Een solidaristisch toekomstproject

Deze tekst is geschreven na een paar interessante gesprekken en kan overkomen als een “train-of-thoughts”. Mijn excuses dan ook voor eventuele spelfouten.

Na de vrijheid, de chaos?

De Vlaamse onafhankelijkheid is dichter dan ooit tevoren. Op een jaar tijd is het aantal Vlaamsgezinden toegenomen, en nog veel belangrijker, net zoals het aantal Vlaams-nationalisten. De Vlaamse onafhankelijkheid is geen vaag doel meer, slechts gedragen door een paar dromerige idealisten, maar is een project dat in de relatief nabije toekomst haalbaar is. Maar, net zoals ik reeds in andere teksten heb aangegeven, eindigt onze bestaansreden daar niet door. Een onafhankelijk Vlaanderen is slechts een eerste stap naar ons uiteindelijke doel: de solidaristische Dietse staat.

Zonder op enig moment energie, tijd of middelen af te leiden van de Vlaams-nationalistische strijd moeten we beginnen denken aan de tijd na België. Wilt de N-VA niet meer worden dan een vereniging  die zal splitsen tussen liberalen en christen-democraten en wilt het Vlaams Belang niet meer worden dan een anti-migrantenpartij, dan zullen er dringend ideologische herbronningen moeten gebeuren. Er moet een socio-economische en ideologische richtlijn komen waarop we ons, als nationalisten, moeten kunnen baseren om verder te kunnen gaan na de vervolmaking van de Vlaamse natievorming. Wie bijvoorbeeld denkt dat wij in een onafhankelijk Vlaanderen staatsnationalisten zullen worden, heeft slechts een zeer vage en onvolledige visie op het volksnationalisme. Volksnationalist is men immers ook in een onafhankelijk Vlaanderen, ook in een onafhankelijk en herenigd Nederland/Dietsland. Als morgen Vlaanderen onafhankelijk is, zullen we niet opeens de BNP, het FN of de PP gaan steunen; Nee, dan zal onze steun nog steeds uitgaan naar de SNP, Sinn Fein, ADSAV, de Baskische Beweging, etc…

Herbronning en keuzes

Het is, zoals ik hierboven zeg, dus zeer belangrijk om aan een ideologische herbronning te doen. De Vlaamse onafhankelijkheid mag immers geen sprong in het duister worden. Zodra de Vlaamse staat er is, moeten wij solidaristen en volksnationalisten klaarstaan met ons eigen socio-economisch programma om die Vlaamse staat in te vullen. Dat of riskeren om weggeblazen te worden door een Lijst Dedecker die wel, hoe verwerpelijk hun visie ook mag zijn, een redelijk coherente visie hebben op de invulling van de staat en de maatschappij.

Vergeet niet dat we op een zeer belangrijk keerpunt staan van onze beschaving. Ethisch en moreel worden we meegezogen in een maatschappijstroming waar alles moet kunnen en mogen. Elke vorm van remming of controle, zij het sociaal, religieus of staatsgebonden, moet blijkbaar vernietigd worden. En dit in naam van de “bevrijding van het individu”. Deze “bevrijding” is echter niets meer dan een nieuwe slavernij. We worden slaven van de consumptie, van het materialisme. De mens consumeert zichzelf in een roes, de kater zal enkel des te zwaarder zijn. Het is aan ons om orde op zaken te stellen. Geen nieuwe orde waarin de mens maakbaar zou zijn, zoals in de socialistische of nationaal-socialisten ideeën wordt vooropgesteld.

Revitalisering

Er is geen nood aan een nieuwe orde, maar aan een duurzame revitalisering van de organische banden die eigen zijn aan de mens. Wij wensen geen herstel van de adel en wij wensen geen herstel van vorsten. Die titels zijn immers ook een non-organische, een mechanische, constructie. Waar kwaliteit daarvoor kwam bovendrijven en fungeerde als functiebepaling in een vergadering van gelijken, waarbij de leider enkel primus inter pares was, is een monarchie een verbastering van dit systeem. Net zoals het Verdinaso moeten wij streven naar een systeem waarbij representativiteit en soeveriniteit van elkaar in beperkte mate van elkaar gescheiden zijn.

De representativiteit zal hier sterker uitkomen doordat zij niet langer moet dienen als een stemmachine waarvan de uitslag bij elke stemming al vaststaat; oppositie tegen en coalitie voor. Soevereniteit wordt dan weer versterkt door aangezien zij niet langer haar ziel dient te verkopen aan het platte populisme van agitatoren die de volkswil gebruiken om een persoonlijke agenda na te streven.

Oproep

Ik wil dan ook iedereen die dit leest, terwijl ik een goed besef heb van de beperking van de omvang daarvan, oproepen om mee te werken aan deze ideologische herbronning. Laten we alles van onze beweging bespreekbaar maken en onderwerpen aan een eerlijke kritiek.

Vervoeg mij en laten we samen werken aan een werkelijk nieuw project!

Vlamingen zijn proletariërs en boeren

Van http://www.gva.be/nieuws/in_de_rand/default.asp?art={E14C0AEA-7A73-4C05-8103-871E02EF071F}

Schaap in schaapskleren
De in Vlaanderen wonende Nederlander Hans Tijl mag de dans openen met een vlammend pamflet waarin hij de Vlaming genadeloos neersabelt. In Nederland staan Vlamingen doorgaans bekend als sympathieke levensgenieters, maar dat beeld is volgens hem helemaal verkeerd.

Tijl ziet Vlamingen absoluut niet als Bourgondiërs, maar eerder als “kleinburgers die jagen op geld en bezit. (…) Simpel als hij is, draait alles om materie”. De ooraak voor die primitieve houding vindt Tijl in het ontbreken van een Vlaamse aristocratie en het gegeven dat veel Vlamingen uit landbouwers- en arbeidersgezinnen afstammen. “De Vlaming”, zo besluit hij, “is een schaap in schaapskleren”.

Ja, de Vlamingen ontbreken een aristocratie. Maar dat veel Vlamingen afstammen uit landbouwers- en arbeidersgezinnen en daarom primitief zijn? Ga eens terug in de geschiedenis, je zult bij elk volk wel een meerderheid aan landbouwers- en arbeidersgezinnen terugkomen.

Geen fusie Vlaanderen en Nederland
Tijl waarschuwt zijn landgenoten er dan ook voor dat een samensmelten van Vlaanderen en Nederland niet zo’n slimme zet zou zijn. “In plaats van zich te willen afscheiden, zouden de Vlamingen juist blij moeten zijn dat ze zich een beetje kunnen optrekken aan de Walen”, schrijft Tijl die duidelijk een hogere dunk heeft van de Franse cultuur.

Hans Tijl is in feite een pseudoniem. De schrijver vreest immers aangepakt te worden door “de gestapo van het Vlaams Belang”. De speurtocht naar de Vlamingenhatende columnist kan dus ingezet worden.

Ik ben nog steeds aan het twijfelen welk stuk tekst ik het meest belachelijke vind. Dat hij meent aangepakt te worden door “de gestapo van het Vlaams Belang” of dat de Vlamingen blijkbaar een “proletarisch boerenvolk” zijn. Als de man toch zo zot loopt van de Franse cultuur, dat hij daar dan gaat wonen. Maar dat hij zulke, ronduit racistische, teksten plaatst, moet dat nu echt? Het is enkel beledigen om te beledigen, de man is duidelijk compleet verbitterd en verzuurd.

Dat hij al eens begint met vrolijk te zijn in plaats van zo zuur naar de wereld, en specifiek Vlaanderen, te kijken.

Socialisten voor eigen volk eerst

Bron: http://www.sp.nl/werk/nieuwsberichten/5766/080630-grenzen_waarschijnlijk_niet_verder_open_voor_roemenen_en_bulgaren.html

30-06-2008 • De argumenten van de SP tegen het volledig openen van de grenzen voor werknemers uit Midden- en Oost-Europa vinden steeds meer weerklank: er tekent zich een Kamermeerderheid af die de grenzen voor Bulgarije en Roemenie niet verder wil open zetten. Het kabinet wil het liefst per 1 januari 2009 de grenzen helemaal openen. De SP pleit al langer voor het invoeren van werkvergunningen. SP-Kamerlid Paul Ulenbelt: “Daarmee kunnen we voorkomen dat we de werkloosheid van andere landen importeren of dat oneerlijke concurrentie op de Nederlandse arbeidsmarkt ontstaat.”

In 2007 negeerden CDA, PvdA en VVD de argumenten van de SP in het debat over het openen van de grens voor Polen. Ulenbelt: “Wij zeiden dat Nederland zijn huis niet op orde heeft en geen honderdduizenden Polen kon ontvangen. Zij zouden ten prooi vallen aan uitbuitende werkgevers en huisjesmelkers. Dat baseerden we op ervaringen in Engeland en Ierland. Ons werd nationalisme en angst voor vreemdelingen verweten. Nu zien deze partijen in dat er toen een foute beslissing is genomen. Eindelijk vallen bij hen de schellen van de ogen en zien ze de werkelijkheid.”

Het meest opmerkelijk is de draai van de VVD. Zei deze partij in 2007 nog dat de Polen juist moesten komen om de lonen laag te houden, nu noemen ze het plan van Donner voor het openen van de grenzen voor Bulgarije en Roemenie “onthutsend”. Vooral Rotterdam, Den Haag en Utrecht zien volkswijken verloederen doordat uitzendbureaus er panden opkopen en er veel te veel mensen per woning huisvesten. Er is toenemende overlast.

Uitzendbureaus klagen over de opkomst van malafide uitzendbureaus, 6000 (!) naar schatting, die buitenlandse arbeiders schaamteloos onderbetalen en rechten onthouden. Ook in plattelandsgemeenten, vooral in de tuinbouwgebieden, doen zich deze problemen voor.

In de bouw duiken tienduizenden Polen, zogenaamde zelfstandigen zonder personeel, ver onder de normale tarieven. Dit geeft concurrentievervalsing met kleinere aannemers. Bij sommige scholen is een toestroom van Poolse kinderen op gang gekomen die onderwijzers voor grote problemen stellen.

De noodkreten uit het land zijn voor 40 gemeenten aanleiding geweest om tot tweemaal toe een ‘Polentop’ te houden en minister Donner en Vogelaar tot maatregelen te bewegen. “Er zijn geen problemen,” zei Donner. Ulenbelt: “Hij kijkt weg van de problemen voor de mensen in de volkswijken en dorpen op het platteland. Hij stelt zich op als loopjongen van werkgevers in de tuinbouw die verslaafd zijn aan goedkope arbeid. Die zien in de Bulgaren en Roemenen een nieuwe prooi.”

In november beslist de Tweede Kamer definitief of de grenzen wel of niet verder open gaan.

Als radikaal-rechts praat over economische slavernij, dan zijn wij zogezegd racisten omdat wij iets tegen die mensen zouden hebben vanwege hun afkomst. Als wij praten over de oneerlijke concurrentie, dan zijn wij rotzakken die enkel aan economie denken. Benieuwd of de SP nu ook racisten zijn…

De Taalunie

Ook op http://www.nationalisme.info/archieven/105-De-Taalunie.html

De Taalunie: veel potentieel, overheersing van de middelmatigheid

In 1980 werd met de ondertekening van het Taalunieverdrag een gemeenschappelijk instituut, de Taalunie, opgericht door Nederland en Vlaanderen. Doel was een gemeenschappelijk beleid op gebied van taal, Nederlandstalig onderwijs en de taalgebonden cultuur. Concreet werd besloten tot het invoeren van een gezamelijke spelling, gezamelijke ontwikkeling van hulpmiddelen zoals naslagwerken, verzameling van expertise en ervaring rond Nederlandstalig onderwijs, het bijscholen van docenten Nederlands en literaire vertalers en een gemeenschappelijk taalbeleid in Europees verband. Nederlandstalig onderwijs in West-Duitsland, Noord-Frankrijk en Wallonië krijgt dan ook ondersteuning van de Taalunie. Mede dankzij de Taalunie is het met het Nederlands in het buitenland goed gesteld. Tot zover geen problemen met dit instituut, het bestaan ervan zou mij met vreugde moeten vervullen, maar dit is helaas niet het geval. Zoals, helaas, vaak het geval is in de Nederlanden streeft de Taalunie blijkbaar naar het bereiken van een status quo die enkel het gemiddelde inhoudt. Wat men in het “Meerjarenbeleidsplan 2008-2012, Nederlands zonder drempels” leest, is dan ook bedroevend. Of zoals Benno Barnard in de Knack van 16-22 januari 2008 zegt; “Het beleidsplan van de Taalunie is inderdaad even vlak als de polders.”.

Een Nederlandse Academie française

De Dietse Nederlanden (waar ik Vlaanderen en Nederland mee bedoel) zouden veel meer baat hebben bij een assertieve Taalunie. Noem het gerust een Academie française, maar dan voor de Nederlandse taal. Het doel van de Taalunie moet niet enkel een gemeenschappelijke taal ontwikkelen en onderhouden zijn, maar ook het effectief opleggen daarvan. Zeker Vlaanderen zou gebaat zijn bij een Taalunie die het taalkundig provincialisme (lees: dialecten* ) bestrijdt en een Nederlandse eenheidstaal kan opleggen. Want nog meer dan Nederland heeft Vlaanderen het probleem dat elk boerendorp bijna een ander dialect spreekt en daarbij nog denkt dat hun dialect een verrijking zou zijn van de taal. Het is om je blauw te ergeren als je hoort hoe zangers menen te denken dat hun onverstaanbaar gemompel voor kunst moet doorgaan, hoe mensen na meerdere generaties hoger onderwijs menen te denken dat het beter is om zich uit te drukken in één of ander lokaal dialect en nog erger, hoe bewindsleden lijken te denken dat het nodig is om subsidies uit te trekken aan het beschermen van dialecten.

Al zal ik het fanatieke Franse jacobinisme verwerpen, het was immers puur cultuurimper-ialisme van de Fransen op de meerdere volkeren binnenin de Franse grenzen, ergens moet je er toch bewondering voor hebben. Via de Academie française heeft de Franse staat alle inwoners, van de hoogste ambtenaar tot de meest simpele boer, een perfect Frans aangeleerd dat, ongeacht geografische verschillen, verstaanbaar is. Verder maakt de Academie française nu ook niet de grote fout die de Taalunie maakt, namelijk het constante verandering van de spelling. Een gezond taalconservatisme zou al veel verschil kunnen maken. Het heeft er immers o.a. voor gezorgd dat Fransen over een “ordinateur” spreken en niet van een “computer”. Als de Taalunie dit zou kunnen doorvoeren voor het Nederlands, dan zou dit meer zijn dan een taalkundig besluit. Het zou een onschatbaar waardevol geschenk zijn voor de generaties Nederlandssprekenden na ons.

De Taalunie als taalkundig wapen

Maar in plaats van zich actief te moeien in alle maatschappelijke, politieke, etc… debatten die betrekking hebben op de Nederlandse taal, verkiest de Taalunie zich afzijdig te houden en niet verder geraken dat wat gerommel in de marge. Want wat zal de Taalunie nu eigenlijk doen de komende jaren? “Beetje digitaliseren. Beetje voortzetten van het bestaande beleid, waarvan nauwelijk iets tot ons doordringt, om de eenvoudige reden dat het zo futloos is, zo ongeïnspireerd, zo ambtelijk. Concrete voornemens vallen uit het beleidsplan nauwelijks op te maken – de tekst lijkt op een weiland in het najaar: een vlakte gehuld in nevelen**.” . Zoals hierboven reeds gezegd; de Taalunie blijft hangen in een middelmatigheid. Geen streven naar roem en faam, maar rustig burgerlijk conservatief wat gerommel in de marge zodat er uiteindelijk niets positief duurzaam verandert.

Dat men al eens zou beginnen met het stoppen van ondertiteling van mensen over de staatsgrenzen heen. Als een noord-Dietser een mooi Nederlands spreekt, hoef ik als zuid-Dietser daar absoluut geen ondertitels bij. Het schept enkel de illusie dat Vlamingen en Nederlanders een aparte taal en cultuur hebben. Dat lokale accenten blijven bestaan is alleen maar logisch en ik zie ook geen reden om dit proberen te verwijderen. Maar dialecten waarbij je een woordenboek nodig hebt om de persoon voor je te verstaan, moeten zo snel mogelijk uit de Nederlandse taal gefilterd worden. Het leidt immers tot een, mogelijk taalkundig fatale, luiheid. Waarom zou ik immers moeite doen om degelijk te spreken als ze mij een provincie verder toch niet verstaan? Het doorduwen van een éénheidstaal zou misschien ook komaf maken met het belachelijke provincialisme dat Vlaanderen al eeuwen plaagt, waar de linkerkant opvallend veel mee dweept de laatste tijd, waarbij elke provincie denkt dat het het centrum van de wereld is.

Misschien zullen sommigen ergens midden mijn tekst gefronst hebben. Indien niet, zullen ze dat na vorige alinea wel zeker gedaan hebben. Sommigen zullen dit allemaal afdoen als staatsinterventionisme op een vlak waar de staat niet zou moeten ingrijpen. Maar staatsinterventie is niet slecht, zolang de staat langs volksnationalistische basis is afgegrensd en qua invulling volksnationalistisch is. Als het doel van een volksnationalistische staat de bescherming van het volk op alle vlakken is (territoriaal, cultureel, taalkundig, etc…), en dat is het ook, dan is ingrijpen in de taal zeker één van de topprioriteiten van de staat. Hoe denken wij immers iets te bereiken met ons volk als wij elkaar amper verstaan? Hoe willen wij streven naar roem, glorie en eer op alle vlakken als je ondertitels moet gebruiken om je eigen volk te verstaan. Stel je eens voor dat France 2 een reportage uitzend met Di Rupo als onderwerp en met ondertitels bij Di Rupo. Het is iets dat amper denkbaar is, zo logisch is het dat het Frans een eenheidstaal is. Het is op dezelfde manier dat de Taalunie werk moet maken van een Nederlandse eenheidstaal. Voor wij iets willen bereiken op politiek, economisch, etc… vlak zullen we al moeten beginnen met elkaar te verstaan.

* Ik heb het dan wel degelijk over dialecten met een parallelle woordenschat, niet over accenten die enkel een verschil in uitspraak betekenen.
** Aldus Benno Barnard in de Knack van 16-22 januari 2007. “Pleidooi voor een andere Taalunie,” blz 74-76

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007-‘08
Verschenen in Revolte nr. 133

De volksgemeenschap volgens Karel Dubois (AKVS & KSA)

Welke zijn de kenmerken van een volksgemeenschap?

1. Ze vormt altijd een gesloten eenheid. Hoe zuiverder ze is, des temeer zal ze in zich zelf gesloten en verbonden zijn, en van de andere afgescheiden.
2. Ontvouwt zich, meer dan de familie, over de tijden. In elke volksgemeenschap die nu bestaat vinden we de lichamelijke en geestelijke restanten van een ganse vroegere traditie en tevens het zaad van een heel eigen toekomst. Als een volksgemeenschap zich losscheurt van haar verleden, ontaardt ze. We moeten dus ons volk bewust maken van de grote feiten uit het verleden.
3. Tussen de leden dan die gemeenschap bestaat er eenzelfde band (t.t.z. de liefde tot de volksgemeenschap) dat de leden bewust zijn dat ze een gemeenschappelijk belang hebben, stoffelijk en geestelijke (cultuur) dat moet bewaard en verdedigd worden.
4. Een volksgemeenschap heeft altijd een patrimonium van hogere geestelijke waarden, die we kunnen noemen  beschavingsproducten van een volk. Vandaar onze plicht: voortbouwen aan die algemene schat en hem verder en verder ontwikkelen. De taal is het opperste kenmerk van die waarden.
5. De volksgemeenschap heeft een vaste bestendigheid. Als we zeggen bestendigheid dan is dit veel meer dan het tweede kenmerk, het is iets dat vast is. Er moet dus een princiep van bestendigheid zijn, dat neerkomt op het weerstandsvermogen en op het assimilatievermogen.
   • Het weerstandsvermogen. Het heeft een negatieve rol: het bevrijdt van de ontbindende invloeden [...] Het is geweldig sterk, zelfs sterker dan bij het individu. Over het algemeen werkt dit weerstandsvermogen onbewust, zelfs als de overgrote meerderheid van de gemeenschap hun nationaal bewustzijn verloren hebben, dan is dit volk weliswaarziek, maar nog niet dood. [...] Staat er dan een sterke leider op, dan is dit voldoende om een heropleving te doen ontstaan, die bij de ene volkeren traag, bij de andere sneller geschiedt.
   • Het assimilatievermogen. Dat is het positief beginsel van bestendigheid. Daardoor worden de vreemde elementen opgenomen, maar bewerkt tot eigen bestanddelen. Dat laatste kunnen enkel de sterke volksgemeenschappen. Enkele voorbeelden van vreemde invloeden in onze volksstam:
     • Spaanse invloeden: zwart haar, bronzen tint, licht ontvlambaar.
     • Oostenrijkse invloeden: het Romantisme.
     • Franse invloeden.
6. De ruimtelijke samenhorigheid. Dat is echter geen noodzakelijk kenmerk. Een uitzondering staat vast: de Joodse volksgemeenschap. De ruimtelijke samenhorigheid is echter een grondvoorwaarde van sterk gemeenschappelijk leven; er ontstaat dan een veel grotere wisselwerking van natuur op volk en vice versa. Het volk ageert op de natuur, maar de natuur ageert ook op het volk. (Bergbewoners zijn breed van inzicht en zuiver, de Ieren zijn melancholisch; de Vlamingen worden in hun kunst, en letterkunde, sterk beïnvloed door de zee, de Schelde, de bomen).

Deze tekst komt uit een lezing die Karel Dubois, gouwproost van de KSA, gaf op de studiedagen van het KSA in West-Vlaanderen die plaatsvonden in begin augustus 1935. In deze lezing sprak hij lovend over het solidarisme, verwierp hij kapitalisme en communisme, maar verwierp hij ook het vormen van staten volgens volksnationale grenzen. Dit laatste omdat dit in zou gaan tegen de wil van de Kerk en dat dit enkel anarchie zou brengen in de wereldorde die God zou hebben gewild.

Mijn bron hiervoor is het 12de Jaarboek van het Studiecentrum Joris Van Severen dat ik vandaag in mijn bezit heb gekregen. Met mijn felicitaties aan de opstellers (waaronder de stichtend praeses van de NSV!), voor de zoveelste keer op rij wordt een uitstekend werk afgeleverd over Joris Van Severen en het Verdinaso!

Gregorius Nekschot gearresteerd

Van http://www.gva.be/nieuws/buitenland/default.asp?art={AF386D0E-E902-421F-AD7B-FF4972AED6F0}

De Nederlandse Tweede Kamer heeft minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin om opheldering gevraagd over de aanhouding van cartoonist Gregorius Nekschot. Nekschot zou discriminerende spotprenten gepubliceerd hebben.

Uit een onderzoek zou gebleken zijn dat Nekschot een aantal cartoons publiceerde die beledigend zijn voor moslims en mensen met een donkere huidskleur. Daarnaast zijn de cartoons naar oordeel van het OM mogelijk haatdragend.

De Nederlandse politie doorzocht daarom de woning van Nekschot en nam mogelijk belastend materiaal in beslag. De tekenaar werd na verhoor weer op vrije voeten gesteld.

De politieke partijen volgen de zaak tegen Gregorius Nekschot met grote belangstelling. De SP sprak van een “buitenproportionele reactie” van het OM.

“We nemen deze zaak hoog op”, zei PvdA-Kamerlid Ton Heerts. “Als de aanhouding alleen op basis van cartoons heeft plaatsgevonden, dan lijkt me dat buitensporig.” Ook PVV-leider Geert Wilders vindt de arrestatie schandalig en smakeloos.

Ik ben niet echt een fan van de spotprenten van Gregorius Nekschot. Zijn stijl vind ik bij momenten nogal overdreven pervers, en bij momenten ook belachelijk. Maar om hem nu te gaan arresteren en ondervragen omdat die spotprenten beledigend zouden kunnen zijn… In Antwerpen is ergens in de buurt van UA een zelfklever te vinden van een varken dat gepijpt wordt door George W. Bush. Moeten we de tekenaar daarvan nu ook gaan opzoeken en arresteren omdat het een belediging kan zijn voor George W. Bush en zijn familie, vrienden en fans (raar genoeg bestaan die)? Vrije meningsuiting heeft uiteraard zijn grenzen (het FDF dat bijvoorbeeld de Vlamingen uitmaakt voor fascisten en de internationale opinie tegen Vlaanderen opzet), maar in dit geval is het ingrijpen van de Nederlandse justitie ronduit belachelijk.

 

http://www.gregoriusnekschot.nl/blog/

Wilders: “de Nederlanden één”

Het is absoluut mijn beste vriend niet, laat staan mijn idool, laat staan dat ik er veel politieke sympathie voor heb, maar als hij iets positief zegt, dan zal ik het gerust toegeven.

http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/273060/2008/05/12/Wilders-denkt-aan-fusie-met-Vlaanderen.dhtml

De optie van een fusie tussen Nederland en Vlaanderen moet overwogen worden. Dat zegt de Nederlandse PVV-leider Geert Wilders vandaag in een interview met De Telegraaf. Wilders zegt dat de Vlamingen en de Walen elkaar zat zijn. Een fusie zou bovendien economisch goed zijn.

Al is volksnationalisme een ideologie zich baseert op niet-economische factoren, toch is het een voordeel dat er economische argumenten pro-onafhankelijkheid zijn. Een staat moet immers economisch leefbaar zijn om zijn volk te kunnen onderhouden en te doen ontplooien. Uiteraard is ook economische leefbaarheid niet het enige argument voor onafhankelijkheid, het is slechts een pluspunt dat altijd goed meegenomen is. Maar het is voorlopig nog toekomstmuziek. We moeten eerst werk maken van de Vlaamse onafhankelijkheid om uiteindelijk terug te keren naar het Nederlandse moederland en zo ons volk te herenigen.

Tegen het separatisme

Een tijdje geleden riep de N-GA de onafhankelijkheid van Gent uit. Een symbolische daad uiteraard en dit om de belachelijkheid van een puur separatistisch discours aan te klagen. Wel, ze hebben daar groot gelijk in. Separatisme uit separatistisch oogpunt, het uiteenrukken van een staat uit economische redenen of om een buitenlandse agenda te dienen is verwerpelijk. Helaas hebben het soort progressieven achter de N-GA een historisch besef dat blijkbaar maximaal een paar weken teruggaat. Het Belgische separatisme was immers een separatisme dat puur diende om de geopolitieke doeleinden van Frankrijk te dienen, gemengd met wat dwaze ideeën van de franskiljonse burgerij. In dit dwaze avontuur werden de Vlamingen, tegen hun zin in, gedwongen om mee te gaan in de Belgische staat, wat bijna zou leiden tot een culturele genocide.

De romantische geschiedschrijving van België is dan ook één grote leugen van het begin tot het einde. Kijken we maar naar de kleine dingen zoals de “gevechten in het park” in Brussel in 1830. Hierin vochten Luikse bendes, betaald en bewapend door franskiljons, een robbertje uit met het Nederlandse leger. Wat men vergeet te zeggen, is dat dit leger helemaal niet uit Nederland kwam, maar ter plaatse werd geronseld uit Zuid-Nederlanders (die we vandaag de dag Vlamingen zouden noemen) die zich vrijwillig kwamen aanmelden.

Maar uiteraard hoeft u mij niet te geloven, leest u er gerust volgende boeken op na.

       

Om sommigen voor te zijn, ik ben mij er van bewust dat drie van deze boeken geschreven zijn door Vlaams Belangers, maar fouten in de verwijzingen of gebruikte werken heb ik niet kunnen vinden.

Geert Wilders

Geert Wilders kan men op z’n minst een opmerkelijk/opgemerkt figuur noemen in de politiek van de lage landen en daarbuiten. Ondertussen is hij zowat wereldwijd bekend met zijn anti-islamfilm “Fitna” die nog steeds moet uitkomen. Oftewel vindt men hem enorm goed, oftewel kan men hem niet uitstaan. Een tussenweg lijkt wel onmogelijk bij hem. Ik persoonlijk ben er absoluut geen fan van. Kritiek op de islam vind ik uiteraard wel kunnen en spotten moet men met bijna alles kunnen. Moslims reageren dan ook hysterisch op gewone humor, ik heb immers nooit gelezen dat bendes met fakkels poppen van Urbanus in brand staken na zijn spotfilmpjes en -liedjes over Christus. Maar dat wilt uiteraard ook niet zeggen dat men zoals Wilders van islambashing het hoofdonderwerp moet maken van een partij. En als het nu eens alleen bij het islambashen bleef, dan konden we tenminste zeggen dat Wilders een zoveelste schreeuwlelijk zou zijn in de politiek. Maar nee, zijn PVV is meer dan gewoon wat islambashen.

Islambashing 

Maar laat ik, voor het gemak, beginnen met zijn islambashen. “De islam is een achterlijke cultuur” en andere slagzinnen zijn totaal fout. Toen Europa onderging in een culturele en filosofische duisternis, hebben de moslims de filosofie en theologie uit de klassieke tijden bewaard en verder uitgewerkt. Een paar namen zijn Abu Al-Walid Muhammad Ibn Rushd (”filosofie, theologie en retorica zijn wegen naar de waarheid, elk passend voor een bepaalde sociale laag“) en Abu Hamid Muhammed Ibn Muhammed Al-Tusi Al-Ghazali (”religieuze overtuiging is essentieel, maar ze moet door de rede worden ondersteund“). Uiteraard ga ik ook niet ontkennen dat de islam achterlijke stromingen kent, het wahabisme bv kan enkel maar afgekeurd worden aangezien het strak en rigide conservatief is. En men kan ook grif zeggen dat de islam momenteel in een algemene malaise zit waarbij de superconservatieven vaak de macht hebben. Maar om de ganse islam af te rekenen op de daden van fundamentalisten, dat is een grote fout. Het geweld in het Nabije Oosten momenteel kan men ook terug voeren naar het koloniale ingrijpen van de West-Europese mogendheden en de imperialistische Amerikaanse invasie van Irak.

Wilders zijn kritiek op de islam moet kunnen, maar hij beledigt enkel met als doel te beledigen. Hij gaat voorbij aan historische en culturele evoluties in de islam. De islam heeft uiteraard geen plaats in Europa, maar dat ze in hun eigen landen zelf kiezen welk pad ze opgaan. Los van de kritiek die hij (terecht) geef op het gedrag van de allochtonen hier, zou hij beter ook benadrukken dat de allochtonen hier beter zouden terugkeren naar eigen land en, met de kennis die ze hier hebben opgedaan, daar hun land economisch opbouwen.

Het programma van de Lijst Geert Wilders

De PVV van Wilders heeft echter een gans programma waar ik mij ook grotendeels niet akkoord mij kan verklaren. Los daarvan heeft de PVV ook geen leden, maar enkel donateurs en vrijwilligers. Op deze manier is er geen enkele inspraak mogelijk in de partij en komt de PVV neer op de Lijst Geert Wilders. Maar laten we een paar van hun programmapunten eens bekijken. Zo ijvert de PVV voor een vlattaks, wat in mijn ogen compleet onrechtvaardig is. Iemand met een minimumloon gaat 15% van zijn inkomen veel harder nodig hebben dan iemand die miljoenen verdient en 15% moet afgeven. Ook ijvert de PVV voor het invoeren van het bindend referendum, wat in mijn ogen enkel het platte en egoïstische populisme een enorme steun zal geven. Het afschaffen van de Koran is ook één van de meest dwaze dingen die ik reeds gehoord heb. Boeken kan men immers verbieden en mensen kan men opsluiten, maar ideeën kan men niet en nooit tegenhouden. De PVV ijvert ook voor het afschaffen van ontwikkelingshulp. Al ben ik van mening dat het systeem van ontwikkelingshulp dringend hervormd moet worden, het compleet afschaffen zou echter nog meer migranten betekenen. Het ondermijnen van de verzorginsstaat en het afbouwen van overheidsinterventie is ook volledig tegen mijn etatistische ideeën in. Ook spreekt Wilders zich hierin tegen. Hij wilt de overheidsinterventie afbouwen, maar anderzijds wil hij via de overheid een offensief voeren tegen de islam, wat veel etatistischer is. Al ben ik tegen overheidsinterventie op cultureel vlak, op economisch vlak is het echter nodig (zowat het tegenovergestelde standpunt van Wilders).

Agressief neo-conservatief pro-atlantisch liberalisme 

Geert Wilders kan men dan ook plaatsen onder een “agressief neo-conservatief liberalisme” waarbij het amper democratische concurrentie verdraagt (foute ideeën moeten immers verboden worden aangezien het geen ideeën zijn maar een levenshouding…), waardoor Wilders zich op de lijn zet van de “anti-fascisten“. Zijn steun aan de Amerikaans-Israëlische as is dan ook meer vanuit de optiek “De vijand van mijn vijand is mijn vriend“, waarbij hij eigenlijk Europa wil uitleveren aan verder Amerikaans NAVO-imperialisme. Zijn programma zou ons voor enkel verder in de militaire en economische slavernij in dienst van de Atlantische belangen brengen. Europa moet een eigen, onafhankelijke, macht in de wereld worden, in samenwerking met andere machtsblokken, maar niet onder het regime van een machtsblok zoals nu het geval is met de VSA.