over BHV moeten we ons al zeker geen illusies meer maken; dat zal afzonderlijk besproken worden, wat met CD&V nooit zou gebeuren.

Ik zou zeggen dat dit allemaal een schandaal was, maar die term dekt de lading al lang niet meer. Zelf OpenVLD heeft het nooit zo gortig gemaakt en dat wilt al wat zeggen. Dit is beneden alle vorm van fatsoen en een dikke fluim in het gezicht van iedereen die op CD&V heeft gestemd.

Dit is goed bestuur

Laten we eens een korte, en helaas onvolledige, balans opmaken van het ons beloofde “goed bestuur”:

• de regering is gevormd moeten worden door Guy Verhofstadt;
• de federale regering regeert, of doet toch alsof, met een Vlaamse minderheid, waarbij sociaal-democraten zowel in meerderheid als oppositie zitten;
• de informateur om de federale regering een zoveelste doorstart te geven is 72 jaar;
• de formateur, en waarschijnlijk toekomstig premier, is 61 jaar;
• de staathervorming is zelf niet geblokkeerd, ze is zo goed als verdwenen;
• de begroting zal (g)een tekort hebben, interpretatie mogelijk naarmate uw partijpolitieke voorkeur;
• de scheiding der machten is niet gerespecteerd;
• er zal (g)een onderzoekscommissie komen naar de schending van de scheiding der machten, interpretatie mogelijk naarmate uw partijpolitieke voorkeur;
• de regering trekt zich verder van schandaal naar schandaal, van crisis naar crisis. Nepotisme triomfeert weeral, enige vorm van beleid ontbreekt.

Qua goed bestuur kan dit tellen. Stel je voor dat ze slecht zouden besturen… Gelooft u deze mensen nog?

Het enige wat blijft werken zijn de regionale niveau’s. Tijd om de enige mogelijke conclusie te trekken: België moet barsten.

Wat een geknoei…

Het lijkt wel alsof het koninklijk paleis van Laken dezer dagen dienst doet als dierentuin. Oude krokodillen als Martens verschijnen aan de poorten, de naam van Jean-Luc “the beast” Dehaene circuleren om Leterme op te volgen, een fossiel als Van Rompuy is precies ook goed om de zaak recht te trekken. Zoals vandaag te horen was op TerZake: “Dit is niet Werchter, dit is Rimpelrock.” Het lijkt wel alsof ze in Laken hun adressenboekje niet meer vernieuwd hebben na de laatste regering van Dehaene. Om dan vervolgens te denken; “Hmm, welke politicus, die minstens al tien jaar van het Vlaamse of Belgische niveau is verdwenen, kunnen we nog zoal bellen?”  Al hoop ik oprecht dat men niet zo redeneert, want dan staat binnen de korste keren Tindemans terug aan de poorten.

De analyse die in Terzake werd gemaakt, is echter voor een deel correct. Het zijn de politici van de vorige generatie die als enigen nog Belgisch kunnen denken en handelen. De rest heeft hun machtsbasis op een regionale basis opgebouwd, zeker bij CD&V is dit merkbaar. Banden met CDH hebben zich de laatste jaren beperkt tot “Stop met uw NON!” en het zijn enkel de liberalen nog die, puur uit machtspolitieke overwegingen, nog Belgisch denken.

De sociaal-democraten weten het allemaal niet meer zo goed. Ze willen deelnemen aan de regering, althans toch de mensen rond Vande Lanotte, maar hebben een tijdje geleden wel zowat de regering en haar (weinige) beleidsmaatregelen tot op de grond afgebroken. De openVLD had gelijk met te stellen dat de SP.a een bocht aan het nemen is die men op Francorchamps niet durft nemen uit veiligheidsoverwegingne. PS weet het allemaal niet meer zo goed, ze willen niet in de regering, ze willen niet in de oppositie. Ze willen niet met Reynders regeren, ze willen hem echter ook niet het staatsmanschap gunnen.

En nu is “koninklijk verkenner ” Wilfried Martens uitgestuurd. Niet om een regering te vormen, maar om het “veld te verkennen.” Eerder om de gemoederen bedaren en om tijd te kopen. Maar wie moet in godsnaam die regering gaan rechttrekken en wie moet dan in die regering komen? De CD&V-kopstukken willen zich er niet meer mee moeien, de SP.a zal enkel meedoen als de “aangebrande” liberale ministers niet meer meedoen, wat dan weer onaanvaardbaar is voor de liberalen en ga zo nog maar een tijdje door.

Nee, het is genoeg geweest. Ontbind dit land gewoon. Het is duidelijk geworden dat enkel de oude fossielen nog denken op een Belgisch niveau. “Sterft gij oude vormen en gedachten” indachtig, zeg ik; “Sterft, Belgische staat, zodat dit geknoei eindelijk kan stoppen.”

Ze willen het niet

De politieke impasse is nog verder toegenomen in omvang. Waar een regeringscrisis erg was voor economische redenen, hebben de politieke partijen nu de luxe van de regionale regeringen en hun relatief grote bevoegdheden. Ze kunnen zich dan ook eens goed laten gaan in de competitie amateurisme, politiek geknoei en ik-spreek-niet-met-u-isme. SP.a wou deze regering absoluut niet komen versterken, maar vanmorgen dan toch weer. En toen bleek opeens dat CD&V met SP.a wou verdergaan om dan uiteindelijk de liberalen overal buiten te knikkeren. Maar die onderhandelingen werden niet gevoerd door SP.a-voorzitster Gennez, maar door ex-voorzitter en ex-minister Vandelanotte. CD&V wou dit blijkbaar doen met oud boegbeeld Jean-Luc “the beast” Dehaene, maar toen de liberalen achter het gedissel kwamen, stootte die plan op het blauwe “no pasaran”. Het is ook opvallend dat de “nieuwe generatie” politici blijkbaar op dit moment opzij moet worden gezet voor de oude fossielen zodat die laatsten kunnen komen zeggen wat wel en niet kan.

Ondertussen heeft de koning het ontslag van de regering aanvaard na de nodige consultaties. Wat er nu gaat gebeuren is ook onduidelijk. Waarschijnlijk zal het parlement na de vervroegde verkiezingen de verkiezingen geldig moeten verklaren want BHV is niet gesplitst. Socio-economische dossiers komen op de tafel van de regering van lopende zaken waar niemand zich nog mee geassocieerd wil zien.  Het is daar één groot geknoei op de diplomatieke conferentie tussen twee landen, want daar komt de federale regering de facto op neer. Ik stel dan ook voor om alle bevoegdheden naar de deelstaten over te hevelen zodat de kinders rustig kunnen verderspelen met hun politieke spelletjes op federaal niveau.

Leterme I is geëindigd op dezelfde manier als het begonnen is; veel ruzie, niemand wou er iets mee te zien hebben, in chaos en zonder enige bereidheid er iets van te maken. En Verhofstadt terugroepen als redder des vaderlands? Tsja, hij zal wel een regering kunnen leiden. Mensen zonder een ruggegraat kunnen zich immers in de moeilijkste bochten wringen.

De scheiding der machten

Op een “primitieve” manier is vanmorgen in de Zevende Dag goed uitgelegd wat er nu exact is fout gelopen i.v.m. de scheiding der machten. Volg onderstaande link om het filmpje te bekijken:

http://deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.439534

De financiële crisis: deel 1

Onderstaand vindt u deel 1 van het artikel dat ik schreef voor de laatste nieuwe Revolte, morgen deel 2.

Inleiding

We moeten het niet langer ontkennen, niet dat we dat ooit gedaan hebben; onze economie is in een diepe crisis geraakt. Door allerlei dubieuze transacties tussen banken op een internationaal niveau zijn we op een keerpunt aangekomen in de economische geschiedenis en in de verhouding tussen staat en economie. Sarkozy kondigde op 21 oktober reeds aan dat de economie meer controle vanuit de staat zou moeten krijgen. Dit vanuit het gezonde principe: eigen economie in eigen handen. De Franse president wilt immers voorkomen dat de verzwakking van de Europese economie zou zorgen voor het massale opkopen van bedrijven door buitenlandse, niet-Europese, bedrijven. In het Europese parlement verwoordde hij het als volgt: “Ik wil niet dat Europese burgers binnen enkele maanden wakker worden om te ontdekken dat de Europese bedrijven behoren aan niet-Europees kapitaal.”(1)  Verder stelde hij ook dat de staat zich moest inkopen in de economie, nationaliseringen in andere woorden, zodat men een daadkrachtig antwoord zou kunnen bieden aan de crisis. Of zelfs dichter bij huis; Joëlle Milquet (niet direct onze goede vriendin, maar dit even terzijde) die stelde dat er gekozen moet worden voor “een derde weg tussen een economie van laisser-faire en een geleide economie.”(2) Bij OpenVLD is het ondertussen ook stil geworden, ondanks het feit dat Luk Van Biesen onlangs stelde dat ze als “liberale partij met een degelijk en duidelijk antwoord op de financiële crisis op de proppen komen.”(3)  Vele mensen stellen immers terecht dat we op de grenzen van het liberale systeem zijn aangebotst. Dat de liberalen nu stil blijven, toont enkel hun onmacht aan om een antwoord te vormen.

De les van de geschiedenis

Het is ooit anders geweest. Francis Fukuyama schreef in zijn boek “The end of history and the last man” (1992) dat de geschiedenis gedaan was. Reeds in 1989 had hij al geschreven; “het einde van de geschiedenis als dusdanig: namelijk, het eindpunt van de ideologische evolutie van de mensheid en de universalisering van de Westerse liberale democratie als de uiteindelijke vorm van menselijk bestuur”(4) . Hij bedoelde daarmee dat alle volkeren zouden overgaan naar een systeem van vrije markt en een parlementair democratisch bestuur. Minder dan tien jaar later kunnen we zien dat dit een zeer foute inschatting was, eerst ingegeven door de barsten in Sovjetunie (zijn artikel van 1989) en daarna door de val van de Sovjetunie (zijn boek van 1992). Robert Kagan analyseert dit goed in zijn nieuwe boek door te stellen: “De liberale internationale orde die na deze twee overwinningen opkwam, weerspiegelde het feit dat het machtsevenwicht mondiaal op verpletterende wijze naar de liberale krachten was doorgeslagen.Deze overwinningen waren echter niet onvermijdelijk, en hoeven ook geenszins blijvend te zijn.”(5)

Wat Amerika exporteert als liberalisme is een systeem van onbeperkte winst waarbij een kleine economische elite de economie ziet als manier om zichzelf, en enkel zichzelf, te verrijken. Staten en politici dienen enkel als stropoppen om de markt open te breken en de (Amerikaanse) multinationals onbeperkt toegang te geven. Een voorbeeld daarvan is Chili. Met de dreiging van een socialistische machtsovername steunde de VSA generaal Augusto Pinochet om Salvador Allende, verkozen tot Chileens president in 1970, af te zetten in 1973. Het economische alternatief voor de socialistische economie bleek echter minstens even erg te zijn. Gesteund vanuit de kringen rond Milton Friedman en door Friedman zelf, Amerikaans econoom, voorvechter van de volledige vrije markt en winnaar van de Nobelprijs voor Economie in 1976, werd Chili een economisch laboratorium. Het resultaat was enkel een bewijs dat men ook niet altijd goed nadenkt over de winnaars van de Nobelprijs, wat men onlangs ook nog heeft mogen ontdekken vanwege Al Gore.

Milton Friedman is dé grote naam van de zogenaamde Chicago School, de liberale leer die er van uit gaat dat natuurrampen positief zijn. Naomi Klein schrijft hierover in de “De Shock Doctrine”: “Tijdens de eerste anderhalf jaar volgde Pinochet getrouw de regels van [de] Chicago [school] hij privatiseerde sommige, maar niet alle, staatsbedrijven (waaronder enkele banken), hij stond volkomen nieuwe vormen van speculatief financieel beheer toe, hij gooide de grenzen open voor buitenlandse import, haalde de handelbarrières neer die de Chilees producten lange tijd hadden bescherm en besnoeide de uitgaven van de overheid met 10% […] Hij schafte eveneens vastgestelde prijzen af – een radicale stap in een land dat de kosten van noodzakelijke levensmiddelen als brood en spijsolie tientallen jaren had gereguleerd.”. De liberalen van de Chicago school verwachtten dan ook een economisch wonder, maar dat bleef uiteraard uit. De inflatie liep in 1974 op tot 375%, de prijzen van basislevensproducten schoten omhoog, massaal veel Chilenen verloren hun baan vanwege de goedkopere importgoederen en er ontstond een honger in het land. Tegen alle verwachtingen van de liberalen in corrigeerde de economie zichzelf niet en werden enkel buitenlandse bedrijven en een kleine elite (de zogenaamde “piranha’s”) schatrijk door deze hervormingen. Orlando Saénz, één van de mensen in Chili die dan nog de Chicago school naar Chili had gehaald, verklaarde dan ook na anderhalf jaar dat de resultaten van de hervormingen “één van de grootste mislukkingen van onze economische geschiedenis waren. De fabrikanten wilden het socialisme van Allende niet, maar hadden niets tegen een geleide economie.”(6)  Uiteindelijk zou de Chileense economie pas terug beginnen herstellen nadat de protectionistische en staatsingrijpende visie terug zou worden gevolgd door het regime.

(1) http://edition.cnn.com/2008/BUSINESS/10/21/sarkozy.sovereign.ap/index.html
(2) http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=DMF18102008_038
(3) PEUTEMAN, A., “OpenVLD”, in: Knack, 26 november 2008, p.28.
(4) FUKYAMA, F., “The end of history?”, in: The national interest, 1989.
(5) KAGAN, R., “De terugkeer van de geschiedenis”, De Bezige Bij, Amsterdam, 2008, p.120.
(6) KLEIN, N. “De Shock Doctrine: Opkomst van het Rampenkapitalisme”, Uitgeverij De Geus, Breda, 2007, pp. 102-103.

In dit land…

In dit land word je premier door flamingant te zijn. En blijf je premier door het omgekeerde te doen.

Herman De Croo in De Keien van de Wetstraat op 19/12/2008