Een solidaristisch toekomstproject

Deze tekst is geschreven na een paar interessante gesprekken en kan overkomen als een “train-of-thoughts”. Mijn excuses dan ook voor eventuele spelfouten.

Na de vrijheid, de chaos?

De Vlaamse onafhankelijkheid is dichter dan ooit tevoren. Op een jaar tijd is het aantal Vlaamsgezinden toegenomen, en nog veel belangrijker, net zoals het aantal Vlaams-nationalisten. De Vlaamse onafhankelijkheid is geen vaag doel meer, slechts gedragen door een paar dromerige idealisten, maar is een project dat in de relatief nabije toekomst haalbaar is. Maar, net zoals ik reeds in andere teksten heb aangegeven, eindigt onze bestaansreden daar niet door. Een onafhankelijk Vlaanderen is slechts een eerste stap naar ons uiteindelijke doel: de solidaristische Dietse staat.

Zonder op enig moment energie, tijd of middelen af te leiden van de Vlaams-nationalistische strijd moeten we beginnen denken aan de tijd na België. Wilt de N-VA niet meer worden dan een vereniging  die zal splitsen tussen liberalen en christen-democraten en wilt het Vlaams Belang niet meer worden dan een anti-migrantenpartij, dan zullen er dringend ideologische herbronningen moeten gebeuren. Er moet een socio-economische en ideologische richtlijn komen waarop we ons, als nationalisten, moeten kunnen baseren om verder te kunnen gaan na de vervolmaking van de Vlaamse natievorming. Wie bijvoorbeeld denkt dat wij in een onafhankelijk Vlaanderen staatsnationalisten zullen worden, heeft slechts een zeer vage en onvolledige visie op het volksnationalisme. Volksnationalist is men immers ook in een onafhankelijk Vlaanderen, ook in een onafhankelijk en herenigd Nederland/Dietsland. Als morgen Vlaanderen onafhankelijk is, zullen we niet opeens de BNP, het FN of de PP gaan steunen; Nee, dan zal onze steun nog steeds uitgaan naar de SNP, Sinn Fein, ADSAV, de Baskische Beweging, etc…

Herbronning en keuzes

Het is, zoals ik hierboven zeg, dus zeer belangrijk om aan een ideologische herbronning te doen. De Vlaamse onafhankelijkheid mag immers geen sprong in het duister worden. Zodra de Vlaamse staat er is, moeten wij solidaristen en volksnationalisten klaarstaan met ons eigen socio-economisch programma om die Vlaamse staat in te vullen. Dat of riskeren om weggeblazen te worden door een Lijst Dedecker die wel, hoe verwerpelijk hun visie ook mag zijn, een redelijk coherente visie hebben op de invulling van de staat en de maatschappij.

Vergeet niet dat we op een zeer belangrijk keerpunt staan van onze beschaving. Ethisch en moreel worden we meegezogen in een maatschappijstroming waar alles moet kunnen en mogen. Elke vorm van remming of controle, zij het sociaal, religieus of staatsgebonden, moet blijkbaar vernietigd worden. En dit in naam van de “bevrijding van het individu”. Deze “bevrijding” is echter niets meer dan een nieuwe slavernij. We worden slaven van de consumptie, van het materialisme. De mens consumeert zichzelf in een roes, de kater zal enkel des te zwaarder zijn. Het is aan ons om orde op zaken te stellen. Geen nieuwe orde waarin de mens maakbaar zou zijn, zoals in de socialistische of nationaal-socialisten ideeën wordt vooropgesteld.

Revitalisering

Er is geen nood aan een nieuwe orde, maar aan een duurzame revitalisering van de organische banden die eigen zijn aan de mens. Wij wensen geen herstel van de adel en wij wensen geen herstel van vorsten. Die titels zijn immers ook een non-organische, een mechanische, constructie. Waar kwaliteit daarvoor kwam bovendrijven en fungeerde als functiebepaling in een vergadering van gelijken, waarbij de leider enkel primus inter pares was, is een monarchie een verbastering van dit systeem. Net zoals het Verdinaso moeten wij streven naar een systeem waarbij representativiteit en soeveriniteit van elkaar in beperkte mate van elkaar gescheiden zijn.

De representativiteit zal hier sterker uitkomen doordat zij niet langer moet dienen als een stemmachine waarvan de uitslag bij elke stemming al vaststaat; oppositie tegen en coalitie voor. Soevereniteit wordt dan weer versterkt door aangezien zij niet langer haar ziel dient te verkopen aan het platte populisme van agitatoren die de volkswil gebruiken om een persoonlijke agenda na te streven.

Oproep

Ik wil dan ook iedereen die dit leest, terwijl ik een goed besef heb van de beperking van de omvang daarvan, oproepen om mee te werken aan deze ideologische herbronning. Laten we alles van onze beweging bespreekbaar maken en onderwerpen aan een eerlijke kritiek.

Vervoeg mij en laten we samen werken aan een werkelijk nieuw project!

Een opstand van duizend vaandels (1)

Verschenen in de laatste nieuwe Revolte, morgen deel 2 hiervan:

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

Want laten we ons geen illusies maken, regimes zoals het Belgische zijn dan wel gewond, ze zijn zeker nog niet dood. En de natuur toont ons dat een gewond dier net het gevaarlijkste is. Tot nu toe hebben we al genoeg belgicistische offensieven moeten meemaken (B-Plus die met postkaarten het Vlaams-nationalisme belachelijk probeerden te maken, N-GA die separatisme belachelijk wou maken, zonder de link met België te door te hebben, etc…). Als deze aanvallen op het Vlaams-nationalisme zich zouden beperken tot dit soort paniekvoetbal, dan zouden we geruster op onze beide oren mogen slapen. Maar het Belgische francofone regime heeft nog steeds meerdere stukken op zijn schaakbord staan. Kijken we maar naar het verslag van de Raad van Europa waarin de kant werd gekozen van het racistische en imperialistische FDF. Toppunt hiervan is dat dit verslag is opgesteld door mensen die zelf uit een volk komen dat momenteel onderdrukt wordt. O.a. een Bretoen en Serviër stelden dit verslag op en concludeerden hieruit, na wel zeker 48 uur onderzoek, dat Vlaanderen eigenlijk bezig is een geweldloos fascisme uit te bouwen.

Intervolksnationalisme: praktische en ideologische redenen

Dit soort dingen toont aan dat onze tegenstanders nog genoeg wapens hebben om ons te raken. Als het volksnationalisme zich dan ook beperkt tot één volk en er geen informatie wordt uitgewisseld, geen samenwerkingsverbanden worden gesloten, dan zal het des te makkelijker zijn om de kop in te slaan. Enkel een verenigd internationaal front van volksnationalisten kan de regimes ten val brengen. Als één regime in crisis is door de volksnationalisten, kan er genoeg steun van het buitenland komen en zich concentreren op het neerslaan daarvan. Wanneer meerdere regimes echter tegelijk crisissen meemaken, zullen zij zich teveel op hun eigen binnenland moeten concentreren om, misschien wel vitale, steun te verlenen aan de buurlanden. Bijkomend is dat de onafhankelijkheid van een volk als een versterker kan werken voor de omringende landen. De Vlaamse onafhankelijkheid kan een enorme steun geven aan de Schotten, Catalanen, Corsicanen, etc… of omgekeerd. Het aan de bevolking tonen dat de onafhankelijkheid een realistische mogelijkheid is en dat dit kan worden bereikt zonder geweld, is een zeer sterk wapen in de strijd om de geesten en harten van het volk dat wij wensen te bevrijden.

Maar dan heb ik het over de puur praktische kant van de zaak gehad. We mogen echter ook niet vergeten dat internationale samenwerking niet enkel een zaak van realpolitik is, maar ook een ideologische verplichting. Een volksnationalisten is immers meer dan een separatist, een volksnationalist streeft naar het beste voor zijn volk, zonder daarbij argumenten als superioriteit of inferioriteit in te nemen over zijn dichte en verre buren. Het geloof in de overwinning moet ons drijven, maar ook het geloof in een betere en rechtvaardigere wereld moet centraal staat in de drijfveren van de volksnationalist. Als het enkel om eigen huis en tuin zou gaan en enkel om centenseparatisme, dan zouden we evengoed Gent of Antwerpen of Leuven of Brussel en omstreken onafhankelijk kunnen verklaren.

Identiteit is niet te koop

Verspreid door NJSV op 1 juli 2007:

Identiteit is niet te koop !

Wat maakt je wie je bent? D&G, Gucci, Tommy Hilfiger, Scapa, Timberland, …? Dure merken lijken voor vele mensen een middel om zich te onderscheiden van anderen, om zich een eigen identiteit te vormen. Iemand die merkloos rondloopt wordt schuin bekeken en lijkt nergens bij te horen, want wie in wil zijn, en erbij wil horen, draagt merken.
Maar wat zeggen die merken werkelijk over wie je bent? Een dure zonnebril betekent niet dat je daarom tof bent, misschien zelfs in tegendeel!
 
Merken, daar heb je niets aan!

Uiteraard is het niet verkeerd om het te dragen, maar het mag niet bepalen wie je bent. Je ware identiteit houdt zo veel meer in dan gewoon maar de kleren die je koopt en draagt.
Je identiteit wordt veel sterker bepaald door je afkomst, je inzet voor de gemeenschap waar je deel van uitmaakt, de vriendschap die je anderen geeft, enz., zulke dingen maken wie je bent!

Om dit te benadrukken voert het Nationalistisch JongStudentenVerbond (NJSV) actie tegen het hersenloze materialisme, tegen de misplaatste mentaliteit die grote bedrijven en de media op ons loslaten. Wij als scholieren pikken het niet, dat we door de samenleving zelf een beeld opgelegd krijgen waar zovelen zich niet goed bij voelen.
Wij weten wie wij zijn en zullen ons vandaag, meer dan ooit, profileren als echte Vlamingen die fier zijn op hun afkomst en onze volksgeschiedenis kennen, die bovendien de prachtige waarden van kameraadschap en trouw hoog in het vaandel dragen! Zo’n identiteit maakt je écht rijk!

Europa – Jeugd – Revolutie !

Anti-materialisme

Vandaag geen bericht, was hier aanwezig. Morgen een stuk uit de tekst.

De Vlaamse chaos?

Uitspraken als “een ééngemaakt Vlaams front tegen België” of “alle ideologische verschillen opzij zetten voor de Vlaamse onafhankelijkheid” klinken bij crisismomenten van de Belgische staat zeer leuk. Het altruïstische handelen in naam van het hogere Vlaamse ideaal, het opzij zetten van meningsverschillen en een sterk Vlaams front om de Belgische staat kapot te krijgen. Men begint bjina spontaan te denken aan de slag bij Thermophylae waar 300 Spartanen, 700 Thespiërs, 400 Thebanen en 900 Heloten tegenover het indrukwekkende Perzische leger stonden. Ook al eindigde die slag in de dood van de Spartanen en Thespiërs, het dapper weerstaan van het Perzische leger zou een gigantische morele opepper betekenen voor de Grieken en de, voordien twijfelende, Spartaanse staat trok ten oorlog aan de zijde van de andere Grieken.

Geef toe, dit soort symboliek is zeer aantrekkelijk en het vormen van het Vlaams front zal beschreven worden in de meest prachtige bewoordingen. De realiteit is echter anders. De Vlaamse Beweging bestaat immers niet alleen uit pluralistische verenigingen zoals de VVB en TAK, maar ook uit integraal nationalistische zoals de NSV! en Voorpost. Aan het Vlaams-nationalisme wordt door die laatsten een solidaristische visie gekoppeld, zoals Meervoud en de V-SB hun Vlaams-nationalisme aan het socialisme koppelen. En maar goed ook! Als men zich enkel bezig zou houden met het onafhankelijkheidsstreven, dan zouden we niets meer zijn dan wat idealistische dromers die succes hebben. Maar een onafhankelijk Vlaanderen moet meer zijn dan een zoveelste staat, het moet een staat zijn met een bepaalde invulling. Of die nu liberaal, solidaristisch, sociaal-democratisch of socialistisch is, een staat gaat zichzelf niet besturen.

Kartel gaan vormen met ultra-liberalen als Dedecker en zijn kliek is dan ook vanuit ideologisch standpunt misdadig. Willen wij als solidaristen een onafhankelijk Vlaanderen of een mini-België waarbij er geen keuzes gemaakt worden en men als blij is als de regering zijn termijn kan uitdoen met slechts een dozijn zware crisissen? Komt daarbij nog eens dat LDD helemaal niet Vlaams-nationalistisch is, maar vanwege economische redenen separatistisch. Als morgen België een economische meerwaarde zou betekenen, zouden zij de eersten zijn om hun kar te draaien en de Belgische driekleur uit te hangen. Moeten solidaristen, die ongetwijfeld nog steeds in het Vlaams Belang zitten, gaan samenwerken met liberalen die de staat enkel zien als een instrument om enkel bedrijven te verrijken? Voor solidaristen is de staat een instrument om zowel economisch als sociaal het volk te versterken. Geen afbraak van de sociale verworvenheden, geen afbreuk aan het stakingsrecht (al zijn de praktijken van de huidige vakbonden op z’n minst wel betwijfelbaar) en het ondersteunen van de eigen Vlaamse middenstand. Een Vlaanderen van multinationals, waarbij de eigen bevolking enkel in dienst werkt van McDonalds e.d., is geen Vlaanderen waar ik mijn tijd en energie aan wil opofferen.

Maar stel nu voor dat dit kartel er toch komt en laten we ineens het breedst mogelijke scenario nemen: Vlaams Belang + LDD + N-VA. En men stelt aan dit kartel voor om, in ruil voor regeringsdeelname, een paar verantwoordelijkheden over te hevelen naar het Vlaamse niveau. Dan zie ik de volgende problemen al zo verschijnen:

1. Zal het Vlaams Belang in een federale regering stappen die de Belgische staat zal hervormen, maar niet zal afschaffen?
2. Bij regeringsdeelname, wie zal welke ministers leveren?
3. Wat als de partijcongressen van twee partijen het regeringsakkoord goedkeuren en een derde dit verwerpt? Of omgekeerd?
4. Bij het opstellen van een programma, welke socio-economische en ethische keuzes zullen er gemaakt worden? Men kan gerust zeggen dat het een minimumprogramma moet zijn waarbij enkel de Vlaamse onafhankelijkheid telt, maar dat zal er niet voor zorgen dat maatschappelijke debatten, zoals euthanasiedebat e.d., opeens niet meer zullen plaatsvinden.
5.  Volgens welke verdeelsleutel zullen de lijsten worden opgesteld?

En als de Vlaamse onafhankelijheid dan toch zou worden bereikt, wat dan? De chaos? Geen coherente socio-economische visie? Moeten wij dan tegen de Vlamingen zeggen: “Wij beloofden jullie een betere staat, wel nu is er de Vlaamse, maar vraag niet aan ons om er een invulling aan te geven.”? Dat is totaal onverantwoord en zal enkel leiden tot een compleet immobilisme.

De Vlaamse Calimero

De idee voor een onafhankelijk Vlaanderen zit in de lift. Steeds meer en meer mensen aanvaarden dit en onderzoeken van kranten, in de mate dat peilingen überhaupt betrouwbaar zijn, tonen aan dat dit reeds rond de 50% zit. Soms er net boven, soms er net onder. Maar de redenen voor de Vlaamse onafhankelijkheid zijn helaas redenen die een mentaal ”probleem” van de Vlaamse Beweging én het Vlaamse volk tonen: een calimero-mentaliteit. De Vlamingen hebben een gebrek aan durf en een gebrek aan het opeisen wat hen toekomt. Zelfs de beloofde vijf minuten politieke moed zijn ondertussen omgetoverd in politiek geknoei. Er zijn genoeg theorieën bedacht. Zo is er de theorie dat in 1585 het grootste deel van de Vlaamse durvers, de intelligentsia en dwarsliggers zijn gevlucht naar het noorden, het huidige Nederland. Een land dat in zijn geschiedenis getoond heeft dat ze durven wedijveren met de grote wereldrijken, ondanks hun geringe aantal. Een andere, die echter verbonden kan worden aan de vorige, is de godsdienst. Vlamingen zijn eeuwenlang mentaal platgeslagen door de Katholieke Kerk.

Lode Claes werd zo ooit eens uitgenodigd op het koninklijk paleis voor een diner met toenmalig koning Boudewijn en koningin Fabiola. Boudewijn vroeg Claes toen blijkbaar “Waarom denkt u dat de Vlamingen, ondanks hun numerieke meerderheid, zo lang onder de knoet der Franstaligen hebben gelegen?”, waarop Claes antwoordde: “Omdat Vlaanderen katholiek is, als nog maar 15% van de Vlamingen protestanten zouden zijn geweest, zou dit nooit gebeurd zijn.” Met als gevolg dat Fabiola kwaad de tafel verliet en Claes nooit meer uitgenodigd is geweest op het koninklijk paleis.

Wat Vlaanderen dus ontbrak, en helaas nog steeds in grote mate ontbreekt, is een militante intelligentsia of een militante aristocratische laag van de bevolking. De Vlamingen zijn een volk zonder bovenlaag (1), zonder een weerbare bevolkingsgroep die zich keert tegen dwingelandij. Iets waar bijvoorbeeld Van Severen met zijn Verdinaso aan wou werken. In een gesprek, opgetekend in zijn ”Oorlogsdagboek“, met officier Dufour, een Waalse officier waarmee hij het goed kon vinden, schreef Van Severen hierover:

Het bijzondere onaristocratische der Vlamingen pijnigt hem en ik ben met Durfour ‘t akkoord waar ie aan Karel de Schaepdrijver schreef: “Le grand mal de la Flandre est de ne pas avoir d’aristocrates. Zeker!(2)

Het probleem van een gebrek aan leidende bovenlaag toont zich ook in de geschiedenis. Doorheen de tijden zijn de Vlamingen krachtige en gewilde strijders voor buitenlandse legers, maar strijden voor de eigen zaak loopt zo goed als altijd op een fiasco af. In de kruistochten veroverden de Vlamingen Jeruzalem en werd de Vlaamse graaf Boudewijn IV op de Byzantijnse troon gezet. Het Grande Armée van Napoleon in Rusland telde vele Vlamingen, die als bij de dapperste soldaten werden gerekend (een monument op Campo Santo te Gent herinnert daar bv aan). Het Vlaams Legioen in Wereldoorlog II heeft de belegering van Leningrad kunnen volhouden, zelfs bij momenten waarbij de Wehrmacht reeds aan het terugtrekken was. Iets wat door veel Russen beschouwd wordt als een toonbeeld van krijgshaftigheid, getuige daarvan het grote respect dat Vlaamse oostfronters krijgen van de Russische oud-strijders van Sint-Petersburg.

Maar voor de eigen zaak? In de mate dat de Vlamingen überhaupt voor de eigen zaak opkwamen natuurlijk… De Boerenkrijg, bij momenten compleet overgeromantiseerd, is op ongeveer twee maanden platgeslagen. En het huidige geknoei van de Vlaamse partijen doet al niet veel beter vermoeden. Zijn wij dan een volk waarvoor alle hoop verloren is? Uiteraard niet. Met een revolutionaire kern moeten we de kiemen leggen voor een nieuwe elite en zo werken aan een nationale wedergeboorte. Wedergeboorte omdat de Vlamingen eindelijk af moeten van hun mentaliteit van buigen en klagen. Het beste voorbeeld is België toch wel. 6 miljoen Vlamingen tegenover 4 miljoen Walen en er dan toch nog in slagen om in de minderheidspositie te zitten. Je moet het maar kunnen…

1. Zie ook http://www.tertio.be/archief/2006/T330/T330-bi2.htm
2. Bron: 12de Jaarboek Studiecentrum Joris Van Severen, blz. 104

De Volksunie heruitvinden?

Er leeft blijkbaar een nieuw idee in de hoofd van de top van het Vlaams Belang, een idee dat hard trekt op het idee waar Verstrepen destijds nog voor is teruggefloten. “Een kartel, een alliantie of zelfs een nieuwe partij” om het met de woorden van Dewinter te zeggen. Volgens hen is het Vlaams Belang als partij ondergeschikt als middel om het Vlaams-nationale doel te bereiken. Daarvoor moeten persoonlijke rancune’s en ego’s uit de weg worden geschoven. En daarmee hebben ze gelijk, alleen zie ik niet in waarom ze dan opeens een nieuwe partij moeten gaan uitvinden. Vlaams Belang, N-VA en LDD hebben allebei vertegenwoordigers in de parlementen en kunnen die ook halen op eigen kracht. Dan is er mijn inziens zeker geen nood aan een ééngemaakte partij waarbij alle stromingen bij elkaar worden geklutst. Het doe mij bij momenten denken aan het heruitvinden van de Volksunie (VU), maar dan op de negatieve manier.

Als je alle soorten personen en politieke overtuigingen gaat samenzetten in naam van de Vlaamse zaak, dan kan je dat misschien een paar verkiezingen volhouden. Of toch in ieder geval totdat er over socio-economische factoren wordt gediscussieerd. Maar ik zie solidaristen nog niet samenwerken met libertariërs, ongeacht het hogere Vlaamse ideaal. Zodra deze “nieuwe” VU dan uitgenodigd zou worden voor een staatshervorming, zal het trouwens direct ruzie tot en met zijn. De “reformisten” zullen dan lijnrecht tegenover de “radikalen” komen te staan, waarbij de eerste de Belgische staat willen hervormen en dus deelnemen aan de macht en de laatsten enkel aan de macht zullen willen komen wanneer de Belgische staat tijdens die periode wordt ontmanteld. Het verschil met het huidige politieke landschap is dat dit dan geen zaak zal zijn van partijen die elkaar uitmaken, maar één grote interne politieke ruzie waarbij de ganse partij lam zal komen te liggen. Partijcongressen waarbij tegengestelde kampen elkaar zullen staan uitmaken voor verrader/judas langs de ene kant en dogmaticus/fundamentalist langs de andere kant.

Niet alleen zal de “historische kans” niet gegrepen worden door een nieuwe VU, de kans zal verloren gaan in een groot intern geruzie waarbij mensen elkaar verrot zullen schelden en deze nieuwe VU uiteen zal vallen, weeral, in meerdere partijen. Waarna alles opnieuw kan beginnen…

Lezing over anti-materialisme

Radikale sporenherdenking

U komt toch ook?

Kartel LDD en Vlaams Belang?

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/299065/2008/06/03/Dedecker-Geen-kartel-wel-samenwerking-met-VB-.dhtml

Jean-Marie Dedecker heeft geen problemen met mensen die willen praten, maar sluit uit dat Lijst Dedecker in kartel naar de verkiezingen trekt. “Kartels zijn kiezersbedrog en een uitweg voor kleine partijen die zich niet aan de kiezer durven presenteren”, verklaarde de partijvoorzitter als reactie op de berichten over een kartelaanzoek van Vlaams Belang.

Dedecker bevestigt dat zijn Vlaams Belang-collega Valkeniers hem een voorstel heeft gedaan, maar LDD gelooft dus niet in kartels. Lijst Dedecker heeft een eigen sociaal-economisch programma en een eigen ideologie. “Wie op LDD stemt, weet waarvoor hij kiest”, luidt het.

Het gebeurt niet vaak, maar Dedecker heeft overschot van gelijk op dit vlak. Het egoïstische liberalisme van Dedecker, waarbij het Vlaamse separatisme slechts een oorzaak is van economische factoren en geen idoelogische keuze, staat haaks op het volksnationalisme. Waar volksnationalisten gaan voor solidariteit tussen volkeren op ideologische basis, en geen economische, en kiezen voor separatisme als middel waar nodig, daar kiest Dedecker voor de multinationals, het grootkapitaal en de economische machthebbers. LDD kiest niet voor een “eigen volk eerst”, maar voor een “eigen zak eerst”. Het LDD-voorstel voor economische migratie is bv niet meer dan een moderne vorm van slavernij, waarbij een mens wordt beoordeeld naar zijn economische nuttigheid. Als dat geen discriminatie is, dan weet ik het ook niet meer. Hij heeft gelijk met de stelling dat de staat efficiënter moet en gesaneerd moet worden, maar zijn verdere conclusies om verder te privatiseren en liberaliseren zijn ronduitbelachelijk. Heeft de liberalisering van de energiemarkt gezorgd voor enige verlaging van prijs? Bij mijn weten niet. Zal de privatisering van de NMBS ervoor zorgen dat de veiligheid bewaard blijft? Het Britse precedent doet mij alvast niet het beste hopen.

Verder moet het toch duidelijk zijn dat het ego van Dedecker genoeg is om twee stenen met elkaar te doen vechten, de N-VA heeft het mogen ondervinden. Laten we gewoon kijken uit wat LDD is samengesteld. Akkoord dat daar mensen uit idealisme zitten en mensen die intellectueel onderlegd zijn, maar er zitten ook genoeg malcontenten, een samenraapsel van SP.a- t.e.m. Vlaams Belang-mensen die denken meer carriere te kunnen maken in LDD dan in hun vorige partij. Ze zullen nog bedrogen uitkomen.

Als het Vlaams Belang zich graag beroept op de erfenis van Daens en andere sociaal bewogen figuren, dan zouden ze beter moeten weten dan aan te schurken tegen figuren als Dedecker. En het argument “Maar samen kunnen we Vlaanderen onafhankelijk maken” is voor mij totaal niet van toepassing. Als het onafhankelijke Vlaanderen opgebouwd wordt volgens de hersenkronkels van Dedecker, dan moeten wij als solidaristen ervoor zorgen dat zijn beleid compleet onmogelijk wordt gemaakt. Het compleet asociale beleid dat LDD wilt voeren, ten bate van de multinationals en de grote bedrijven, is onaanvaardbaar voor elke consequente volksnationalist en solidarist.

Radikaal-consequente volksnationalisten zeggen dan ook duidelijk NEEN tegen LDD!

http://jurgenverstrepen.typepad.com/jurgen_verstrepen_maakt_l/2008/06/to-kartellen-or.html is ook duidelijk genoeg:

Onafhankelijk Vlaanderen? Eerst meer bevoegdheden en dan zien we wel…

Zoals ik dus al zei: egoïsme en economische factoren, dat hebben ze genoeg bij LDD. Volksnationalistische idealen daarentegen…