Met het nationalisme tegen het kapitalisme

Ondertussen al een paar weken uitgekomen, maar daarom niet minder interessant.

Voorpost en het solidarisme – Johan van Slambrouck

Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen

Verankering van de economie – Johan van Slambrouck

Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens

Cultuur en globalisme – Yves Pernet

Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet

Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet

Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout

De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck

Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens

Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema

Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

De inhoudstafel is als volgt:

( 1 ) Voorpost en het solidarisme - Johan van Slambrouck
( 2 ) Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen
( 3 ) Verankering van de economie – Johan van Slambrouck
( 4 ) Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens
( 5 ) Cultuur en globalisme – Yves Pernet
( 6 ) Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet
( 7 ) Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet
( 8 ) Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout
( 9 ) De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck
( 10 ) Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens
( 11 ) Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema
( 12 ) Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

Wie denkt in dit Revoltenummer enkel oproepen te vinden om “alles anders te doen” zonder invulling zal nog verschieten. Meerdere analyses van wat er is fout gelopen, wat er anders moet, hoe dat moet en waarom. Dat is wat u kan verwachten.

Mijn bijdragen plaats ik later nog op dit weblog.

De terugkeer van de hoofddoek

Het hoofddoekendebat woedt in alle hevigheid. Maar zowel voor- als tegenstanders, althans toch degenen die in de media worden gehoord, gaan voorbij aan een analyse waarom de hoofddoek opeens terug zo belangrijk is geworden in de identiteitsbeleving. Toen ik het boek “Islam: a short history” van Karen Armstrong las, viel mijn oog dan ook volgende passage:

“After the humiliating defeat of the Arab armies in the Six-Day War against Israel against 1967, there was a swing towards religion throughout the Middle East. The old secularist policies of such leaders as al-Nasser seemed discredited. People felt that the Muslims had failed because they had not been true to their religion. They could see that while secularism and democracy worked very well in the West, they did not benefit ordinary Muslims but only an elite in the Islami cworld. Fundamentalism can be seen as a post-modern movement, which rejects some of the tenets and enthusiasms of modernity, such as colonialism. Through the Islamic world, students and factory workers started to change their immediate enviroment. They created mosques in their universities and factories, where they could make salat, set up Banna-style welfare societies with an Islamic orientation, demonstrating that Islam worked for the people better than the secularist governments. When students declared a shady patch of lawn – or even a noticeboard – to be an Islamic zone, they felt that they had made a small but significant attempt to push Islam from the marginal realm to which it had been relegated in secularist society, and reclaimed a part of the world – however tiny – for Islam. They were pushing forward the frontiers of the sacred, in rather the same way as the Jewish fundamentalists in Israel who made settlements in the occupied West Bank, reclaiming Arab land and brining it under the aegis of Judaism.

The same principle underlines the return to Islamic dress. When this is forced upon people against their will (as by the Taliban) it is coercive and as likely to create a backlash as the agressive techniques of Reza Shah Pahlavi. But many Muslim women feel that veiling is a symbolic return to the pre-colonial period, before their society was disrupted and deflected from its true course. Surveys show that a large proportion of veiled women hold progressive views on such matters as gender. For some women, who haev come from rural areas to the university and are the first members of their family to advance beyond basic literacy, the assumption of Islamic dress provides continuity and makes their rite of passage to modernity less traumatic than it might otherwise have been. They are coming to join the modern world but on their own terms and in an Islamic context that gives it sacred meaning. [...] In the West, people often flaunt their tanned, well-honed bodies as a sign of privilege, they try to counteract the signs of ageing and hold on to this life. The shrouded Islamic body declares that it is oriented to transendence, and the uniformity of dress abolishes class differences and stresses the importance of community over Western individualism“

ARMSTRONG, K., “Islam: a short history“, Orion Books, Londen, 2001, pp. 145-147.

Mijn inziens één van de weinige analyses over de hoofddoek die zeker kloppen. De identiteitsbeleving van vele mensen zal immers sterker worden wanneer zij worden geplaatst tussen een andere identiteit, die haaks op de hunne staat. Zet bv een heiden tussen een hoop katholieken en hij zal zich snel als een overtuigd heiden profileren en omgekeerd ook. Het probleem met de hoofddoek ligt dan ook niet zozeer bij de Islam, integendeel. Vanuit volksnationalistisch én solidaristisch oogpunt is het denken achter de hoofddoek, zoals hierboven beschreven, zelfs lovenswaardig. Één van de grootste problemen vandaag de dag is dat er geen tegencultuur is. Tegenover de hoofddoek kan het Westen geen eigen cultuur meer plaatsen, buiten de individualistische, egoïstische maatschappij van de massaconsumptie.

Moeten wij de moslims dan aanraden om de hoofddoek te gaan dragen? Natuurlijk niet. We moeten het echter hen ook niet gaan afraden. Het is immers iets van hun eigen cultuur en het is aan de moslims om, in hun eigen culturele context, zelf te beslissen welke kant ze uitwillen daarmee. Het is echter ook een feit dat de islamitische cultuur enorm verschilt van de westerse en dat beide zijn gegroeid in bepaalde geografische en socio-economische contexten. Wanneer men immers kijkt naar de Koran (of naar welk ander heilig boek of collectieve religieuze verhalen, zij het heidens of monotheïstisch) ziet men dat deze is geschreven in de context van het Arabische volk. De Islam dient dan ook te gedijen in de culturele context waar de Islam vandaan komt. Pleiten voor een Europese Islam kan men gerust doen, maar dan gaat men volledig voorbij aan heel het principe van een godsdienst. Men zou beter de moslims hun eigenonderwijs geven hier in Vlaanderen, maar wel met de voorwaarde dat dit een terugkeer naar de Islamitische wereld betekent. Geen eigen rechtssysteem geven, de sharia is immers iets dat in de moslimlanden zelf al genoeg op weerstand stuit, of toegevingen aan belachelijke eisen i.v.m. varkensvlees en alcohol, maar een onderricht in de eigen culturele gebruiken en geschiedenis waarna zij terug kunnen keren naar het land van herkomst om daar de nieuwe elite te gaan vormen.

En ja, ik ben mij bewust van het fenomeen tussenculturen. Vele moslims hier zitten vast tussen hun eigen cultuur en de Westerse. Het is echter ook vaak zo dat zij van beide elementen de slechte elementen hebben overgenomen, vandaar ook de opkomst van radicale religieuze groeperingen die deze eruit willen halen. Maar hoe langer men hier nog gaat proberen moslims te laten blijven op deze manier, hoe hoger men de problemen gaat stapelen. Met een hoofddoekenverbod gaat men niets uithalen, buiten wat reacties uitlokken van moslims en enkele dolgedraaide linksen (die trouwens ook ideologisch volledig stuurloos zijn). Het is nodig om op lange termijn te werken aan een beleid van remigratie en reintegratie van de moslims in hun eigen gebieden.

Wilt dat trouwens zeggen dat alle verwijten van racisme e.d. dus effectief waar zijn? Uiteraard niet. Als er één groot obstakel is voor integratie, is het wel de progressievelingen die alle tegenslagen steken op anderen. Op die manier zal men immers nooit werken aan een verbetering, want het is toch allemaal de schuld van een ander. Ik zou alvast ook geen poot meer uitsteken als ik zou denken dat alles wat tegenslaat een ander zijn schuld is. De moslimfundamentalisten die Europa willen islamiseren dient men trouwens ook als eerste buitenzetten of zelfs opsluiten. Wij hebben ons niet te moeien in hun cultuur, net zoals zij zich niet te moeien hebben in onze cultuur. Als iedereen immers voor zijn eigen deur zou vegen, zou de straat al snel proper zijn.

De fabriek opblazen?

Ik kan begrijpen dat arbeiders onzeker zijn over hun toekomst met de huidige financiële en daaraan gekoppelde economische crisis. Maar hier gaan ze wel wat ver.

http://www.hln.be/hln/nl/3424/economische-crisis/article/detail/927871/2009/07/13/Franse-werknemers-New-Fabris-dreigen-fabriek-op-te-blazen.dhtml

Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.

De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”

Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.

De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”

Staken is altijd één van de laatste drukkingsmiddelen, omdat het immers het productieproces stillegt en daarbij ook de ruimte tot loonopslag beperkt. Het wilt echter niet zeggen dat het nooit mag en vaak is het zelf de enige oplossing om druk te zetten. Ook de bezetting van bedrijfsterreinen is soms nodig om te voorkomen dat men snel de machines weghaalt en vervolgens alle onderhandelingsmacht van de arbeiders ontneemt, maar dit gaat wel te ver.

Hier is men blijkbaar bereid tot de vernietiging van de productiemiddelen, wat helemaal zal leiden tot langdurige werkloosheid. Welk bedrijf zal immers arbeiders willen aannemen die bij een conflict over ontslagpremies delen, of een volledige, de fabriek opblazen? Verder zal het de positie van de arbeiders nog verder ondermijnen door rechtszaken die ongetwijfeld zullen volgen. Het verlies van banen is reeds een verlies van economische kracht, de vernietiging van infrastructuur en machines zal de zaak enkel nog erger maken. Zowel voor de arbeiders die erbij betrokken zijn als voor de economie. Druk zetten ja, maar dit is teveel van “het goede”.

Volksnationalisme als redding (2)

Het totalitaire pluralisme

Een andere term die ik hierboven gebruikte, was het totalitaire pluralisme. Het klinkt misschien raar aangezien pluralisme net een vrijheid en diversiteit van meningen uitdraagt. Maar momenteel is het echter een manier om controle te houden over de samenleving. Zowat alles moet wel pluralistisch worden of het moet de slagen incasseren van de heersende machten en hun pitbulls in de media. Als de kerk iets doet, moet het oecemenisch zijn, eigen ideeën worden direct afgebroken. Als een beweging iets organiseert, moet het direct in een pluralistisch kader zijn of het zijn extremisten. Niet omdat de overheid geeft om het bewaren van een sfeer van vrije meningsuiting, verre van zelfs, maar omdat elke beweging zich op die manier zou neutraliseren. Wanneer men immers een hoop mensen met verschillende visies op maatschappij, economie, politiek, religie, etc… immers verenigt en als doel heeft die bijeen te houden, is er nood aan compromis. Compromissen zijn altijd nodig om de maatschappij stabiel te houden, maar een compromis houdt ook een botsing van visies in. In een organisatie als Voorpost is er ook een vorm van pluralisme aanwezig op verschillende vlakken, maar het “compromis” dat geldt als de rode draad door Voorpost blijft wel duidelijk.

In andere organisaties van het maatschappelijke middenveld is de visie echter totaal verwaterd, iets wat men ook in de politieke partijen terugvindt. Wat is immers het verschil nog tussen CD&V, VLD, SLP en SP.a buiten wat gerommel in de marge? Ergens heeft SLP wel gelijk als ze stellen dat de maatschappij verwaterd is geworden tot een soort verdeling van politieke partijen. Iedereen moet zijn stukje krijgen en wat nog overblijft, moet zodanig verwateren dat het geen alternatief kan vormen voor hun geknoei. Zelfs Geert Lambert krijgt gelijk van mij wanneer hij zegt; “De klassieke partijen zijn in essentie nog altijd bezig met het verkavelen van de macht, veel meer dan met inhoudelijke politiek.”[2] . Niet dat ik op zijn partij zou stemmen, verre van zelfs. Maar hij toont wel aan dat de politieke partijen geen eigenlijke oppositie willen, maar enkel een verwaterde brij. De mens moet gereduceerd worden tot een consumptie- en productie-eenheid die zich vooral niet mag bezighouden met nadenken over politiek. En wanneer dat dan wel gebeurt, moet dat zodanig in een sfeer van een breed compromis zijn dat er geen degelijk alternatief kan ontstaan.

Een praktisch voorbeeld illustreert dit altijd het beste. Zet vertegenwoordigers van de ganse Vlaamse Beweging, van links tot en met rechts, samen en laat hen een gezamelijke tekst maken. Dan zal het enige overlappende zijn dat Vlaanderen meer autonomie moet hebben. Over de manier waarop, welke bevoegdheden wel en niet, welke bevoegdheden eerst, evolutie vs revolutie vs verrotting, etc… zal zodanig een discussie zijn dat er geen compromis over kan bereikt worden en dat het dus niet genoemd wordt. Zet echter de vertegenwoordigers van Voorpost samen en men zal al veel sneller een consensus hebben bereikt over wat en hoe, met hoogstens discussies over details. Maar door het totalitaire pluralisme worden organisaties als Voorpost gebrandmerkt, net omdat wij een gevaar vormen voor het bestaande systeem, net omdat wij een alternatief voorstellen voor de rotte staat. Wij schudden aan de boom waar de gevestigde orde in zit, dat is de reden van de stigmatisering en de tegenwerking. Het totalitaire pluralisme werkt niet omdat wij nu eenmaal verwerpen dat de maatschappij moet tenonder gaan in een grijze massa waar de enige consensus erop neerkomt dat we beter geen afwijkende mening meer hebben.

Herstel van de nationale consensus

Die mentaliteit zet zich echter door in de ganse maatschappij en in de geesten van de mensen. Wanneer men spreekt over de revoluties van bv 1848, 1919, 1968, etc… kan men stellen dat er een (hevige) botsing was tussen bepaalde groepen in de samenleving. Één ding werd echter nooit, of maar zelden en nooit echt duidelijk, in vraag gesteld; de nationale consensus. Iedereen bleef zich identificiëren met de etnoculturele eigenheid van elk volk. Of men nu Spartakist[3]  of Freikorps-soldaat[4]  was, men was allen deel van een nationaliteit. Niemand stelde zich in vraag dat men Duits sprak of in de Duitse etnoculturele zone van Europa zat. Kijken we ook maar naar Oostenrijk dat bij het verlies van zijn rijk zich oorspronkelijk bij Duitsland wou aansluiten, zijn etnoculturele binding was immers het enige wat was overgebleven nadat de rest was afgenomen. Edgard Delvo, hoe controversieel hij ook moge zijn voor velen, verwoordde het goed wanneer hij stelde; “Volledig op zichzelf aangewezen is de enkeling niets. Hij verwerft zijn zin en zijn levenskans in en door de gemeenschap. Hij wordt niet vrij geboren: hij aanschouwt het levenslicht in de gemeenschap van zijn gezin dat, als cel van de volksgemeenschap, zijn ontstaan en zijn groei mogelijk maakt – en zijn leven lang zal hij geen vrijheid vinden en geen werkelijke kracht verwerven buiten de gemeenschap van zijn volk. ”[5]

En dat is wat uniek is aan onze ideologie. Het volksnationalistisch solidarisme is niet iets destructief als het marxisme of liberalisme. Integendeel, het bouwt voort op de kern van de menselijke samenleving en op de dingen die de mensen verheffen van de dieren; de etnoculturele verschillen. Bouwen aan een volksnationalistisch solidaristisch alternatief is bouwen aan de toekomst. Wie echter meent dat solidarisme, dat net uitgaat van een organisch gegroeide samenleving, waarvan de etnoculturele eigenheid de meest “tastbare” component is, te kunnen koppelen, is fout. Wanneer men immers een gebouw anders wilt inrichten, kan dan wel de gevel afbreken, de meubels buitensmijten en de leidingen verleggen, maar wanneer we het gelijkvloers wegslaan, stort heel de boel in.

Yves Pernet

Voetnoten

1. LANDES, D.S., “Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?”
2. Interview met Geert Lambert in De Morgen van dinsdag 26 mei 2009, pagina 5.
3. Voorgangers van de Duitse Kommunistische Partij die probeerden de macht te grijpen in Duitsland in 1919
4. Freikorpsen waren reactionaire groepen anti-marxistische soldaten die werden ingezet tegen o.a. de Spartakisten en met hevig geweld Duitsland hebben weerhouden van een socialistisch regime.
5. Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.

Volksnationalisme als redding (1)

Verschenen in het laatste nieuwe nummer van Revolte:

Volksnationalisme als redding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar er is wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ” Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Inleiding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar eris wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ”[1] Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Radicale Sporenherdenking – 27 juni 2009

Gisteren vond in Zaal Bart te Merksem de Radicale Sporenherdenking van Voorpost plaats. Enkele honderden Vlaams-nationalisten en Heel-Nederlanders waren aanwezig. Als trouwe militant was ik uiteraard ook aanwezig vanaf het begin. Het was in de eerste plaats een aangenaam weerzien met de Dietse militanten uit de Nederlandstalige Lage Landen. Ook was het altijd leuk om nieuwtjes uit te wisselen over nationalistische bewegingen uit het buitenland en over de socio-economische en politieke verschuivingen daar. Het gesprek dat ik had met Rob Verreycken hierover was alvast heel interessant.

Wat mij vooral positief opviel was de rede van onze voorzitter: Johan Vanslambrouck. Een duidelijke en sterke uithaal naar het liberalisme en het multiculturalisme. Ook een prachtige verwijzing naar het feit dat volksnationalisme veel meer moet zijn dan een eigen staat, maar dat het ook een strijd moet zijn voor identiteit en zich moet uitbreiden naar socio-economische thema’s. Anders heb je immers maar een nationalisme van holle leuzes en slogans. Iets wat de voorzitter van Voorpost absoluut wilt vermijden en hij is niet alleen. Daar later meer informatie over! Ook Luc Vermeulen hamerde bij het actieoverzicht over het belang van de sociale emancipatie volgens solidaristische lijn naast de nationale revolutie.

Het was ook duidelijk dat een Lijst Dedecker geen sympathie heeft verloren in onze rangen. Vlaams Belang en N-VA waren echter allebei vertegenwoordigd bij de aanwezige militanten. De toespraak van Filip De Man vond ik persoonlijk niet zo geslaagd, maar dat zal een verschil in stijlen en smaak zijn me dunkt. Ook het muzikale aspect was zéér goed, met extra vermelding van de Andersjevs! Mijn  complimenten voor de muzikanten en voor de obligate aanwezigheid van de VNJ-muziekkapel. Qua opkomst vallen er twee dingen te zeggen; er was minder volk dan vorig jaar, maar onder de aanwezige Voorposters was er duidelijke een zichtbare toename in jeugdigheid. Ook positief om vast te stellen is dat er twee nieuwe Voorpostkringvlaggen werden toegekend aan de nieuwe kringen Voorpost-Aalst en Voorpost-Twente die nu elk een jaar en enkele maanden actief zijn.

België barst en de Nederlanden één!

Een aanvullende kritiek

Zoals ik hier reeds zei, had Dewinter een paar rake punten gemaakt in TerZake. Als het goed is, dan zeg ik het. Maar als er mijn inziens iets ontbreekt, vul ik ook maar al te graag aan. Uiteraard weet ik dat politici gedwongen worden om in de politieke kleuterprogramma’s van de VRT zo kort en bondig mogelijk te antwoorden, liefst binnen de vijf seconden, dus het is geen aanval op de dingen die Dewinter zei. Integendeel, dat blijven zinnige dingen, maar ik ontbrak een paar stukken. Bij deze een korte aanvulling.

Wat ontbrak

Om te beginnen ontbrak ik wel een diepgaande analyse waarom het fout gaat in de maatschappij. Niet dat de VRT tijd zou hebben gegeven voor die analyse, maar alvast een teken van leven van die analyse zou al leuk zijn geweest. Het leeft helaas echter vooral bij wat gebruik van grote termen als volksgemeenschap. De kritiek op het kapitalisme, dat net heel de consumptiemaatschappij stimuleert, en het grootkapitaal dat de versplintering van de identiteit promoot, bleef helaas achterwege. Als is het misschien fout om te spreken van de consumptiemaatschappij, maar is het beter omtespreken van een overconsumptiemaatschappij. Het maatschappijmodel van de overconsumptiemaatschappij, en de daaruit voortvloeiende ideeën en denkpatronen, zijn immers gebaseerd op overproductie en constante expansie. 

Liberalen stellen bij momenten dat door het eigenebelang na te streven de mens enkel zou voldoen in zijn eigen behoeftes en niet meer zou consumeren dat wat hij nodig heeft, plus een beetje luxebehoeften. Het zou gewoon allemaalveel efficiënter gebeuren. In de praktijk zit het wel iets anders in elkaar. Hoe werkt immers heel onze huidige systeem? Het doel is om te beginnen de mensen wijs te maken dat ze constant nieuwe dingen nodig hebben, ook al weten ze dat nog niet, is. Vervolgens moet je de mensen wijsmaken dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben. En de mensen zover krijgen dat ze geloven dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben, maar dat ze vervolgens ook om de zoveel tijd nieuwe moeten kopen, dat is het succes van de overconsumptiemaatschappij.

Wat te doen

Zagen over dit probleem is één. Er iets aan doen is twee. Wat hebben we dus nodig? Een breed maatschappelijk offensief en dit  gecombineerd met bepaalde accenten die gelegd worden in het gevoerde onderwijs- en cultuurbeleid. Verder ook minder een sfeer van “liberalisering = goed” uitdragen in de politiek en we zouden al veel verder zijn. Onderwijs speelt hierin een cruciale rol en laten we eerlijk zijn, onderwijs is nooit een neutraal iets. Onderwijs is nooit neutraal en hoort het ook niet te zijn. Het onderwijs is altijd een middel geweest om kinderen en jongvolwassenen te conformeren in een bepaald denkkader. Wat we, onder andere, moeten doen, is dringend een paar taboe’s overboord gooien zoals “pluralisme is altijd goed en we moeten overal en altijd pluralistisch zijn” en dingen als “nationalisme is altijd slecht en Hitler was een nationalist“. Het wordt dan wel niet altijd even letterlijk gezegd, het is wel vaak de boodschap die overkomt en onthouden wordt door teveel mensen. Vervolgens moeten we onze visie op volksverbondenheid, het belang van de volksgemeenschap, het concept van de volksgemeenschap (!) in de geesten van de volgende generaties brengen. Dit sijpelt dan door naar het sociale middenveld en dat is dan ineens het maatschappelijk offensief waar ik over spreek.

Ik hoor sommige kriticasters als komen met dat dit indoctrinatie is. Wel, indoctrinatie is net wat er elke dag gebeurt in het onderwijs, in de journaals, in documentaires en in reclame. Er wordt ons een maatschappijbeeld opgelegd, gestuurd door de heersende elite. Men kan stellen dat de elite verdeeld is over belangrijke breekpunten, maar dat is onzin. De elite is hoogstens verdeeld over enkele details in de marge. SLP-voorzitter Geert Lambert heeft dan ook wel een punt wanneer hij stelt dat de politiek probeert de maatschappij en de instellingen op te delen in de drie grote politieke blokken: christen-democraten, liberaal-democraten en sociaal-democraten. Wat dan nog overblijft, en dus niet verdeeld en gecontroleerd kan worden door hen, moet gedemoniseerd worden of zodanig pluralistisch gemaakt dat er geen duidelijk profiel meer overblijft. Ergo dat er geen dreiging meer gevormd wordt naar die elite toe.  

De elite kan dan wel over sommige punten verdeeld zijn, en dan nog, als het erop aankomt om hun heersende hegemonie te verdedigen, zullen ze eensgezind handelen. Het is alsof drie leeuwen ruzie maken om een karkas en om beurt een stuk vlees eruit scheuren. Omdat de leeuwen onderling ruzie maken, wilt echter nog niet zeggen dat ze hun karkas gaan delen met de gieren, hyena’s of andere kandidaten.

Wat we, onder andere, moeten doen, is dringend een paar taboe’s overboord gooien zoals “pluralisme is altijd goed en we moeten overal en altijd pluralistisch zijn” en “nationalisme is altijd slecht en Hitler was een nationalist”. Vervolgens onze visie op volksverbondenheid, het belang van de volksgemeenschap, het concept van de volksgemeenschap (!) in de geesten van de volgende generaties brengen. Dit sijpelt dan door naar het sociale middenveld en dat is het maatschappelijk offensief waar ik over spreek.

Dewinter en de volksgemeenschap

Maandagavond,  1 juni 2009, op Canvas op TerZake ‘09 zei Dewinter zinnige dingen. Hij sprak over de verbrokkeling van de idee van een volk, van de idee van de natie die een zekere geborgenheid garandeerde. Verder kwam er ook kritiek op het nastreven van een puur materialistische levensstijl, waarbij telkens meer en meer de norm is. Zowaar een sterke kritiek op het liberalisme en de consumptiemaatschappij. Filip Dewinter heeft dan ook groot gelijk wanneer hij dit soort dingen aankaart als problemen van vandaag de dag.  

Zelfs de term “Volksgemeenschap” keerde terug in zijn pleidooi, wat uiteraard enkel valt toe te juichen! Of zoals in het verleden is gezegd over de Volksgemeenschap: “meer nog een psychische dan een materiële aangelegenheid of eenprobleem van volksverwantschap; het bestaan van de volksgemeenschap vergt niet alleen inzicht in gemeenschappelijke belangen, maar wellicht nog in grotere mate het besef van de onverbreekbare lotsverbondenheid die daaruit voortvloeit. Waar dat beseft niet aanwezig is, daar is geen volk, daar is een massa.”

Het is wel spijtig dat hij daaraan nog geen analyse koppelt waarin het kapitalisme net wordt aangetoond als veroorzaker hiervan. Het huidige systeem zet mensen tegen elkaar op en beschouwt mensen als inwisselbare economische productie- en consumptiegoederen. Niet dat enkel het kapitalisme dit doet, ook de marxisten maken zich hieraan schuldig. Het is dan ook het huidige kapitalistische systeem dat ervoor zorgt dat het grootkapitaal de vreemdelingen massaal naar hier wilt halen, met de steun van partijen als de SP.a. Voor de eersten is het een nieuw proletariaat, zonder syndicale ervaring/achtergrond en lagere lonen gewoon. Voor de tweeden is het een nieuw electoraat.

Maar laten we het houden op het positieve. Het Vlaams Blok is destijds gesticht op solidaristische basis waarbij het behoud en de bescherming van de volksgemeenschap centraal komt te staan. Geen fragmentatie van de identiteit, maar een keuze voor een coherente nationale consensus (later hier meer over op dit weblog). Bij het Vlaams Belang vinden we dit echter veel minder prominent terug. Laten we dan ook hopen dat het Vlaams Belang terug de nadruk gaat leggen op dit soort thema’s vanuit een solidaristische kijk. Maar dan moeten de vrijerijen met Lijst Dedecker wel stoppen. Dat soort liberalen staan qua maatschappijvisie immers haaks op de volksnationalistische. Individualisme is net zoals collectivisme volledig af te keuren. Het individu ontplooit zich in het geheel en vullen elkaar perfect aan. Die loskoppelen van elkaar is dramatisch voor iedereen, zoals de laatste decennia wel aantonen.

Of zoals Bendictus XVI ook correct opmerkte:

http://www.gva.be/nieuws/buitenland/aid835823/paus-benedictus-waarschuwt-voor-geestelijke-vervuiling.aspx

“Net zoals wij tegen de vervuiling van de lucht zijn, moeten wij ook niet akkoord gaan met de vervuiling van de geest”, klonk het. “Wij raken veel te snel gewend aan alles wat onze geest en ons hart vergiftigt. Bijvoorbeeld door beelden die de lust, het geweld en de verachting van man en vrouw op een spectaculaire manier tonen.”

“Men noemt dat dan ‘vrijheid’, zonder eraan te denken dat die beelden vooral de jongere generaties vergiftigen en uiteindelijk ook de vrijheid zelf aantasten. Het neerdalen van de Heilige Geest op Pinksteren moet ons herinneren aan hoe gezond het is zuivere lucht in te ademen, met onze longen, maar ook met ons hart.”

De impact van kapitaal

Nee, geen citaat uit Das Kapital van Karl Marx. De laatste dagen ben ik bezig in het boek  ”Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?” van David S. Landes. In dit boek, een goede 700 blz. dik, worden interessante perspectieven getoond op de modernisering en expansie van Europa doorheen de geschiedenis, en dan vooral vanaf de ontdekking van de Nieuwe Wereld aan het einde van de vijftiende eeuw. Op de pagina’s 188-190 vielen mij volgende stukken op over het Spaanse financieel beleid:

“Het (Spanje) kreeg die nieuwe rijkdom in de schoot geworpen en kon dat geld investeren of spenderen. Spanje gaf het uit – aan weelde en oorlog. Er is geen groter geldverspilling dan oorlog; oorlog bouwt niet op, maar breekt af; oorlog is niet voor rede of restricties vatbaar, en de steeds wisselende en altijd ontoereikende middelen leiden tot zo’n verbeteren irrtationaliteit, dat de kosten alleen nog maar hoger worden. [...] Spanje verspilde heel wat van zijn rijkdom op de slagvelden van Italië en Vlaanderen. Het moest zijn soldaten en wapens betalen – zoals kanonnen van de Engelse vijand – en levensmiddelen, veelal gekocht van de Hollandse en Vlaamse  vijand, paarden en schepen.”

Dit stuk toont al aan dat de Spanjaarden hun geld nogal kwistig over de balk smeten. Maar de gevolgen hiervan zijn veel meer dan dat ze hun geld in hun vijanden staken, ze investeerden hen ook niet in hun eigen industrie en investeerden het dus enkel in hun eigen ondergang;

“De rijkdommen uit de Indische gewesten werden intussen hoe langer hoe minder in de Spaanse industrie gestoken, omdat de Spanjaarden geen goederen meer hoefden te vervaardigen; die konden ze kopen. In 1545 hadden de Spaanse fabrikanten zes jaar achterstand bij het afhandelen van orders uit de Nieuwe Wereld. [...] De Zuid-Amerikaanse rijkdom werd al evenmin in de Spaanse landbouw gestoken; voedsel kon Spanje kopen. De hele wereld werkt voor ons, zoals een Spanjaard in 1675 tevreden constateered: ‘Laat Londen maar naar hartelust z’n stoffen fabriceren, Amsterdam z’n streepjesgoed, Florence z’n laken, Indië z’n bever en vicuna [...], zolang wij er met ons kapitaal maar van profiteren. Het bewijst alleen dat al die landen ambachtslieden voor Madrid opleiden en dat Madrid de koningin der parlementeren is, want heel de wereld dient haar en zij dient niemand.“

Eenzelfde redenering wordt vandaag gebruikt als men spreekt over comparatieve voordelen en over de neoklassieke handelstheorie. Zo zouden de VSA zich geen zorgen hoeven te maken over hun gigantische handelstekorten met landen als China. Die landen leveren immers veel en nuttige producten in ruil voor wat papier waarop Amerikaanse symbolen en personen staan. Dit kan echter maar zolang blijven duren als de financiële rijkdom meegaat en de producerende landen willen meewerken. Het ondermijnt echter ook de eigen industrie en vernietigt industriële reserves door een wanbeleid. Een zeer interessante stelling die de autheur meegeeft is het volgende;

“Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen.”

Ondertussen zullen sommige lezers van dit stuk al wel de terugkoppeling hebben gemaakt naar vandaag de dag. Door de uitbesteding van onze landbouw (zo importeert Nederland graan uit Zuid-Afrika) en onze zware industrie naar andere landen, ondermijnen wij het harde industriële potentieel van onze landen. Nu hebben we nog het kapitaal om de producten te importeren uit die landen, maar zodra we dat niet meer hebben, door een financiële crisis ofzo, zullen wij niet minder gedaan hebben dan het vroegere koloniale rolpatroon te hebben omgedraaid. De resultaten van dit Spaanse beleid tonen alvast de gevolgen aan;

“Toen er halverwege de 17e eeuw een eind kwam aan de toevloed van edelmetalen, zat de Spaanse Kroon diep in de schulden, na een bankroet in 1575, 1575 en 1597. Er brak een langdurige periode van verval voor het land aan. Wie dit relaas leest zou er lering uit kunnen trekken. Gemakkelijk verdiend geld is slecht voor je. Het eerste gewin is kattengespin; eerst is er de scheefgroei, later volgt de ellende.”

En de landen die wel hadden geïnvesteerd in pure arbeid en niet in financiële kracht, wat gebeurde daarmee?

“De landen van Noord-Europa waren het levende bewijs. Ze voeren wel bij de ontsluiting van de wereld. Ze vingen vis, wonnen  en raffineerden walvistraan, kochten en herverkochten graan, weefden laken, goten en smeedden ijzer, hakten hout en dolven bruin- en steenkool. Ze verwierven hun eigen heerschappij, gelukkig niet begiftigd met goud en zilver. Ook zij roofden en plunderden als de gelegenheid zich voordeed, maar ze bouwen toch hoofdzakelijk op steeds terugkerende oogsten en duurzame nijverheid en niet op uitputtelijke bodemschatten. Ze bouwden op werk.”

Mijn inziens een wijze les voor de huidige generaties en helaas veel te toepasbaar op onze dagdagelijkse actualiteit. Zeer goed boek en een enorme aanrader!

LDD en detectives

Wat al veel gezegd is, maar nu meer dan ooit weer naar boven komt, blijft waar. Lijst Dedecker is een opeenstapeling van gefrustreerden, postjespakkers en ego’s. De laatste week is weer fantastisch geweest voor iedereen die een afkeer heeft van LDD (en daarmee groot gelijk heeft). Van de groep die ermee begonnen is, blijken er precies niet veel over te blijven op plaatsen van belang. De brulboei uit Oostende heeft de touwtjes in handen en wordt blijkbaar vooral gedreven door frustratie. Een kleine greep uit de LDD-artikels;

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/vlaamsbrabant/090420_vijnck

De 36-jarige Vijnck maakte zijn overstap bekend samen met Open VLD-voorzitter Bart Somers. Volgens Vijnck was de kwestie van de privédetective die Jean-Marie Dedecker op minister Karel De Gucht afstuurde, de druppel die voor hem de emmer deed overlopen.

Een liberaal doet zoiets niet, zei Vijnck, die hoopt dat andere LDD’ers zijn voorbeeld zullen volgen. [...] De heisa binnen LDD over het detective-verhaal laat zich intussen ook voelen in Heusden-Zolder. Daar is de lokale voorzitster van de LDD uit de partij gezet. Net als Vijnck had Helena Van Dessel kritiek geuit op het inzetten van een detective door Jean-Marie Dedecker.

Over die Helena Van Dessel valt trouwens ook nog wat te zeggen;

http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/824018/2009/04/19/Dedecker-Detective-niet-op-priveleven-De-Gucht-ingezet.dhtml

Dedecker krijgt van de meeste politieke partijen kritiek voor zijn démarche. Ook binnen zijn eigen partij is niet iedereen gelukkig. Helena Van Dessel, LDD-lid uit Heusden-Zolder, biedt in een persmededeling “haar verontschuldigingen” aan aan minister De Gucht en zijn familie. “Het is mijn wens mij volledig te distantiëren, van demeest onlibertijnse praktijken, die de partij van het ‘gezond verstand’, tot mijn grote verbazing lijkt te hanteren”, zegt ze. “Mijn dagen bij Lijst Dedecker zijn door dit schrijven geteld”.

Libertijnse praktijken? Ik vrees dat Helena Van Desel niet echt weet wat haar ideologie is. Of althans toch niet wat die van LDD is. Maar libertijns is die bij mijn weten alvast niet. Of het kan ook zijn, en LDD kennende sluit ik het niet uit, dat Van Desel geen flauw idee heeft dat er een groot verschil is tussen libertijns, liberaal of libertariër zijn. Ook de voorpublicatie op de webstek van Humo ziet er interessant uit met dingen als;

http://www.humo.be/tws/deze-week/17336/exclusieve-voorpublicatie-jean-marie-dedecker-de-buffel.html

Hij zei dat ik een middelmatig judoka was. Tweederangs noemde hij mij. Hij had gedronken en ik ook. Ik had er genoeg van en ik antwoordde uitdagend: ‘Je hebt gelijk. Maar wat was jij dan vroeger? Ik ben acht keer Belgisch kampioen geweest. Jij niet één keer.’ Hij ontplofte en vloog me aan.

Dedecker stormde ons achterna en even later zat het er ook daar bovenarms op. Hij was naar mijn kamer gekomen om me duidelijk te maken wie de baas was, en vooral: om me duidelijk te maken dat ik mijn mond moest houden. Er was geen reden om dit in de pers te laten uitlekken, brulde hij. Ik vroeg dat hij mijn kamer zou verlaten, maar dat vertikte hij. Hij wilde vechten. Ik zei: ‘Waarom wil je dit niet in de kranten? Omdat de mensen dan zullen weten dat je niet alleen op je vrouw slaat, maar ook op je atleten!’ Toen ging hij volledig in het rood. Hij sloopte mijn halve hotelkamer en de wasbak in mijn badkamer.»

Het gaat hem alleen nog om de intrige. Hij is een demagoog geworden, een mestkever, een tafelspringer en eenopportunist. Hij is bereid iedereen te gebruiken om te bereiken wat hij wil bereiken.

Maar ook uit de linkerkant heb ik al goede dingen gelezen die ook de vinger op de zere wonde kunnen leggen, en daar besluit ik ook ineens mee;

http://indymedia.be/nl/node/32708

En dan is daar plots “De Wreker”

Ooit, in betere tijden, maakten hij zelf deel uit van het clubje slechterikken. Hij was een befaamd leider van sportieve elite en nadien werd hij zelf opgenomen in de politieke elite. Om redenen die voor de lezer / kijker nog niet duidelijk zijn (ooit wordt het via een Flashback wel duidelijk gemaakt aan de lezer / kijker) werd hij verstoten uit het clubje verkorenen des vaderlands. De motieven van “De verstotene” blijven vaag al is het duidelijk dat hij liefst zo snel mogelijk terug mee wil spelen in het clubje uitverkorenen. [...] De machthebbers en hun mediaslaafjes staan immers zo ver af van het gewone volk dat ze denken nu eindelijk “De Wreker” te kunnen ontmaskeren.

Geen woorden zijn straf genoeg om hun verontwaardiging te uiten. Zoals steeds is het 10° lakei in de rangorde die aandraaft met de vergelijking met Nazi Duitsland: “Gestapo”. Hij zou immers graag een paar streden stijgen op het laddertje der gezagsgetrouwen. Zelfs op anders kritische en onafhankelijke website indymedia.be is de cartoonist van dienst onder indruk van zoveel media geweld en pakt uit met een cartoon Herr Flick” In al hun verontwaardiging vergeet de meute gezagsgetrouwe journalisten, opiniemaker dat eigenlijk zij het probleem zijn.

“De Wreker” had natuurlijk geen privé detective moeten afsturen op zijn aartsrivaal en diens familie, hij had dat moeten overlaten aan een gedegen onderzoekjournalist. Het is begrijpelijk dat “De Wreker” dat niet kon weten, er zijn immers nagenoeg geen onderzoekjournalisten in dit klein landje. De paar die er nog zijn mogen af en toe eens in een elitair blaadje hun dossier publiceren, maar slagen er nagenoeg nooit in om enige impact te hebben op het publieke debat. Ze verworden tot de cynische journalisten die in elke comic worden opgevoerd. ”De Wreker” die wrijft in zijn handen. Zijn privé detective vond niets, en hij onthuld ook helemaal niets. Toch schreeuwen de machthebbers en hun lakeien moord en brand. En zoals in elke comic of slechte actiefilm uit het Reagan tijdperk wordt de wreker uitgespuwd door elite maar op handen gedragen door het volk.

Ze lijken niet te beseffen dat hoe luider ze schreeuwen hoe meer ze van “De Wreker ” de superheld maken die hij niet is.