Met de antifascisten tegen de dieren

Actievoeren tegen dierenmishandeling in circussen die het niet al te nauw nemen met de wetgeving daarrond. Een nobele bezigheid zou men zo denken, maar blijkbaar is ook dit een uiting van fascistisch gedachtegoed. Zo voerden een zevental militanten van MDTB (Met de Dieren Tegen de Beesten) en Voorpost-Nederland onlangs actie tegen de praktijken van het Staatscircus van Moskou in Alkmaar. Kort daarna gingen zij naar Zaandam om daar rond 17:30 actie te voeren tegen het circus Belly Wien, dat reeds meerdere keren veroordeeld is voor dierenmishandeling. Kort daarvoor had Respect Voor Dieren daar ook al actie gevoerd. Dit tot groot ongenoegen van de directeur van het meermaals veroordeelde circus zijnde Roman Zinnecker.

Nu hoor ik u bijna hardop afvragen wat daar fout mee is. Blijkbaar vonden een vijftentwingtal relschoppers van de Anti-Fascistische Actie Nederland het schandalig dat hier actie gevoerd werd. Gesteund door de veroordeelde dierenmishandelaar Roman Zinnecker vielen zij met hun vijfentwintig de zeven actievoerders aan rond 18:30 aan. Maar zoals Wies Moens zei: “Het aantal zwaarden is niet van tel, wel het staal waaruit ze gesmeed zijn“. De zeven militanten verweerden zich kranig waardoor de vijfentwintig (!) aanvallers al snel moesten afdruipen. Vijf minuten later werd er verder actie gevoerd.

Blijkbaar is dierenleed voor onze antifascistische relschoppers iets perfect aanvaardbaar, waardoor ze ook op de sympathie kunnen rekenen van diegenen die circussen uitbaten waar dieren mishandeld worden. Uiteraard gaan MDTB en Voorpost verder actie voeren tegen deze schending van dierenrechten, daarbij niet gehinderd door de bende chaoten die zich vaak anarchisten durven noemen (de gevallen anarchisten van Oekraïne en Catalonië draaien zich om in hun graf).

Bij deze de mededeling die men op de webstek van MDTB kan vinden hierover:

http://mdtb.nl/nieuws16.html

Daags na de anti McDonaldacties gingen MDTB en Voorpost Kennemerland al weer vroeg op pad om hun stem te laten horen tegen twee circussen waar men ondanks alle protesten van de laatste jaren nog steeds dieren meesleept in kleine verblijven, ze gedwongen tegennatuurlijke kunstjes laat doen en kinderen de indruk probeert bij te brengen dat dieren in gevangenschap houden normaal is.

Om half 3 posteerden de dierenvrienden zich bij de poort van het Staatscircus van Moskou in Alkmaar. Al snel werd een levendige discussie gevoerd met iemand die blijkbaar niet had verwacht dat één van de activisten via scholing bijzonder veel weet van paarden, een act waar dit circus om bekend staat. Alhoewel er natuurlijk weer een paar agressieve reacties waren, één de meisjes van MDTB werd bijna omver gereden, was er bijzonder veel begrip voor de actie en waren er veel ouders die zeiden voor het laatst te gaan.

Na een korte onderbreking om bij één van Voorpostkameraden te eten gingen we spoorslags naar Zaandam alwaar Roman Zinnecker, de meermaals veroordeelde directeur van circus Belly Wien helaas weer een vergunning had gekregen om met zijn boevenbende het leven van zijn halve dierentuin te vergallen.

De actie begon toen de middagvoorstelling net uitging en vele mensen lieten weten al een folder te hebben gehad, maar naar later bleek was Respect voor Dieren actief geweest voor de middagvoorstelling. Een half uurtje later kwamen de eerste bezoekers voor de avondvoorstelling en Roman Zinnecker liet zich weer van zijn beste kant zien door luidkeels (maar in een onbegrijpelijk soort koeterwaals) allerlei verwensingen te uiten. Net toen de rust een beetje was teruggekeerd dacht een groepje van zo’n 25 kinderen van de AFA-school dat ze de 7 MDTB- en Voorpostactivisten wel zou kunnen wegjagen, maar na een minuutje of 5 stoeien gingen ze alweer weg, er was helaas geen tijd voor discussie. Roman Zinnecker was wel bijzonder in zijn nopjes met de gemaskerde kleuters en moedigde ze luidkeels aan, misschien vrienden van hem?

De demonstratie werd weer opgepakt en de geschrokken omstanders moest alleen even worden uitgelegd waar MDTB en Voorpost precies voor staan, namelijk rechten voor mens en dier, democratisch actie en respect voor IEDEREEN.

 

Met het nationalisme tegen het kapitalisme

Ondertussen al een paar weken uitgekomen, maar daarom niet minder interessant.

Voorpost en het solidarisme – Johan van Slambrouck

Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen

Verankering van de economie – Johan van Slambrouck

Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens

Cultuur en globalisme – Yves Pernet

Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet

Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet

Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout

De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck

Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens

Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema

Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

De inhoudstafel is als volgt:

( 1 ) Voorpost en het solidarisme - Johan van Slambrouck
( 2 ) Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen
( 3 ) Verankering van de economie – Johan van Slambrouck
( 4 ) Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens
( 5 ) Cultuur en globalisme – Yves Pernet
( 6 ) Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet
( 7 ) Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet
( 8 ) Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout
( 9 ) De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck
( 10 ) Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens
( 11 ) Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema
( 12 ) Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

Wie denkt in dit Revoltenummer enkel oproepen te vinden om “alles anders te doen” zonder invulling zal nog verschieten. Meerdere analyses van wat er is fout gelopen, wat er anders moet, hoe dat moet en waarom. Dat is wat u kan verwachten.

Mijn bijdragen plaats ik later nog op dit weblog.

De kracht van een overtuiging

Als het goed is, zeggen we het natuurlijk ook. Met excuses voor de cliché titel van dit stuk.

VBJ-visietekst

Een tijdje geleden was ik aanwezig op het VBJ-congres waar een nieuw bestuur en een nieuwe visietekst werd voorgesteld. Uiteraard had en heb ik mijn bedenkingen bij het concept waarin het congres was uitgewerkt, maar mijn inzien is wat op het spel staat belangrijker dan zulke overwegingen. En ik moet zeggen, ik ben grotendeels tevreden met de visietekst die daar is voorgesteld. Het bewijst dat enkele geëngageerde overtuigde solidaristische volksnationalisten nog steeds een verschil kunnen maken wanneer zij samenwerken. Ik ben dan ook blij dat deze groep, en ik ben trots om er deel van uit te maken zonder mijn eigen rol te willen overdrijven, een invloed heeft kunnen uitoefenen op de tekst en dat het nieuwe VBJ-bestuur zich meer dan bereid getoond heeft om deze visie over te nemen. Waarom ik dit gedaan heb en niet gewoon verval in klagen over wat beter kan, kan men hier bij de conclusie lezen.

Nu klinkt dit misschien alsof het nieuwe bestuur er zelf niets mee te zien heeft. Dat is dan volledig onterecht. Uiteraard hebben ook meerdere personen in het nieuwe bestuur hun actieve steun verleend aan, en hun schouders gezet onder, de stukken die ik hieronder aanhaal. Het toont aan dat wanneer idealisme niet bezoedeld wordt door carrièrisme nog steeds kleine overwinningen kan boeken die op termijn de weg kunnen openen voor veel meer.

Welke stukken kunnen dan ook mijn goedkeuring (in de mate dat die van tel is) expliciet wegdragen? Ik noem er hier vier expliciet (de hele visietekst vindt men trouwens hier):

Pagina 9: De sociale zekerheid is en blijft een kerntaak van de overheid en mag dus niet geprivatiseerd worden. Hetsolidariteitsprincipe is al van bij het begin één van de grondslagen van onze partij. Daarom is VBJ voorstander van een goede, weldoordachte en door de overheid georganiseerde sociale zekerheid. Dat stelsel moet er voor zorgen dat alle Vlamingen een menswaardig bestaan kunnen leiden, ook en vooral wanneer ze het sociaaleconomisch moeilijk hebben of uit de boot dreigen te vallen. VBJ streeft bijgevolg (Vlaams-)nationale solidariteit na. Dat sluit evenwel niet uit dat wij solidair kunnen zijn met minder welvarende volkeren.

Pagina 10: Marxisten bekijken onze maatschappij vanuit een totaal achterhaalde klassenstrijd tussen bezitters van het kapitaal en arbeiders/proletariaat. Maar hoe kunnen wij werken aan een duurzame maatschappij als we ons baseren op een permanent sociaal conflict? We mogen niet vervallen in egalitarisme en doen alsof ons volk uit gelijke individuen bestaat. Maar het is evenzeer fout te stellen dat iedereen zijn lot zomaar moet aanvaarden. Wij plaatsen de volksgemeenschap hiertegenover, ieder individu moet volgens zijn of haar mogelijkheden hierin zijn of haar plaats zoeken en vinden, zonder daarbij gedwongen, maar wel begeleid te worden. Deze vrije individuen kunnen zich dan ook enkel ontplooien in gemeenschappelijke structuren zoals het gezin, de familie, de leefgemeenschap en het volk. Wij plaatsen als jongeren tegenover de ‘marxistische klassenstrijd’ een ‘solidaristische klassenverzoening’.

Pagina 13: Veel mensen met een andere cultuur en godsdienst komen naar hier. Eens hier aangekomen komen ze in een vacuüm terecht, een identitaire en morele leegte. Ze treffen er bitter weinig respect aan voor de eigen identiteit en nog minder respect voor onze taal en cultuur, enkel een linkse machtselite die haar eigen grote gelijk hoog in het vaandel draagt. Hoeft het ons dan te verbazen dat immigranten ook weinig of geen respect opbrengen voor onze waarden? Naarmate de omvang van de immigratie groter wordt, gaat de linkse elite in West-Europa vanzelf over tot culturele capitulatie. Zij schamen zich voor zichzelf en hun nationale identiteit.

Pagina 16: Steeds meer Vlaamse jongeren beseffen dat Vlaanderen nood heeft aan een ander bestuur dat zich niet schaamt voor de Europese beschaving, voor de o.a. Grieks- Latijnse, Keltische, Germaanse en christelijke wortels, maar dat trots is op de Europese waarden.

De kracht van een overtuiging

Sommigen langs de rechterzijde gebruiken trouwens de foute term Joods-Christelijke wortels. Waarom die term fout is (althans toch wanneer hij op Europa slaat) verschijnt later op dit weblog, maar nog sneller in de volgende editie van Revolte (het magazine van Voorpost). En over Revolte gesproken, ook dit vond ik een zeer goede actie van Voorpost Nederland:

http://www.voorpost.org/nl/1/149

15.10.2009 • Militanten van Voorpost Twente hebben op de vooravond van de jaarlijkse anti-McDonaldsdag met een spandoek en pamfletten post gevat voor een lokale vestiging van deze vertegenwoordiger van de massacultuur in Enschede. Voorpost wil zo mensen inlichten over de culturele, economische en ecologische gevolgen van de steeds verder doorslaande globalisering. Vele mensen namen tezamen met onze uitleg onze folder in ontvangst. Soms leidde dit tot interessante discussies. Conclusie: met simpele middelen zijn veel mensen te bereiken voor de goede zaak! Globalisering, nee bedankt! Behoud de culture diversiteit van de volkeren der wereld! Met Voorpost in het offensief!

Sommige mensen geloven dat de Vlaamse Beweging is vastgeroest in bepaalde denk- en stijlbeelden. Ik blijf er echter van overtuigd dat dit niet zo is en dit soort dingen geven mij goede moed. De strijd gaat door. Waarom? Omdat opgeven veel te gemakkelijk en onaanvaardbaar is. Voor zij die nu denken dat het Vlaams Belang en de radicaal-rechtse kant van de Beweging hetzelfde zijn nog even het volgende.

Idealen kennen geen grenzen, geen staatskundige, maar ook geen organisatorische. Wanneer een organisatie bereid is om deze te aanhoren of, nog beter, aan te nemen, is dat een succes voor het ideaal. Niet voor de organisatie en niet voor de persoon of personen die het uitdragen. Strijden voor een ideaal is immers veel belangrijker dan ergens een mandaat te bekleden. Al sluit het éne uiteraard het andere niet uit. Mijn hoop is dan ook dat het nieuwe bestuur deze visie ook ten volste zal belichamen in woord, daad én stijl en niet vervalt in de kwalen die elders staan opgesomd.

De sociale zekerheid is en blijft een kerntaak van de overheid en mag dus niet

geprivatiseerd worden. Het solidariteitsprincipe is al van bij het begin één van de

grondslagen van onze partij. Daarom is VBJ voorstander van een goede, weldoordachte

en door de overheid georganiseerde sociale zekerheid. Dat stelsel moet er voor zorgen

dat alle Vlamingen een menswaardig bestaan kunnen leiden, ook en vooral wanneer

ze het sociaaleconomisch moeilijk hebben of uit de boot dreigen te vallen. VBJ

streeft bijgevolg (Vlaams-)nationale solidariteit na. Dat sluit evenwel niet uit dat wij

solidair kunnen zijn met minder welvarende volkeren.

Het land is in gevaar!

Het land is in gevaar, de maatschappelijke orde staat op instorten en we staan op de rand van de complete anarchie. De reden? Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief heeft een congres/concert gehouden. De VRT had het over een neo-nazistische bijeenkomst. En al ben ik geen aanhanger van veel van de ideeën die daar verkondigd werden, het zou ronduit belachelijk zijn om daar nu te gaan ingrijpen en wééral nieuwe verboden te gaan invoeren. Voor de kleinburgers die moord en brand schreeuwen omdat extremisten samenkomen, heb ik één opmerking: “Et alors?” Als die mensen willen samenkomen, laat ze dan doen. Ze zitten in een zaal, ze luisteren naar toespraken en ze luisteren naar muziek. Wel héél andere koek dan extreem-links:

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/1016191/2009/10/15/Vandalen-vernielen-bedrijf-dat-nieuw-transitcentrum-bouwt.dhtml

Bij het bouwbedrijf Besix in de Gentse deelgemeente Sint-Denijs-Westrem is vandaag een twintigtal gemaskerde vandalen binnengevallen. Ze veroorzaakten een ware ravage, zegt het Gentse parket. De feiten zouden gepleegd zijn uit onvrede met de bouw van een nieuw transitcentrum voor mensen zonder papieren in Steenokkerzeel.

De gemaskerde bende viel in de voormiddag binnen in het gebouw van Besix aan de Kortrijksesteenweg. Ze vernielden nagenoeg de hele inboedel, aldus het parket. Ze spoten overal zwarte verf, beschadigden kantoormeubelen en gooiden een bijtend product op de vloer. Tegen de receptioniste zeiden de vandalen dat ze ongedeerd zou blijven als ze zich kalm hield. Ze zeiden ook dat dit “het gevolg is van het bouwen van gevangenissen”.

Bij het bouwbedrijf Besix in de Gentse deelgemeente Sint-Denijs-Westrem is vandaag een twintigtal gemaskerde vandalen binnengevallen. Ze veroorzaakten een ware ravage, zegt het Gentse parket. De feiten zouden gepleegd zijn uit onvrede met de bouw van een nieuw transitcentrum voor mensen zonder papieren in Steenokkerzeel. De gemaskerde bende viel in de voormiddag binnen in het gebouw van Besix aan de Kortrijksesteenweg. Ze vernielden nagenoeg de hele inboedel, aldus het parket. Ze spoten overal zwarte verf, beschadigden kantoormeubelen en gooiden een bijtend product op de vloer. Tegen de receptioniste zeiden de vandalen dat ze ongedeerd zou blijven als ze zich kalm hield. Ze zeiden ook dat dit “het gevolg is van het bouwen van gevangenissen”.

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=BLGNE_20091008_002&postcode=9000

Gent – Een groepje onbekenden heeft drie kopstukken van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) en het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) aangevallen in de Overpoortstraat. Iedereen was verbaasd dat extreem-linkse betogers dinsdagavond wegbleven op twee politieke debatten die door de rechtse studentenverenigingen NSV en KVHV waren georganiseerd. Later die avond kwam het toch nog tot incidenten, zij het op een heimelijke manier en gericht tegen individuen.

Eerst werd rond 23 uur in de Overpoortstraat de ruiit uitgeslagen van de langzaam voorbijrijdende wagen van de vroegere voorzitter van het NSV. Dat gebeurde door een zevental gemaskerde mannen. Wat later viel wellicht hezetlfde groepje een nachtwinkel binnen in de Overpoortstraat. Met een ijzeren staaf en een fles wijn sloegen ze op twee leiders van de KVHV. Twee uur later was het Arno D’Hooge van het NSV die slaag kreeg van een viertal toen hij stond aan te schuiven in de rij aan frietkot De Gouden Saté. ‘Voor ik kon reageren hadden ze met een fietsketting en een fles wijn op mijn hoofd geslagen’ D’Hooge moest op dertien plaasten in het achterhoofd worden gehecht en ook zijn neus moest worden rechtgezet. ‘Ik heb veel hoofdijn maar dat belet me niet om me te blijven inzetten voor mijn idealen’, zegt hij.

Die nacht werd ook het nieuwe gerechtsgebouw en het secretariaat van het Vlaams Belang aan de Charles De Kerckhovelaan met verf beklad. De politie is er zo goed als zeker van dat het om daders uit anarchistische hoek gaat.

Mag ik dus verwachten dat minister De Clerck ook wetten gaat stemmen om anarchistisch en marxistisch geïnspireerde groeperingen te verbieden?

Wilt men absoluut extremisme verbieden en organisaties “ontmaskeren”, dan dient men dringend eens dezelfde “moed” aan de dag leggen om eens bij extreem-links alles te gaan filmen. Liefst in de dagen waar men zich voorbereidt op een anti-NSV!betoging en de wapens klaarmaakt. Het is niet omdat men een mening verkondigt die radicaal ingaat tegen bepaalde visies in de maatschappij, dat men ze moet verbieden. En zoals ik hierboven reeds zei: mijn solidarisme is het klassieke solidarisme, niet het nieuw-solidarisme van N-SA en ook qua stijlvoorkeuren zijn er grote verschillen. Maar zij moeten volledig het recht hebben om hun mening te uiten, net zoals andere politieke groeperingen dat moeten kunnen.

En dat men een drama maakt over de t-hemden waar pedofielen aan een boom opgehangen worden afgebeeld. Daar heb ik absoluut geen probleem mee. Dat soort uitschot verdient niet beter en op geen enkel moment mogen pedofielen als slachtoffers worden afgebeeld of als mensen waar men medelijden mee hoeft te hebben. Wat ook opvalt is dat men blijkbaar bereid is om nieuwe wetten te gaan stemmen om dit soort bijeenkomsten tegen te houden. Mag ik dan ook aan de heren en dames politici vragen om met diezelfde eensgezindheid wetten te stemmen zodat we geen economische uitverkoop houden aan Frankrijk en dat we een beleid kunnen voeren waarbij ons eigen volk centraal staat?

Als men nu nog meer wetten gaat stemmen die de vrije meningsuiting en de vrijheid van bijeenkomst gaan beknotten, stel ik mij de vraag wat het volgende gaat zijn. Dat de mensen die nu het hardste staan te roepen om een verbod dat maar goed beseffen. Morgen kunnen zij de extremisten wel eens zijn. En door te verbieden, ga je het zeker niet tegenhouden, integendeel!

Verder heb ik nog uit goede bron dat Koppen meerdere N-SA’ers dagenlang gevolgd hebben en ze urenlang geïnterviewd. Waar is dat beeldmateriaal naartoe? Daar kreeg je immers een volledig beeld van hun ideologie, wat véél leerrijker is dan een paar outtakes van het congres/concert.

Bewerking: hier kan men een goede beschouwing lezen van Stijn Calle over het N-SAcongres

De terugkeer van de hoofddoek

Het hoofddoekendebat woedt in alle hevigheid. Maar zowel voor- als tegenstanders, althans toch degenen die in de media worden gehoord, gaan voorbij aan een analyse waarom de hoofddoek opeens terug zo belangrijk is geworden in de identiteitsbeleving. Toen ik het boek “Islam: a short history” van Karen Armstrong las, viel mijn oog dan ook volgende passage:

“After the humiliating defeat of the Arab armies in the Six-Day War against Israel against 1967, there was a swing towards religion throughout the Middle East. The old secularist policies of such leaders as al-Nasser seemed discredited. People felt that the Muslims had failed because they had not been true to their religion. They could see that while secularism and democracy worked very well in the West, they did not benefit ordinary Muslims but only an elite in the Islami cworld. Fundamentalism can be seen as a post-modern movement, which rejects some of the tenets and enthusiasms of modernity, such as colonialism. Through the Islamic world, students and factory workers started to change their immediate enviroment. They created mosques in their universities and factories, where they could make salat, set up Banna-style welfare societies with an Islamic orientation, demonstrating that Islam worked for the people better than the secularist governments. When students declared a shady patch of lawn – or even a noticeboard – to be an Islamic zone, they felt that they had made a small but significant attempt to push Islam from the marginal realm to which it had been relegated in secularist society, and reclaimed a part of the world – however tiny – for Islam. They were pushing forward the frontiers of the sacred, in rather the same way as the Jewish fundamentalists in Israel who made settlements in the occupied West Bank, reclaiming Arab land and brining it under the aegis of Judaism.

The same principle underlines the return to Islamic dress. When this is forced upon people against their will (as by the Taliban) it is coercive and as likely to create a backlash as the agressive techniques of Reza Shah Pahlavi. But many Muslim women feel that veiling is a symbolic return to the pre-colonial period, before their society was disrupted and deflected from its true course. Surveys show that a large proportion of veiled women hold progressive views on such matters as gender. For some women, who haev come from rural areas to the university and are the first members of their family to advance beyond basic literacy, the assumption of Islamic dress provides continuity and makes their rite of passage to modernity less traumatic than it might otherwise have been. They are coming to join the modern world but on their own terms and in an Islamic context that gives it sacred meaning. [...] In the West, people often flaunt their tanned, well-honed bodies as a sign of privilege, they try to counteract the signs of ageing and hold on to this life. The shrouded Islamic body declares that it is oriented to transendence, and the uniformity of dress abolishes class differences and stresses the importance of community over Western individualism“

ARMSTRONG, K., “Islam: a short history“, Orion Books, Londen, 2001, pp. 145-147.

Mijn inziens één van de weinige analyses over de hoofddoek die zeker kloppen. De identiteitsbeleving van vele mensen zal immers sterker worden wanneer zij worden geplaatst tussen een andere identiteit, die haaks op de hunne staat. Zet bv een heiden tussen een hoop katholieken en hij zal zich snel als een overtuigd heiden profileren en omgekeerd ook. Het probleem met de hoofddoek ligt dan ook niet zozeer bij de Islam, integendeel. Vanuit volksnationalistisch én solidaristisch oogpunt is het denken achter de hoofddoek, zoals hierboven beschreven, zelfs lovenswaardig. Één van de grootste problemen vandaag de dag is dat er geen tegencultuur is. Tegenover de hoofddoek kan het Westen geen eigen cultuur meer plaatsen, buiten de individualistische, egoïstische maatschappij van de massaconsumptie.

Moeten wij de moslims dan aanraden om de hoofddoek te gaan dragen? Natuurlijk niet. We moeten het echter hen ook niet gaan afraden. Het is immers iets van hun eigen cultuur en het is aan de moslims om, in hun eigen culturele context, zelf te beslissen welke kant ze uitwillen daarmee. Het is echter ook een feit dat de islamitische cultuur enorm verschilt van de westerse en dat beide zijn gegroeid in bepaalde geografische en socio-economische contexten. Wanneer men immers kijkt naar de Koran (of naar welk ander heilig boek of collectieve religieuze verhalen, zij het heidens of monotheïstisch) ziet men dat deze is geschreven in de context van het Arabische volk. De Islam dient dan ook te gedijen in de culturele context waar de Islam vandaan komt. Pleiten voor een Europese Islam kan men gerust doen, maar dan gaat men volledig voorbij aan heel het principe van een godsdienst. Men zou beter de moslims hun eigenonderwijs geven hier in Vlaanderen, maar wel met de voorwaarde dat dit een terugkeer naar de Islamitische wereld betekent. Geen eigen rechtssysteem geven, de sharia is immers iets dat in de moslimlanden zelf al genoeg op weerstand stuit, of toegevingen aan belachelijke eisen i.v.m. varkensvlees en alcohol, maar een onderricht in de eigen culturele gebruiken en geschiedenis waarna zij terug kunnen keren naar het land van herkomst om daar de nieuwe elite te gaan vormen.

En ja, ik ben mij bewust van het fenomeen tussenculturen. Vele moslims hier zitten vast tussen hun eigen cultuur en de Westerse. Het is echter ook vaak zo dat zij van beide elementen de slechte elementen hebben overgenomen, vandaar ook de opkomst van radicale religieuze groeperingen die deze eruit willen halen. Maar hoe langer men hier nog gaat proberen moslims te laten blijven op deze manier, hoe hoger men de problemen gaat stapelen. Met een hoofddoekenverbod gaat men niets uithalen, buiten wat reacties uitlokken van moslims en enkele dolgedraaide linksen (die trouwens ook ideologisch volledig stuurloos zijn). Het is nodig om op lange termijn te werken aan een beleid van remigratie en reintegratie van de moslims in hun eigen gebieden.

Wilt dat trouwens zeggen dat alle verwijten van racisme e.d. dus effectief waar zijn? Uiteraard niet. Als er één groot obstakel is voor integratie, is het wel de progressievelingen die alle tegenslagen steken op anderen. Op die manier zal men immers nooit werken aan een verbetering, want het is toch allemaal de schuld van een ander. Ik zou alvast ook geen poot meer uitsteken als ik zou denken dat alles wat tegenslaat een ander zijn schuld is. De moslimfundamentalisten die Europa willen islamiseren dient men trouwens ook als eerste buitenzetten of zelfs opsluiten. Wij hebben ons niet te moeien in hun cultuur, net zoals zij zich niet te moeien hebben in onze cultuur. Als iedereen immers voor zijn eigen deur zou vegen, zou de straat al snel proper zijn.

De idealen ver voorbij?

Op http://www.n-va.be/programma/standpunten/Persberichten_detail.asp?ID=3381 stelt de Jong N-VA het volgende:

De laatste weken werd Spanje opgeschrikt door 3 nieuwe bomaanslagen, die gisteren door de ETA werden opgeëist. Jong N-VA vindt geweld geen legitieme manier om tot meer autonomie te komen en veroordeelt deze aanslagen dan ook openlijk!

Voorzitter David Manaigre: “Enkele weken terug had Jong N-VA zijn jaarlijks ‘zomertreffen’ in Baskenland. We bekeken de situatie van de Basken op locatie en bezochten diverse organisaties. Nog meer dan voorheen steunen we door die ervaringen hun streven naar autonomie. De houding van de Spaanse overheid bij het behandelen van Baskische gevangenen en het criminaliseren van partijen en individuen is op geen enkele manier goed te keuren!”

Voor Jong N-VA is het echter zo klaar als een klontje: geweld is uitgesloten! In de 21ste eeuwse politiek is er geen plaats voor het chanteren met mensenlevens.

Manaigre: “Een dergelijke handelswijze om tot meer autonomie voor een regio te komen kan niet. Punt. In de naoorlogse geschiedenis is geweld trouwens in weinig tot geen gevallen een katalysator geweest voor meer autonomie. Daden van terreur zullen een onafhankelijk Baskenland niet dichterbij brengen. Integendeel, het geeft de Spaanse overheid opnieuw redenen om meer autonomie voor Baskenland te blijven blokkeren.”

Jong N-VA is en blijft tegen geweld in al zijn vormen. Elke regio en elk volk heeft recht op zelfbestuur. Maar onschuldige burgers en doelwitten mogen daar niet de dupe van zijn. De vraag is dus of de ETA echt wel de Baskische belangen dient…

De laatste weken werd Spanje opgeschrikt door 3 nieuwe bomaanslagen, die gisteren door de ETA werden opgeëist. Jong N-VA vindt geweld geen legitieme manier om tot meer autonomie te komen en veroordeelt deze aanslagen dan ook openlijk! Voorzitter David Manaigre: “Enkele weken terug had Jong N-VA zijn jaarlijks ‘zomertreffen’ in Baskenland. We bekeken de situatie van de Basken op locatie en bezochten diverse organisaties. Nog meer dan voorheen steunen we door die ervaringen hun streven naar autonomie. De houding van de Spaanse overheid bij het behandelen van Baskische gevangenen en het criminaliseren van partijen en individuen is op geen enkele manier goed te keuren!”

Voor Jong N-VA is het echter zo klaar als een klontje: geweld is uitgesloten! In de 21ste eeuwse politiek is er geen plaats voor het chanteren met mensenlevens. Manaigre: “Een dergelijke handelswijze om tot meer autonomie voor een regio te komen kan niet. Punt. In de naoorlogse geschiedenis is geweld trouwens in weinig tot geen gevallen een katalysator geweest voor meer autonomie. Daden van terreur zullen een onafhankelijk Baskenland niet dichterbij brengen. Integendeel, het geeft de Spaanse overheid opnieuw redenen om meer autonomie voor Baskenland te blijven blokkeren.” Jong N-VA is en blijft tegen geweld in al zijn vormen. Elke regio en elk volk heeft recht op zelfbestuur. Maar onschuldige burgers en doelwitten mogen daar niet de dupe van zijn. De vraag is dus of de ETA echt wel de Baskische belangen dient…

Tegen de Spaanse repressie

Wanneer men alle vormen van geweld inderdaad bekijkt als enkel geweld of terrorisme, dan is de ETA inderdaad bezig met een campagne die enkel valt af te keuren. Maar in dit geval is de gewelddadige invulling van de bevrijdingsstrijd van de Basken zeker te begrijpen. Het is ook fout om, wat dat lijkt de Jong N-VA hier te doen, om naar de handelingen van de ETA te kijken op een manier waardoor je zou denken dat het ETA-geweld uit de lucht komt vallen. Wanneer men echter naar het Spaanse repressieve beleid kijkt dat men voert naar de Baskische autonomisten toe, waar de huidige regeringen niet moeten onderdoen voor Franco bij momenten, is het duidelijk dat de ETA geen aanslagen pleegt omdat ze niets beters te doen hebben. Het is een wanhoopsdaad, de enige manier waarop ze nog hun protest kunnen laten horen. Wanneer de ene na de andere politieke partij wordt verboden in Baskenland, waardoor dus katalysatoren worden weggenomen voor vreedzaam protest, zal de opgekropte frustratie zich anders vertalen. Informatie op regelmatige basis over de situatie in Baskenland kan men trouwens terugvinden in het linksenationalistische blad Meervoud.

Over de keuze tot geweld

Wanneer de Jong N-VA vervolgels stelt dat geweld geen verandering kan brengen, wil ik daar gerust een naam tegenover plaatsen; Carrero Blanco. Zij bliezen deze doodgeverfde opvolger van Franco op, waardoor de transitie naar een democratischer systeem werd ingezet. Verder stel ik ook een zekere hypocrisie vast wanneer ik merk dat hun vorige Jong N-VA voorzitter openlijk zijn sympathie toonde voor de Palestijnse zaak en zijn walging voor de zionistische bezetting van Palestina. Iets wat hij trouwens volledig terecht deed! De Palestijnse strijd goedkeuren is immers niet rond het feit kunnen dat politiek geweld wel degelijk een optie is. De laatste optie, en misschien wel een slechte, maar desalniettemin nog steeds een optie. Een optie die vaker wordt opgedrongen door een onderdrukkend regime dan dat ze uit vrije wil wordt aangenomen door de volksnationalistische vrijheidsbewegingen.

Keur ik nu het doden van onschuldigen door bomaanslagen goed? Absoluut niet, maar het verschil met bepaalde andere reacties is dat volgens mij de schuld niet bij de Basken of de ETA ligt. Het principe van “actie lokt reactie uit” (of noem het gerust het dialectische verloop van gebeurtenissen) moet men hier nader bekijken. De ETA is niet met bomaanslagen begonnen om dan pas daarna een reactie te zien vanuit de Spaanse regering. De ETA is door het Spaanse repressieve beleid gedwongen om zijn toevlucht te nemen tot dit geweld. Maar laat me toch duidelijk stellen; uiteraard keur ik het doden van onschuldigen niet goed. Tevens weiger ik ook resoluut om de vrijheidsstrijd van de Basken (of van de Palestijnen, Ieren, Schotten, Koerden, etc…) te verwerpen vanwege deze daden. De keuze om al dan niet tot een vorm van geweld over te gaan in de onafhankelijkheidsstrijd moet men ook telkens in de eigen socio-economische, culturele en historische context van elk volk en gebied bekijken. In Vlaanderen zal pas in zeer extreme toestanden tot het politiek geweld van de ETA worden besloten. Ben ik daar rouwig om? Natuurlijk niet, ik verkies ook een land zonder bomaanslagen e.d. Maar wanneer de staat een beweging daartoe dwingt, zoals de ETA, dan kan men gewoon niet anders.

Tenslotte even anticiperen op iets wat sommigen wel zullen denken. De ETA is inderdaad een socialistische organisatie die zich baseert op marxistische beginselen. En ja, ik ben een hevig anti-marxist, vanwege redenen die ik hier niet opnieuw uitgebreid uit de doeken ga doen. Maar wanneer het gaat om de volksnationalistische strijd kijk ik in de eerste plaats naar de volksnationalistische strijd, de doelen, de middelen en de rechtvaardigheid van voorgaande opgesomde dingen. Iets wat vele anti-fascisten niet kunnen omdat zij liever in hun enggeestig denkkader blijven vastzitten.

Voor een onafhankelijk Baskenland! Voor een Europa der volkeren!

82ste IJzerbedevaart

Niet te geloven gewoon… Dat moet zowat mijn eerste gedachte zijn geweest toen de affiche van de 82ste IJzerbedevaart voor mijn ogen verscheen. Een miskleun eerste klas gewoon. Waar moet ik beginnen met te klagen?

Volksnationalisme en de IJzerbedevaart?

Voor mij is volksnationalisme het benadrukken van de identiteit in de diversiteit van de volkeren in de wereld. Centraal staat de eigenheid van het eigen volk in een globaal geheel, het globale en het identitaire in één verenigd dus. Dit houdt dus in bij bijeenkomsten zoals de IJzerbedevaart, waar ook nog eens de band met het verleden wordt gelegd (namelijk de IJzertragiek), op de eerste plaats de kenmerken van de eigen cultuur dienen te primeren. En wat krijgen we nu? Een verzameling etnieën waar Vlaanderen zijn deuren blijkbaar voor moet openzetten. Ik vraag me af of dit soort affiches in Afrikaanse landen zouden kunnen waar blanken meestal de allochtonen zijn, en nog vaker de onderdrukte minderheid.

De affiche nader bekeken

Maar goed, concreet dan. Als men de afgebeelde figuren van links naar rechts goed bekijkt, kan ik zeggen dat de eerste vier mij niet al teveel kunnen schelen. De linkse artiest als een deel van de globale diversiteit van volkeren waarin wij onze eigenheid zoeken. En aangezien ik een sociale/solidaristische invulling van het volksnationalisme voorsta, heb ik ook niets tegen de drie volgende afgebeelde personen/koppels. Maar dan…

De jongen het met oranje t-hemd komt mij over als een stelling dat we alle vluchtelingen in de wereld net naar hier moeten halen zonder dat ze in hun eigen landen orde op zaken zouden kunnen stellen. Dan de dame met de hoofddoek. Onder moslims zelf is er een grote discussie over het belang van de hoofddoek in de vorming van hun eigen identiteit. Een discussie die hun eigen goed recht is trouwens. Maar in plaats van te kiezen voor een afbeelding waarbij integratie voorop zou staan, kiest men hier duidelijk voor een Vlaanderen waar de moslimbevolking zich blijkbaar moet opsluiten in segregatie.

Een Belgische vlag…

Maar als u denkt dat ik mij het ergste zou storen aan haar, dan bent u mis. Het is de punker die mij veruit het meeste stoort. Het IJzerbedevaartcomité is er zowaar in geslaagd om, kijk maar goed naar zijn haarkleurcombinatie, een Belgische vlag te verwerken in een affiche van de IJzerbedevaart! Ook is er absoluut geen verwijzing meer naar de  IJzertragiek, geen AVV/VVK of naar de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Wanneer we ons dan ook vorig jaar de vraag stelden: “Kan het nog erger” kunnen we nu duidelijk stellen dat het antwoord “Ja, helaas wel.” is…

Racisme?

Ben ik nu een racist door hier opmerkingen over te maken? Helemaal niet. Integendeel. In mijn visie heeft elk volk zijn eigen plaats en kader waarin de gebruiken zijn gegroeid. De massamigratie zorgt voor een ontworteling van de cultuur van de allochtoon en een botsing met de cultuur van de autochtoon, waarbij de allochtoon maar zelf moet gaan zoeken wat zijn identiteit eigenlijk inhoudt. Het multiculturalisme wilt de eigenheid der volkeren op een globale schaal vervlakken tot er enkel een grijze blubber overblijft waar geen eigenheid meer is.

Als we trouwens onze cultuur niet gaan benadrukken en de eigenschappen naar voren plaatsen, en die dwingen om over te nemen om bij ons te horen, hoe kunnen we dan van allochtonen überhaupt verwachten zich te integreren? Integratie in iets wat er niet is, kan immers niet. En de vele allochtonen met een islamitische achtergrond hechten tenminste terecht nog een belangrijk belang aan het hebben van een identiteit. Hun kritiek op het decadente en zielloze Westen kan men, mede door dingen als deze affiche, ook enkel maar als terecht beschouwen…

Volksnationalisme als redding (2)

Het totalitaire pluralisme

Een andere term die ik hierboven gebruikte, was het totalitaire pluralisme. Het klinkt misschien raar aangezien pluralisme net een vrijheid en diversiteit van meningen uitdraagt. Maar momenteel is het echter een manier om controle te houden over de samenleving. Zowat alles moet wel pluralistisch worden of het moet de slagen incasseren van de heersende machten en hun pitbulls in de media. Als de kerk iets doet, moet het oecemenisch zijn, eigen ideeën worden direct afgebroken. Als een beweging iets organiseert, moet het direct in een pluralistisch kader zijn of het zijn extremisten. Niet omdat de overheid geeft om het bewaren van een sfeer van vrije meningsuiting, verre van zelfs, maar omdat elke beweging zich op die manier zou neutraliseren. Wanneer men immers een hoop mensen met verschillende visies op maatschappij, economie, politiek, religie, etc… immers verenigt en als doel heeft die bijeen te houden, is er nood aan compromis. Compromissen zijn altijd nodig om de maatschappij stabiel te houden, maar een compromis houdt ook een botsing van visies in. In een organisatie als Voorpost is er ook een vorm van pluralisme aanwezig op verschillende vlakken, maar het “compromis” dat geldt als de rode draad door Voorpost blijft wel duidelijk.

In andere organisaties van het maatschappelijke middenveld is de visie echter totaal verwaterd, iets wat men ook in de politieke partijen terugvindt. Wat is immers het verschil nog tussen CD&V, VLD, SLP en SP.a buiten wat gerommel in de marge? Ergens heeft SLP wel gelijk als ze stellen dat de maatschappij verwaterd is geworden tot een soort verdeling van politieke partijen. Iedereen moet zijn stukje krijgen en wat nog overblijft, moet zodanig verwateren dat het geen alternatief kan vormen voor hun geknoei. Zelfs Geert Lambert krijgt gelijk van mij wanneer hij zegt; “De klassieke partijen zijn in essentie nog altijd bezig met het verkavelen van de macht, veel meer dan met inhoudelijke politiek.”[2] . Niet dat ik op zijn partij zou stemmen, verre van zelfs. Maar hij toont wel aan dat de politieke partijen geen eigenlijke oppositie willen, maar enkel een verwaterde brij. De mens moet gereduceerd worden tot een consumptie- en productie-eenheid die zich vooral niet mag bezighouden met nadenken over politiek. En wanneer dat dan wel gebeurt, moet dat zodanig in een sfeer van een breed compromis zijn dat er geen degelijk alternatief kan ontstaan.

Een praktisch voorbeeld illustreert dit altijd het beste. Zet vertegenwoordigers van de ganse Vlaamse Beweging, van links tot en met rechts, samen en laat hen een gezamelijke tekst maken. Dan zal het enige overlappende zijn dat Vlaanderen meer autonomie moet hebben. Over de manier waarop, welke bevoegdheden wel en niet, welke bevoegdheden eerst, evolutie vs revolutie vs verrotting, etc… zal zodanig een discussie zijn dat er geen compromis over kan bereikt worden en dat het dus niet genoemd wordt. Zet echter de vertegenwoordigers van Voorpost samen en men zal al veel sneller een consensus hebben bereikt over wat en hoe, met hoogstens discussies over details. Maar door het totalitaire pluralisme worden organisaties als Voorpost gebrandmerkt, net omdat wij een gevaar vormen voor het bestaande systeem, net omdat wij een alternatief voorstellen voor de rotte staat. Wij schudden aan de boom waar de gevestigde orde in zit, dat is de reden van de stigmatisering en de tegenwerking. Het totalitaire pluralisme werkt niet omdat wij nu eenmaal verwerpen dat de maatschappij moet tenonder gaan in een grijze massa waar de enige consensus erop neerkomt dat we beter geen afwijkende mening meer hebben.

Herstel van de nationale consensus

Die mentaliteit zet zich echter door in de ganse maatschappij en in de geesten van de mensen. Wanneer men spreekt over de revoluties van bv 1848, 1919, 1968, etc… kan men stellen dat er een (hevige) botsing was tussen bepaalde groepen in de samenleving. Één ding werd echter nooit, of maar zelden en nooit echt duidelijk, in vraag gesteld; de nationale consensus. Iedereen bleef zich identificiëren met de etnoculturele eigenheid van elk volk. Of men nu Spartakist[3]  of Freikorps-soldaat[4]  was, men was allen deel van een nationaliteit. Niemand stelde zich in vraag dat men Duits sprak of in de Duitse etnoculturele zone van Europa zat. Kijken we ook maar naar Oostenrijk dat bij het verlies van zijn rijk zich oorspronkelijk bij Duitsland wou aansluiten, zijn etnoculturele binding was immers het enige wat was overgebleven nadat de rest was afgenomen. Edgard Delvo, hoe controversieel hij ook moge zijn voor velen, verwoordde het goed wanneer hij stelde; “Volledig op zichzelf aangewezen is de enkeling niets. Hij verwerft zijn zin en zijn levenskans in en door de gemeenschap. Hij wordt niet vrij geboren: hij aanschouwt het levenslicht in de gemeenschap van zijn gezin dat, als cel van de volksgemeenschap, zijn ontstaan en zijn groei mogelijk maakt – en zijn leven lang zal hij geen vrijheid vinden en geen werkelijke kracht verwerven buiten de gemeenschap van zijn volk. ”[5]

En dat is wat uniek is aan onze ideologie. Het volksnationalistisch solidarisme is niet iets destructief als het marxisme of liberalisme. Integendeel, het bouwt voort op de kern van de menselijke samenleving en op de dingen die de mensen verheffen van de dieren; de etnoculturele verschillen. Bouwen aan een volksnationalistisch solidaristisch alternatief is bouwen aan de toekomst. Wie echter meent dat solidarisme, dat net uitgaat van een organisch gegroeide samenleving, waarvan de etnoculturele eigenheid de meest “tastbare” component is, te kunnen koppelen, is fout. Wanneer men immers een gebouw anders wilt inrichten, kan dan wel de gevel afbreken, de meubels buitensmijten en de leidingen verleggen, maar wanneer we het gelijkvloers wegslaan, stort heel de boel in.

Yves Pernet

Voetnoten

1. LANDES, D.S., “Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?”
2. Interview met Geert Lambert in De Morgen van dinsdag 26 mei 2009, pagina 5.
3. Voorgangers van de Duitse Kommunistische Partij die probeerden de macht te grijpen in Duitsland in 1919
4. Freikorpsen waren reactionaire groepen anti-marxistische soldaten die werden ingezet tegen o.a. de Spartakisten en met hevig geweld Duitsland hebben weerhouden van een socialistisch regime.
5. Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.

Volksnationalisme als redding (1)

Verschenen in het laatste nieuwe nummer van Revolte:

Volksnationalisme als redding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar er is wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ” Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Inleiding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar eris wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ”[1] Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Radicale Sporenherdenking – 27 juni 2009

Gisteren vond in Zaal Bart te Merksem de Radicale Sporenherdenking van Voorpost plaats. Enkele honderden Vlaams-nationalisten en Heel-Nederlanders waren aanwezig. Als trouwe militant was ik uiteraard ook aanwezig vanaf het begin. Het was in de eerste plaats een aangenaam weerzien met de Dietse militanten uit de Nederlandstalige Lage Landen. Ook was het altijd leuk om nieuwtjes uit te wisselen over nationalistische bewegingen uit het buitenland en over de socio-economische en politieke verschuivingen daar. Het gesprek dat ik had met Rob Verreycken hierover was alvast heel interessant.

Wat mij vooral positief opviel was de rede van onze voorzitter: Johan Vanslambrouck. Een duidelijke en sterke uithaal naar het liberalisme en het multiculturalisme. Ook een prachtige verwijzing naar het feit dat volksnationalisme veel meer moet zijn dan een eigen staat, maar dat het ook een strijd moet zijn voor identiteit en zich moet uitbreiden naar socio-economische thema’s. Anders heb je immers maar een nationalisme van holle leuzes en slogans. Iets wat de voorzitter van Voorpost absoluut wilt vermijden en hij is niet alleen. Daar later meer informatie over! Ook Luc Vermeulen hamerde bij het actieoverzicht over het belang van de sociale emancipatie volgens solidaristische lijn naast de nationale revolutie.

Het was ook duidelijk dat een Lijst Dedecker geen sympathie heeft verloren in onze rangen. Vlaams Belang en N-VA waren echter allebei vertegenwoordigd bij de aanwezige militanten. De toespraak van Filip De Man vond ik persoonlijk niet zo geslaagd, maar dat zal een verschil in stijlen en smaak zijn me dunkt. Ook het muzikale aspect was zéér goed, met extra vermelding van de Andersjevs! Mijn  complimenten voor de muzikanten en voor de obligate aanwezigheid van de VNJ-muziekkapel. Qua opkomst vallen er twee dingen te zeggen; er was minder volk dan vorig jaar, maar onder de aanwezige Voorposters was er duidelijke een zichtbare toename in jeugdigheid. Ook positief om vast te stellen is dat er twee nieuwe Voorpostkringvlaggen werden toegekend aan de nieuwe kringen Voorpost-Aalst en Voorpost-Twente die nu elk een jaar en enkele maanden actief zijn.

België barst en de Nederlanden één!