Het hoofddoekendebat woedt in alle hevigheid. Maar zowel voor- als tegenstanders, althans toch degenen die in de media worden gehoord, gaan voorbij aan een analyse waarom de hoofddoek opeens terug zo belangrijk is geworden in de identiteitsbeleving. Toen ik het boek “Islam: a short history” van Karen Armstrong las, viel mijn oog dan ook volgende passage:
“After the humiliating defeat of the Arab armies in the Six-Day War against Israel against 1967, there was a swing towards religion throughout the Middle East. The old secularist policies of such leaders as al-Nasser seemed discredited. People felt that the Muslims had failed because they had not been true to their religion. They could see that while secularism and democracy worked very well in the West, they did not benefit ordinary Muslims but only an elite in the Islami cworld. Fundamentalism can be seen as a post-modern movement, which rejects some of the tenets and enthusiasms of modernity, such as colonialism. Through the Islamic world, students and factory workers started to change their immediate enviroment. They created mosques in their universities and factories, where they could make salat, set up Banna-style welfare societies with an Islamic orientation, demonstrating that Islam worked for the people better than the secularist governments. When students declared a shady patch of lawn – or even a noticeboard – to be an Islamic zone, they felt that they had made a small but significant attempt to push Islam from the marginal realm to which it had been relegated in secularist society, and reclaimed a part of the world – however tiny – for Islam. They were pushing forward the frontiers of the sacred, in rather the same way as the Jewish fundamentalists in Israel who made settlements in the occupied West Bank, reclaiming Arab land and brining it under the aegis of Judaism.
The same principle underlines the return to Islamic dress. When this is forced upon people against their will (as by the Taliban) it is coercive and as likely to create a backlash as the agressive techniques of Reza Shah Pahlavi. But many Muslim women feel that veiling is a symbolic return to the pre-colonial period, before their society was disrupted and deflected from its true course. Surveys show that a large proportion of veiled women hold progressive views on such matters as gender. For some women, who haev come from rural areas to the university and are the first members of their family to advance beyond basic literacy, the assumption of Islamic dress provides continuity and makes their rite of passage to modernity less traumatic than it might otherwise have been. They are coming to join the modern world but on their own terms and in an Islamic context that gives it sacred meaning. [...] In the West, people often flaunt their tanned, well-honed bodies as a sign of privilege, they try to counteract the signs of ageing and hold on to this life. The shrouded Islamic body declares that it is oriented to transendence, and the uniformity of dress abolishes class differences and stresses the importance of community over Western individualism“
ARMSTRONG, K., “Islam: a short history“, Orion Books, Londen, 2001, pp. 145-147.
Mijn inziens één van de weinige analyses over de hoofddoek die zeker kloppen. De identiteitsbeleving van vele mensen zal immers sterker worden wanneer zij worden geplaatst tussen een andere identiteit, die haaks op de hunne staat. Zet bv een heiden tussen een hoop katholieken en hij zal zich snel als een overtuigd heiden profileren en omgekeerd ook. Het probleem met de hoofddoek ligt dan ook niet zozeer bij de Islam, integendeel. Vanuit volksnationalistisch én solidaristisch oogpunt is het denken achter de hoofddoek, zoals hierboven beschreven, zelfs lovenswaardig. Één van de grootste problemen vandaag de dag is dat er geen tegencultuur is. Tegenover de hoofddoek kan het Westen geen eigen cultuur meer plaatsen, buiten de individualistische, egoïstische maatschappij van de massaconsumptie.
Moeten wij de moslims dan aanraden om de hoofddoek te gaan dragen? Natuurlijk niet. We moeten het echter hen ook niet gaan afraden. Het is immers iets van hun eigen cultuur en het is aan de moslims om, in hun eigen culturele context, zelf te beslissen welke kant ze uitwillen daarmee. Het is echter ook een feit dat de islamitische cultuur enorm verschilt van de westerse en dat beide zijn gegroeid in bepaalde geografische en socio-economische contexten. Wanneer men immers kijkt naar de Koran (of naar welk ander heilig boek of collectieve religieuze verhalen, zij het heidens of monotheïstisch) ziet men dat deze is geschreven in de context van het Arabische volk. De Islam dient dan ook te gedijen in de culturele context waar de Islam vandaan komt. Pleiten voor een Europese Islam kan men gerust doen, maar dan gaat men volledig voorbij aan heel het principe van een godsdienst. Men zou beter de moslims hun eigenonderwijs geven hier in Vlaanderen, maar wel met de voorwaarde dat dit een terugkeer naar de Islamitische wereld betekent. Geen eigen rechtssysteem geven, de sharia is immers iets dat in de moslimlanden zelf al genoeg op weerstand stuit, of toegevingen aan belachelijke eisen i.v.m. varkensvlees en alcohol, maar een onderricht in de eigen culturele gebruiken en geschiedenis waarna zij terug kunnen keren naar het land van herkomst om daar de nieuwe elite te gaan vormen.
En ja, ik ben mij bewust van het fenomeen tussenculturen. Vele moslims hier zitten vast tussen hun eigen cultuur en de Westerse. Het is echter ook vaak zo dat zij van beide elementen de slechte elementen hebben overgenomen, vandaar ook de opkomst van radicale religieuze groeperingen die deze eruit willen halen. Maar hoe langer men hier nog gaat proberen moslims te laten blijven op deze manier, hoe hoger men de problemen gaat stapelen. Met een hoofddoekenverbod gaat men niets uithalen, buiten wat reacties uitlokken van moslims en enkele dolgedraaide linksen (die trouwens ook ideologisch volledig stuurloos zijn). Het is nodig om op lange termijn te werken aan een beleid van remigratie en reintegratie van de moslims in hun eigen gebieden.
Wilt dat trouwens zeggen dat alle verwijten van racisme e.d. dus effectief waar zijn? Uiteraard niet. Als er één groot obstakel is voor integratie, is het wel de progressievelingen die alle tegenslagen steken op anderen. Op die manier zal men immers nooit werken aan een verbetering, want het is toch allemaal de schuld van een ander. Ik zou alvast ook geen poot meer uitsteken als ik zou denken dat alles wat tegenslaat een ander zijn schuld is. De moslimfundamentalisten die Europa willen islamiseren dient men trouwens ook als eerste buitenzetten of zelfs opsluiten. Wij hebben ons niet te moeien in hun cultuur, net zoals zij zich niet te moeien hebben in onze cultuur. Als iedereen immers voor zijn eigen deur zou vegen, zou de straat al snel proper zijn.
Vandaag was ook Voorpost, waaronder uw nederige dienaar weer present toen de Franstalige imperialisten kwamen provoceren in Halle. Net zoals op 22 mei 2009 waren wij present om te reageren op de Franstalige provocaties van de villaburgemeesters in de Vlaamse Rand. Het resultaat kan u hier zien (filmpje onder de titel “Niet-benoemde burgemeester krijgt ei tegen zijn hoofd“) en in volgend artikel:
Damien Thiéry, die beschermd werd door een politiekordon, kreeg hierbij enkele eieren naar het hoofd geslingerd. De gerechtsdeurwaarder kon uiteindelijk onder politiebescherming de vaststelling uitvoeren. Dat werd ter plaatse vernomen.Toen de militanten de weg wouden versperren naar de plek waar zich voordien de aanplakborden bevonden, kwam het tot een trekken en duwen met de politie die Thiéry beschermden. De militanten schreeuwden slogans als ‘cyaankali voor het FDF’ en ‘Waalse ratten, rol uw matten’.'Dit is waar de democratie in België voor staat, dit is niet meer aanvaardbaar. Het wegnemen van de aanplakborden is illegaal. Ik zal een klacht neerleggen bij de rechtbank in Brussel’, zei een aangeslagen Thiéry.
En dan nog eens zeggen dat we niet gastvrij zijn. De man kreeg spontaan en gratis twee eieren. Een gratis cadeau voor alle soorten imperialisten van die slag. De Vlaamse Rand is wat het is; Vlaams! Een kleine correctie nog; er werd niet geroepen “Waalse ratten, rol uw matten“, maar “Franse ratten, rol uw matten“.
Dat ze bij de Vlaamse liberalen niet snel zullen doodgaan van bescheidenheid is wel geweten. Nu is zoon De Gucht wel één van de beste voorbeelden daarvan. Veel zinnigs heb ik hem nog niet weten doen, veel heb ik hem überhaupt nog niet weten doen buiten af en toe symbolische dingen om te tonen hoe tof België wel niet is. Maar nu staat op de webstek van deredactie.be onder de tab “Verkiezingen09″ wel een heel belangrijk en actueel onderwerp te lezen i.v.m. de verkiezingen;
Zijn liberalen sowieso verstandig? Als we Jean-Jacques De Gucht (Open VLD) mogen geloven wel. Vandaar dat hij er geen problemen mee heeft dat zijn vriendin Eva Vanhengel zijn intelligentie vergeet te vernoemen wanneer haar gevraagd wordt waaraan De Gucht zijn populariteit dankt. Dat Jean-Jacques De Gucht goed scoort dankt hij aan drie dingen: zijn familienaam, zijn alomtegenwoordigheid en zijn looks”, zei Eva Vanhengel onlangs in een interview. Reactie van Jean-Jacques De Gucht in De ochtend 09: “Het is toch niet noodzakelijk vervelend dat uw vriendin u niet de meest lelijke man van de wereld vindt.”"Ontbreekt er dan niets in het lijstje?”, vraagt journalist Siegfried Bracke. “Het zou charmant geweest zijn mocht ze daar inderdaad ingezet hebben dat het over de liberale overtuiging ging”, reageert De Gucht.”En uw groot verstand”, vraagt Bracke zich af? “Wel ik heb een liberale overtuiging”, pareert De Gucht. “Daar is toch al een zeker begin bij…”
Dat liberalisme niet echt een garantie is op intelligentie bewijst een zekere Ann Brusseels anders echt wel goed. Op haar facebookprofiel stond immers volgende nota te lezen (met dank aan de weblog van Erland Pison voor de afbeelding, hier de afbeelding in zijn volledige grootte):
Dit nadat mevrouw Brusseel in een andere nota, die nu opeens wel verdwenen is, het Vlaams Belang uitmaakte voor untermenschen e.d. Die nota verdween nadat ze door een hoop radikaal-rechtse nationalisten, met en zonder banden met het Vlaams Belang, radicaal werd uitgelachen en de grond werd ingeboord nadat bleek dat ze niet verder kon dan wat schermen met nietszeggende zinnen die voor argumenten moesten doorgaan.
Dan nog iets anders dat met liberalen te maken heeft. Het fransdolle en imperialistische FDF, in kartel met de liberalen van de MR, laat zich nu ook zien op facebook. En hoe! In deze facebookgroep op facebook worden de Vlamingen in Brussel o.a. uitgemaakt voor woekerend ongedierte (wat nog heel beleefd is vergeleken met andere termen die opdoken in discussies in die groep…). Bruno Valkeniers diende dan ook klacht in tegen deze groep, die ondertussen wel belegerd wordt door Vlaams-nationalisten.
Kandidaten en militanten van de Franstalige lijst “Union des Francophones” (UF) hebben vandaag tevergeefs geprobeerd om verkiezingsaffiches op te hangen in het Vlaams-Brabantse Halle. Die gemeente stelt enkel aanplakborden ter beschikking voor Nederlandstalige propaganda. Enkele tientallen Vlaams-nationalistische actievoerders beletten echter dat de affiches geplakt konden worden.
“Ontsmetten van Waalse griep”
De Franstalige delegatie, onder leiding van de niet-benoemde burgemeester van Linkebeek Damien Thiéry en van de Franstalige schepen uit Sint-Genesius-Rode Eric Libert, probeerden de officiële aanplakborden op het Oudstrijdersplein in Halle te bereiken. Maar ze raakten niet voorbij tientallen Vlaams-nationalisten, onder wie militanten van het TaalAktieKomitee (TAK), Voorpost en Vlaams Belang, die de Franstaligen verhinderden hun affiches te plakken. Sommige Vlamingen waren verkleed als verpleger, om de plaats “te ontsmetten van de Waalse griep”.
Een gerechtsdeurwaarder volgde de actie van nabij. Er waren ook enkele agenten van het lokale korps ter plaatse, maar die konden niet op tegen de tientallen manifestantenKandidaten en militanten van de Franstalige lijst “Union des Francophones” (UF) hebben vandaag tevergeefs geprobeerd om verkiezingsaffiches op te hangen in het Vlaams-Brabantse Halle. Die gemeente stelt enkel aanplakborden ter beschikking voor Nederlandstalige propaganda. Enkele tientallen Vlaams-nationalistische actievoerders beletten echter dat de affiches geplakt konden worden.
Kandidaten en militanten van de Franstalige lijst “Union des Francophones” (UF) hebben vandaag tevergeefs geprobeerd om verkiezingsaffiches op te hangen in het Vlaams-Brabantse Halle. Die gemeente stelt enkel aanplakborden ter beschikking voor Nederlandstalige propaganda. Enkele tientallen Vlaams-nationalistische actievoerders beletten echter dat de affiches geplakt konden worden.
De Franstalige delegatie, onder leiding van de niet-benoemde burgemeester van Linkebeek Damien Thiéry en van de Franstalige schepen uit Sint-Genesius-Rode Eric Libert, probeerden de officiële aanplakborden op het Oudstrijdersplein in Halle te bereiken. Maar ze raakten niet voorbij tientallen Vlaams-nationalisten, onder wie militanten van het TaalAktieKomitee (TAK), Voorpost en Vlaams Belang, die de Franstaligen verhinderden hun affiches te plakken. Sommige Vlamingen waren verkleed als verpleger, om de plaats “te ontsmetten van de Waalse griep”.
En uiteraard ook de videobeelden;
Heel mooie actie van Voorpost, TAK, N-VA en Vlaams Belang. Dit soort Forzia Flandria’s zijn uiteraard zéér positief te noemen!
Nee, geen citaat uit Das Kapital van Karl Marx. De laatste dagen ben ik bezig in het boek ”Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?” van David S. Landes. In dit boek, een goede 700 blz. dik, worden interessante perspectieven getoond op de modernisering en expansie van Europa doorheen de geschiedenis, en dan vooral vanaf de ontdekking van de Nieuwe Wereld aan het einde van de vijftiende eeuw. Op de pagina’s 188-190 vielen mij volgende stukken op over het Spaanse financieel beleid:
“Het (Spanje) kreeg die nieuwe rijkdom in de schoot geworpen en kon dat geld investeren of spenderen. Spanje gaf het uit – aan weelde en oorlog. Er is geen groter geldverspilling dan oorlog; oorlog bouwt niet op, maar breekt af; oorlog is niet voor rede of restricties vatbaar, en de steeds wisselende en altijd ontoereikende middelen leiden tot zo’n verbeteren irrtationaliteit, dat de kosten alleen nog maar hoger worden. [...] Spanje verspilde heel wat van zijn rijkdom op de slagvelden van Italië en Vlaanderen. Het moest zijn soldaten en wapens betalen – zoals kanonnen van de Engelse vijand – en levensmiddelen, veelal gekocht van de Hollandse en Vlaamse vijand, paarden en schepen.”
Dit stuk toont al aan dat de Spanjaarden hun geld nogal kwistig over de balk smeten. Maar de gevolgen hiervan zijn veel meer dan dat ze hun geld in hun vijanden staken, ze investeerden hen ook niet in hun eigen industrie en investeerden het dus enkel in hun eigen ondergang;
“De rijkdommen uit de Indische gewesten werden intussen hoe langer hoe minder in de Spaanse industrie gestoken, omdat de Spanjaarden geen goederen meer hoefden te vervaardigen; die konden ze kopen. In 1545 hadden de Spaanse fabrikanten zes jaar achterstand bij het afhandelen van orders uit de Nieuwe Wereld. [...] De Zuid-Amerikaanse rijkdom werd al evenmin in de Spaanse landbouw gestoken; voedsel kon Spanje kopen. De hele wereld werkt voor ons, zoals een Spanjaard in 1675 tevreden constateered: ‘Laat Londen maar naar hartelust z’n stoffen fabriceren, Amsterdam z’n streepjesgoed, Florence z’n laken, Indië z’n bever en vicuna [...], zolang wij er met ons kapitaal maar van profiteren. Het bewijst alleen dat al die landen ambachtslieden voor Madrid opleiden en dat Madrid de koningin der parlementeren is, want heel de wereld dient haar en zij dient niemand.“
Eenzelfde redenering wordt vandaag gebruikt als men spreekt over comparatieve voordelen en over de neoklassieke handelstheorie. Zo zouden de VSA zich geen zorgen hoeven te maken over hun gigantische handelstekorten met landen als China. Die landen leveren immers veel en nuttige producten in ruil voor wat papier waarop Amerikaanse symbolen en personen staan. Dit kan echter maar zolang blijven duren als de financiële rijkdom meegaat en de producerende landen willen meewerken. Het ondermijnt echter ook de eigen industrie en vernietigt industriële reserves door een wanbeleid. Een zeer interessante stelling die de autheur meegeeft is het volgende;
“Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen.”
Ondertussen zullen sommige lezers van dit stuk al wel de terugkoppeling hebben gemaakt naar vandaag de dag. Door de uitbesteding van onze landbouw (zo importeert Nederland graan uit Zuid-Afrika) en onze zware industrie naar andere landen, ondermijnen wij het harde industriële potentieel van onze landen. Nu hebben we nog het kapitaal om de producten te importeren uit die landen, maar zodra we dat niet meer hebben, door een financiële crisis ofzo, zullen wij niet minder gedaan hebben dan het vroegere koloniale rolpatroon te hebben omgedraaid. De resultaten van dit Spaanse beleid tonen alvast de gevolgen aan;
“Toen er halverwege de 17e eeuw een eind kwam aan de toevloed van edelmetalen, zat de Spaanse Kroon diep in de schulden, na een bankroet in 1575, 1575 en 1597. Er brak een langdurige periode van verval voor het land aan. Wie dit relaas leest zou er lering uit kunnen trekken. Gemakkelijk verdiend geld is slecht voor je. Het eerste gewin is kattengespin; eerst is er de scheefgroei, later volgt de ellende.”
En de landen die wel hadden geïnvesteerd in pure arbeid en niet in financiële kracht, wat gebeurde daarmee?
“De landen van Noord-Europa waren het levende bewijs. Ze voeren wel bij de ontsluiting van de wereld. Ze vingen vis, wonnen en raffineerden walvistraan, kochten en herverkochten graan, weefden laken, goten en smeedden ijzer, hakten hout en dolven bruin- en steenkool. Ze verwierven hun eigen heerschappij, gelukkig niet begiftigd met goud en zilver. Ook zij roofden en plunderden als de gelegenheid zich voordeed, maar ze bouwen toch hoofdzakelijk op steeds terugkerende oogsten en duurzame nijverheid en niet op uitputtelijke bodemschatten. Ze bouwden op werk.”
Mijn inziens een wijze les voor de huidige generaties en helaas veel te toepasbaar op onze dagdagelijkse actualiteit. Zeer goed boek en een enorme aanrader!
Vandaag de dagen leven we in een liberale representatieve parlementaire democratie. Iedereen heeft een stem die via een evenredige verdeling zorgt voor een gelijke vertegenwoordiging van de politieke strekkingen in Vlaanderen. Iedereen heeft het recht op vrije meningsuiting, vrijheid van vergaderen, etc… We mogen dus zeggen en denken wat we willen, censuur is er niet meer. Althans, dat is toch de theorie.
Nieuw en oud totalitarisme
Wanneer men over totalitaire regimes spreekt, heeft men direct een beeld voor van regimes met soldaten in de straten, een zichtbare geheime dienst en met regelmatige verdwijningen van politieke tegenstanders. We kunnen echter ook stellen dat wij vandaag de dag in een totalitaire samenleving wonen. Alleen is het regime veel beter geworden in de schijn te bewaren van de vrije mens en worden er ook allerlei misleidende vormen van totalitarisme gebruikt om politieke oppositie tegen het systeem de kop in te drukken. Waar vroeger werd gewerkt met fysiek geweld om de oppositie aan te vallen, werkt men nu veel slimmer. In vroegere tijden werden opposanten nogal zichtbaar en fysiek uitgeschakeld. Ze verdwenen (waardoor iedereen wel kon raden wat ermee gebeurde) of werden gewoon vermoord. Betogingen en opstanden werden met de wapenstok, de bajonet of het geweer neergeslagen of uiteengeschoten.
Het ontstaan van de consumptiemaatschappij heeft het regime echter een machtig wapen gegeven. Door het voeden van het individualisme worden oude sociale verbanden en wordt het sociale middenveld ondermijnd. Mensen worden aangemoedigd om hun eigen belang na te streven, ook als dit ten koste gaat van anderen. En al juich ik uiteraard de materiële vooruitgang tegenover het begin van de 20ste eeuw toe, het materialisme heeft er ook voor gezorgd dat mensen een disproportioneel groot belang hechten aan hun bezittingen. De arbeiders hadden vroeger amper iets te verliezen bij het ondernemen van politieke actie, vandaar ook de term proletariërs.
Totalitarisme in de maatschappij
Een andere eigenschap van de totalitaire staat, althans toch volgens Hanna Arendt (die we niet echt van sympathie kunnen verdenken van radikaal-rechts gedachtegoed), is het ineenstorten van de klassen in de maatschappij. Iets dat we ook vertaald zien in de opbouw van totalitaire bewegingen. Daarin is iedereen gelijk buiten de leider die als een soort nieuwe absolute vorst boven zijn volgelingen zweeft. Ook deze afbraak van de klassen kunnen we herkennen in de huidige maatschappij. Om een totalitaire samenleving te creëeren, is de afbraak van overkoepelende structuren en groepsgevoel immers vitaal. Enkel het individu mag nog bestaan. Duizend individuen zijn immers makkelijker te controleren dan honderd georganiseerde militanten.
Bovenop de afbraak van de groepen en overkoepelende verbanden is er ook nog een andere belangrijke factor; sociale uitsluiting. Opstandelingen tegen het systeem moet men immers niet proberen neer te knuppelen wanneer men een machtig media-apparaat heeft dat het voor het regime doet. Ook fenomenen als “anti-fascisme” dienen enkel voor het overleven van de staat te waarborgen. De grootste successen tegen de oppositie zijn altijd geboekt geweest wanneer de controle van het regime het minst zichbare bleef. Zodra de bevolking zichzelf bespioneert en verdacht maakt, betekentdit voor de staat een enorme verlichting van hun taken.
Door de controle van de media en door de zelfspionage van de bevolking heeft de staat van na WOII ook voor de eerste keer, in een mate dat een dictatuur nooit heeft kunnen doen, zo een grote controle over de mensen. In alle lagen van de maatschappij; media, cultuur, samenleving, etc… wordt er nu gepleit voor een zo “pluralistisch” mogelijke samenstellingen. Buiten uiteraard de regimebedreigende krachten, die zijn naar het schijnt vanuit hun wezen vijandig naar de mens toe. Althans, dat wenst het regime ons wel wijs te maken.
Een nieuw volksfront
Wanneer de politieke klasse zich eensgezind, wat de verschillen onderling zijn wel zeer minimaal te noemen, tegen alle oppositie kant, is het nodig om een nieuwe weg in te slaan. De oppositie moet zich verenigen in een nieuw soort volksfront. Een identitair, anti-globalistisch, anti-kapitalistisch eenheidsfront tegen het cultuurvernietigende, globalistische en kapitalistische volksvijandige kamp. Eenheid tussen radikaal-links en radikaal-rechts. Maar dan moet radikaal-links ook eens gaan beseffen dat ze niet moeten streven naar dingen als meer migratie, aangezien dat net een wapen is van de neoliberale klasse. Die dienen immers om de lonen hier te drukken en het volk op te zetten tegen het grootkapitaal(1).
Maar totdat de radikaal-linkse kant (al zijn er uitzonderingen godzijdank) heeft geleerd dat het belangrijker is om te strijden tegen de volksvernielers en mensenhandelaars (want daar komt de huidige (economische) massamigratie op neer) dan te ijveren voor de emancipatie van zowat alles, zal het regime rustig verder doen met de demonisering van hun grootste bedreiging; de volksnationalisten en solidaristen.
(1) Het grootkapitaal is een kleine groep mensen die geen belang hecht aan het bestaan van naties, voelen zich met niemand buiten hun eigen sociale groep verbonden (en dan nog) en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de burgerij die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond en zijn kapitaal ten minste ook nog gedeeltelijk ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie. Het grootkapitaal produceert op geen enkele manier een meerwaarde aan de samenleving.
Als een parasiet teert het op de rijkdommen van de maatschappij. Rente en de handel in niet-bestaand geld op de beurzen maakt hen stinkend rijk. Wanneer we spreken over een “klassenstrijd” in solidaristische ogen is het beter om te spreken over de strijd tussen productieven en niet-productieven. Productieven zijn iedereen die bijdraagt door arbeid of investeringen aan de maatschappij in zijn geheel, ik heb het dan over veel meer dan pure economische factoren. Niet-productieven zoals het grootkapitaal teren op de maatschappij en haar verwezenlijkingen als een parasiet die zich volzuigt.
Israel mag zeker lid worden van de NAVO, dat is een goed idee. Wel niet van de EU omdat er geen geografische band is. Israel heeft de zelfde culturele en economische waarden en normen als Europa.
Tegen de NAVO ben ik zowiezo al zeer afkerig. Het is meer dan nodig om aan een stevige Europese vleugel te werken en dan zo uiteindelijk, wanneer de Europese vleugel sterk genoeg is, de Amerikaanse militaire aanwezigheid hier af te bouwen totdat ze onbestaande is. Maar goed, de NAVO is er en we moeten dus vertrekken vanuit die realiteit. Het zou echter dwaas zijn om Israël bij de NAVO te laten.
De NAVO is vorige keer al half gekaapt geweest door de VSA om Irak binnen te vallen. Laat staan dat we een imperialistisch en etnocentristisch land als Israël erbij willen. Dan gaat de zionistische staat gewoonweg denken dat ze volledig een carte blanche hebben. Verder zal ook elke verzetsdaad van de Palestijnen worden beschouwd, dankzij Israël, als een aanval op het ganse NAVO-bondgenootschap. De imperialistische dromen van Amerika dienen niet door Europa uitgevochten te worden. Laat staan dat Europa opeens zou moeten gaan werken om de zionistische imperialistische agenda van Israël uit te voeren!
Israël is bij mijn weten ook niet op dezelfde culturele waarden gebouwd als Europa. Tenzij Europa gebouwd is op de vernietiging van eeuwenoude etnische en culturele minderheden. De strijd van de volksnationalisten staat haaks op die van staatsnationalisten. En onder die laatste categorie vallen de zionisten duidelijk. Palestina is immers niet zozeer islamistisch, joods of christelijk gebied. Palestina is op de eerste plaats Arabisch/Palestijns gebied!
De nieuwe Amerikaanse president Obama heeft al op een paar vlakken laten zien dat hij een volledige trendbreuk voorstaat met zijn voorganger. Nu ja, althans toch op die paar vlakken. Ook op het vlak van Cuba kiest hij blijkbaar niet meer voor de harde confrontatie. Zo wilt hij het handelsembargo dat de VSA hebben ingesteld versoepelen, maar waakzaamheid blijft nodig. Waarom? Wel, dat kunnen we reeds in de eerste zin van onderstaand artikel lezen
US companies are queuing up as the president moves to ease restrictions on travel and trade, raising hopes of warmer relations and an end to the embargo [...] The White House has moved to ease some travel and trade restrictions as a cautious first step towards better ties with Havana, raising hopes of an eventual lifting of the four-decade-old economic embargo. Several Bush-era controls are expected to be relaxed in the run-up to next month’s Summit of the Americas in Trinidad and Tobago to gild the president’s regional debut and signal a new era of “Yankee” cooperation
Vele mensen weten het niet, maar de Cubaanse revolutie die werd ingezet door o.a. Fidel Castro was in de eerste plaats een nationalistische. Hier vind je bv een interessant artikel over dit onderwerp, al worden daar ook de mindere kanten besproken. Het “bevrijde” Cuba werd na zijn onafhankelijkheid immers een soort “Wild Wild South”, waar Amerikaanse bedrijven de plak zwaaiden en zich volledig konden laten gaan. Dat Amerikanse bedrijven staan te trappelen, kan goed zijn voor de Cubaanse economie, maar kan evengoed een nieuw tijdperk van het de facto Amerikaanse protectoraat Cuba inluiden.
Voor wie denkt dat Obama dit enkel doet uit goede wil geeft het artikel ook nog een andere interessante invalshoek;
Latin America, once considered Washington’s “backyard”, has become newly assertive and ended the Castro government’s pariah status. The presidents of Brazil, Chile, Dominican Republic, Ecuador and Guatemala have recently visited Havana to deepen economic and political ties. Brazil’s president, Luiz Inácio Lula da Silva, is expected to tell Obama on a White House visit this week that the region views the US embargo as anachronistic and vindictive. Easing it would help mend Washington’s strained relations with the “pink tide” of leftist governments. [...]
Wayne Smith, a former head of the US Interest Section in Havana, famously said Cuba had the same effect on American administrations as the full moon had on werewolves. Cuban exiles in Florida, a crucial voting bloc in a swing state, sustained a hardline US policy towards Havana even as the cold war ended and the US traded with other undemocratic nations with much worse human rights records.
To Washington’s chagrin, the economic stranglehold did not topple Fidel Castro. When Soviet Union subsidies evaporated, the “maximum leader” implemented savage austerity, opened the island to tourism and found a new sponsor in Venezuela’s petrol-rich president, Hugo Chávez.
Door het nieuwe assertieve Latijns-Amerika, niet langer de speeltuin van de VSA, is de Amerikaanse regering wel verplicht om zich aan te passen. Ze moeten markten hebben om hun producten te blijven verkopen en hoe meer deze regeringen samenwerken, hoe meer de Amerikaanse invloed opgaat in rook, met alle economische gevolgen van dien. En het verlies van markten kan de VSA zich echt niet veroorloven.
Dat de VSA zich dus zeer langzaam richting een ontdooiingspolitiek begeeft is positief, zolang het maar niet zorgt voor een nieuwe onderdrukking van Cuba. Uiteraard ben ik geen fan van het huidige regime, maar ik wens het de Cubanen niet toe om politieke onderdrukking in te ruilen voor socio-economische slavernij.
Een tijdje geleden was het de bijeenkomst van de Conservative Political Action Conference. Al ben ik een maatschappelijk conservatief sommige figuren als Rush Limbaugh vind ik meer schreeuwlelijks dan iets anders, al moeten we natuurlijk rekening houden met het feit dat in de VSA alles vaak op een veel emotionelere manier moet dan hier. Ook kunnen we natuurlijk de vraag stellen of een land als Amerika überhaupt enig duurzaam conservatisme in zich kan hebben als “frontier nation”. Bij momenten zijn ze beter vergelijkbaar met de revolutionaire Franse Republiek die hun democratie, willen of niet, over de rest van Europa zou verspreiden. Of misschien met de oligarische Romeinse Republiek die de wereld ging beschaven of het oude Athene dat de democratie ook oplegde aan meerdere steden.
Terug naar Amerika en de CPAC. De persoon die vooral opviel op de CPAC was Jonathan Krohn, voorbeeld van een jongen die door zijn ouders onderwezen is, waar ik trouwens absoluut geen voorstander van ben. Een dertienjarige jongen die reeds een boekje over conservatisme, “Define Conservatism” heeft geschreven. Hier kan je zijn webstek vinden, hieronder een filmpje waarin hij voorkomt. Misschien een opkomend figuur in de Republikeinse Partij? Aan het applaus bij CPAC zal het niet gelegen hebben, de jongen werd daar met openarmen onthaald.
Het is wel in zekere mate hypocriet dat de CPAC nu Obama en Bush allebei voorbeelden van slecht beleid vindt en ze Bush zijn beleid afkraken als onconservatief. Dit terwijl ze hem vorige keer nog onthaalden op groot gejuich (hier kan je zijn toespraak vinden). Of hoe partijpolitieke belangen wel eens de overhand kunnen nemen over ideologische. Het is te hopen dat de Republikeinen zichzelf kunnen herbronnen zonder daarbij terug de neoconservatieve harde lijn te volgen.
Ook hier kan je nog iets over Jonathan Krohn vinden. Een interessant stuk is het onderstaande:
The topic on his mind – or at least mine – is how the Republican Party can resurrect itself. “Conservatism, conservatism, conservatism…” he replies. Whether these are talking points, I’m not sure. Either way, he has them down. “A lot of people say to me, ‘oh, you’re a Republican.’ And I say, ‘No, I’m a conservative.’ I’m a Republican when I support candidates. When I talk about the party I’m affiliated with I’m a Republican. But when it comes to what I am, I’m a conservative.” It was, Krohn says, an abandonment of philosophy that brought the GOP to its current state; on issues from immigration reform to bailouts. “I think they started losing it because the American people saw the American party wasn’t really based on conservatism,” he says.
And it will only be when Republicans return to their core conservative beliefs that electoral power will be reassumed. It’s an idea the majority of CPAC participants ardently believe. But he’s the only 13-year-old waxing philosophically about them. As for his choices for president, Krohn talks, once more, like a seasoned vet. “I would love to see Newt Gingrich,” he said. “But it’s impossible to see him up there. I don’t see him doing it. I would love Sarah Palin and Mitt Romney as well.”
Dat hij een fan is van Sarah Palin zullen we maar klasseren onder jeugdzonde zeker?
Eergisteren had ik geen bericht geplaatst en het kan goed zijn dat er op 8 februari 2009 er ook geen zal zijn. Daarom dit langere bericht om te compenseren. Uiteraard is dit geen diepgaande analyserende tekst en kunnen er nog fouten in staan (zowel spellingsfouten als inhoudelijke). Ook is ze niet volledig aangezien ik bv de rol van dingen als godsdienst in het behoud van het systeem niet noem. Dit misschien in een latere tekst.
Constructieve kritiek is dan ook altijd meer dan welkom.
De demoligarchie
Over het ontstaan van de democratie zijn ondertussen al halve bibliotheken volgeschreven. Sommige beweringen, vooral uit Amerikaanse hoek, hebben vaak een emotionele kijk op de geschiedenis. En dan zeker wanneer het neerkomt op het ontstaan van de democratie. Zo heb ik het genoegen gehad om in een documentaire van History Channel te mogen vernemen dat Sparta een geboorteplek was van de democratische en vrije samenleving. Heel het bestaan van de helotenklasse, de pseudo-eugenetische keuring van kinderen, het barakkenbestaan, etc… wordt compleet genegeerd. Laten we dan ook met wat minder emotie naar het ontstaan van de democratie kijken.
De democratie is in mijn ogen, maar wie ben ik natuurlijk, een staatsvorm die zijn wortels heeft in de nood aan een legitimatie van private belangen door de brede bevolking. Het is vanuit dat standpunt om het huidige systeem geen democratie, maar een demoligarchie te noemen. Wanneer de brede bevolking zich keert tegen de private belangen van een persoon of een groep kunnen die immers verloren gaan. Om direct te gaan roepen en tieren dat dit slecht is en dat zulke systemen in het verleden kwaadaardig waren, is echter ook te ver gaan. We mogen nooit dingen als het cultureel en historisch kader vergeten. Waarom werden er vroeger geen vraagtekens gesteld bij het nastreven van de belangen van oligarchen? Heel simpel, omdat mensen niets anders gewoon waren en omdat de democratie van toen net een verbetering was tegenover het systeem ervoor.
Voorbeelden van oligarchische belangen vinden we genoeg in de klassieke republieken. De Romeinse republiek waarbij de macht in handen was van enkele machtige families en waarbij private economische belangen werden nagestreefd vanuit de Senaat. Of “recenter” denken we maar aan het kolonialisme waarbij de staat moest ingrijpen om private belangen in Afrika na te streven. Vanuit dat opzicht is het duidelijk dat de economische onderbouw de politieke bovenbouw bepaalt. Dit is in het verleden zo geweest, het is in het heden ook zo en zal dat ook in de toekomst zo zijn. Ook de stabiliserende factor van de staat is nooit verdwenen geweest. Zo was het beschermen van handelaren in de Romeinse republiek (met als achterliggend doel het beschermen van handelsbelangen) een zaak van nationaal belang voor simpele redenen. Private belangen gingen verloren, er werd verlies gemaakt en dus werd dit voorgesteld als een nationaal belang om zo de massa te mobiliseren. Als men immers ronduit ging zeggen dat een familie verlies begon te maken en dat daardoor oorlog moest worden gevoerd, met alle gevolgen van dien (platgebrande akkers, doden, plunderingen, etc…), zou het niet lang duren of de verantwoordelijken zouden worden afgezet.
Maar ook de huidige verzogings- en subsidiestaat dient momenteel als stabiliserende factor. De staat koopt hiermee sociale onrust af. Als West-Europeaan krijgen wij vele sociale voorzieningen, die ik trouwens niet in twijfel trek, maar ik wens de achterliggende redenering van sommige politici te geven, die ervoor zorgen dat de meerderheid zwijgt. Op hetzelfde moment zorgt de staat ervoor dat de belangen van een kleine economische elite worden gediend aangezien die belangen nauw verweven zijn met de staat. Het gebruik van gemeenschapsgeld om banken te redden, die o.a. door dwaze avonturen in problemen zijn geraakt en dreigen de halve economie mee te sleuren. Ook vele huidige oorlogen moet men zien als conflicten tussen economische elites. Het conflict in Noord-Kivu kan men bv bekijken als het eeuwige geweld in Afrika, of men kan het ook eens economische bekijken. De Congolese staat had besloten om een Chinees bedrijf te grondstoffen te laten ontginnen i.p.v. bedrijven met Rwandese verbindingen. Handig toch dat direct daarna een Rwandees-gezinde krijgsheer opstaat in die regio en die gebieden inpalmt. Nkunda werd echter wat hebberig met zijn dreigement om heel Kongo over te nemen en hij zit nu in een Rwandese cel. Of laten we gewoon maar kijken naar de miljoenenwinst die bedrijven als Blackwater, die recent zijn buitengesmeten, in Irak hebben gemaakt.
Verzet tegen de demoligarchie?
Men zou denken dat de massa zich zou verzetten tegen dit nastreven van belangen. Specifiek doel ik daarmee op de werkende massa; de arbeiders en bedienden. Het probleem is echter dat hun belangenorganisaties (ABVV, ACV en ACLVB, al blijf ik heel het principe van een liberale vakbond enorm raar vinden) mee deel uit maken van deze demoligarchie. Ze klagen wel over de uitwassen van het systeem en zullen ageren tegen enkel gevolgen ervan, maar op geen enkel moment zullen zij de oorzaken aanpakken. Het beleid van de vakbonden tegenover vreemdelingen en migratie is er bv één dat neerkomt op dweilen met de kraan open. Op geen enkel moment durven zij te stellen dat de meeste vreemdelingen naar hier worden gehaald door werkgevers om prijzen te drukken en om in een economische slavernij gestoken te worden. Dat hun cultuur hier voor conflicten zorgt, zorgt er op zich dan weer voor dat de brede massa te verdeeld zal zijn om zich tegen de hogere klasses af te zetten. Door het open-armen-beleid dat sommige vakbondsmensen menen uit te dragen, werken zij echter volop de heersende klasse in de hand.
Maar is dit niet bewust? Vakbondsleiders zullen strijdvaardig zijn als militanten, zodra zij echter de top bereiken is het al een gans ander verhaal. Antoon Roossens, die we niet direct kunnen verdenken van zeer rechtse sympathiëen, stelde het reeds in 1981: “[...] zij (de vakbonden) voert die strijd strikt binnen het kader van de wetten van de kapitalistische economie en van de burgerlijke staat, die geen van beide in vraag worden gesteld. [...] De organisaties die spreken en handelen in naam van de arbeidersklasse, streven niet op een bewuste, systematische en coherente wijze naar de verovering van de politieke macht. [...] Zij beperken hun streven tot die objectieven die haalbaar zijn binnen het bestaande economische en politieke bestel. Niet alleen ondergaan zij de hegemonie van de heersende klasse, zij streven er zelfs niet naar deze te betwisten of in vraag te stellen.” (uit “De Vlaamse Kwestie; ‘pamflet’ over een onbegrepen probleem“, uitgegeven bij Kritak in 1981, p.73).
Radikaal-links probeert soms wel eens, maar zit al snel vast in hun typische gefocus op het Vlaams Belang en daaraan gekoppeld beginnen ze ook al te vaak over migratie. Ook gaan zij uit van een idealistische wereldbeeld waarbij dé arbeider bestaat en culturele verschillen er amper toe doen. Zij pleiten wel voor multicultuur, maar weigeren op die manier ook de eigenheid van elke cultuur te erkennen. Zolang de linkerkant niet stopt met “antifascistisch” en “progressief” als belangrijkste punten uit te dragen, zullen zij op geen enkel moment een alternatief kunnen bieden. Zij stellen immers slechts zelden het systeem an sich in vraag en verkiezen platte retoriek, over zaken die slechts gevolgen zijn van een systeem, boven kritiek op en actie tegen het systeem zelf. Het zal dus van de rechterkant moeten komen, en om exact te zijn van de volksnationalistische solidaristische kant.
Uitgangspunten van een rechtse kritiek
De volksnationalistische solidaristen zijn uiteraard geen marxisten en nog minder zijn we liberalen. We worden door socialisten graag als rechts beschouwd, de liberalen noemen ons dan weer links. Laten we het dan maar houden op het radikale centrum, al gebruik ik hierboven voor het gemak even de term rechts. Als we in opstand wensen te komen tegen het systeem, dienen we eerst dit systeem te analyseren vanuit een paar standpunten;
het huidige systeem dient om een kleine economische elite aan de macht te houden;
de taalgrens is in de Brusselse salons ook een sociale taalgrens;
de kapitalistische samenleving beschouwt identiteit als een manipuleerbaar en verkoopbaar iets;
de gemiddelde mens wenst enkele steunpunten van stabiliteit in zijn of haar leven, wij moeten dan ook zorgen voor een maatschappelijke stabiliteit. De huidige economie is echter een achtbaan die enorme hoogtes kent, maar ook zorgt voor enorme duiken;
waar volkeren elkaar raken en gedwongen worden om samen te leven in een staat waar ze zich cultureel en historisch niet meer kunnen verbinden, ontstaan conflicten. Daarom is het nodig om staatsgrenzen en volksgrenzen te doen samenvallen.
Willen wij dus werkelijk iets veranderen, dienen wij een beweging te zijn die niet enkel vecht tegen de gevolgen van het systeem, maar ook tegen de kern ervan. Het ontbinden van de Belgische staat, het buitensmijten van de Belgische kapitalistische elite zonder die gewoon in te ruilen voor een “Vlaamse”, het omvormen van de economie naar een vraageconomie i.p.v. een aanbod economie met als doel het afbouwen van de overproductiementaliteit van bedrijven, het zijn maar enkele dingen die dienen te gebeuren. Het is dus tijd voor een nieuw soort beleid, een Vlaams, sociaal en nationaal beleid. En er is meer dan ooit nood aan een beweging om de politici die het moeten waarmaken te controleren en waar nodig actie te voeren om onze eisen door te drukken.
We moeten ons immers hoeden om België niet in te ruilen voor een mini-België dat toevallig de naam Vlaanderen zou dragen.
Dit stuk toont al aan dat de Spanjaarden hun geld nogal kwistig over de balk smeten. Maar de gevolgen hiervan zijn veel meer dan dat ze hun geld in hun vijanden staken, ze investeerden hen ook niet in hun eigen industrie en investeerden het dus enkel in hun eigen ondergang;
de controle van het regime het minst zichbare bleef. Zodra de bevolking zichzelf bespioneert en verdacht maakt, betekentdit voor de staat een enorme verlichting van hun taken.
De NAVO is vorige keer al half gekaapt geweest door de VSA om Irak binnen te vallen. Laat staan dat we een imperialistisch en etnocentristisch land als Israël erbij willen. Dan gaat de zionistische staat gewoonweg denken dat ze volledig een carte blanche hebben. Verder zal ook elke verzetsdaad van de Palestijnen worden beschouwd, dankzij Israël, als een aanval op het ganse NAVO-bondgenootschap. De imperialistische dromen van Amerika dienen niet door Europa uitgevochten te worden. Laat staan dat Europa opeens zou moeten gaan werken om de zionistische imperialistische agenda van Israël uit te voeren!
Maar ook de huidige verzogings- en subsidiestaat dient momenteel als stabiliserende factor. De staat koopt hiermee sociale onrust af. Als West-Europeaan krijgen wij vele sociale voorzieningen, die ik trouwens niet in twijfel trek, maar ik wens de achterliggende redenering van sommige politici te geven, die ervoor zorgen dat de meerderheid zwijgt. Op hetzelfde moment zorgt de staat ervoor dat de belangen van een kleine economische elite worden gediend aangezien die belangen nauw verweven zijn met de staat. Het gebruik van gemeenschapsgeld om banken te redden, die o.a. door dwaze avonturen in problemen zijn geraakt en dreigen de halve economie mee te sleuren. Ook vele huidige oorlogen moet men zien als conflicten tussen economische elites. Het conflict in Noord-Kivu kan men bv bekijken als het eeuwige geweld in Afrika, of men kan het ook eens economische bekijken. De Congolese staat had besloten om een Chinees bedrijf te grondstoffen te laten ontginnen i.p.v. bedrijven met Rwandese verbindingen. Handig toch dat direct daarna een Rwandees-gezinde krijgsheer opstaat in die regio en die gebieden inpalmt. Nkunda werd echter wat hebberig met zijn dreigement om heel Kongo over te nemen en hij zit nu in een Rwandese cel. Of laten we gewoon maar kijken naar de miljoenenwinst die bedrijven als Blackwater, die recent zijn buitengesmeten, in Irak hebben gemaakt.
en coherente wijze naar de verovering van de politieke macht. [...] Zij beperken hun streven tot die objectieven die haalbaar zijn binnen het bestaande economische en politieke bestel. Niet alleen ondergaan zij de hegemonie van de heersende klasse, zij streven er zelfs niet naar deze te betwisten of in vraag te stellen.” (uit “De Vlaamse Kwestie; ‘pamflet’ over een onbegrepen probleem“, uitgegeven bij Kritak in 1981, p.73).