Met het nationalisme tegen het kapitalisme

Ondertussen al een paar weken uitgekomen, maar daarom niet minder interessant.

Voorpost en het solidarisme – Johan van Slambrouck

Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen

Verankering van de economie – Johan van Slambrouck

Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens

Cultuur en globalisme – Yves Pernet

Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet

Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet

Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout

De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck

Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens

Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema

Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

De inhoudstafel is als volgt:

( 1 ) Voorpost en het solidarisme - Johan van Slambrouck
( 2 ) Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen
( 3 ) Verankering van de economie – Johan van Slambrouck
( 4 ) Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens
( 5 ) Cultuur en globalisme – Yves Pernet
( 6 ) Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet
( 7 ) Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet
( 8 ) Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout
( 9 ) De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck
( 10 ) Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens
( 11 ) Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema
( 12 ) Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

Wie denkt in dit Revoltenummer enkel oproepen te vinden om “alles anders te doen” zonder invulling zal nog verschieten. Meerdere analyses van wat er is fout gelopen, wat er anders moet, hoe dat moet en waarom. Dat is wat u kan verwachten.

Mijn bijdragen plaats ik later nog op dit weblog.

Meneer Taouil, welkom bij de club!

Inleiding

We hebben het de laatste dagen genoeg mogen horen en zien in de media. De begroting geraakt maar niet in evenwicht, met alle toekomstige gevolgen van dien (denk aan de rentesneeuwbal), de economie toont nog geen duurzame verbetering waardoor de financiële macht van het Westen (en daarmee zowat alle macht) nog steeds zeer fragiel blijkt, de ineenstorting van grote bedrijven lijkt dan wel gestopt maar bij de toeleveringsbedrijven is het huilen met de pet op, etc…

De vrije meningsuiting?

MAAR! Laten we even deze grote problemen vergeten want… er is iemand die een Hitlerportret en een portret van Bert Eriksson heeft hangen en een VMO-vlag in haar living heeft staan. Deze vrouw is dan ook nog eens erkend door Kind&Gezin en vangt dus kinderen op. Op één persoon na, die zijn reactie dan nog via internet deed, zijn er nooit klachten geweest over de kwaliteit van de opvang. Als het zo’n monster zou zijn, dan is het mijn inziens, zeker met de mediahetse in gedachte, absoluut niet moeilijk om véél meer verontruste ouders te vinden. De vrouw zelf heeft ook nog eens, zonder dat er enig probleem is geweest, in een joods rusthuis gewerkt. Maar haar denken, los van enige morele beschouwingen daarover, past niet thuis in het brave burgerlijke liberale denken en de sociale moord moet gepleegd worden. Ze moeten eerst stevig gekauwd worden door de media, die het verhaal daarna voorgekauwd uitbraakt in de geesten van de maatschappij die haar vervolgens kan uitspuwen (met excuses voor de misschien té plastische beeldtaal).

En het was nog makkelijk ook want Hitler roept 63 jaar na zijn dood nog steeds de grote schrikbeelden op van het nazisme, de holocaust en Wereldoorlog II. Vrije meningsuiting, hoe walgelijk de denkbeelden ook moge zijn, kon (nee, moest) even vergeten worden in naam van de heilige strijd voor de verdraagzaamheid. Voltaire draait zich om in zijn graf. Maar het ergste moet eigenlijk nog komen. De partij van de vrije meningsuiting kon niet diep genoeg in het stof kruipen om te tonen dat zij dan wel voor de vrije meningsuiting is, maar niet voor die van “nazisten, communisten of maoïsten”. Ze klagen, vaak terecht, dat ze te weinig of niet aan bod komen i.v.m. constructieve oppositie in de parlementen. Dat men dan gewoon had gezegd: “Zodra de media daar aandacht aan wilt geven, willen we ook over andere zaken praten. Voor de rest kunnen wij geen controle uitoefenen over het denken van al onze leden. En als partij van de vrije meningsuiting wensen wij dit ook niet”. Punt en gedaan. Nu, over die “nazisten, communisten en maoïsten.” Dat het Vlaams Belang het nodig vindt om dat laatste te vermelden is nogal bizar, maar wie weet zitten er toch een paar bij, men weet maar nooit. En al ben ik voor geen van de drie genoemde ideologieëen te vinden, toch vind ik dat ze alledrie vrij uitbaar moeten zijn. Want wat is de volgende stap? Als extreem-linkse en extreem-rechtse ideëen verboden worden en enkel de “aanvaardbare” ideëen overblijven, trekken de grenzen van het “extremisme” steeds meer op naar het centrum tot het verschil tussen politiek aanvaardbaar en extreem hoogstens 2 millimeter bedraagt op de politieke as. Het volgende zal immers kritiek zijn op de christen-democratie omdat zij vanuit religieuze standpunten vertrekt en dus een inbreuk is op de scheiding van kerk en staat.

De selectieve willekeurigheid bij het afnemen van vergunningen voor kinderopvang kunnen we dan ook in bepaalde dingen terugvinden:

http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/996882/2009/09/17/Kind-en-Gezin-gaat-alle-dossiers-herbekijken.dhtml

Volgende week start in Mechelen de rechtszaak tegen de crèche waar in oktober 2006 een vier maanden oude baby stierf. Zijn ouders vinden het onbegrijpelijk dat het kinderdagverblijf nog steeds open is. Eén van de betrokkenkinderverzorgsters zou immers tijdens een ondervraging toegegeven hebben dat er fouten gemaakt zijn. De ouders begrijpen niet waarom de nazi-onthaalmoeder uit Hoboken en de vrouw van imam Nordin Taouil wél op non-actief gezet worden zelfs al waren er bij die laatste blijkbaar geen klachten en de Mechelse crèche niet.

Een onwaarschijnlijke bondgenoot

Als het nu echt enkel een probleem was met iemand het nationaal-socialisme aanhangt, dan konden we zeggen dat het puur op die ideologie gericht is. Maar kijken we naar iemand die ook lijdt onder de liberale meningsdictatuur, dan zien we wel dat er een andere agenda speelt. Imam Taouil heeft nu ook mogen ondervinden wat het is om deze mediabehandeling te krijgen. Meneer Taouil, welkom bij de club van de uitgespuwden. En, hoe raar het ook moge klinken, de man is op veel vlakken onze bondgenoot!  Waar staat de man o.a. voor en hoe is dit toepasbaar op dat waar wij voorstaan?

• Nadruk op traditie i.p.v. modernisme: de man ijvert voor het behoud van bepaalde culturele traditionele kenmerken en wijst op het belang van traditionele culturele uitingen. Dat maakt van hem geen extremist, dat maakt van hem een conservatief.
• Nadruk op het belang van het religieuze i.p.v. het extreme secularisme: gelovigen moeten elke dag bijna wel eens horen hoe slecht religie, en zeker de openbare uitbundige uitingen, wel niet is. Dat het merendeel van de kunst van Europa uit religieuze hoek komt en dat stijlen als de gothiek puur uit religieuze hoek is ontstaan, wordt dan maar wijselijk vergeten. Secularisme is geen toelating van alle godsdiensten, laat staan tolerantie. Het is een poging tot het uitwissen van bepaalde eigenheden die de individuen aan elkaar binden. Het totalitaire individualisme in de praktijk!
• Nadruk op de gematigdheid i.p.v. de individualistische excessen: wij moeten elke dag horen hoe goed het is om individualistisch te zijn en vooral het eigenbelang na streven, gemengd met de massaconsumptie. Hiertegenover staat het gemeenschapsgevoel, de solidariteit en de collective identiteitsbeleving van een conservatieve visie voor. In dit geval een islamitische, maar ook één die zéér nadrukkelijk aanwezig is in de katholieke en orthodoxe visies op de wereld.

Dat imam Taouil oproept tot het stichten van moslimscholen vind ik dan persoonlijk ook weer een zeer positieve evolutie. Een volk zijn cultuur afnemen is immers misdadig en om een volk ten volste zijn cultuur te laten beleven, moeten zij dat kunnen doen in een omgeving waarin die cultuur is ontstaan, geëvolueerd en gedijt. Daarom is het ook meer dan wenselijk om te ijveren voor een terugkeer naar de eigen streek in plaats van hun kinderen te vergiftigen met liberale en/of extreme seculiere ideëen. De joodse gemeenschap heeft immers ook haar eigen scholen en daar hoor ik toch niemand druk over doen?

Conclusie

Taouil is op vele vlakken dan ook een onverwachte en onwaarschijnlijke bondgenoot. In een strijd tegen de afbraak van tradities, tegen extremistisch secularisme, tegen het dwingend willen opleggen van de liberale gedachte, tegen de sociale moord op mensen met een afwijkend gedachtegoed. En als de criticasters nu zeggen: “Hij is voor de islam te verspreiden en de islam is een bedreiging voor Europa, dus hij is onmogelijk een bondgenoot!” dan kan ik daar kort op antwoorden. Het probleem met de islam is een etnisch en demografisch probleem, geen cultureel. Zowel het christendom als de islam zijn missioneringsgodsdiensten. Als hier geen toevloed van migranten zou zijn en de islam zich dan nog zou verspreiden, dan is het een cultureel probleem. Maar dan ligt dat probleem bij ons. Bij wij die onze christelijk-heidense wortels hebben verworpen ten voordele van een individualistisch en seculier discours. Gemengd met de demografische neergang is er een vacüum in de geesten ontstaan. Vacüums blijven echter niet bestaan en de islam vormt enkel dat gat op.

Wat moeten wij dan doen? Terug durven ijveren voor de terugkeer van het merendeel van de vreemdelingen, waarbij de moslimscholen een hulp moeten zijn, en terug durven ijveren voor het herstel van de christelijke-heidense waarden van Europa. Want al ben ik een overtuigd katholiek, ik zal op elk moment de traditionalisten van Wodan verkiezen boven de liberale afgod van het individualisme!

De terugkeer van de hoofddoek

Het hoofddoekendebat woedt in alle hevigheid. Maar zowel voor- als tegenstanders, althans toch degenen die in de media worden gehoord, gaan voorbij aan een analyse waarom de hoofddoek opeens terug zo belangrijk is geworden in de identiteitsbeleving. Toen ik het boek “Islam: a short history” van Karen Armstrong las, viel mijn oog dan ook volgende passage:

“After the humiliating defeat of the Arab armies in the Six-Day War against Israel against 1967, there was a swing towards religion throughout the Middle East. The old secularist policies of such leaders as al-Nasser seemed discredited. People felt that the Muslims had failed because they had not been true to their religion. They could see that while secularism and democracy worked very well in the West, they did not benefit ordinary Muslims but only an elite in the Islami cworld. Fundamentalism can be seen as a post-modern movement, which rejects some of the tenets and enthusiasms of modernity, such as colonialism. Through the Islamic world, students and factory workers started to change their immediate enviroment. They created mosques in their universities and factories, where they could make salat, set up Banna-style welfare societies with an Islamic orientation, demonstrating that Islam worked for the people better than the secularist governments. When students declared a shady patch of lawn – or even a noticeboard – to be an Islamic zone, they felt that they had made a small but significant attempt to push Islam from the marginal realm to which it had been relegated in secularist society, and reclaimed a part of the world – however tiny – for Islam. They were pushing forward the frontiers of the sacred, in rather the same way as the Jewish fundamentalists in Israel who made settlements in the occupied West Bank, reclaiming Arab land and brining it under the aegis of Judaism.

The same principle underlines the return to Islamic dress. When this is forced upon people against their will (as by the Taliban) it is coercive and as likely to create a backlash as the agressive techniques of Reza Shah Pahlavi. But many Muslim women feel that veiling is a symbolic return to the pre-colonial period, before their society was disrupted and deflected from its true course. Surveys show that a large proportion of veiled women hold progressive views on such matters as gender. For some women, who haev come from rural areas to the university and are the first members of their family to advance beyond basic literacy, the assumption of Islamic dress provides continuity and makes their rite of passage to modernity less traumatic than it might otherwise have been. They are coming to join the modern world but on their own terms and in an Islamic context that gives it sacred meaning. [...] In the West, people often flaunt their tanned, well-honed bodies as a sign of privilege, they try to counteract the signs of ageing and hold on to this life. The shrouded Islamic body declares that it is oriented to transendence, and the uniformity of dress abolishes class differences and stresses the importance of community over Western individualism“

ARMSTRONG, K., “Islam: a short history“, Orion Books, Londen, 2001, pp. 145-147.

Mijn inziens één van de weinige analyses over de hoofddoek die zeker kloppen. De identiteitsbeleving van vele mensen zal immers sterker worden wanneer zij worden geplaatst tussen een andere identiteit, die haaks op de hunne staat. Zet bv een heiden tussen een hoop katholieken en hij zal zich snel als een overtuigd heiden profileren en omgekeerd ook. Het probleem met de hoofddoek ligt dan ook niet zozeer bij de Islam, integendeel. Vanuit volksnationalistisch én solidaristisch oogpunt is het denken achter de hoofddoek, zoals hierboven beschreven, zelfs lovenswaardig. Één van de grootste problemen vandaag de dag is dat er geen tegencultuur is. Tegenover de hoofddoek kan het Westen geen eigen cultuur meer plaatsen, buiten de individualistische, egoïstische maatschappij van de massaconsumptie.

Moeten wij de moslims dan aanraden om de hoofddoek te gaan dragen? Natuurlijk niet. We moeten het echter hen ook niet gaan afraden. Het is immers iets van hun eigen cultuur en het is aan de moslims om, in hun eigen culturele context, zelf te beslissen welke kant ze uitwillen daarmee. Het is echter ook een feit dat de islamitische cultuur enorm verschilt van de westerse en dat beide zijn gegroeid in bepaalde geografische en socio-economische contexten. Wanneer men immers kijkt naar de Koran (of naar welk ander heilig boek of collectieve religieuze verhalen, zij het heidens of monotheïstisch) ziet men dat deze is geschreven in de context van het Arabische volk. De Islam dient dan ook te gedijen in de culturele context waar de Islam vandaan komt. Pleiten voor een Europese Islam kan men gerust doen, maar dan gaat men volledig voorbij aan heel het principe van een godsdienst. Men zou beter de moslims hun eigenonderwijs geven hier in Vlaanderen, maar wel met de voorwaarde dat dit een terugkeer naar de Islamitische wereld betekent. Geen eigen rechtssysteem geven, de sharia is immers iets dat in de moslimlanden zelf al genoeg op weerstand stuit, of toegevingen aan belachelijke eisen i.v.m. varkensvlees en alcohol, maar een onderricht in de eigen culturele gebruiken en geschiedenis waarna zij terug kunnen keren naar het land van herkomst om daar de nieuwe elite te gaan vormen.

En ja, ik ben mij bewust van het fenomeen tussenculturen. Vele moslims hier zitten vast tussen hun eigen cultuur en de Westerse. Het is echter ook vaak zo dat zij van beide elementen de slechte elementen hebben overgenomen, vandaar ook de opkomst van radicale religieuze groeperingen die deze eruit willen halen. Maar hoe langer men hier nog gaat proberen moslims te laten blijven op deze manier, hoe hoger men de problemen gaat stapelen. Met een hoofddoekenverbod gaat men niets uithalen, buiten wat reacties uitlokken van moslims en enkele dolgedraaide linksen (die trouwens ook ideologisch volledig stuurloos zijn). Het is nodig om op lange termijn te werken aan een beleid van remigratie en reintegratie van de moslims in hun eigen gebieden.

Wilt dat trouwens zeggen dat alle verwijten van racisme e.d. dus effectief waar zijn? Uiteraard niet. Als er één groot obstakel is voor integratie, is het wel de progressievelingen die alle tegenslagen steken op anderen. Op die manier zal men immers nooit werken aan een verbetering, want het is toch allemaal de schuld van een ander. Ik zou alvast ook geen poot meer uitsteken als ik zou denken dat alles wat tegenslaat een ander zijn schuld is. De moslimfundamentalisten die Europa willen islamiseren dient men trouwens ook als eerste buitenzetten of zelfs opsluiten. Wij hebben ons niet te moeien in hun cultuur, net zoals zij zich niet te moeien hebben in onze cultuur. Als iedereen immers voor zijn eigen deur zou vegen, zou de straat al snel proper zijn.

Wat liberalen bazelen kunnen…

Het is is komkommertijd, voeg daar nog eens bij dat de OpenVLD zich dringend terug moet gaan profileren en dan krijg je de dwaasheden van de laatste dagen. Wat is er immers aan de hand? Er is een kink in de kabel gekomen bij het uitbaggeren van de Westerschelde langs Nederlandse kant. Kris Peeters riep de Nederlandse ambassadeur reeds op het matje. Iets dat trouwens een positieve evolutie is aangezien dit ook betekent dat Vlaanderen zich als een volwaardige gesprekspartner naar het buitenland profileert.

Één van de meest verstandige bedenkingen bij deze rel heb ik gevonden op http://www.gva.be/blog/standpunt/extern-scheldeverdieping-ligt-vast-in-onderhandeld-verdrag.aspx. Marc Balduyck stelt daarin:

Nederland en Vlaanderen hebben in 2005 een verdrag ondertekend dat de uitdieping van de Westerschelde regelt. Die werken moeten het mogelijk maken dat schepen met een diepgang tot 13,1 meter onafhankelijk van de getijden de haven van Antwerpen in en uit kunnen varen. Dat akkoord zit vast aan afspraken dat maatregelen genomen worden voor de beveiliging van de scheepvaart en voor het herstel van de natuur. Ook al hebben de baggerwerken daar geen uitstaans mee. Dit betekent wél dat bepaalde gebieden ontpolderd worden en teruggegeven aan de natuur.

[...]

In een rechtsstaat is het perfect verdedigbaar dat verenigingen protest aantekenen. Zeeland kan niet akkoord gaan met bepaalde uitwerkingen van het dossier. De Nederlandse beslissing om schorren aan te leggen in plaats van te ontpolderen is zelfs een flagrante schending van het gesloten verdrag. De Nederlandse raad van state heeft de uitvoering ervan daarom niet helemaal ten onrechte althans tijdelijk geschorst.

Peeters heeft er goed aan gedaan de Nederlanders te wijzen op hun verplichtingen. Het mocht zelfs nog iets scherper. Maar als rechtschapen democraat moet ook Peeters de gevoeligheden van een buitenlandse rechtsstaat respecteren. Laat ons daarom niet zenuwachtig worden en liever de definitieve uitspraak van de raad van state in november afwachten. In het licht van de economische crisis is een zoveelste uitstel nu ook weer zo verschrikkelijk niet.

Nederland en Vlaanderen hebben in 2005 een verdrag ondertekend dat de uitdieping van de Westerschelde regelt. Die werken moeten het mogelijk maken dat schepen met een diepgang tot 13,1 meter onafhankelijk van de getijden de haven van Antwerpen in en uit kunnen varen. Dat akkoord zit vast aan afspraken dat maatregelen genomen worden voor de beveiliging van de scheepvaart en voor het herstel van de natuur. Ook al hebben de baggerwerken daar geen uitstaans mee. Dit betekent wél dat bepaalde gebieden ontpolderd worden en teruggegeven aan de natuur.  In een rechtsstaat is het perfect verdedigbaar dat verenigingen protest aantekenen. Zeeland kan niet akkoord gaan met bepaalde uitwerkingen van het dossier. De Nederlandse beslissing om schorren aan te leggen in plaats van te ontpolderen is zelfs een flagrante schending van het gesloten verdrag. De Nederlandse raad van state heeft de uitvoering ervan daarom niet helemaal ten onrechte althans tijdelijk geschorst.

Peeters heeft er goed aan gedaan de Nederlanders te wijzen op hun verplichtingen. Het mocht zelfs nog iets scherper. Maar als rechtschapen democraat moet ook Peeters de gevoeligheden van een buitenlandse rechtsstaat respecteren. Laat ons daarom niet zenuwachtig worden en liever de definitieve uitspraak van de raad van state in november afwachten. In het licht van de economische crisis is een zoveelste uitstel nu ook weer zo verschrikkelijk niet.

Iets dat mij een veel betere visie lijkt dan het kermis dat de OpenVLD ervan wilt maken http://www.gva.be/antwerpen/antwerpse-open-vld-wil-zeeuwse-mossel-boycotten.aspx

”We willen met deze ludieke actie een signaal geven: Ons geduld is op”, zegt Vlaams parlementslid Annick De Ridder. ”Diplomatie is iets dat Nederlanders niet begrijpen”, valt schepen Ludo Van Campenhout bij. ”Dan moet het maar zo.

Vervang om te beginnen Nederlanders door een nationaliteit van een land ten zuiden of ten oosten van de Middellandse Zee en je hebt een racistische uitspraak. Nu, als deze OpenVLD’ers bekend willen worden als de mosselboycotters, dan mogen ze zich daar gerust verder belachelijk mee maken.

Maar laten we hun stelling eens even overnemen en dus inderdaad stellen dat Nederland zich bewust kwaadwillig opstelt naar de uitdieping toe. Het is immers nogmaals een argument voor de hereniging van Vlaanderen en Nederland. In een herenigde Nederlandse staat zijn de havens van Antwerpen, Gent, Zeebrugge, Amsterdam, Rotterdam, etc… immers geen internationale concurrenten, maar nationale partners. Dit toont enkel maar dat de Belgische hollanderhaat enkel maar nefast is voor de Vlaamse economische ontplooing. Daarom, nog meer dan ooit: België barst en de Nederlanden één!

En tot dan geniet ik rustig verder van de Zeeuwse mosselen. U toch ook?

Al-Qaeda en de “emancipatie”

In 2002 schreef Osama Bin Laden in zijn Brief aan Amerika: “U bent een natie die vrouwen uitbuit als een consumentenproduct of reclamemiddel en die een beroep doet op klanten om hen te kopen. Jullie gebruiken vrouwen om passagiers, bezoekers en buitenlanders te dienen om zo de winstmarges te verhogen. Vervolgens slaan jullie jezelf op de borst dat jullie de vrouwenemancipatie steunen.“

Stof tot nadenken met betrekking tot het kijken naar de visie van Al-Qaeda? Citaat gevonden op pagina 58 van het boek “De wereld in 2100″ van de hand van George Friedman.

Volksnationalisme als redding (2)

Het totalitaire pluralisme

Een andere term die ik hierboven gebruikte, was het totalitaire pluralisme. Het klinkt misschien raar aangezien pluralisme net een vrijheid en diversiteit van meningen uitdraagt. Maar momenteel is het echter een manier om controle te houden over de samenleving. Zowat alles moet wel pluralistisch worden of het moet de slagen incasseren van de heersende machten en hun pitbulls in de media. Als de kerk iets doet, moet het oecemenisch zijn, eigen ideeën worden direct afgebroken. Als een beweging iets organiseert, moet het direct in een pluralistisch kader zijn of het zijn extremisten. Niet omdat de overheid geeft om het bewaren van een sfeer van vrije meningsuiting, verre van zelfs, maar omdat elke beweging zich op die manier zou neutraliseren. Wanneer men immers een hoop mensen met verschillende visies op maatschappij, economie, politiek, religie, etc… immers verenigt en als doel heeft die bijeen te houden, is er nood aan compromis. Compromissen zijn altijd nodig om de maatschappij stabiel te houden, maar een compromis houdt ook een botsing van visies in. In een organisatie als Voorpost is er ook een vorm van pluralisme aanwezig op verschillende vlakken, maar het “compromis” dat geldt als de rode draad door Voorpost blijft wel duidelijk.

In andere organisaties van het maatschappelijke middenveld is de visie echter totaal verwaterd, iets wat men ook in de politieke partijen terugvindt. Wat is immers het verschil nog tussen CD&V, VLD, SLP en SP.a buiten wat gerommel in de marge? Ergens heeft SLP wel gelijk als ze stellen dat de maatschappij verwaterd is geworden tot een soort verdeling van politieke partijen. Iedereen moet zijn stukje krijgen en wat nog overblijft, moet zodanig verwateren dat het geen alternatief kan vormen voor hun geknoei. Zelfs Geert Lambert krijgt gelijk van mij wanneer hij zegt; “De klassieke partijen zijn in essentie nog altijd bezig met het verkavelen van de macht, veel meer dan met inhoudelijke politiek.”[2] . Niet dat ik op zijn partij zou stemmen, verre van zelfs. Maar hij toont wel aan dat de politieke partijen geen eigenlijke oppositie willen, maar enkel een verwaterde brij. De mens moet gereduceerd worden tot een consumptie- en productie-eenheid die zich vooral niet mag bezighouden met nadenken over politiek. En wanneer dat dan wel gebeurt, moet dat zodanig in een sfeer van een breed compromis zijn dat er geen degelijk alternatief kan ontstaan.

Een praktisch voorbeeld illustreert dit altijd het beste. Zet vertegenwoordigers van de ganse Vlaamse Beweging, van links tot en met rechts, samen en laat hen een gezamelijke tekst maken. Dan zal het enige overlappende zijn dat Vlaanderen meer autonomie moet hebben. Over de manier waarop, welke bevoegdheden wel en niet, welke bevoegdheden eerst, evolutie vs revolutie vs verrotting, etc… zal zodanig een discussie zijn dat er geen compromis over kan bereikt worden en dat het dus niet genoemd wordt. Zet echter de vertegenwoordigers van Voorpost samen en men zal al veel sneller een consensus hebben bereikt over wat en hoe, met hoogstens discussies over details. Maar door het totalitaire pluralisme worden organisaties als Voorpost gebrandmerkt, net omdat wij een gevaar vormen voor het bestaande systeem, net omdat wij een alternatief voorstellen voor de rotte staat. Wij schudden aan de boom waar de gevestigde orde in zit, dat is de reden van de stigmatisering en de tegenwerking. Het totalitaire pluralisme werkt niet omdat wij nu eenmaal verwerpen dat de maatschappij moet tenonder gaan in een grijze massa waar de enige consensus erop neerkomt dat we beter geen afwijkende mening meer hebben.

Herstel van de nationale consensus

Die mentaliteit zet zich echter door in de ganse maatschappij en in de geesten van de mensen. Wanneer men spreekt over de revoluties van bv 1848, 1919, 1968, etc… kan men stellen dat er een (hevige) botsing was tussen bepaalde groepen in de samenleving. Één ding werd echter nooit, of maar zelden en nooit echt duidelijk, in vraag gesteld; de nationale consensus. Iedereen bleef zich identificiëren met de etnoculturele eigenheid van elk volk. Of men nu Spartakist[3]  of Freikorps-soldaat[4]  was, men was allen deel van een nationaliteit. Niemand stelde zich in vraag dat men Duits sprak of in de Duitse etnoculturele zone van Europa zat. Kijken we ook maar naar Oostenrijk dat bij het verlies van zijn rijk zich oorspronkelijk bij Duitsland wou aansluiten, zijn etnoculturele binding was immers het enige wat was overgebleven nadat de rest was afgenomen. Edgard Delvo, hoe controversieel hij ook moge zijn voor velen, verwoordde het goed wanneer hij stelde; “Volledig op zichzelf aangewezen is de enkeling niets. Hij verwerft zijn zin en zijn levenskans in en door de gemeenschap. Hij wordt niet vrij geboren: hij aanschouwt het levenslicht in de gemeenschap van zijn gezin dat, als cel van de volksgemeenschap, zijn ontstaan en zijn groei mogelijk maakt – en zijn leven lang zal hij geen vrijheid vinden en geen werkelijke kracht verwerven buiten de gemeenschap van zijn volk. ”[5]

En dat is wat uniek is aan onze ideologie. Het volksnationalistisch solidarisme is niet iets destructief als het marxisme of liberalisme. Integendeel, het bouwt voort op de kern van de menselijke samenleving en op de dingen die de mensen verheffen van de dieren; de etnoculturele verschillen. Bouwen aan een volksnationalistisch solidaristisch alternatief is bouwen aan de toekomst. Wie echter meent dat solidarisme, dat net uitgaat van een organisch gegroeide samenleving, waarvan de etnoculturele eigenheid de meest “tastbare” component is, te kunnen koppelen, is fout. Wanneer men immers een gebouw anders wilt inrichten, kan dan wel de gevel afbreken, de meubels buitensmijten en de leidingen verleggen, maar wanneer we het gelijkvloers wegslaan, stort heel de boel in.

Yves Pernet

Voetnoten

1. LANDES, D.S., “Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?”
2. Interview met Geert Lambert in De Morgen van dinsdag 26 mei 2009, pagina 5.
3. Voorgangers van de Duitse Kommunistische Partij die probeerden de macht te grijpen in Duitsland in 1919
4. Freikorpsen waren reactionaire groepen anti-marxistische soldaten die werden ingezet tegen o.a. de Spartakisten en met hevig geweld Duitsland hebben weerhouden van een socialistisch regime.
5. Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.

Volksnationalisme als redding (1)

Verschenen in het laatste nieuwe nummer van Revolte:

Volksnationalisme als redding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar er is wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ” Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Inleiding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar eris wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ”[1] Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Radicale Sporenherdenking – 27 juni 2009

Gisteren vond in Zaal Bart te Merksem de Radicale Sporenherdenking van Voorpost plaats. Enkele honderden Vlaams-nationalisten en Heel-Nederlanders waren aanwezig. Als trouwe militant was ik uiteraard ook aanwezig vanaf het begin. Het was in de eerste plaats een aangenaam weerzien met de Dietse militanten uit de Nederlandstalige Lage Landen. Ook was het altijd leuk om nieuwtjes uit te wisselen over nationalistische bewegingen uit het buitenland en over de socio-economische en politieke verschuivingen daar. Het gesprek dat ik had met Rob Verreycken hierover was alvast heel interessant.

Wat mij vooral positief opviel was de rede van onze voorzitter: Johan Vanslambrouck. Een duidelijke en sterke uithaal naar het liberalisme en het multiculturalisme. Ook een prachtige verwijzing naar het feit dat volksnationalisme veel meer moet zijn dan een eigen staat, maar dat het ook een strijd moet zijn voor identiteit en zich moet uitbreiden naar socio-economische thema’s. Anders heb je immers maar een nationalisme van holle leuzes en slogans. Iets wat de voorzitter van Voorpost absoluut wilt vermijden en hij is niet alleen. Daar later meer informatie over! Ook Luc Vermeulen hamerde bij het actieoverzicht over het belang van de sociale emancipatie volgens solidaristische lijn naast de nationale revolutie.

Het was ook duidelijk dat een Lijst Dedecker geen sympathie heeft verloren in onze rangen. Vlaams Belang en N-VA waren echter allebei vertegenwoordigd bij de aanwezige militanten. De toespraak van Filip De Man vond ik persoonlijk niet zo geslaagd, maar dat zal een verschil in stijlen en smaak zijn me dunkt. Ook het muzikale aspect was zéér goed, met extra vermelding van de Andersjevs! Mijn  complimenten voor de muzikanten en voor de obligate aanwezigheid van de VNJ-muziekkapel. Qua opkomst vallen er twee dingen te zeggen; er was minder volk dan vorig jaar, maar onder de aanwezige Voorposters was er duidelijke een zichtbare toename in jeugdigheid. Ook positief om vast te stellen is dat er twee nieuwe Voorpostkringvlaggen werden toegekend aan de nieuwe kringen Voorpost-Aalst en Voorpost-Twente die nu elk een jaar en enkele maanden actief zijn.

België barst en de Nederlanden één!

Terugkeren naar het oude spoor

Gisteren had ik het er al over, maar als ik bepaalde commentaren hoor en lees, kan ik enkel diep zuchten. Blijkbaar is voor sommigen in het Vlaams Belang nog steeds een frustratie aanwezig dat ze niet in kartel zijn kunnen gaan met Dedecker. Vooral Vanhecke en Morel worden volgens sommige kranten met een beschuldigende vinger gewezen. Als die twee iets verweten kan worden, zal het alvast niet zijn dat ze Dedecker hebben kunnen tegenhouden. In een partij die zich volksnationalistisch noemt en oorspronkelijk beroept op solidaristische beginselen, mag geen plaats zijn voor een asociale liberaal als Dedecker.

Het Vlaams Belang heeft er concurrentie op de rechterzijde bijgekregen. Lijst Dedecker als de rechtse liberale stem die een populistisch discours overneemt, de N-VA die er een conservatief Vlaams-nationalistisch idee uitdraagt. Wilt het Vlaams Belang dus op lange termijn overleven op de rechterzijde en een rol spelen die de 10% overstijgt, is het meer dan ooit nodig om een eigen profiel te kunnen schetsen. De enige manier om dit nog te doen is een solidaristische manier. Een programma dat socio-economisch een identitair en sociaal programma is en op politiek vlak duidelijk kiest voor een duurzame versterking van de middelen van de nationale staat.

Inspiratiebronnen kunnen ze genoeg vinden vandaag de dag: Revolte, TeKoS en Branding om de belangrijkste maar te noemen. In alle drie de tijdschriften wordt regelmatig nagedacht over de actuale problematiek en over wat er op een (meta)politieke schaal veranderd kan worden. Wanneer men terugkijkt naar het verleden moet men maar gewoon de teksten in een magazine als Dietsland-Europa vastnemen en er een actuele interpretatie aan geven, want in de drie eerstgenoemde magazines reeds gebeurt. Als het Vlaams Belang echter rechtspopulistisch wilt blijven, waar populisme zowel de vorm als de inhoud vormt, en niet kiest voor een rechtse, volksnationalistisch en solidaristische partij zal het verval zich blijven doorzetten en zullen ze blij mogen zijn met af en toe een opflakkering van de stemmen.

Het is niet nodig, of gewenst, om achterom te kijken naar “wat als Dedecker toch bij het Vlaams Belang was gekomen”, maar het is wel nodig om terug te gaan naar de basisbeginselen van het Vlaams Blok. Solidaristisch en volksnationalistisch; Vlaams, sociaal & nationaal!

En blaas dat kartel met VLOTT ook ineens op. Nationaal en liberaal rijmen dan wel op elkaar, ideologisch past het allesbehalve samen.

De verkiezingsuitslag

De uitslagen zijn definitief. Grote winnaars van de verkiezingen zijn CD&V en N-VA, gevolgd door LDD dat zijn zetels in het Vlaams Parlement dan wel verdubbelt, maar ondertussen wel ook toont dat Verstrepen absoluut geen leidersfiguur is aangezien Antwerpen voor LDD een enorme teleurstelling is. Niet dat ik daar rouwig om ben, integendeel. Hoe minder asociale LDD’ers in het Vlaamse Parlement geraken, hoe beter!

Algemene korte analyse

De zetelverdeling zou er als volgt uitzien (bron: deredactie.be):

1. CD&V: 31 (+3)
2. Vlaams Belang: 21 (-11)
3. OpenVLD: 21 (-4)
4. SP.a: 19
5. N-VA:16 (+9)
6. LDD: 8 (+4)
7. Groen!: 7 (+1)
8. UF: 1

Laten we dus eens kijken naar de uitslagen in zetels. Het rechtse en conservatieve partijlandschap haalt in totaal 97 zetels tegenover het linkse en progressieve 26. Als we daar alleen op zouden voortgaan, is dit een overwinning van het conservatieve Vlaanderen dat bijna meer dan drie keer meer zetels haalt dan het progressieve Vlaanderen en bijna vier keer meer. Maar dat zou een simplistische stelling zijn, aangezien de OpenVLD en LDD voor dingen als abortus en homohuwelijk weer progressieve standpunten halen.

We kunnen het dan ook misschien beter in devoluerend en status quo bekijken. Devoluerend zijn de partijen die meer bevoegdheden willen in Vlaanderen en status quo de partijen die vooral niet teveel willen morrelen aan bevoegdheidsoverdrachten, of die zelfs willen herfederaliseren. Daar zien we dat de uitgesproken devoluerende partijen 76 zetels halen (CD&V+N-VA+Vlaams Belang+LDD) en de status quo partijen 29 zetels (OpenVLD+Groen!+UF). Wat de SP.a wilt, hangt er zowat vanaf met wie je spreekt. Net zoals hun socio-economisch programma durft de SP.a niet echt meer keuzes te maken, of kan ze het gewoon niet meer.

De verliezers van vandaag dan. OpenVLD, SLP en het Vlaams Belang. Over SLP kan ik kort zijn; ze halen het niet ondanks het gemeende enthousiasme en idealisme van hun militanten. Ergens kan ik wel respect voor hen opbrengen, al zal ik met 95% van hun standpunten niet akkoord zijn. OpenVLD leidde dan weer onder een compleet gebrek aan strategie, inzicht en door het feit dat ze gewoon niet in de campagne geraakten. An sich hebben de liberalen in Vlaanderen wel het status quo gehaald aangezien de vier zetels minder van de OpenVLD gewoon bij LDD lijken te zijn gekomen. Bart Somers zal er vet mee zijn, zijn positie als voorzitter is hij alvast kwijt.

De uitslag van het Vlaams Belang

Maar waar de meeste lezers van dit weblog wel nieuwsgierig naar zullen zijn op deze webstek is mijn mening over de nederlaag van het Vlaams Belang. 11 zetels en 8,9% op Vlaams niveau verliezen is een grote klap. Waar is het dan fout gelopen bij het Vlaams Belang? Mijn inziens is het beginnen foutlopen bij de grote overwinning bij de vorige Vlaamse verkiezingen. Zowat iedereen kon toen al weten dat de 24% van toen niet meer haalbaar was voor herhaling en dat de partij te snel gegroeid was. Er was geen ideologische lijn meer te vinden in de partij die schipperde tussen liberaal en sociaal zonder ooit een echte keuze te kunnen maken. Wanneer het goed ging, pleitte het Vlaams Belang duidelijk voor een liberaler economisch beleid, maar toen de crisis losbarstte ging het opeens over naar een pleidooi voor een sociaal beleid en werd een pleidooi gehouden tegen het liberalisme en wild kapitalisme.

En nu?

Wat het Vlaams Belang dus zou moeten doen, is zich op de eerste plaats bezinnen. Dewinter heeft gelijk wanneer hij stelt dat er nieuwe spelers op het politieke speelveld zijn zoals LDD en de N-VA. Die nemen inderdaad kiezers af, maar als je daar geen goed antwoord op kunt vinden, kan je tot in de spreekwoordelijke oneindigheid blijven bezig zijn met communicerende vaten spelen met elkaar. Er is dan ook nood dat het Vlaams Belang een duidelijke visie neerlegt over maatschappij en economie en dan ook kiest voor, u hoort mij al komen, een duidelijke solidaristische en dus volksnationalsitische keuze (die twee begrippen zijn dan ook onlosmakelijk aan elkaar verbonden). Duidelijk kiezen tegen de consumptiemaatschappij, het destructieve kapitalisme en liberalisme en pleitten voor een maatschappij waarbij de Traditie centraal staat, tegen het vervlakkende consumptiedenken. Je kan proberen om hip en trendy over te komen, maar het is uiteindelijk de gewone man in de straat, de arbeider en bediende, die je moet overtuigen, niet de snobs. Dit laatste zou dan ook rechtlijn ingaan tegen heel de idee van een volksnationalistische partij.

Ook zal de keuze voor een solidaristische keuze net kiezers binden, als men dan toch de moeite doet om via lokale vormingsavonden voor de leden het solidaristische ideaal uit te leggen en met nationale vormingsavonden het kaderpersoneel ervan te doordringen. Een kiezer en/of lid doordrongen van een ideaal, een ideologie, zal immers véél minder snel geneigd zijn om nog voor een andere partij te kiezen dan één die gewoon kiest uit protest op een partij die zich vooral als anti-… profileert. Waarop zou deze solidaristische lijn zich dan moeten baseren, zonder daarbij direct in intellectualistische discussies te vervallen?

1. Verdediging van de identiteit: een strijd tegen islamisering, veramerikanisering, verfransing en de consumptiemaatschappij.
2. Verdediging van de soevereiniteit: een strijd tegen verdere liberalisering, voor de hernationalisering van de energiesector in een Vlaamse Energiemaatschappij, werken aan een Europese militaire alliantie met als doel uittrede uit de NAVO en het oprichten van een nationale bank in samenwerking met Nederland (een VLANEL-bank)
3. De kern van het systeem aanvallen: de vraag durven stellen waarom er nieuwe immigranten blijven komen en dus het kapitalistisch systeem in vraag durven stellen, de vraag durven stellen waarom de VSA Turkije bij de EU wilt en dus het pro-atlantistische standpunt verlaten.
4. Ideologische lijn trekken: een volkspartij zonder basisideologie is geen partij, maar een samenraapsel dat met enkele draden bijeenhangt. De oude CVP had de personalistische beginselen om bij elkaar te blijven, de VLD de burgermanifesten, etc… Het is mijn inziens aangeraden dat het Vlaams Belang het kartel met VLOTT opblaast en de idee van verdere structurele samenwerking met Dedecker volledig verlaat. Zeker in deze tijden is het nodig om nationalistisch te denken i.p.v. liberaal.

Want laten we vooral eerlijk zijn over het laatste. De kiem van het succes van LDD is geplant door het Vlaams Belang. Door te kiezen voor een rechtsliberaal discours hebben zij de weg geeffend voor de opkomst van brulboei Dedecker en zijn kornuiten. Het Vlaams Belang had moeten kiezen voor een volksnationalistisch en solidaristisch discours, volgens de lijnen die uitgezet zijn in geschriften als Dietsland-Europa en mensen als Karel Dillen. Al moeten die ideeën uiteraard van tijd tot tijd geactualiseerd worden, het blijft wel vitaal dat zij de basis blijven vormen voor een nationalistische partij die het Vlaams Belang wilt zijn. Voor een Vlaanderen met een sociaal en identitair beleid! Vlaams, sociaal & nationaal!

Morgen meer beschouwingen over de verkiezingsuitslag…