Vrij Sociaal Nationaal Religieus

Reeds een hele tijd interesseer ik mij in de factoren achter de islamitisch-geïnspireerde groeperingen in het Midden-Oosten. Voor velen lijkt het alsof de Hamas, de Hezbollah, e.d. uit het niets zijn opgekomen, uit het niets de macht hebben gegrepen en uniek zijn in de wereld. Diezelfde mensen voor wie het zo lijkt, weten vaak ook niet dat de vorige regering van Indië door Hindoe-nationalisten (de BJP) werd geregeerd en dat, zoals bijna altijd, er socio-economische factoren aan de basis liggen van de opkomst van een Hezbollah, een Hamas. In Amerika heb je dan weer de enorm sterke lobby van de “Christian Right” waarbij de topfiguren vaak ronduit fundamentalistische protestante predikers zijn wiens preken perfect vergelijkbaar zijn met die van fundamentalistische imams.

Ook bouwen deze groeperingen een sterk sociaal netwerk uit, bouwen zij ziekenhuizen en scholen en zo heeft de Hezbollah zelf groepen die zich bezighouden met vrouwenemancipatie. Iets wat voor sommigen niet te begrijpen valt. Het boek “Global rebellion: religious challenges to the secular state, from Christian militias to Al Qaeda” geeft een zéér goed inzicht in de opkomst en het karakter van deze bewegingen. Ook worden dingen vermeld die niet direct geweten zijn. De link tussen moslimfundamentalisten en de democratische beweging in de moslimlanden bv:

The rhetoric of many religious nationalists suggests that they place a high value on democracy. Even those activists most opposed to the secular state affirm the polical importance of the democratic spirit. Sheik Yassin, for instance, told me that “Islam believes in democracy.”[..] A member of the Muslim Brotherhood in Egypt told me that “democracy was the only way for an Islamic state” [...] An international survey conducted by the Pew Foundation in 2006 revealed a suprising correlation between support for Muslim politics and a belief in democracy. In Jordan, Pakistan, and Palestine, even those respondents who approved of Osama bin Laden affirmed that their country could and should have a democratic future

JUERGENSMEYER, M., Global rebellion: religious challenges to the secular state, from Christian militias to Al Qaeda, Londen, University of California Press, 2008, pp. 225-226

Op vele vlakken spelen de moslimfundamentalisten de rol die de liberalen in 1848 en de socialisten later hebben gespeeld als democratiserende en emanciperende beweging. Religieuze en sociale/socialistische bewegingen gaan ook vaak in hand in hand. Christelijke landen zijn hier geen uitzondering op. Zo werden de Sandinisten gesteund door diepreligieuze mensen die hen steunden vanuit religieuze motieven. Net als in de moslimwereld vormt de religie in landen in Zuid-Amerika vaak ook een identiteitsbepalende factor. Zoals zo vaak het geval is in gebieden waar mensen nog diepreligieus zijn.

Although Ortega and his Sandinista party were portrayed in the American press as marxist and were excoriated by Nicaragua’s archbishop, Miguel Obando y Bravo, as hostile to the Catholic hierarchy, the revolution was to a remarkable degree a religious movement. It was conducted not only with a religious zeal but also with specifically Christian imagery. Moreover, it appealed to a large number of socially concerned clergy and other devourt Christians, who oftend regarded their participation in the revolution as a religious act. [...] One of the leaders of the Sandinista movement declared that she was in the revolution because of her Christian faith, explaining that it helped her to “live the gospel better”. Carlos Tuennerman, minister of education in the Ortega cabinet, also joined the revolution as the result of a “Christian decision”. Ortega himself claimed to have embraced Christianity years after his party had been voted out of office, and his renewed ties to the church were credited as one of the reasons for his return to power in 2006.

JUERGENSMEYER, M., Global rebellion: religious challenges to the secular state, from Christian militias to Al Qaeda, Londen, University of California Press, 2008, p. 166

Verder wordt ook nog uitgelegd hoe de Hezbollah een nationalistische beweging is, die zijn hand uitsteekt naar de Libanese Christenen en zelfs samenwerkingsakkoorden heeft gesloten. Hoe de Islamitische Revolutie in Iran een sociale en democratische revolutie was en hoe de Moslimbroeders een breed draagvlak hebben door hun eisen naar democratische en socio-economische hervormingen. Ook de rol van de Hindoe-nationalisten en de militante Christelijke bewegingen wordt uitgebreid besproken. En uiteraard wordt ook de opkomst van Al Qaeda besproken.

Samengevat; een zéér interessant boek en een verplichting voor iedereen die een dieper inzicht wens te krijgen in het ontstaan, de groei en het wezen van de religieuze bewegingen over de ganse wereld.

Finkelstein terug in New York

Rotterdam, 25 mei. Norman Finkelstein is terug. Terug in zijn appartement in Brooklyn, New York.

De 55-jarige Amerikaanse wetenschapper die wereldberucht werd met The Holocaust Industry (2000) en zijn polemiek Beyond Chutzpah (2005), was op doorreis naar de Palestijnse Gebieden, vertelt hij door de telefoon, toen Israëlische autoriteiten hem afgelopen vrijdagochtend de toegang tot Israël ontzegden. Hij zat 24 uur vast op luchthaven Ben Gurion. Zaterdag vloog hij via Amsterdam terug naar huis.

Waarom mocht u Israël niet in?

„Daar heb ik geen idee van. Niemand die me dat verteld heeft. De autoriteiten weigerden mij toegang zonder opgaaf van reden. Ze wachtten me op bij de douane en hebben mij uitvoerig ondervraagd. Ze wilden weten wat ik ging doen. Ik vertelde dat ik op weg was naar een vriend in Hebron, in de Palestijnse Gebieden, hij heeft een fantastische vrouw en vijf kinderen. En dat mocht niet. Maar Israël heeft niet het recht mij van mijn vriend te scheiden. Hij woont in de Palestijnse Gebieden. Alleen Palestijnse douaniers hebben dat recht.”

Wat vroegen de autoriteiten u?

„Ik moest vertellen wat ik precies ging doen en hoe ik mijn reis had betaald. Ze wilden weten of ik contact onderhield met Al Qaeda. Ze wilden ook weten of Hezbollah me had gestuurd omdat ik kortgeleden in Libanon was.”

Had u een politiek reisdoel?

„Nee. Het ging om een bezoek aan een vriend. En ik zou Palestijnse straatjeugd in Ramallah toespreken. Verder niks bijzonders. Ik heb niks te verbergen. Ik onderhoud geen contacten met terroristische organisaties. Ik ben niet pro en niet tegen Israël en wil dat er vrede komt met de Palestijnen. Hoe dan ook: door deze maatregel kan ik nu tien jaar mijn vriend niet zien. Want hij heeft geen geld om mijn kant op te komen. Dat steekt me. Dat alleen. Want maakt u vooral geen martelaar van mij. Dat ben ik niet. That’s not my cup of tea.”

Waar bent u bang voor?

„Martelaarschap speelt mijn tegenstanders in de kaart. De Israëllobby probeert critici van Israël controversieel te maken. Ik ben niet omstreden. Ik ben een wetenschapper. Ik baseer mijn uitspraken en boeken op feiten die worden bevestigd door het Internationaal Gerechtshof in Den Haag, VN-verdragen, Amnesty, Human Rights Watch, een Israëlische mensenrechtenorganisatie.

Gaat u nog iets ondernemen tegen Israël?

Nee. Ik ga morgen gewoon weer aan het werk. Een baan heb ik niet sinds ik vorig jaar geen vaste aanstelling kreeg bij de DePaul University in Chicago. Meer vastberaden dan ooit ga ik door met mijn lezingen en mijn nieuwe boek. Dat gaat heten: A Farewell to Israël. The Coming Break-Up of American Zionism.”

Bron: http://www.nrc.nl/buitenland/article1101127.ece/Norman_Finkelstein_terug_in_New_York

Een akkoord voor Libanon?

Na dagen onderhandelingen in Qatar tussen Libanese oppositie en coalitie is er blijkbaar een akkoord gesloten. Dit mede door sterke druk uit de straten van Libanon waar betoogd werd met slogans zoals “Als jullie geen akkoord hebben, moeten jullie niet terugkomen”. Volgens Libanees minister van telecommunicatie Marwan Hamadeh zijn er geen verliezers bij dit akkoord. Amr Moussa, voorzitter van de Arabische Liga, zei dat dit akkoord Libanon bevrijd van zijn ketens. Saad Haririri, soennitische leider van de coalitie, vond dat dit akkoord een nieuwe pagina opende voor Libanon. Mohammed Raad, leider van de Hezbollah-afvaardiging in Qatar, zei dat dit akkoord zou helpen bij het vreedzaam samenleven in Libanon en bij het opbouwen van de staat.

Wat houdt het akkoord zoal in? Hieronder de lijst.

1. De pro-westerse meerderheid krijgt 16 kabinetsposten en de eerste minister;
2. de pro-Syrische oppositie krijgt 11kabinetsposten en vetomacht;
3. drie kabinetsposities zullen worden ingevuld met kandidaten die genomineerd worden door de president;
4. het gebruik van wapens in interne conflicten wordt verboden;
5. de tentenkampen van de oppositie in Beiroet worden verwijderd;
6. de kiesdistricten worden kleiner gemaakt.

In mijn ogen zijn alleen de drie laatste punten iets waar echt van vooruitgang wordt gesproken. De eerste drie lijken mij vooral een tijdelijke bevriezing van de machtsverhoudingen, iets wat bij een nieuw hoogoplopend conflict alleen maar zal leiden tot een nieuwe blokkage. Het blijft dansen op een slappe koord in Libanon, een slappe koord die gespannen is boven een glascontainer. Één verkeerde beweging en er zal weer bloed vloeien. De toekomst zal het uitwijzen.

http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/7411835.stm

Situatie in Libanon

BEIRUT, Lebanon (CNN) — Hezbollah militants will leave Beirut’s streets in response to the Lebanese army’s assuming security in the city, an opposition spokesman said Saturday, but “civil disobedience” will continue.

http://edition.cnn.com/2008/WORLD/meast/05/10/beirut.violence/index.html

De Hezbollah trekt zijn militieleden terug van de straten, maar gaat verder aan burgerlijke ongehoorzaamheid doen. Dit is een grote overwinning voor “de Partij van God” (vertaling van Hezbollah). Het kan lijken dat zij zich nu terugtrekken, maar dit doen ze wel nadat ze eerst alle islamitische tegenstanders uit Beiroet hebben verjaagd en kopstukken van vijandige milities gedood of gevangen genomen hebben. Deze uitbarsting van geweld toont aan dat de moslims in Libanon nog steeds interne religieuze sektarische verdeeldheid als een politiek feit zien. In deze strijd tussen soennieten en sjiieten zijn de christenen niet geraakt, de winkels sloten daar zelf niet tijdens het geweld.

Maar niet alleen religieuze verdeeldheid speelt een rol in dit conflict, ook al speelt het een zeer belangrijke rol. Ook de keuze over de toekomst van Libanon speelt een rol. Op dit moment is een pro-Amerikaanse regering, bestaande uit soennitische moslims, druzen en sommige christenen, aan de macht die wordt tegengewerkt door de islamitische Hezbollah en de christelijke Al-Tayyar Al-Watani Al-Hur (Vrije Pattriotische Beweging) De meeste christenen in Libanon stemmen nu voor die laatste beweging die nu een samenwerkingsakkoord heeft met de Hezbollah.

Het toont nog maar eens aan dat de Libanese politieke wereld een uniek geval is. De grootste verdeeldheid is daar niet christelijk/moslim, maar de interne verdeeldheid van de moslims zelf. Mijn persoonlijke voorkeur gaat momenteel eerder uit naar Aoun van de Al-Tayyar Al-Watani Al-Hur die ijvert voor een seculiere staat.

Hezbollah neemt west-Beiroet in

Hezbollah takes over west Beirut 
 
Gunmen from the Shia group Hezbollah have seized most of western Beirut in a third day of fighting between opposition and government supporters. http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/7391600.stm

De “rustige” situatie in Libanon van de laatste maanden blijkt nogmaals een zeepbel te zijn geweest die nog maar eens doorprikt wordt. Het was trouwens niet eens zo rustig in Libanon de laatste tijd, denken we maar aan het feit dat er legergeneraals werden vermoord en dat er nog steeds geen president is gekozen. Het toont aan dat in het Nabije Oosten de religie vaak zeer identiteitsbepalend is. Ook toont het aan dat het conflict in Libanon niet gereduceerd kan worden tot moslims vs de rest. De christelijke wijken van Beiroet werden immers volledig gespaard van geweld en daar sloten de winkels ook niet.

Het conflict is ontstaan nadat de regering probeerde om het telecommunicatienetwerk van Hezbollah te sluiten en zo de interne communicatie van Hezbollah zeer sterk te verstoren. Nadat Nasrallah, hoofd van de Hezbollah, op televisie zei dat dit een oorlogsverklaring betekende, trokken gewapende Hezbollah-militanten soennitische wijken in en voerden “pre-emptive” ontvoeringen uit. Ondertussen zijn grote delen van Beiroet uitgegroeid tot een slagveld waarbij de regeringstroepen tot nu maar zeer nipt stand houden of zelfs, in het geval van west-Beiroet, zich overgeven aan de overmacht van Hezbollah.

Wat de toekomst brengt is niet direct geweten, het ziet er momenteel echter niet echt rooskleurig uit.