Een solidaristisch toekomstproject

Deze tekst is geschreven na een paar interessante gesprekken en kan overkomen als een “train-of-thoughts”. Mijn excuses dan ook voor eventuele spelfouten.

Na de vrijheid, de chaos?

De Vlaamse onafhankelijkheid is dichter dan ooit tevoren. Op een jaar tijd is het aantal Vlaamsgezinden toegenomen, en nog veel belangrijker, net zoals het aantal Vlaams-nationalisten. De Vlaamse onafhankelijkheid is geen vaag doel meer, slechts gedragen door een paar dromerige idealisten, maar is een project dat in de relatief nabije toekomst haalbaar is. Maar, net zoals ik reeds in andere teksten heb aangegeven, eindigt onze bestaansreden daar niet door. Een onafhankelijk Vlaanderen is slechts een eerste stap naar ons uiteindelijke doel: de solidaristische Dietse staat.

Zonder op enig moment energie, tijd of middelen af te leiden van de Vlaams-nationalistische strijd moeten we beginnen denken aan de tijd na België. Wilt de N-VA niet meer worden dan een vereniging  die zal splitsen tussen liberalen en christen-democraten en wilt het Vlaams Belang niet meer worden dan een anti-migrantenpartij, dan zullen er dringend ideologische herbronningen moeten gebeuren. Er moet een socio-economische en ideologische richtlijn komen waarop we ons, als nationalisten, moeten kunnen baseren om verder te kunnen gaan na de vervolmaking van de Vlaamse natievorming. Wie bijvoorbeeld denkt dat wij in een onafhankelijk Vlaanderen staatsnationalisten zullen worden, heeft slechts een zeer vage en onvolledige visie op het volksnationalisme. Volksnationalist is men immers ook in een onafhankelijk Vlaanderen, ook in een onafhankelijk en herenigd Nederland/Dietsland. Als morgen Vlaanderen onafhankelijk is, zullen we niet opeens de BNP, het FN of de PP gaan steunen; Nee, dan zal onze steun nog steeds uitgaan naar de SNP, Sinn Fein, ADSAV, de Baskische Beweging, etc…

Herbronning en keuzes

Het is, zoals ik hierboven zeg, dus zeer belangrijk om aan een ideologische herbronning te doen. De Vlaamse onafhankelijkheid mag immers geen sprong in het duister worden. Zodra de Vlaamse staat er is, moeten wij solidaristen en volksnationalisten klaarstaan met ons eigen socio-economisch programma om die Vlaamse staat in te vullen. Dat of riskeren om weggeblazen te worden door een Lijst Dedecker die wel, hoe verwerpelijk hun visie ook mag zijn, een redelijk coherente visie hebben op de invulling van de staat en de maatschappij.

Vergeet niet dat we op een zeer belangrijk keerpunt staan van onze beschaving. Ethisch en moreel worden we meegezogen in een maatschappijstroming waar alles moet kunnen en mogen. Elke vorm van remming of controle, zij het sociaal, religieus of staatsgebonden, moet blijkbaar vernietigd worden. En dit in naam van de “bevrijding van het individu”. Deze “bevrijding” is echter niets meer dan een nieuwe slavernij. We worden slaven van de consumptie, van het materialisme. De mens consumeert zichzelf in een roes, de kater zal enkel des te zwaarder zijn. Het is aan ons om orde op zaken te stellen. Geen nieuwe orde waarin de mens maakbaar zou zijn, zoals in de socialistische of nationaal-socialisten ideeën wordt vooropgesteld.

Revitalisering

Er is geen nood aan een nieuwe orde, maar aan een duurzame revitalisering van de organische banden die eigen zijn aan de mens. Wij wensen geen herstel van de adel en wij wensen geen herstel van vorsten. Die titels zijn immers ook een non-organische, een mechanische, constructie. Waar kwaliteit daarvoor kwam bovendrijven en fungeerde als functiebepaling in een vergadering van gelijken, waarbij de leider enkel primus inter pares was, is een monarchie een verbastering van dit systeem. Net zoals het Verdinaso moeten wij streven naar een systeem waarbij representativiteit en soeveriniteit van elkaar in beperkte mate van elkaar gescheiden zijn.

De representativiteit zal hier sterker uitkomen doordat zij niet langer moet dienen als een stemmachine waarvan de uitslag bij elke stemming al vaststaat; oppositie tegen en coalitie voor. Soevereniteit wordt dan weer versterkt door aangezien zij niet langer haar ziel dient te verkopen aan het platte populisme van agitatoren die de volkswil gebruiken om een persoonlijke agenda na te streven.

Oproep

Ik wil dan ook iedereen die dit leest, terwijl ik een goed besef heb van de beperking van de omvang daarvan, oproepen om mee te werken aan deze ideologische herbronning. Laten we alles van onze beweging bespreekbaar maken en onderwerpen aan een eerlijke kritiek.

Vervoeg mij en laten we samen werken aan een werkelijk nieuw project!

Een opstand van duizend vaandels (2)

Volksnationalisme en internationale mobilisatie

Marxistische socialisten menen dat zij de ware en enige internationalisten zijn. Zogezegd zou er één groot proletariaat zijn dat wereldwijd dezelfde belangen heeft (ongeacht of dit nu een Somalische pottenbakker is of een Griekse lasser). De geschiedenis heeft echter uitgewezen dat ondanks alle mooi woorden en slogans, datzelfde proletariaat in 1914 en 1939/1940 maar al te graag de wapens tegen elkaar opnam uit een gevoel van nationale eer. Uiteraard zijn imperialistische oorlogen verwerpelijk vanuit volksnationalistisch standpunt, maar deze tonen tegelijk aan dat het internationalisme van het marxisme onrealistisch is. Maar de laatste jaren hebben getoond dat de basisideeën van het volksnationalisme net degene zijn die werkelijk kunnen mobiliseren. Het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en een anti-imperialistisch streven naar vrijheid kon de laatste jaren honderdduizenden mensen mobiliseren.

Je moet al onder een steen geleefd hebben de laatste maanden om de tocht van de Olympische vlam der schande doorheen de wereld niet te hebben zien. Uit protest tegen de Chinese agressie tegenover Tibet hebben honderdduizenden mensen, ongeacht nationaliteit of overtuiging, zich tegen de Chinese politiek gevoerd en duidelijk geprotesteerd tegen de komst van de vlam. Enkele dapperen trotseerden ook de sterke beveiliging en sloegen er bijna in om de vlam eigenhandig te doven, wat uiteindelijk door de organisatoren zelf gedaan is. Jaren geleden ging er dan weer een andere golf door de wereld; de mensen kwamen op strijd tegen de invasie van Irak door de VSA. Honderdduizenden gingen op straat om hun stem te laten horen tegen dit voorbeeld van yankee-imperialisme, dat, om een kleine economische elite te dienen, zwakkere landen binnenviel. Van een seculier stabiel land, dat echter ook zondigde tegen de grondbeginselen van het volksnationalisme, hebben zij een soort constant “Gunfight at the Bagdad-Corral” gemaakt.

Deze twee grote golven van anti-imperialisme, en de daarbijhorende eis tot zelfbeschikkingsrecht der volkeren, tonen dat, wat marxisten en liberalen ook mogen beweren, het de volksnationalistische kernthema’s zijn die de mensen in deze post-modernistische tijden nog steeds massaal, en op een globale schaal, kunnen mobiliseren. Zelfbeschikkingsrecht van alle volkeren, economie in dienst van het volk, strijden tegen multiculturele staten, de strijd tegen imperialisme, respect voor de globale diversiteit van culturen en overtuigingen, het zijn thema’s die de kern vormen van het volksnationalisme en die nog steeds miljoenen kunnen mobiliseren. Helaas beseffen de grote aantallen mensen niet dat zij strijden voor dezelfde doelen als wij en zullen zij, zolang ze het volksnationalisme verwerpen, geen stap vooruit geraken in hun strijd tegen het regime. Het dwaas achternalopen van marxistische en liberale ideeën zorgt ervoor dat zij nooit iets wezenlijk zullen bereiken, enkel gepruts in de marge en herinneringen voor wanneer men bejaard is, zal het resultaat zijn.

Er is dan ook nood aan internationaal denken en handelen om zo op volksnationaal de doelen te bereiken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit tot zeer interessante uitwisselingen en verfrissende ideeën kan leiden, denk ik maar aan de samenwerking tussen de NSV! en de Jeunesses Identitaires te Rijsel. Die laatsten vormen nu de militante voorhoede van een volksnationalisme dat het liberale en marxistische sprookje doorprikt en ook niet beroerd zijn om in de straten waar nodig de strijd aan te binden met het rapaille dat de voorsteden teistert.

Als men intervolksnationaal begint, durft!, denken, zullen we werkelijk onoverwinnelijk zijn. De 19de eeuw was de eeuw van het imperialistische staatsnationalisme, de 20ste eeuw was de eeuw van de Nieuwe Orde (communisme, nationaal-socialisme, liberalisme). Durven wij werkelijk intervolksnationaal te denken en te handelen, dan zullen wij volksnationalisten niet enkel de 21ste eeuw opeisen, maar het ganse Derde Millenium met een ijzeren wil tegemoet treden en veroveren.

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007’-08

Een opstand van duizend vaandels (1)

Verschenen in de laatste nieuwe Revolte, morgen deel 2 hiervan:

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

Want laten we ons geen illusies maken, regimes zoals het Belgische zijn dan wel gewond, ze zijn zeker nog niet dood. En de natuur toont ons dat een gewond dier net het gevaarlijkste is. Tot nu toe hebben we al genoeg belgicistische offensieven moeten meemaken (B-Plus die met postkaarten het Vlaams-nationalisme belachelijk probeerden te maken, N-GA die separatisme belachelijk wou maken, zonder de link met België te door te hebben, etc…). Als deze aanvallen op het Vlaams-nationalisme zich zouden beperken tot dit soort paniekvoetbal, dan zouden we geruster op onze beide oren mogen slapen. Maar het Belgische francofone regime heeft nog steeds meerdere stukken op zijn schaakbord staan. Kijken we maar naar het verslag van de Raad van Europa waarin de kant werd gekozen van het racistische en imperialistische FDF. Toppunt hiervan is dat dit verslag is opgesteld door mensen die zelf uit een volk komen dat momenteel onderdrukt wordt. O.a. een Bretoen en Serviër stelden dit verslag op en concludeerden hieruit, na wel zeker 48 uur onderzoek, dat Vlaanderen eigenlijk bezig is een geweldloos fascisme uit te bouwen.

Intervolksnationalisme: praktische en ideologische redenen

Dit soort dingen toont aan dat onze tegenstanders nog genoeg wapens hebben om ons te raken. Als het volksnationalisme zich dan ook beperkt tot één volk en er geen informatie wordt uitgewisseld, geen samenwerkingsverbanden worden gesloten, dan zal het des te makkelijker zijn om de kop in te slaan. Enkel een verenigd internationaal front van volksnationalisten kan de regimes ten val brengen. Als één regime in crisis is door de volksnationalisten, kan er genoeg steun van het buitenland komen en zich concentreren op het neerslaan daarvan. Wanneer meerdere regimes echter tegelijk crisissen meemaken, zullen zij zich teveel op hun eigen binnenland moeten concentreren om, misschien wel vitale, steun te verlenen aan de buurlanden. Bijkomend is dat de onafhankelijkheid van een volk als een versterker kan werken voor de omringende landen. De Vlaamse onafhankelijkheid kan een enorme steun geven aan de Schotten, Catalanen, Corsicanen, etc… of omgekeerd. Het aan de bevolking tonen dat de onafhankelijkheid een realistische mogelijkheid is en dat dit kan worden bereikt zonder geweld, is een zeer sterk wapen in de strijd om de geesten en harten van het volk dat wij wensen te bevrijden.

Maar dan heb ik het over de puur praktische kant van de zaak gehad. We mogen echter ook niet vergeten dat internationale samenwerking niet enkel een zaak van realpolitik is, maar ook een ideologische verplichting. Een volksnationalisten is immers meer dan een separatist, een volksnationalist streeft naar het beste voor zijn volk, zonder daarbij argumenten als superioriteit of inferioriteit in te nemen over zijn dichte en verre buren. Het geloof in de overwinning moet ons drijven, maar ook het geloof in een betere en rechtvaardigere wereld moet centraal staat in de drijfveren van de volksnationalist. Als het enkel om eigen huis en tuin zou gaan en enkel om centenseparatisme, dan zouden we evengoed Gent of Antwerpen of Leuven of Brussel en omstreken onafhankelijk kunnen verklaren.

Socialisten voor eigen volk eerst

Bron: http://www.sp.nl/werk/nieuwsberichten/5766/080630-grenzen_waarschijnlijk_niet_verder_open_voor_roemenen_en_bulgaren.html

30-06-2008 • De argumenten van de SP tegen het volledig openen van de grenzen voor werknemers uit Midden- en Oost-Europa vinden steeds meer weerklank: er tekent zich een Kamermeerderheid af die de grenzen voor Bulgarije en Roemenie niet verder wil open zetten. Het kabinet wil het liefst per 1 januari 2009 de grenzen helemaal openen. De SP pleit al langer voor het invoeren van werkvergunningen. SP-Kamerlid Paul Ulenbelt: “Daarmee kunnen we voorkomen dat we de werkloosheid van andere landen importeren of dat oneerlijke concurrentie op de Nederlandse arbeidsmarkt ontstaat.”

In 2007 negeerden CDA, PvdA en VVD de argumenten van de SP in het debat over het openen van de grens voor Polen. Ulenbelt: “Wij zeiden dat Nederland zijn huis niet op orde heeft en geen honderdduizenden Polen kon ontvangen. Zij zouden ten prooi vallen aan uitbuitende werkgevers en huisjesmelkers. Dat baseerden we op ervaringen in Engeland en Ierland. Ons werd nationalisme en angst voor vreemdelingen verweten. Nu zien deze partijen in dat er toen een foute beslissing is genomen. Eindelijk vallen bij hen de schellen van de ogen en zien ze de werkelijkheid.”

Het meest opmerkelijk is de draai van de VVD. Zei deze partij in 2007 nog dat de Polen juist moesten komen om de lonen laag te houden, nu noemen ze het plan van Donner voor het openen van de grenzen voor Bulgarije en Roemenie “onthutsend”. Vooral Rotterdam, Den Haag en Utrecht zien volkswijken verloederen doordat uitzendbureaus er panden opkopen en er veel te veel mensen per woning huisvesten. Er is toenemende overlast.

Uitzendbureaus klagen over de opkomst van malafide uitzendbureaus, 6000 (!) naar schatting, die buitenlandse arbeiders schaamteloos onderbetalen en rechten onthouden. Ook in plattelandsgemeenten, vooral in de tuinbouwgebieden, doen zich deze problemen voor.

In de bouw duiken tienduizenden Polen, zogenaamde zelfstandigen zonder personeel, ver onder de normale tarieven. Dit geeft concurrentievervalsing met kleinere aannemers. Bij sommige scholen is een toestroom van Poolse kinderen op gang gekomen die onderwijzers voor grote problemen stellen.

De noodkreten uit het land zijn voor 40 gemeenten aanleiding geweest om tot tweemaal toe een ‘Polentop’ te houden en minister Donner en Vogelaar tot maatregelen te bewegen. “Er zijn geen problemen,” zei Donner. Ulenbelt: “Hij kijkt weg van de problemen voor de mensen in de volkswijken en dorpen op het platteland. Hij stelt zich op als loopjongen van werkgevers in de tuinbouw die verslaafd zijn aan goedkope arbeid. Die zien in de Bulgaren en Roemenen een nieuwe prooi.”

In november beslist de Tweede Kamer definitief of de grenzen wel of niet verder open gaan.

Als radikaal-rechts praat over economische slavernij, dan zijn wij zogezegd racisten omdat wij iets tegen die mensen zouden hebben vanwege hun afkomst. Als wij praten over de oneerlijke concurrentie, dan zijn wij rotzakken die enkel aan economie denken. Benieuwd of de SP nu ook racisten zijn…

Vrij Sociaal Nationaal Religieus

Reeds een hele tijd interesseer ik mij in de factoren achter de islamitisch-geïnspireerde groeperingen in het Midden-Oosten. Voor velen lijkt het alsof de Hamas, de Hezbollah, e.d. uit het niets zijn opgekomen, uit het niets de macht hebben gegrepen en uniek zijn in de wereld. Diezelfde mensen voor wie het zo lijkt, weten vaak ook niet dat de vorige regering van Indië door Hindoe-nationalisten (de BJP) werd geregeerd en dat, zoals bijna altijd, er socio-economische factoren aan de basis liggen van de opkomst van een Hezbollah, een Hamas. In Amerika heb je dan weer de enorm sterke lobby van de “Christian Right” waarbij de topfiguren vaak ronduit fundamentalistische protestante predikers zijn wiens preken perfect vergelijkbaar zijn met die van fundamentalistische imams.

Ook bouwen deze groeperingen een sterk sociaal netwerk uit, bouwen zij ziekenhuizen en scholen en zo heeft de Hezbollah zelf groepen die zich bezighouden met vrouwenemancipatie. Iets wat voor sommigen niet te begrijpen valt. Het boek “Global rebellion: religious challenges to the secular state, from Christian militias to Al Qaeda” geeft een zéér goed inzicht in de opkomst en het karakter van deze bewegingen. Ook worden dingen vermeld die niet direct geweten zijn. De link tussen moslimfundamentalisten en de democratische beweging in de moslimlanden bv:

The rhetoric of many religious nationalists suggests that they place a high value on democracy. Even those activists most opposed to the secular state affirm the polical importance of the democratic spirit. Sheik Yassin, for instance, told me that “Islam believes in democracy.”[..] A member of the Muslim Brotherhood in Egypt told me that “democracy was the only way for an Islamic state” [...] An international survey conducted by the Pew Foundation in 2006 revealed a suprising correlation between support for Muslim politics and a belief in democracy. In Jordan, Pakistan, and Palestine, even those respondents who approved of Osama bin Laden affirmed that their country could and should have a democratic future

JUERGENSMEYER, M., Global rebellion: religious challenges to the secular state, from Christian militias to Al Qaeda, Londen, University of California Press, 2008, pp. 225-226

Op vele vlakken spelen de moslimfundamentalisten de rol die de liberalen in 1848 en de socialisten later hebben gespeeld als democratiserende en emanciperende beweging. Religieuze en sociale/socialistische bewegingen gaan ook vaak in hand in hand. Christelijke landen zijn hier geen uitzondering op. Zo werden de Sandinisten gesteund door diepreligieuze mensen die hen steunden vanuit religieuze motieven. Net als in de moslimwereld vormt de religie in landen in Zuid-Amerika vaak ook een identiteitsbepalende factor. Zoals zo vaak het geval is in gebieden waar mensen nog diepreligieus zijn.

Although Ortega and his Sandinista party were portrayed in the American press as marxist and were excoriated by Nicaragua’s archbishop, Miguel Obando y Bravo, as hostile to the Catholic hierarchy, the revolution was to a remarkable degree a religious movement. It was conducted not only with a religious zeal but also with specifically Christian imagery. Moreover, it appealed to a large number of socially concerned clergy and other devourt Christians, who oftend regarded their participation in the revolution as a religious act. [...] One of the leaders of the Sandinista movement declared that she was in the revolution because of her Christian faith, explaining that it helped her to “live the gospel better”. Carlos Tuennerman, minister of education in the Ortega cabinet, also joined the revolution as the result of a “Christian decision”. Ortega himself claimed to have embraced Christianity years after his party had been voted out of office, and his renewed ties to the church were credited as one of the reasons for his return to power in 2006.

JUERGENSMEYER, M., Global rebellion: religious challenges to the secular state, from Christian militias to Al Qaeda, Londen, University of California Press, 2008, p. 166

Verder wordt ook nog uitgelegd hoe de Hezbollah een nationalistische beweging is, die zijn hand uitsteekt naar de Libanese Christenen en zelfs samenwerkingsakkoorden heeft gesloten. Hoe de Islamitische Revolutie in Iran een sociale en democratische revolutie was en hoe de Moslimbroeders een breed draagvlak hebben door hun eisen naar democratische en socio-economische hervormingen. Ook de rol van de Hindoe-nationalisten en de militante Christelijke bewegingen wordt uitgebreid besproken. En uiteraard wordt ook de opkomst van Al Qaeda besproken.

Samengevat; een zéér interessant boek en een verplichting voor iedereen die een dieper inzicht wens te krijgen in het ontstaan, de groei en het wezen van de religieuze bewegingen over de ganse wereld.

Irak: Mission Accomplished!

We kunnen allemaal gerust op onze twee oren slapen. Na tienduizenden doden in Irak, zijn de resultaten eindelijk daar!

BAGHDAD — Four Western oil companies are in the final stages of negotiations this month on contracts that will return them to Iraq, 36 years after losing their oil concession to nationalization as Saddam Hussein rose to power. [...] 

While small, the deals hold great promise for the companies.

“The bigger prize everybody is waiting for is development of the giant new fields,” Leila Benali, an authority on Middle East oil at Cambridge Energy Research Associates, said in a telephone interview from the firm’s Paris office. The current contracts, she said, are a “foothold” in Iraq for companies striving for these longer-term deals.[...]

But the company is clearly aware of the history. In an interview with Newsweek last fall, the former chief executive of Exxon, Lee Raymond, praised Iraq’s potential as an oil-producing country and added that Exxon was in a position to know. “There is an enormous amount of oil in Iraq,” Mr. Raymond said. “We were part of the consortium, the four companies that were there when Saddam Hussein threw us out, and we basically had the whole country.”

http://www.nytimes.com/2008/06/19/world/middleeast/19iraq.html?_r=2&ref=world&oref=slogin&oref=slogin

Saddam Hussein was uiteraard geen voorbeeld van een goede heerser. Maar hij hield wel de invloeden van het buitenlandse grootkapitaal buiten. Met deze contracten, waarvoor zelfs geen openbare aanbesteding is gehouden, nemen de bedrijven steeds meer controle over de Iraakse economie. Nu ja, in de mate dat Irak nog niet onder buitenlandse controle van allerlei dubieuze “contractors“ stond natuurlijk…

Bush wil Turkije bij de EU

Turkije zou op een dag moeten aansluiten bij de Europese Unie. Dat heeft de Amerikaanse president George W. Bush vandaag in Slovenië verklaard na afloop van de top tussen de VS en de Europese Unie.

“Wij zijn ten gronde van mening dat Turkije lid zou moeten worden van de Europese Unie”, verklaarde Bush op een persconferentie in Brdo.

Bron: http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/307472/2008/06/10/Bush-wil-Turkije-bij-EU.dhtml

Voor zij die Turkije bij de EU willen, besef maar goed wat er mee binnenhaalt. Een grote migratiestroom van Turken richting West-Europa en het aanvaarden van een Amerikaanse vazal in Europa. Want denk maar niet dat Turkije braaf “Dank u” zegt tegen Amerika en dat daarmee de schuld is vereffend. De VSA proberen met dit soort beleid van een militaire organisatie nu ook een politieke eenheid te bekomen. En wees maar gerust dat de VSA later Turkije de rekening wel zullen presenteren voor hun steun voor toetreding bij de EU.

Lezing over anti-materialisme

Maatschappij te koop

De overheden van Europa beginnen steeds meer Big Brother-achtige systemen te ontwikkelen om hun inwoners in de gaten te houden. Zo wilt men in Groot-Britannië ervoor zorgen dat informatie over alle gsm-gesprekken opgeslagen wordt (wie er naar wie belt en wanneer om specifiek te zijn) in een centrale databank om het zo de regering makkelijker te maken om terroristen op te speuren. De Europese staten kunnen immers de strijd tegen terrorisme amper nog aan. Daarbovenop stijgt het aantal berichten over steekpartijen, rellen en zelfmoorden. Men denkt zelf al hardop aan het invoeren van een persstop over zelfmoorden e.d. om eventueel imitatiegedrag tegen te gaan. Meer en meer lijkt de staat machteloos naar deze verontrustende “trends”. Ikzelf ben een aanhanger van een sterke staat, maar besef maar al te goed dat op dit vlak de staat zeer weinig kan doen. In zekere mate heeft de staat en een bepaalde progressieve “trendy” elite zelf bijgedragen tot dit soort fenomenen.

De trendy culturele revolutie

De laatste jaren zijn wij blootgesteld geweest aan een culturele revolutie. Nog meer dan tevoren telde/telt alleen nog maar consumeren en het individu. Groepen die enige mate van sociale controle uitoefenden moesten ondermijnd worden of doodgesubsidieerd. De mensen werden aangemoedigd om een absoluut vertrouwen uit te oefenen in de staat, die zogezegd alles kan oplossen. Deze stelling is trouwens ook door sommige nationalisten overgenomen. Het is echter niet door de staat te veroveren dat men iets ter gronde kan veranderen, men moet de maatschappij ook veranderen. En het is op dat laatste vlak dat vele groepen, ook in de Vlaamse Beweging, gefaald hebben. Zo hebben de overwinningen van het Vlaams Belang en die van de CD&V/N-VA ervoor gezorgd dat vele mensen die voordien royalistisch en belgischgezind waren ondertussen naar het Vlaams-nationalistische kamp zijn overgelopen, vaak zonder het zelf goed te beseffen. Maar tegelijkertijd heeft het Vlaams Belang ook goede krachten uit de Vlaamse Beweging weggehaald, idem voor de N-VA trouwens, die op andere vlakken hun nut hadden kunnen hebben.

Haal hierbij een grotere invloed van de “trendy-progressieven” die zich graag socialistisch noemen, maar in schril contrast staan met de socialisten uit andere tijden, en je krijgt een maatschappij waarbij enkel nog consumptie en individualisme tellen. Het succes van LDD, een partij waar genoeg egocentristen en materialistische individualisten zitten, is dan ook te verklaren vanuit het gebrek aan een reactie op de aanvallen op onze maatschappij en de socialiserende organisaties. De echte socialisten zijn gemarginaliseerd tot een gefragmenteerde hoop organisaties aan de radikaal-linkse kant en de solidaristen zijn lange tijd bijna compleet verdwenen geweest. Al is er, godzijdank, in dat laatste ondertussen verandering aan het komen.

Opdracht voor het Derde Millenium

Maar wat we vooral moeten veranderen, is de mentaliteit van de mensen. Er moet terug plaats zijn voor hogere idealen. En als is de godsdienst vaak een instrument van onderdrukking geweest, een religieus godsbeeld daarentegen vormde vaak een buffer tegen misdaden. Het principe van “baas boven baas”, de idee dat zelf boven de machtigste keizers nog iemand hoger stond, hielp mee de maatschappij te stabiliseren. Wat heeft ons een halve eeuw aan complete secularisatie (dus ook in de geesten), het in vraag stellen van alle normen en waarden en het constante verleggen van grenzen? Massamigratie, waarbij mensen als halve slaven naar hier werden gehaald om onze “welvaart” te verzekeren. Een compleet waardenverlies, waarbij zelfs pro-pedofiliepartijen werden opgericht (Nederland). Een bijna compleet verlies aan sociaal engagement onder de bevolking, waarbij men direct bij de overheid gaat klagen voor dingen waar ze zelf beter iets aan zouden doen.

Europa gaat dan ook onzekere tijden tegemoet. Het Derde Millenium is begonnen en we staan op een keerpunt. Willen wij onze beschaving beschermen tegen islamisering, dan moeten we even hard strijden tegen amerikanisering. Waarom streven naar een onafhankelijk Vlaanderen als dit een Vlaanderen zal zijn waar iedereen enkel aan zichzelf denkt? Of naar een onafhankelijk Vlaanderen waar welzijn wordt afgemeten aan materiële welvaart? Een onafhankelijk Vlaanderen dat geregeerd wordt door multinationals en gedomineerd door imperialistische organisaties als de NAVO? Uiteraard niet! We moeten een onafhankelijk Vlaanderen, uiteraard als tussenstap naar Dietsland, bereiken waarbij we werkelijk onafhankelijk zijn. Zowel economisch als in de geesten. Een solidaristisch Vlaanderen/Dietsland waarbij de organische maatschappij voor een groot deel hersteld wordt en waarbij consumptie om de consumptie geen plaats meer heeft. Niet omdat de staat het verbiedt, maar omdat de maatschappij het verwerpt!

Ook te lezen op http://www.nationalisme.info/archieven/109-Maatschappij-te-koop.html

Volksnationalisme: het echte internationalisme

Je moet al onder een steen geleefd hebben de laatste dagen om de tocht van de Olympische vlam der schande doorheen de wereld te zien. Uit protest tegen de Chinese agressie tegenover Tibet hebben honderdduizenden mensen, ongeacht nationaliteit of overtuiging, zich tegen de Chinese politiek gevoerd en duidelijk geprotesteerd tegen de komst van de vlam. Enkele dapperen trotseerden ook de sterke beveiliging en sloegen er bijna in om de vlam eigenhandig te doven, wat uiteindelijk door de organisatoren zelf gedaan is.

Jaren geleden ging er een andere golf door de wereld; de mensen kwamen op strijd tegen de invasie van Irak door de VSA. Honderdduizenden gingen op straat om hun stem te laten horen tegen dit voorbeeld van yankee-imperialisme dat om een kleine economische elite te dienen zwakkere landen binnenviel. Van een seculier stabiel land, dat echter ook zondigde tegen de grondbeginselen van het volksnationalisme, hebben zij een soort constant ’Gunfight at the Bagad-Corral’ gemaakt waarbij iedereen iedereen afmaakt.

Deze twee grote golven van anti-imperialisme en de daarbijhorende eis tot zelfbeschikkingsrecht der volkeren tonen dat, wat marxisten en liberalen ook mogen beweren, het de volksnationalistische kernthema’s zijn die de mensen in deze post-modernistische tijden nog steeds massaal, en op een globale schaal, kunnen mobiliseren. Zelfbeschikkingsrecht van alle volkeren, economie in dienst van het volk, strijden tegen multiculturele staten, de strijd tegen imperialisme, respect voor de globale diversiteit van culturen en overtuigingen, het zijn thema’s die de kern vormen van het volksnationalisme en die nog steeds miljoenen kunnen mobiliseren.

De 19de eeuw was de eeuw van het imperialistische staatsnationalisme, de 20ste eeuw was de eeuw van de Nieuwe Orde (communisme, nationaal-socialisme, liberalisme). Wij volksnationalisten zullen niet enkel de 21ste eeuw opeisen, maar het ganse Derde Millenium met een ijzeren wil tegemoet treden en veroveren.