Een solidaristisch toekomstproject

Deze tekst is geschreven na een paar interessante gesprekken en kan overkomen als een “train-of-thoughts”. Mijn excuses dan ook voor eventuele spelfouten.

Na de vrijheid, de chaos?

De Vlaamse onafhankelijkheid is dichter dan ooit tevoren. Op een jaar tijd is het aantal Vlaamsgezinden toegenomen, en nog veel belangrijker, net zoals het aantal Vlaams-nationalisten. De Vlaamse onafhankelijkheid is geen vaag doel meer, slechts gedragen door een paar dromerige idealisten, maar is een project dat in de relatief nabije toekomst haalbaar is. Maar, net zoals ik reeds in andere teksten heb aangegeven, eindigt onze bestaansreden daar niet door. Een onafhankelijk Vlaanderen is slechts een eerste stap naar ons uiteindelijke doel: de solidaristische Dietse staat.

Zonder op enig moment energie, tijd of middelen af te leiden van de Vlaams-nationalistische strijd moeten we beginnen denken aan de tijd na België. Wilt de N-VA niet meer worden dan een vereniging  die zal splitsen tussen liberalen en christen-democraten en wilt het Vlaams Belang niet meer worden dan een anti-migrantenpartij, dan zullen er dringend ideologische herbronningen moeten gebeuren. Er moet een socio-economische en ideologische richtlijn komen waarop we ons, als nationalisten, moeten kunnen baseren om verder te kunnen gaan na de vervolmaking van de Vlaamse natievorming. Wie bijvoorbeeld denkt dat wij in een onafhankelijk Vlaanderen staatsnationalisten zullen worden, heeft slechts een zeer vage en onvolledige visie op het volksnationalisme. Volksnationalist is men immers ook in een onafhankelijk Vlaanderen, ook in een onafhankelijk en herenigd Nederland/Dietsland. Als morgen Vlaanderen onafhankelijk is, zullen we niet opeens de BNP, het FN of de PP gaan steunen; Nee, dan zal onze steun nog steeds uitgaan naar de SNP, Sinn Fein, ADSAV, de Baskische Beweging, etc…

Herbronning en keuzes

Het is, zoals ik hierboven zeg, dus zeer belangrijk om aan een ideologische herbronning te doen. De Vlaamse onafhankelijkheid mag immers geen sprong in het duister worden. Zodra de Vlaamse staat er is, moeten wij solidaristen en volksnationalisten klaarstaan met ons eigen socio-economisch programma om die Vlaamse staat in te vullen. Dat of riskeren om weggeblazen te worden door een Lijst Dedecker die wel, hoe verwerpelijk hun visie ook mag zijn, een redelijk coherente visie hebben op de invulling van de staat en de maatschappij.

Vergeet niet dat we op een zeer belangrijk keerpunt staan van onze beschaving. Ethisch en moreel worden we meegezogen in een maatschappijstroming waar alles moet kunnen en mogen. Elke vorm van remming of controle, zij het sociaal, religieus of staatsgebonden, moet blijkbaar vernietigd worden. En dit in naam van de “bevrijding van het individu”. Deze “bevrijding” is echter niets meer dan een nieuwe slavernij. We worden slaven van de consumptie, van het materialisme. De mens consumeert zichzelf in een roes, de kater zal enkel des te zwaarder zijn. Het is aan ons om orde op zaken te stellen. Geen nieuwe orde waarin de mens maakbaar zou zijn, zoals in de socialistische of nationaal-socialisten ideeën wordt vooropgesteld.

Revitalisering

Er is geen nood aan een nieuwe orde, maar aan een duurzame revitalisering van de organische banden die eigen zijn aan de mens. Wij wensen geen herstel van de adel en wij wensen geen herstel van vorsten. Die titels zijn immers ook een non-organische, een mechanische, constructie. Waar kwaliteit daarvoor kwam bovendrijven en fungeerde als functiebepaling in een vergadering van gelijken, waarbij de leider enkel primus inter pares was, is een monarchie een verbastering van dit systeem. Net zoals het Verdinaso moeten wij streven naar een systeem waarbij representativiteit en soeveriniteit van elkaar in beperkte mate van elkaar gescheiden zijn.

De representativiteit zal hier sterker uitkomen doordat zij niet langer moet dienen als een stemmachine waarvan de uitslag bij elke stemming al vaststaat; oppositie tegen en coalitie voor. Soevereniteit wordt dan weer versterkt door aangezien zij niet langer haar ziel dient te verkopen aan het platte populisme van agitatoren die de volkswil gebruiken om een persoonlijke agenda na te streven.

Oproep

Ik wil dan ook iedereen die dit leest, terwijl ik een goed besef heb van de beperking van de omvang daarvan, oproepen om mee te werken aan deze ideologische herbronning. Laten we alles van onze beweging bespreekbaar maken en onderwerpen aan een eerlijke kritiek.

Vervoeg mij en laten we samen werken aan een werkelijk nieuw project!

Socialisten voor eigen volk eerst

Bron: http://www.sp.nl/werk/nieuwsberichten/5766/080630-grenzen_waarschijnlijk_niet_verder_open_voor_roemenen_en_bulgaren.html

30-06-2008 • De argumenten van de SP tegen het volledig openen van de grenzen voor werknemers uit Midden- en Oost-Europa vinden steeds meer weerklank: er tekent zich een Kamermeerderheid af die de grenzen voor Bulgarije en Roemenie niet verder wil open zetten. Het kabinet wil het liefst per 1 januari 2009 de grenzen helemaal openen. De SP pleit al langer voor het invoeren van werkvergunningen. SP-Kamerlid Paul Ulenbelt: “Daarmee kunnen we voorkomen dat we de werkloosheid van andere landen importeren of dat oneerlijke concurrentie op de Nederlandse arbeidsmarkt ontstaat.”

In 2007 negeerden CDA, PvdA en VVD de argumenten van de SP in het debat over het openen van de grens voor Polen. Ulenbelt: “Wij zeiden dat Nederland zijn huis niet op orde heeft en geen honderdduizenden Polen kon ontvangen. Zij zouden ten prooi vallen aan uitbuitende werkgevers en huisjesmelkers. Dat baseerden we op ervaringen in Engeland en Ierland. Ons werd nationalisme en angst voor vreemdelingen verweten. Nu zien deze partijen in dat er toen een foute beslissing is genomen. Eindelijk vallen bij hen de schellen van de ogen en zien ze de werkelijkheid.”

Het meest opmerkelijk is de draai van de VVD. Zei deze partij in 2007 nog dat de Polen juist moesten komen om de lonen laag te houden, nu noemen ze het plan van Donner voor het openen van de grenzen voor Bulgarije en Roemenie “onthutsend”. Vooral Rotterdam, Den Haag en Utrecht zien volkswijken verloederen doordat uitzendbureaus er panden opkopen en er veel te veel mensen per woning huisvesten. Er is toenemende overlast.

Uitzendbureaus klagen over de opkomst van malafide uitzendbureaus, 6000 (!) naar schatting, die buitenlandse arbeiders schaamteloos onderbetalen en rechten onthouden. Ook in plattelandsgemeenten, vooral in de tuinbouwgebieden, doen zich deze problemen voor.

In de bouw duiken tienduizenden Polen, zogenaamde zelfstandigen zonder personeel, ver onder de normale tarieven. Dit geeft concurrentievervalsing met kleinere aannemers. Bij sommige scholen is een toestroom van Poolse kinderen op gang gekomen die onderwijzers voor grote problemen stellen.

De noodkreten uit het land zijn voor 40 gemeenten aanleiding geweest om tot tweemaal toe een ‘Polentop’ te houden en minister Donner en Vogelaar tot maatregelen te bewegen. “Er zijn geen problemen,” zei Donner. Ulenbelt: “Hij kijkt weg van de problemen voor de mensen in de volkswijken en dorpen op het platteland. Hij stelt zich op als loopjongen van werkgevers in de tuinbouw die verslaafd zijn aan goedkope arbeid. Die zien in de Bulgaren en Roemenen een nieuwe prooi.”

In november beslist de Tweede Kamer definitief of de grenzen wel of niet verder open gaan.

Als radikaal-rechts praat over economische slavernij, dan zijn wij zogezegd racisten omdat wij iets tegen die mensen zouden hebben vanwege hun afkomst. Als wij praten over de oneerlijke concurrentie, dan zijn wij rotzakken die enkel aan economie denken. Benieuwd of de SP nu ook racisten zijn…

De Vlaamse chaos?

Uitspraken als “een ééngemaakt Vlaams front tegen België” of “alle ideologische verschillen opzij zetten voor de Vlaamse onafhankelijkheid” klinken bij crisismomenten van de Belgische staat zeer leuk. Het altruïstische handelen in naam van het hogere Vlaamse ideaal, het opzij zetten van meningsverschillen en een sterk Vlaams front om de Belgische staat kapot te krijgen. Men begint bjina spontaan te denken aan de slag bij Thermophylae waar 300 Spartanen, 700 Thespiërs, 400 Thebanen en 900 Heloten tegenover het indrukwekkende Perzische leger stonden. Ook al eindigde die slag in de dood van de Spartanen en Thespiërs, het dapper weerstaan van het Perzische leger zou een gigantische morele opepper betekenen voor de Grieken en de, voordien twijfelende, Spartaanse staat trok ten oorlog aan de zijde van de andere Grieken.

Geef toe, dit soort symboliek is zeer aantrekkelijk en het vormen van het Vlaams front zal beschreven worden in de meest prachtige bewoordingen. De realiteit is echter anders. De Vlaamse Beweging bestaat immers niet alleen uit pluralistische verenigingen zoals de VVB en TAK, maar ook uit integraal nationalistische zoals de NSV! en Voorpost. Aan het Vlaams-nationalisme wordt door die laatsten een solidaristische visie gekoppeld, zoals Meervoud en de V-SB hun Vlaams-nationalisme aan het socialisme koppelen. En maar goed ook! Als men zich enkel bezig zou houden met het onafhankelijkheidsstreven, dan zouden we niets meer zijn dan wat idealistische dromers die succes hebben. Maar een onafhankelijk Vlaanderen moet meer zijn dan een zoveelste staat, het moet een staat zijn met een bepaalde invulling. Of die nu liberaal, solidaristisch, sociaal-democratisch of socialistisch is, een staat gaat zichzelf niet besturen.

Kartel gaan vormen met ultra-liberalen als Dedecker en zijn kliek is dan ook vanuit ideologisch standpunt misdadig. Willen wij als solidaristen een onafhankelijk Vlaanderen of een mini-België waarbij er geen keuzes gemaakt worden en men als blij is als de regering zijn termijn kan uitdoen met slechts een dozijn zware crisissen? Komt daarbij nog eens dat LDD helemaal niet Vlaams-nationalistisch is, maar vanwege economische redenen separatistisch. Als morgen België een economische meerwaarde zou betekenen, zouden zij de eersten zijn om hun kar te draaien en de Belgische driekleur uit te hangen. Moeten solidaristen, die ongetwijfeld nog steeds in het Vlaams Belang zitten, gaan samenwerken met liberalen die de staat enkel zien als een instrument om enkel bedrijven te verrijken? Voor solidaristen is de staat een instrument om zowel economisch als sociaal het volk te versterken. Geen afbraak van de sociale verworvenheden, geen afbreuk aan het stakingsrecht (al zijn de praktijken van de huidige vakbonden op z’n minst wel betwijfelbaar) en het ondersteunen van de eigen Vlaamse middenstand. Een Vlaanderen van multinationals, waarbij de eigen bevolking enkel in dienst werkt van McDonalds e.d., is geen Vlaanderen waar ik mijn tijd en energie aan wil opofferen.

Maar stel nu voor dat dit kartel er toch komt en laten we ineens het breedst mogelijke scenario nemen: Vlaams Belang + LDD + N-VA. En men stelt aan dit kartel voor om, in ruil voor regeringsdeelname, een paar verantwoordelijkheden over te hevelen naar het Vlaamse niveau. Dan zie ik de volgende problemen al zo verschijnen:

1. Zal het Vlaams Belang in een federale regering stappen die de Belgische staat zal hervormen, maar niet zal afschaffen?
2. Bij regeringsdeelname, wie zal welke ministers leveren?
3. Wat als de partijcongressen van twee partijen het regeringsakkoord goedkeuren en een derde dit verwerpt? Of omgekeerd?
4. Bij het opstellen van een programma, welke socio-economische en ethische keuzes zullen er gemaakt worden? Men kan gerust zeggen dat het een minimumprogramma moet zijn waarbij enkel de Vlaamse onafhankelijkheid telt, maar dat zal er niet voor zorgen dat maatschappelijke debatten, zoals euthanasiedebat e.d., opeens niet meer zullen plaatsvinden.
5.  Volgens welke verdeelsleutel zullen de lijsten worden opgesteld?

En als de Vlaamse onafhankelijheid dan toch zou worden bereikt, wat dan? De chaos? Geen coherente socio-economische visie? Moeten wij dan tegen de Vlamingen zeggen: “Wij beloofden jullie een betere staat, wel nu is er de Vlaamse, maar vraag niet aan ons om er een invulling aan te geven.”? Dat is totaal onverantwoord en zal enkel leiden tot een compleet immobilisme.

“De slechte mogen niet meespelen”

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/302171/2008/06/05/Charles-Michel-moet-op-het-matje-bij-Leterme.dhtml

In Rome vindt op dit moment de wereldvoedseltop plaats. In het kader van die top stuurde de Kamer een delegatie van vier parlementsleden uit naar de Italiaanse hoofdstad. Eén van die vier is de voorzitter van de Kamercommissie Landbouw en Vlaams Belanger Bart Laeremans.

MR-minister Charles Michel zorgde ervoor dat Laeremans niet werd uitgenodigd op twee werkdiners op de residentie van de Belgische ambassadeur in Rome, omwille van zijn politieke overtuiging. Dit tot grote woede van het Vlaams Belang.

Blijkbaar is de Wereldvoedseltop in Rome ook een interessante locatie om wat ruzie à la belge te maken. Federaal Vlaams Belang-parlementslid Bart Laeremans werd ervan weerhouden door Charles Michel (MR) op twee werkdiners. Dat hij voorzitter is van de Kamercommissie Landbouw doet er niet toe, zijn politieke overtuiging staat Michel niet aan, dus mag hij niet meedoen. Maar geen paniek, Leterme zal Charles Michel eens op het matje gaan roepen! Ik ben zeker dat die laatste het al in zijn broek doet van angst…

Ik zou het peutertuin-niveau noemen, maar vrees dat dat een hoger niveau beschrijf dan wat we hier zien.

De Volksunie heruitvinden?

Er leeft blijkbaar een nieuw idee in de hoofd van de top van het Vlaams Belang, een idee dat hard trekt op het idee waar Verstrepen destijds nog voor is teruggefloten. “Een kartel, een alliantie of zelfs een nieuwe partij” om het met de woorden van Dewinter te zeggen. Volgens hen is het Vlaams Belang als partij ondergeschikt als middel om het Vlaams-nationale doel te bereiken. Daarvoor moeten persoonlijke rancune’s en ego’s uit de weg worden geschoven. En daarmee hebben ze gelijk, alleen zie ik niet in waarom ze dan opeens een nieuwe partij moeten gaan uitvinden. Vlaams Belang, N-VA en LDD hebben allebei vertegenwoordigers in de parlementen en kunnen die ook halen op eigen kracht. Dan is er mijn inziens zeker geen nood aan een ééngemaakte partij waarbij alle stromingen bij elkaar worden geklutst. Het doe mij bij momenten denken aan het heruitvinden van de Volksunie (VU), maar dan op de negatieve manier.

Als je alle soorten personen en politieke overtuigingen gaat samenzetten in naam van de Vlaamse zaak, dan kan je dat misschien een paar verkiezingen volhouden. Of toch in ieder geval totdat er over socio-economische factoren wordt gediscussieerd. Maar ik zie solidaristen nog niet samenwerken met libertariërs, ongeacht het hogere Vlaamse ideaal. Zodra deze “nieuwe” VU dan uitgenodigd zou worden voor een staatshervorming, zal het trouwens direct ruzie tot en met zijn. De “reformisten” zullen dan lijnrecht tegenover de “radikalen” komen te staan, waarbij de eerste de Belgische staat willen hervormen en dus deelnemen aan de macht en de laatsten enkel aan de macht zullen willen komen wanneer de Belgische staat tijdens die periode wordt ontmanteld. Het verschil met het huidige politieke landschap is dat dit dan geen zaak zal zijn van partijen die elkaar uitmaken, maar één grote interne politieke ruzie waarbij de ganse partij lam zal komen te liggen. Partijcongressen waarbij tegengestelde kampen elkaar zullen staan uitmaken voor verrader/judas langs de ene kant en dogmaticus/fundamentalist langs de andere kant.

Niet alleen zal de “historische kans” niet gegrepen worden door een nieuwe VU, de kans zal verloren gaan in een groot intern geruzie waarbij mensen elkaar verrot zullen schelden en deze nieuwe VU uiteen zal vallen, weeral, in meerdere partijen. Waarna alles opnieuw kan beginnen…

Kartel LDD en Vlaams Belang?

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/299065/2008/06/03/Dedecker-Geen-kartel-wel-samenwerking-met-VB-.dhtml

Jean-Marie Dedecker heeft geen problemen met mensen die willen praten, maar sluit uit dat Lijst Dedecker in kartel naar de verkiezingen trekt. “Kartels zijn kiezersbedrog en een uitweg voor kleine partijen die zich niet aan de kiezer durven presenteren”, verklaarde de partijvoorzitter als reactie op de berichten over een kartelaanzoek van Vlaams Belang.

Dedecker bevestigt dat zijn Vlaams Belang-collega Valkeniers hem een voorstel heeft gedaan, maar LDD gelooft dus niet in kartels. Lijst Dedecker heeft een eigen sociaal-economisch programma en een eigen ideologie. “Wie op LDD stemt, weet waarvoor hij kiest”, luidt het.

Het gebeurt niet vaak, maar Dedecker heeft overschot van gelijk op dit vlak. Het egoïstische liberalisme van Dedecker, waarbij het Vlaamse separatisme slechts een oorzaak is van economische factoren en geen idoelogische keuze, staat haaks op het volksnationalisme. Waar volksnationalisten gaan voor solidariteit tussen volkeren op ideologische basis, en geen economische, en kiezen voor separatisme als middel waar nodig, daar kiest Dedecker voor de multinationals, het grootkapitaal en de economische machthebbers. LDD kiest niet voor een “eigen volk eerst”, maar voor een “eigen zak eerst”. Het LDD-voorstel voor economische migratie is bv niet meer dan een moderne vorm van slavernij, waarbij een mens wordt beoordeeld naar zijn economische nuttigheid. Als dat geen discriminatie is, dan weet ik het ook niet meer. Hij heeft gelijk met de stelling dat de staat efficiënter moet en gesaneerd moet worden, maar zijn verdere conclusies om verder te privatiseren en liberaliseren zijn ronduitbelachelijk. Heeft de liberalisering van de energiemarkt gezorgd voor enige verlaging van prijs? Bij mijn weten niet. Zal de privatisering van de NMBS ervoor zorgen dat de veiligheid bewaard blijft? Het Britse precedent doet mij alvast niet het beste hopen.

Verder moet het toch duidelijk zijn dat het ego van Dedecker genoeg is om twee stenen met elkaar te doen vechten, de N-VA heeft het mogen ondervinden. Laten we gewoon kijken uit wat LDD is samengesteld. Akkoord dat daar mensen uit idealisme zitten en mensen die intellectueel onderlegd zijn, maar er zitten ook genoeg malcontenten, een samenraapsel van SP.a- t.e.m. Vlaams Belang-mensen die denken meer carriere te kunnen maken in LDD dan in hun vorige partij. Ze zullen nog bedrogen uitkomen.

Als het Vlaams Belang zich graag beroept op de erfenis van Daens en andere sociaal bewogen figuren, dan zouden ze beter moeten weten dan aan te schurken tegen figuren als Dedecker. En het argument “Maar samen kunnen we Vlaanderen onafhankelijk maken” is voor mij totaal niet van toepassing. Als het onafhankelijke Vlaanderen opgebouwd wordt volgens de hersenkronkels van Dedecker, dan moeten wij als solidaristen ervoor zorgen dat zijn beleid compleet onmogelijk wordt gemaakt. Het compleet asociale beleid dat LDD wilt voeren, ten bate van de multinationals en de grote bedrijven, is onaanvaardbaar voor elke consequente volksnationalist en solidarist.

Radikaal-consequente volksnationalisten zeggen dan ook duidelijk NEEN tegen LDD!

http://jurgenverstrepen.typepad.com/jurgen_verstrepen_maakt_l/2008/06/to-kartellen-or.html is ook duidelijk genoeg:

Onafhankelijk Vlaanderen? Eerst meer bevoegdheden en dan zien we wel…

Zoals ik dus al zei: egoïsme en economische factoren, dat hebben ze genoeg bij LDD. Volksnationalistische idealen daarentegen…

Over sociale cohesie en de rellen in Anderlecht

Blijkbaar zijn het momenteel rellen in Anderlecht. Groepen allochtone jongeren en de harde kern van Anderlecht zijn druk bezig met elkaar in elkaar te timmeren. De politie probeert beide kanten uit elkaar te houden en zal, naar traditie, waarschijnlijk de klappen van beide kanten mogen vangen. Wie hier nu een hele uiteenzetting over “criminele allochtonen” of “krapuleuze hooligans” verwacht, is eraan voor de moeite.

Liberalen en hun bondgenoten hebben ons jarenlang  zitten zeggen dat enkel het individu telt. Zorg voor jezelf en heel de maatschappij zou in orde komen. Organisaties die mensen een gevoel van identiteit gaven, een gevoel dat ze nodig waren in deze wereld (in het Engels is de term “a sense of belonging” goed om te omschrijven wat ik bedoel), moesten zoveel mogelijk vernietigd worden. De verzuiling was dan wel een polariserende factor, het gaf duizenden mensen een groepsgevoel, een gevoel van cohesie. Men hoorde ergens bij, men was onder gelijkgezinden en in de militante groeperingen (Rode Valken, Zoeavenkorpsen, de VMO, AMADA, om maar een paar extreme, ik geef het toe, voorbeelden te noemen) wist men dat men onder wapenbroeders was. Een gevoel dat bij een organisatie als NSV! trouwens nog steeds leeft. Wie één van de groep raakt, zal geconfronteerd worden met de ganse groep. Liberalen zouden dit soort groepsgevoel al direct bendevorming noemen, sociaal geëngageerden zullen dit als een gezond groepsgevoel klasseren.

De huidige rellen in Anderlecht tonen aan dat de mensen nog steeds niet klaar is voor een individualistische visie op mens en maatschappij en maar goed ook. Zowel de hooligans als de jonge allochtonen vormen blijkbaar hechte groepen die als groep handelen en denken. Hoezeer men ook probeert om het sociale weefsel kapot te trekken, de mens is een groepsdier, één van de weinige, niet-tastbare, eigenschappen van de mens die men overal te wereld in de meerderheid der mensen zal aantreffen. Wat een groepsgevoel ook vergroot is de confrontatie met een militante tegenstander. De bereidheid tot vechten voor elkaar en niet van elkanders zijde wijken, zal ook vergroten naarmate de eigen groep in de minderheid is of steeds meer bedreigd wordt. Dat laatste is ook één van de redenen waarom volksnationalisten vaak zeer militante “broederschappen” vormen waar verraad zelden voorkomt en zeer straf bestraft wordt, ik verwijs maar naar het IRA en hun visie op verklikkers en infiltranten.

Wat men nu ziet in Anderlecht is het gevolg van meerdere factoren. Het “drop ze maar ergens”-beleid van de overheid van de laatste decennia tegenover allochtonen met ghettovorming tot gevolg. Het paternalistische beleid waarbij allochtonen bij elke stap blijkbaar geholpen moesten worden en de boeman “racisme” hadden om naar te brullen als ze niet vooruit geraakten, wat demotiverend werkt. Het onderdrukken van volksnationalistische gevoelens leidt dan weer tot het groeien van grotere kernen van hooligans waarbij nog wel een sfeer van kameraadschap hangt in tegenstelling tot de koude individualistische maatschappij waarbij men enkel nog “Gebruiker nr XXX” is.

Hooligans en allochtonen, beide vormen een hechte sociale cohesie. Beide zullen geen meter willen wijken als het om de verdediging van hun kameraden en grond gaat. In die optiek kunnen we dan ook spreken over een mini-nationalisme, teruggaande op organische denkbeelden als “eigen haard, eigen taal en eigen altaar”. Uiteraard is de politie, die nu alles wat los te trekken valt naar hun kop krijgen, vet met deze pseudo-analyse, maar dat ze maar gaan klagen bij de heersende politici van de laatste decennia. Zij hebben deze chaos laten gedijen, zij hebben er mede voor gezorgd dat de sociale cohesie ernstig beschadigd is, zij hebben ervoor gezorgd dat mensen hun identiteitsgevoel noodgedwongen moeten gaan zoeken in bepaalde groepen. De schuld ligt in de eerste plaats bij de heren politici, niet bij één van de twee groepen die op dit moment op elkaar en op de politie aan het meppen zijn. De éne groep is ontworteld en naar hier gebracht vanuit hun verre land, voedingsbodem genoeg voor een identiteitscrisis die zich, mede dankzij het “het is allemaal de schuld van de racisten”-beleid, agressief uit. En de andere groep reageert enkel op wat zij terecht als een bedreiging zien.

Bewerking 1: ik zie het er de komende dagen trouwens nog niet afkoelen. Als er vanavond weer een confrontatie is, dan zal deze heviger zijn dan gisteren. De hooligans zullen dan collega’s uit meerdere steden contacteren en idem voor de jonge allochtonen. Zeker toen gisteren bleek dat de politie de situatie maar amper onder controle had, zal de drempel om deel te nemen aan het geweld steeds kleiner worden.

Afgaande op de dingen die ik ondertussen via het nieuws en internet heb gehoord, zijn deze rellen begonnen nadat jonge allochtonen probeerden om RSCA-fans te beroven. Op HLNTV kon men ook horen van een zekere Sulejman, RSCA-fan, dat de allochtonen reeds hadden geprobeerd om het RSCA-café aan te vallen. Afgaande op de naam en uiterlijk van deze man, duidelijk Turks, denk ik niet dat we hier te maken hebben met een “racistische skinheadhooligan”. Het toont aan dat groepen aanvallen met een sterke sociale cohesie een zeer dom idee is. Wie kaatst moet de bal verwachten…

Een weekje uitstel

De Standaard Online -zaterdag 03 mei 2008

DE ERFENIS VAN ATTALUS

Je kan de democratie niet een weekje schorsen zonder geloofwaardigheid te verliezen. pn © ivan put

‘Als de regering vindt dat er een week nodig is om af te koelen, dan moet dat maar. Zo erg is dat niet. Het is niet dat een weekje uitstel de democratie in gevaar brengt.’ Jean-Marie Dedecker, 13 mei 2005.

‘Ik pik dit niet, dit is een regelrechte staatsgreep.‘ Diezelfde Jean-Marie Dedecker (LDD) stond dinsdag briesend in de groene gangen van de Kamer, geflankeerd door Gerolf Annemans (Vlaams Belang) ‘die dit in twintig jaar kamerlidschap nog nooit had meegemaakt.’[...]

Solidarisme, geen liberalisme

In een deel van de Vlaamse Beweging is het nu al een paar jaren de mode om zich te uiten als “liberaal”. De Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd moet door sommigen blijkbaar volledig gelijkschakeld worden met economische factoren, die onderhevig zijn aan conjuncturen. Dat de Vlaamse onafhankelijkheid economische voordelen met zich meeneemt, zal elk redelijk mens niet ontkennen. Een paar belgisch-nationalisten die vanuit een 19de eeuwse romantiek naar België kijken wel, maar die kunnen we zeker niet onder redelijke mensen rekenen.

Weten zij wat liberalisme is?

Maar veel mensen noemen zich nu liberaal omdat ze voor geen grote staatsinterventie in de economie zijn. Het toont enkel maar dat dat soort mensen absoluut geen kennis hebben van wat het liberalisme inhoudt. Het is geen puur economische visie, maar ook een maatschappelijke. Ik stel dan ook de vraag aan de “rechtsen” die zich zo graag liberaal noemen of zij ook voor het homohuwelijk zijn, pro-abortus en pro-euthanasie in alle gevallen, voor het openen van de grenzen voor migratiestromen en voor de vrije keuze van cultuurbeleving (wat zowel inhoudt dat mensen zich niet moeten aanpassen als dat de faciliteitengemeenten rustig verder mogen verfransen). Willen die liberalen de Vlaamse economie dan werkelijke in vreemde handen overlaten? Willen zij het Vlaanderen van de Vlaamse KMO’s doen veranderen naar het Vlaanderen van de buitenlandse multinationals? Een Vlaanderen waar de Vlaamse regering geen greep heeft op de bedrijven die in steden op duizenden kilometers van Vlaanderen beslissen om eventueel duizenden mensen af te danken?

De liberale visie op volk en staat is er één van ongeremde vrijheid, een ongeremde vrijheid die enkel schadelijk is voor ons volk. Massamigratie, verfransing, morele ontsporing, het zijn stuk voor stuk gevolgen van de progressieve visie op normen en waarden van het liberalisme.

Geen liberalisme, maar solidarisme

Moeten wij ons dan helemaal op marktsocialisme of op complete planeconomieën gaan werpen? Natuurlijk niet, het marxistisch socialisme is al even verwerpelijk als het liberalisme. Het solidarisme kan de enige echte volksnationalistische ideologie zijn, het is immers de enige waarbij zowel het individu als het geheel worden beschouwd als de kernpunten van de samenleving. Maar niet enkel de staat moet veroverd worden door de solidaristen, dat is immers maar een secundair instrument. De mars door de staatsinstellingen is een tweede middel, wat moet primeren is een mars dooor de maatschappelijke instellingen. Wij moeten de cultuursector, de onderwijssector, etc… in handen krijgen. Eerst een culturele revolutie, zodat daarna een politieke revolutie mogelijk kan worden gemaakt.

De Zapatisten en het volksnationalisme

De Zapatisten zijn vooral bekend vanwege één van hun charismatische woordvoerders: subcomandante Marcos. Zij strijden tegen het liberale kapitalistische systeem in Mexico en worden door het merendeel van de mensen die van hun bestaan kennen, beschouwd als marxistische rebellen.

Wie echter de geschriften van het EZLN (Ejército Zapatista de Liberación Nacional) leest, herkent direct standpunten die zo thuishoren in het volksnationalisme en het solidarisme. De strijd van het EZLN is trouwens niet enkel een politiek-ideologische strijd, maar ook een strijd om het etno-cultureel behoud van de oorspronkelijke inwoners van Mexico. Nog veel sterker dan bij het Vlaams-nationalisme, strijden zij voor het behoud van de etnische en culturele eigenheid van de oorspronkelijke Mexicanen.

In hun “Zesde Verklaring van de Lacandonjungle” (uitgebracht op 28 juni 2005) maken zij hun standpunten duidelijk aan de wereld. Enkele passages hieruit zijn zeer interessant vanuit ons perspectief:

Volksnationalisme

Neoliberal globalization destroys what exists in these countries, their cultures, their language, their economic system, and their political system. It also destroys the ways in which the people live in those countries relate to each other. Everything that makes a country a country is left destroyed.
Neoliberal globalization wants to destroy the nations of the world so that only one country remains, the country of money, of capital. Capitalism wants everything its own way: it doesn’t like things that are different, so it persecutes and attacks them, or puts them off in a corner and acts like they don’t exist.

In dit stuk geeft subcomandante Marcos duidelijk aan waar het om gaat bij de neoliberale globalisatie. Globalisering dient helemaal niet om de wereld dichter bij elkaar te brengen, het dient om de persoonlijke financiële belangen van kleine groepen mensen te dienen. Culturen dienen zoveel mogelijk vervlakt te worden tot één grote multiculturele/geenculturele eenheidsworst. Migratiestromen dienen in dit aspect ook enkel om de eenheid van volkeren te breken, een val waarin de radikaal-linkse groeperingen met open ogen en veel overtuiging intrappen.

Willen wij in de wereld iets veranderen op een positieve manier, dan is er nog een pak werk te doen. Onze tegenstanders zijn rijk en machtig, maar daar tegenover moeten wij een ijzeren wil plaatsen. Slechts de volksnationale revolutie zal hun kracht breken. Geen internationalistische marxistische avonturen die enkel onrechtstreeks de belangen dienen van het hoogkapitaal door te pleiten voor een verdere verdeling van het volk (fanatieke klassenstrijd, massamigratie, behoud van de multivolkerenstaten) en geen rechts-liberale avonturen (absolute individuele vrijheid, economische uitspattingen, afbraak van de verzorgingsstaat). Nee, er is nood aan een volksnationalistische/solidaristische revolutie, een golf die over de wereld gaat en de fouten van de oude wereld wegveegt, maar wel de sterke pilaren van onze beschaving laat staan.

En slechts dan kunnen we werken aan een echt globalisme. Een globalisme waarbij volkeren met elkaar in uitwisseling treden, zonder daarbij elkaars cultuur te verdringen, zonder aan imperialisme (politiek, cultureel, economisch, militair, …) te doen en waarbij de wereld een diverse plaats wordt om te leven. Niet een wereld waar het verschil tussen Brussel en Bangkok het personeel in de McDonalds is, maar een wereld waarin reizen nog een avontuur is, waarbij culturele uitwisselingen een rijkdom zijn en waarbij volkeren elkaar respecteren.