Radicale Sporenherdenking – 27 juni 2009

Gisteren vond in Zaal Bart te Merksem de Radicale Sporenherdenking van Voorpost plaats. Enkele honderden Vlaams-nationalisten en Heel-Nederlanders waren aanwezig. Als trouwe militant was ik uiteraard ook aanwezig vanaf het begin. Het was in de eerste plaats een aangenaam weerzien met de Dietse militanten uit de Nederlandstalige Lage Landen. Ook was het altijd leuk om nieuwtjes uit te wisselen over nationalistische bewegingen uit het buitenland en over de socio-economische en politieke verschuivingen daar. Het gesprek dat ik had met Rob Verreycken hierover was alvast heel interessant.

Wat mij vooral positief opviel was de rede van onze voorzitter: Johan Vanslambrouck. Een duidelijke en sterke uithaal naar het liberalisme en het multiculturalisme. Ook een prachtige verwijzing naar het feit dat volksnationalisme veel meer moet zijn dan een eigen staat, maar dat het ook een strijd moet zijn voor identiteit en zich moet uitbreiden naar socio-economische thema’s. Anders heb je immers maar een nationalisme van holle leuzes en slogans. Iets wat de voorzitter van Voorpost absoluut wilt vermijden en hij is niet alleen. Daar later meer informatie over! Ook Luc Vermeulen hamerde bij het actieoverzicht over het belang van de sociale emancipatie volgens solidaristische lijn naast de nationale revolutie.

Het was ook duidelijk dat een Lijst Dedecker geen sympathie heeft verloren in onze rangen. Vlaams Belang en N-VA waren echter allebei vertegenwoordigd bij de aanwezige militanten. De toespraak van Filip De Man vond ik persoonlijk niet zo geslaagd, maar dat zal een verschil in stijlen en smaak zijn me dunkt. Ook het muzikale aspect was zéér goed, met extra vermelding van de Andersjevs! Mijn  complimenten voor de muzikanten en voor de obligate aanwezigheid van de VNJ-muziekkapel. Qua opkomst vallen er twee dingen te zeggen; er was minder volk dan vorig jaar, maar onder de aanwezige Voorposters was er duidelijke een zichtbare toename in jeugdigheid. Ook positief om vast te stellen is dat er twee nieuwe Voorpostkringvlaggen werden toegekend aan de nieuwe kringen Voorpost-Aalst en Voorpost-Twente die nu elk een jaar en enkele maanden actief zijn.

België barst en de Nederlanden één!

Met nieuwe schoenen op het oude spoor

Inleiding

Een tijdje al is er kritiek op sommige dingen in de Vlaamse Beweging. En het merendeel van de tijd kan ik mij daar ook instemmend bij aansluiten. De overmacht van de partijpolitiek op de Beweging en het opslorpen van personeel door de Vlaams-nationalistische partijen heeft inderdaad bij momenten geleid tot starheid. Waar de Vlaamse Beweging lang geleden ook aandacht had voor sociale problematiek, is het de laatste decennia bij momenten wel heel stil geworden.

Verandering

Sommigen menen echter dat de oplossing ligt in het oprichten van hun eigen losse groepen, gebaseerd op modellen uit het buitenland. Van Severen heeft hier ooit een mooie uitspraak over gedaan: “Wij houden niet van één of andere nabootsing van het buitenland.”Zoals altijd ben ik van mening dat kritiek altijd constructief moet kunnen zijn, maar dat je er ook altijd een zeker engagement aan moet koppelen. Vind je dat iets niet goed draait? Word erin actief, kijk hoe het werkt, wat fout loopt en verander vervolgens de dingen vanbinnen. Je verandert immers de wereld niet door eruit te stappen. Enkele individuen denken ook dat het op één of andere manier productief zou zijn om te schelden op alles wat van nieuwe initiatieven komt uit de Vlaamse Beweging.

Vanuit organisaties als NSV! en Voorpost is de laatste jaren steeds meer de roep gekomen om een actuelere invulling te geven van het nationalisme, zonder dat daarbij op enig moment afstand zou worden gedaan van de kern van de volksnationalistische zaak. Sommigen menen echter dat de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd opeens ondergeschikt zou zijn, of opeens zelfs geen belang meer zou hebben, in de nationale strijd. De nationale strijd en de sociale strijd zijn één en ondeelbaar. Wie beiden loskoppelt van elkaar is stekeblind. Slechts de nationale strijd kan ons verenigen, want in de natie zijn wij één, en slechts de sociale strijd kan een betere toekomst bieden voor ons volk. Dat deze roep om hervitalisering steeds meer gevolg krijgt, en ook actuele gevolgen die binnenkort duidelijk zullen worden gemaakt, is steeds meer te zien.

Het oude spoor

Onze wens is in de eerste plaats een Republiek Vlaanderen en zo verder te werken aan de Dietse hereniging. Geen Vlaamse anarchie, geen Dietse anarchie, maar een solidaristische invulling van de staat. Naar ons inzien kan dit echter enkel door de staatsgrenzen te trekken langs volksnationale grenzen. En niet langs de kunstmatige grenzen van een staat die gesticht is om de belangen van een kleine kapitalistische elite, de geopolitieke belangen van Frankrijk en enkele pilarenbijters veilig te stellen. Het is een feit dat de Walen een Europees broedervolk zijn, maar nooit zullen wij daarmee in vriendschappelijke verhouding kunnen leven zolang de Belgische staat bestaat. Die staat dient immers om de twee volkeren uiteen te spelen om zo dit als schaamlap te gebruiken om een politieke cultuur van postjesnemen en postjesmaken te legitimeren. Zowel de Groot- als de Heel-Nederlandse gedachte kan enkel een kans op succes hebben wanneer België eerst vernietigd wordt.

Als solidaristische volksnationalisten gaan wij dan ook vastberaden verder op het oude spoor met nieuwe schoenen aan. Geen nieuwe marsrichting, geen koerswijziging, geen toegevingen en geen compromissen aan het regime. De vorm kan veranderen, de kern nooit. Wanneer men ons verwijt om oude wijn in nieuwe zakken te verkopen, kunnen we dit gerust ergens als een compliment beschouwen. Wie het Belgische regime immers niet vanuit de kern en in zijn totaliteit in vraag stelt, stelt helemaal niets meer in vraag en wordt een zoveelste nuttige idioot van het regime. Het in vraag stellen van de invulling van de Belgische staatsstructuur is één, het onvoorwaardelijk eisen van de vernietiging ervan is twee, dit niet doen is een dikke nul. Een dikke buis op het nationalistische rapport!

Solidarisme lezing

U zult het gemerkt hebben, maar het is weer even wat stiller op deze weblog. Niet dat ik het beu ben of geen inspiratie heb, verre van zelfs. Maar aangezien ik graag de dingen goed voorbereid, heb ik nu wat minder tijd. De reden hiervoor vindt u hieronder, genomen uit de rondzend e-post;

Aan alle nationalisten,

Gelieve in bijlage een uitnodiging te willen vinden van een avond die door Voorpost Antwerpen en de Kempen wordt georganiseerd rond het thema ’solidarisme’.

Het solidarisme is ontstaan uit de kerkelijke sociale leer en vond zijn uitdrukking vooral in het Verdinaso (Verbond van Dietse nationaal-solidaristen) van Joris van Severen. Het was een antwoord op zowel het marxisme als het kapitalisme; een soort van ‘derde weg’, gestoeld op de samenwerking tussen werkgevers en werknemers. Ook in Voorpost was het solidarisme nooit ver weg.

Maar kan het solidarisme vandaag nog iets betekenen? Is er nog wel een toekomst voor? Zijn er in onze huidige samenleving sporen te vinden van het solidarisme? Hebben er ooit al solidaristische regimes bestaan? Is het solidarisme een gepaste sociaal-economische visie voor het nationalisme?

Yves Pernet zal ons helpen deze en andere vragen te beantwoorden. Yves was hoofdredacteur van het tijdschrift ‘Branding’ (NSV!) en medewerker aan de ‘Nationalistische Vormingscel’. Op het internet heeft hij zijn eigen weblog: ‘Vrij Europa’.

Waar en wanneer gaat deze avond door? Op de eerste verdieping van Café Den Bengel, Grote Markt 5 te Antwerpen op donderdag 16 april om 20u. Inkom gratis. Voor meer info: Wim De Winter 0479/31.94.28.

Ik heb over hetzelfde thema al een lezing gegeven in Nederland, maar hou er toch van om telkens nieuwe elementen te verwerken in deze dingen. Daarom dat ik nu bezig ben met enkele dingen te herschrijven en herformuleren. U komt toch ook. Op de webstek van Voorpost staat het hier; http://www.voorpost.org/3/42 . En voor onze vrienden antifascisten, ik ben inderdaad geen nationaal scriptor meer (en heb het volste vertrouwen in mijn opvolger), maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer actief ben in de radikale Vlaams-nationalistische kringen (NSV! en Voorpost e.a.). Integendeel!

Vlaams, sociaal & nationaal – deel 3

Nationaal

We zullen echter nooit deze dingen kunnen verwezenlijken, laat staan dat we zelf in de buurt komen om iets in de maatschappij indien wij niet de teugels van de staat in handen nemen. Doorheen de laatste decennia hebben allerlei organisaties en afspraken de nationale staat steeds verder uitgehold. Van de nationale soevereiniteit is steeds meer en meer afgenomen. Enerzijds naar Europees niveau, waar vervolgens enkel een wanbeleid mee wordt gevoerd, anderzijds is de nationale staat uitgehold door privatiseringen en de uitverkoop van overheidseigendommen. Overeenkomsten als Bretton Woods en de daaropvolgende gebeurtenissen hebben de monetaire onafhankelijkheid van het merendeel van de wereld in handen gegeven van de VSA, zonder dat wij daar enige controle op hebben. Ook veelzeggend is het feit dat de Europese goudvoorraden nog steeds “in verzekerde bewaring” liggen in het Amerikaanse Fort Knox, waardoor de Amerikanen de facto een ijzeren wurggreep hebben op onze economieën.  Onze centrale banken steunen bijna volledig op de Amerikaanse dollar en op geen gram goud. De V.S.A. kunnen dus zoveel dollars bijdrukken als ze willen, de eersten die de inflatie zullen voelen, en het hardste zullen voelen, zullen de buitenlandse banken zijn. Gevolgen die ook zichtbaar zijn, wat ook Ernesto Zedillo, voormalig president van Mexico, op het Wereld Economisch Forum te Davos aanhaalde: “At the same time, printing more dollars could undermine the value of both the dollar and the many currencies around the world pegged to it, stoking inflation when the global economy eventually begins to recover. [...] And his country does not have the option of printing money, he noted, since the Mexican peso is not a global reserve currency like the dollar.”  Vanuit die optiek is het dan ook positief dat de Russische premier een aanzet gaf tot een alternatief op datzelfde Wereld Economisch Forum te Davos: “Excessive dependence on a single reserve currency is dangerous for the global economy” . Ook is het veelzeggend als iemand als George Soros (cfr. supra) ook zijn twijfels uitspreekt over de almacht van de dollar: “The current crisis is not only the bust that follows the housing boom,” Soros said. “It’s basically the end of a 60-year period of continuing credit expansion based on the dollar as the reserve currency.”  

Om terug de mogelijkheid te verwerven om iets werkelijks te doen aan het huidige systeem, dienen wij dus de staat in handen te nemen. Men kan zeggen dat de partijpolitieke manier de enige is, maar die stellingen dienen wij ten sterkste te verwerpen. Wat is immers de partijpolitiek waard wanneer een idee niet gedragen wordt door een militante beweging met een zekere aanhang in de maatschappij? Dan zouden wij immers verworden tot een zelfde soort elite die wij bestrijden; een wereldvreemde die meent het beste te doen voor het volk, zonder enige goedkeuring van dat volk. Er is dringend nood aan een renationalisatiegolf met verankeringen in de grondwet waarbij de nutsector voor het merendeel in de handen van de staat blijft, sociale zekerheid een staatszaak blijft en waarbij de staat het recht voorbehoud om zich in de economie te mengen. Dat is een strijd die men inderdaad in de parlementen dient te voeren, maar zonder een draagvlak in de straten verwordt dat enkel maar tot roepen in de parlementaire woestijn.

Het is echter ook meer dan nodig om de Belgische staat volledig te ontbinden en de Vlaamse en Nederlandse staten in zeer nauw verband met elkaar te laten samenwerken. De Belgische staat is immers opgebouwd volgens de belangen van een kleine Franstalige elite. Meer dan in andere landen is de taalgrens in België niet enkel een culturele, maar ook een sociale taalgrens. Ook is het onmogelijk om vanuit de huidige Belgische staatsstructuren te komen tot een hereniging of nauwe samenwerking met Nederland aangezien de ganse Belgische staat net gebouwd is op anti-Nederlandse fundamenten en sentimenten. De blik van de heersende financiële elite, die een rare mengelmoes van adel en burgerij vormt, is ook steeds op Parijs gericht. Getuige de vaudeville die ontstond naar aanleiding van Fortis, waar België niet snel genoeg zijn aandeel in Fortis aan Frankrijk kon verkopen. Willen wij een staat opbouwen waarin de belangen van ons volk worden verdedigd, dienen wij komaf te maken met de Belgische staat. Vlaams, sociaal en nationaal; geen enkel van die termen valt te combineren met de Belgische staatsconstructie.

Conclusie

Dit is dan ook de samenvatting van de ideologische redenen waarom wij betogen. Niet omdat wij een bende rechts tuig zou zijn dat enkel de straten wilt afschuimen op zoek naar andersdenkenden. Als dat het geval zou zijn, zouden we ons beter kunnen bezighouden met de achterlijke hooligan uit te hangen. Onze taak is om een alternatief uit te werken, het een maatschappelijk draagvlak te geven en op die manier onze invloed te gebruiken om de politieke elite te dwingen om het systeem volgens onze wil te hervormen. De revolutie zal niet uitbreken op de 26ste maart, maar het kan een zoveelste bouwsteen zijn bij de opbouw van een alternatief. En daarvoor zijn, in deze barre tijden met barslechte vooruitzichten, alle stenen welkom.

Tegen systeem en kapitaal, onze strijd is Vlaams, sociaal en nationaal!

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007’-09

 

1. http://www.hln.be/hln/nl/959/Bizar/article/detail/658802/2009/02/01/Italie-weert-kebab-en-sushi.dhtml
2. http://www.iht.com/articles/2009/02/01/business/webglobal-420859.php?page=2
3. http://online.wsj.com/article/SB123317069332125243.html
4. http://www.iht.com/articles/2008/01/23/business/davos.php

Vlaams, sociaal & nationaal – deel 2

Sociaal

Een volk zal echter niet leven door vlaggen te eten en door zijn eigenheid te bewaren. De mens is een scheppend individu waarbij elke individu zijn eigenheid zoekt in de maatschappij. Dit komt het meeste tot uiting in de economische werkelijkheid, waar ieder van ons deel van uitmaakt. Wij hechten een bepaalde, variabele waarde aan dingen en drijven handel. Door die ruilhandel verwerven mensen rijkdom, waardoor de arbeid betaald wordt voor de producten, en door het (wan)beheer van die rijkdom neemt de rijkdom van elk individu toe of af. Wanneer men deze markt volledig ethisch zou bekijken en steeds handelen vanuit de verrijking van de maatschappij, zonder daarbij het eigen individu te verwaarlozen, zouden er geen correcties nodig zijn. De mens telt echter ook egoïstische wezens in zijn rangen en het is nodig om misbruiken tegen te gaan door de verzamelde rijkdom, verzameld door de inzet van de ganse maatschappij, in een zekere mate te herverdelen. Ieder heeft het recht zich te verrijken door eerlijk werk en een verstandig bedrijfsbeheer, maar niemand heeft het recht zich te verrijken door woeker en speculaties zonder daarvoor een zekere prijs te betalen. Denken we ook maar aan George Soros die een fortuin maakte door tegen de pond te speculeren en tegelijkertijd de Britse economie in recessie stortte.

Ook is een sociale politiek nodig om de arbeiders niet te laten verkommeren zoals gebeurde in de Industriële Revolutie. Enerzijds schept dit een ongelukkig en potentieel destructief proletarische massa die vervolgens makkelijk gemanipuleerd kan worden door agitatoren die enkel hun eigen sociale experimenten voor ogen hebben. Anderzijds vergiftigt dit ook de economie doordat de arbeidskrachten zelf hun lichamelijke kracht wordt ondermijnd. Vanuit die optiek zou het logisch zijn dat elke ondernemer meent dat het meer dan nodig is om een sociale politiek te voeren vanuit de staat, die steeds het beste overzicht kan behouden op het nationale niveau en de rijkdom kan herverdelen op een volksnationaal niveau. De oorzaak dat dit niet zo is momenteel, kunnen we terugvinden in de huidige maatschappelijk context. Zoals zo vaak het geval is, bepaalt de economische realiteit de richting die de politiek uitgaat. Door onze kapitalistische economie wordt het interactiekader van de huidige mens, wanneer het neerkomt op contact met andere mensen, bepaald door een kapitalistische logica. Alles wordt teruggebracht naar een strijd om de economische middelen die niet onuitputtelijk zijn. In geen enkel ander systeem dan het kapitalistische is de leuze “Leben ist kampf” zo hard uitgedragen.

We moeten dan ook afstappen van het huidige kapitalistische en individualistische competitiedenken. Waar vroeger burgerlijke systemen het nationalisme gebruikten en misbruikten om nog een soort nationaal competitiedenken uit te dragen, waarbij het niet zozeer individuen, maar volkeren waren die om bepaalde middelen streden, is het nu anders. Momenteel wordt het individualisme steeds meer uitgespeeld als basis van het kapitalisme. De mens is nu immers veel koopkrachtiger dan in de tijden van het agressieve nationalisme. Waar vroeger het competitiedenken pas echt vruchten afwierp als een ganse nationale markt achter een beleid kon gezet worden, is het nu veel winstgevender om op het individu in te spelen. Als solidaristen en volksnationalisten dienen wij ons dan ook af te zetten tegen dit soort denken. De gemeenschap is immers hetgene wat het individu een basis van stabiliteit schenkt en een eigen identitaire plaats in de wereld geeft. Streven naar een volledige planeconomie zou echter ook dwaas zijn. Het zou enkel leiden tot een corrupte top, zoals we hebben mogen zien. Controle op de economie vanuit de staat en bijsturen waar nodig, maar ook controle en bijsturen van de staat vanuit maatschappelijk vlak is dan ook meer dan aangewezen.

Het is dan ook aangewezen om af te stappen van het huidige kapitalistische conflictdenken en te kiezen voor een solidaristische maatschappij en dus een corporatistische economische ordening. Vakbonden depolitiseren, het samenvoegen van de vakbonden tot één per sector en het loskoppelen van de vakbonden van het huidige systeem is hetgene wat nodig is om vanuit het middenveld zowel controle op de staat als op de economie te houden. Maar met de huidige vakbonden, die geld aanvaarden om toch maar niet te staken en deel uitmaken van het systeem door het uitbetalingsrecht van werklozengeld, zal er nooit enige verandering komen in deze huidige demoligarchie. Achter de façade van het huidige  “democratische” systeem gaat immers een kluwen van persoonlijke belangen van de politieke elite schuil. Het is dan ook veel eerlijker te spreken van een demoligarchie.

Vlaams, sociaal & nationaal – deel 1

Dit artikel verscheen in Branding van maart 2009. Het zal hier in drie delen verschijnen de komende dagen.

Op 26 maart zal de NSV! in Leuven betogen onder de slogan “Vlaams, Sociaal & Nationaal”. Vanuit de linkerkant geraakt men niet verder dan de gewoonlijke platvloerse argumenten, als ze daar al voor moeten doorgaan, om voor een tegenbetoging te mobiliseren. Al moet het gezegd worden dat de argumenten deze keer wel zéér mager zijn uitgevallen. Verder dan een paar alinea’s die neerkomen op “NSV! is niet sociaal, want wij zeggen het.” of “Het Vlaams Belang is liberaal” geraken zij niet. Een argumentatie waarom onze ideologie niet sociaal is, wordt niet gegeven en op geen enkele manier slagen zij erin om de ideologische koers van het Vlaams Belang, of die nu liberaal is of niet, aan die van ons te koppelen. Bij de linkerkant is er blijkbaar niet enkel een kwantitatieve bloedarmoede, maar ook een kwalitatieve. In tijden waar de economische sectoren smeken om nationalisaties en zelfs de banken dit beginnen te vragen, is het veelzeggend dat de socialisten en marxisten er niet in slagen om hier enig voordeel uit te halen. Veelzeggend is het ook dat de linkerkant enkel slaagt in het rekruteren van de burgerijkindjes en de yuppie’s en amper nog arbeiders aanspreekt. Getuige daarvan o.a. de opstootjes aan de Blandijn bij het debat van de NSV!-Gent. 

Maar ergens is het te begrijpen dat de linkerkant geen garen kan spinnen uit dit gebeuren. Het verleden heeft aangetoond dat hun experimenten enkel uitlopen op een compleet gefaald sociaal, economisch en humanitair beleid. Het is meer dan ooit nodig om een solidaristisch alternatief naar voren te schuiven, tegen het kapitalisme, maar evenzeer tegen het marxisme. We willen immers het éne gif niet vervangen door het andere. Maar tegelijkertijd mogen we in deze strijd, die op nationaal en internationaal niveau gevoerd zal moeten worden, op geen enkel moment onze eigenheid verliezen. De uitkomst van deze strijd zal de komende eeuwen bepalen. De generatie voor ons heeft voor een groot deel op zijn of haar gat kunnen zitten en in West-Europa zich vooral beziggehouden met luxerevoluties als mei ’68. De rechtsnationale kant is daarbij veel te veel in het defensief gegaan. Het is nu meer tijd dan ooit om voor de aanval te kiezen en onze agenda niet langer te laten bepalen door anderen.

Vlaams

Net zoals het individu enkel kan bestaan in de gemeenschap, doordat het zichzelf definieert aan de hand van de verschillen met de andere leden van de gemeenschap, kan een volk enkel ontstaan door zijn plaats in de gemeenschap der volkeren. Want laten we ons geen illusies maken, het bestaan van volkeren is geen Godsgewild gegeven waarbij een volk onveranderlijk, homogeen en monoliet is. Kijken we maar naar de Vlamingen, die tot het ontstaan van België enkel zuidelijke Nederlanders waren. Of kijken we naar de Italiaanse eenmaking in een gebied dat tot voor kort (als men het kijkt vanuit historisch perspectief) verdeeld was over meerdere staten. Volkeren ontstaan uit bepaalde socio-economische, etnische en culturele feiten die leiden tot een zekere verbondenheid. Als die verbondenheid zich kan manifesteren en behouden doorheen de tijd wordt daar een historische verbondenheid aan gebonden, waardoor we meer en meer van een volk kunnen spreken.

Als volk hebben wij ondertussen een bepaald etnocultureel en historisch kader kunnen ontwikkelen waarin elk kind wordt opgevoed en waarin elk kind opgroeit. Dit is onze eigenheid, onze identiteit, en die wordt over het algemeen bestempeld als een Vlaamse identiteit. Zij is uniek in de mate dat geen ander volk een gelijk etnocultureel en historisch kader heeft ontwikkeld, waardoor wij onze eigenheid kunnen terugvinden in de wereld. Sommige waarden en historische ontwikkelingen die zijn opgenomen in dat historisch kader kan men echter ook terugvinden bij andere naburige volkeren, waardoor we kunnen spreken over een zeker Europees kader. Als Vlamingen vormt ons etnocultureel en historisch kader een deel van het grotere Europese geheel, zonder dat dit wilt zeggen dat we onze verschillen met de andere leden van dat Europees geheel dienen uit te gommen om één Europees kader te bereiken.

Deze kaders dragen bij tot de diversiteit van de wereld en kunnen het startpunt zijn van een rijke culturele uitwisseling. Ook geven zij de mensen een zekere stabiliteit die onveranderlijk is op korte termijn en op lange termijn dient te evolueren naarmate de tijdsgeest verandert. Het benadrukken van het belang van deze referentiekaders en de noodzaak om institutionele en staatskundige systemen en grenzen op te bouwen langsheen die kaders is wat wij het volksnationalisme noemen. Deze grenzen dienen om onze eigenheid te beschermen en uit te dragen, zonder daarbij in een reactionair chauvinisme of agressief imperialisme te vervallen. Daarmee zouden wij immers zondigen aan het principe van de eigenheid van die kaders van andere volkeren. Wat de linkerkant en de liberalen echter doen is het ondermijnen van deze kaders. Door het massa-importeren en uitbuiten van andere volkeren, puur uit eigen economisch en electoraal gewin, ondermijnt men deze kaders en zet men ze steeds verder onder grote druk. Ook voor de migranten is er niets positief aan de huidige massamigratie. Men ontwortelt ze uit hun eigen streek en probeert men ze terug te planten in een volledig ander cultureel referentiekader, met amper enige moeite om hen zich te laten opnemen daarin. Getuige daarvan de vele ghetto’s in West-Europa waarin iedereen in zijn eigen cocon loopt en waarin het ongenoegen bij momenten zwaar overkookt.

Willen wij onze eigenheid bewaren, dan dient deze instroom direct te stoppen. Verder dienen alle aanwezige allochtonen zich te assimileren, al zal het merendeel nog steeds terug moeten keren naar het land van oorsprong. Om verdere migratie te stoppen dient men een actief ontmoedigingsbeleid te voeren in de streken van oorsprong gekoppeld een actief ontwikkelingsbeleid waarbij lokale initiatieven dienen te primeren. Wanneer men in de landen van oorsprong hun demografische tijdbom echter willen blijven uitstellen door de grote overschotten onze kant uit te sturen, mag het ook niet uitgesloten zijn om eventuele oppositionele groeperingen te steunen. Hoe imperialistisch dit ook mag klinken, de regimes die hun problemen enkel uitstellen, groter maken en exporteren zijn allesbehalve goed voor hun eigen volk, laat staan dat van ons.

Maar niet alleen tegen de gevolgen van de migratie dienen wij onze te verzetten. Onze cultuur staat ook onder druk vanuit Westerse hoek. De lange strijd tegen verfransing is allesbehalve gestreden, maar ook de verengelsing is een zeer ernstig probleem. Import van andere culturele patronen, gaande van denkpatronen tot eetpatronen, zijn even schadelijk als de import van migranten. Wanneer men naar het Vlaamse landschap kijkt, is het correct om te stellen dat men aan de horizon geen minaretten moet zien afsteken. Maar evenmin is het gewenst om de obelisken van McDonalds of BurgerKing of Starbucks te aanschouwen. Het massagebruik van Engelstalige termen is even erg als het gebruik van Franstalige, het verzet ertegen is even gerechtvaardigd. Dat het anders kan, heeft Italië ondertussen al voor een deel bewezen. Zo is er daar op dit moment van schrijven een voorstel om vergunningen te weigeren aan mensen die een zaak beginnen met buitenlands eten. Lucca en Milaan hebben dit iniatief reeds genomen en ook de Italiaanse minister van Landbouw heeft reeds positief gereageerd: “Stop met het importeren van containerladingen vlees en vis van wie weet waar” . Nu nog de Amerikaanse rommel buitensmijten en dan kunnen we het Italiaanse voorbeeld zeker aanhalen in discussies. Cultureel gezien worden wij immers nog steeds bezet door buitenlandse invloeden.

Tegenbetogers NSV!

Kort samengevat; de NSV! demonstreerde met succes door Leuven, zonder enig incident. De tegenbetoging vond het nodig om de politie aan te vallen. 25 linksen aangehouden, 4 auto’s van de spoorwegpolitie vernietigd, enkele fietsen en verkeersborden kapot en ruiten van een KBC-filiaal (http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/binnenland/090327_LeuvenNSV).

Waarom begon de linkerkant de confrontatie te zoeken met de politie? Wel, laten we hen zelf aan het woord laten.

http://www.indymedia.be/en/node/32373

Aan de kant van de Bondgenotenlaan kunnen we wel zeggen dat het fout ging, het werd de actievoerders (en alle 

andere mensen) belet om naar het centrum te gaan. Wie zoals mij in de Bondgenotenlaan woonde, die had dan maar pech natuurlijk en werd gedwongen om te blijven op het Martelarenplein.

Toen een aantal blikjes de kant van de politieblokkade werden uitgegooid en de betogers een charge deden reageerde de politie met pepperspray en het waterkanon. 

De politie reageerde dus op een charge van de tegenbetogers. Sommige linksen zeggen dat NSV!-betoging door een allegaartje aan volk werd bijgewoond. Wel, onze linkse vrienden mogen eens uitleggen wat duidelijke belgicisten zoals op de foto hier links (bron: indymedia) deden op de betoging. Of gaan deze mensen ook de socialistische revolutie uitvoeren en de monarchie ten val brengen?

Communisme – Solidarisme – Liberalisme: het debat

Op 17 maart organiseert de NSV! Leuven een debat tussen aanhangers van het communisme (Dirk de Haes), het solidarisme (Pieter Vandermoere) en het liberalisme (Andreas Tirez). Na een beknopte plaatsing van deze drie ideologieën binnen het politieke landschap zullen deze drie heren onder begeleiding van de moderator (Eddy van Buggenhout) actuele en ideologische, sociale en economische stellingen bespreken vanuit hun radicaal verschillende kijk op de wereld.

Dit debat gaat door vanaf 20u in het auditorium A van het College Premonstreit, gelegen te Naamsestraat 61, naast de ingang tot de Deberiotstraat.

Locatie: College Premonstreit aud. A

Adres: Naamsestraat 61

3000 Leuven

Meer info op http://www.nsv-leuven.org/

Betoging te Maastricht

Ik ben nu een goed uur thuis van de betoging te Maastricht. Een driehonderdtal volksnationalisten uit Noord- en Zuid-Nederland betoogden tegen het Nederlandse gedoogbeleid en de overlast die het produceert over de staatsgrenzen. Bij het oversteken van de grens tussen Nederland en Vlaanderen vielen leden van de AFA de bussen aan die daar verzamelden. De rechtse volksnationalisten hebben zich daar op een degelijke manier verdedigd en toen de oproerpolitie aankwam, was het probleem definitief van de baan. De betoging zelf verliep rustig, slechts een paar groepjes van 3-4 tegenbetogers die hun mening kwamen ventileren. Op geen enkel moment zijn wij op hun provocaties ingegaan, onze betoging verliep dan ook waardig en kalm. Bij het verlaten van Maastricht probeerden enkele antifa nog het vertrek te verstoren, maar ook hier greep de politie efficiënt in.

De linkerkant daarentegen kon zich blijkbaar niet echt waardig gedragen. Dat ze tegenbetogingen organiseren, daar heb ik absoluut geen probleem mee. Ze konden het echter niet laten om meerdere keren de confrontatie met de agenten op te zoeken in een poging om ons te bereiken. Onze misdaad? Het eisen van het einde van het gedoogbeleid i.v.m. drugs. Getuige ervan volgende foto en artikel; http://www.nufoto.nl/fotos/91933/politie-grijpt-in-bij-demonstratie-maastricht-.html

Men kan het over het algemeen een succes noemen. Ondanks een letterlijke fysieke blokkadepoging zijn de rechtse volksnationalisten van Voorpost, en een NJSV- en NSV!-delegatie, toch in Maastricht geraakt en hebben zij hun betoging gehouden. Zeker voor herhaling vatbaar!

Bewerking: Missen is menselijk. De foto hierboven geplaatst is blijkbaar het resultaat geweest van een aanrijding tussen politiewagens. Rijlessen voor de Nederlandse politie overwegen? Nu ja, een mens zou het anders denken wanneer hij of zij de foto en het artikel bekijkt. Maar anderzijds, de rechtse Vlaamse Beweging is ook genoeg slachtoffer van manipulaties. Bij deze een rechtzetting, maar het neemt niet weg dat een deel van de linkerkant in Maastricht zich wel van hun meest destructieve kant hebben laten zien.

Schildophanging NSV!-Mechelen