Met het nationalisme tegen het kapitalisme

Ondertussen al een paar weken uitgekomen, maar daarom niet minder interessant.

Voorpost en het solidarisme – Johan van Slambrouck

Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen

Verankering van de economie – Johan van Slambrouck

Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens

Cultuur en globalisme – Yves Pernet

Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet

Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet

Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout

De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck

Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens

Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema

Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

De inhoudstafel is als volgt:

( 1 ) Voorpost en het solidarisme - Johan van Slambrouck
( 2 ) Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen
( 3 ) Verankering van de economie – Johan van Slambrouck
( 4 ) Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens
( 5 ) Cultuur en globalisme – Yves Pernet
( 6 ) Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet
( 7 ) Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet
( 8 ) Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout
( 9 ) De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck
( 10 ) Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens
( 11 ) Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema
( 12 ) Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

Wie denkt in dit Revoltenummer enkel oproepen te vinden om “alles anders te doen” zonder invulling zal nog verschieten. Meerdere analyses van wat er is fout gelopen, wat er anders moet, hoe dat moet en waarom. Dat is wat u kan verwachten.

Mijn bijdragen plaats ik later nog op dit weblog.

Charles Michel en denken op lange termijn…

…blijkt geen goede combinatie. En waar blijkt dit uit?

…blijkt geen goede combinatie. Aanleiding hiervoor?

http://www.hln.be/hln/nl/2659/Voedselcrisis/article/detail/1000036/2009/09/22/Eindelijk-Michel-pleit-om-honger-te-bestrijden-met-melk-die-boeren-wegkappen.dhtml

Elke vijf seconden overlijdt in de wereld een kind van de honger, en boze boeren gieten hier in Europa de melk met de miljoenen liters uit op hun akkers: heel veel mensen hebben het hier bijzonder moeilijk mee en ze worden eindelijk bijgetreden door een politicus.

Pleidooi

Onze minister voor Ontwikkelingssamenwerking Charles Michel gaat bij EU-voorzitter Zweden en bij de Verenigde Naties bepleiten om de melk die boze boeren nu op hun akkers lozen naar landen te sturen waar hongersnood heerst, zoals Somalië, Ethiopië en Kenia….blijkt geen goede combinatie. Aanleiding hiervoor?

http://www.hln.be/hln/nl/2659/Voedselcrisis/article/detail/1000036/2009/09/22/Eindelijk-Michel-pleit-om-honger-te-bestrijden-met-melk-die-boeren-wegkappen.dhtml

Elke vijf seconden overlijdt in de wereld een kind van de honger, en boze boeren gieten hier in Europa de melk met de miljoenen liters uit op hun akkers: heel veel mensen hebben het hier bijzonder moeilijk mee en ze worden eindelijk bijgetreden door een politicus. [...] Onze minister voor Ontwikkelingssamenwerking Charles Michel gaat bij EU-voorzitter Zweden en bij de Verenigde Naties bepleiten om de melk die boze boeren nu op hun akkers lozen naar landen te sturen waar hongersnood heerst, zoals Somalië, Ethiopië en Kenia.

lk geef toe, het klinkt allemaal simpel en heel nobel. Wij hebben voedsel te veel, zij hebben voedsel teveel. Maar door de landbouwoverschotten te gaan weggeven, ga je niets oplossen. Sterker nog, dan ga je de zaken veel erger maken. Één van de grootste problemen van Afrika zit immers in de kapitaalsconcentratie. Je hebt een kleine topklasse met enorm veel geld, een enorme onderlaag met niets en daartussen zit amper iemand. Er is in andere woorden geen middenstand in Afrika, geen lokale ondernemers, geen “burgerij” (in de mate dat die term volledig toepasbaar is hier).

Wat gaat gratis voedsel weggeven veroorzaken? In gebieden waar enkel een economische woestenij is, kan dat inderdaad problemen op korte termijn oplossen. In gebieden waar er nog een iewat onafhankelijk economisch leven is, onafhankelijk van de grote elites aan de top en waar de middenstand genoeg kapitaal kan vergaren om te overleven, is dit soort beleid een regelrechte ramp! Laten we ons even verplaatsen in de geest van de gemiddelde Afrikaanse consument in die laatste gebieden. Je hebt honger en je kan kiezen:

1. Voedsel bij de lokale winkel kopen en kapitaal verliezen.
2. Voedsel krijgen bij de voedselbedeling uit westerse landen.

Het overgrote merendeel zal voor optie twee kiezen. Dit zorgt echter voor een verarming van de lokale Afrikaanse economie en een verergering van de economische toestand in Afrika. Iets dat destijds ook gebeurd is in de vleesmarkten rond de Sahel-landen waar de gratis voedseloverschotten vanuit Europa uiteindelijk een economische sector in opbouw, die op lange termijn had kunnen zorgen voor een onafhankelijkheid van die landen voor voedselvoorraad, instortte. Men zou beter dit voedsel aan goedkope prijzen verkopen aan de lokale middenstand gecombineerd met een beleid waarbij microkredieten een prominente rol spelen.

Meneer Taouil, welkom bij de club!

Inleiding

We hebben het de laatste dagen genoeg mogen horen en zien in de media. De begroting geraakt maar niet in evenwicht, met alle toekomstige gevolgen van dien (denk aan de rentesneeuwbal), de economie toont nog geen duurzame verbetering waardoor de financiële macht van het Westen (en daarmee zowat alle macht) nog steeds zeer fragiel blijkt, de ineenstorting van grote bedrijven lijkt dan wel gestopt maar bij de toeleveringsbedrijven is het huilen met de pet op, etc…

De vrije meningsuiting?

MAAR! Laten we even deze grote problemen vergeten want… er is iemand die een Hitlerportret en een portret van Bert Eriksson heeft hangen en een VMO-vlag in haar living heeft staan. Deze vrouw is dan ook nog eens erkend door Kind&Gezin en vangt dus kinderen op. Op één persoon na, die zijn reactie dan nog via internet deed, zijn er nooit klachten geweest over de kwaliteit van de opvang. Als het zo’n monster zou zijn, dan is het mijn inziens, zeker met de mediahetse in gedachte, absoluut niet moeilijk om véél meer verontruste ouders te vinden. De vrouw zelf heeft ook nog eens, zonder dat er enig probleem is geweest, in een joods rusthuis gewerkt. Maar haar denken, los van enige morele beschouwingen daarover, past niet thuis in het brave burgerlijke liberale denken en de sociale moord moet gepleegd worden. Ze moeten eerst stevig gekauwd worden door de media, die het verhaal daarna voorgekauwd uitbraakt in de geesten van de maatschappij die haar vervolgens kan uitspuwen (met excuses voor de misschien té plastische beeldtaal).

En het was nog makkelijk ook want Hitler roept 63 jaar na zijn dood nog steeds de grote schrikbeelden op van het nazisme, de holocaust en Wereldoorlog II. Vrije meningsuiting, hoe walgelijk de denkbeelden ook moge zijn, kon (nee, moest) even vergeten worden in naam van de heilige strijd voor de verdraagzaamheid. Voltaire draait zich om in zijn graf. Maar het ergste moet eigenlijk nog komen. De partij van de vrije meningsuiting kon niet diep genoeg in het stof kruipen om te tonen dat zij dan wel voor de vrije meningsuiting is, maar niet voor die van “nazisten, communisten of maoïsten”. Ze klagen, vaak terecht, dat ze te weinig of niet aan bod komen i.v.m. constructieve oppositie in de parlementen. Dat men dan gewoon had gezegd: “Zodra de media daar aandacht aan wilt geven, willen we ook over andere zaken praten. Voor de rest kunnen wij geen controle uitoefenen over het denken van al onze leden. En als partij van de vrije meningsuiting wensen wij dit ook niet”. Punt en gedaan. Nu, over die “nazisten, communisten en maoïsten.” Dat het Vlaams Belang het nodig vindt om dat laatste te vermelden is nogal bizar, maar wie weet zitten er toch een paar bij, men weet maar nooit. En al ben ik voor geen van de drie genoemde ideologieëen te vinden, toch vind ik dat ze alledrie vrij uitbaar moeten zijn. Want wat is de volgende stap? Als extreem-linkse en extreem-rechtse ideëen verboden worden en enkel de “aanvaardbare” ideëen overblijven, trekken de grenzen van het “extremisme” steeds meer op naar het centrum tot het verschil tussen politiek aanvaardbaar en extreem hoogstens 2 millimeter bedraagt op de politieke as. Het volgende zal immers kritiek zijn op de christen-democratie omdat zij vanuit religieuze standpunten vertrekt en dus een inbreuk is op de scheiding van kerk en staat.

De selectieve willekeurigheid bij het afnemen van vergunningen voor kinderopvang kunnen we dan ook in bepaalde dingen terugvinden:

http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/996882/2009/09/17/Kind-en-Gezin-gaat-alle-dossiers-herbekijken.dhtml

Volgende week start in Mechelen de rechtszaak tegen de crèche waar in oktober 2006 een vier maanden oude baby stierf. Zijn ouders vinden het onbegrijpelijk dat het kinderdagverblijf nog steeds open is. Eén van de betrokkenkinderverzorgsters zou immers tijdens een ondervraging toegegeven hebben dat er fouten gemaakt zijn. De ouders begrijpen niet waarom de nazi-onthaalmoeder uit Hoboken en de vrouw van imam Nordin Taouil wél op non-actief gezet worden zelfs al waren er bij die laatste blijkbaar geen klachten en de Mechelse crèche niet.

Een onwaarschijnlijke bondgenoot

Als het nu echt enkel een probleem was met iemand het nationaal-socialisme aanhangt, dan konden we zeggen dat het puur op die ideologie gericht is. Maar kijken we naar iemand die ook lijdt onder de liberale meningsdictatuur, dan zien we wel dat er een andere agenda speelt. Imam Taouil heeft nu ook mogen ondervinden wat het is om deze mediabehandeling te krijgen. Meneer Taouil, welkom bij de club van de uitgespuwden. En, hoe raar het ook moge klinken, de man is op veel vlakken onze bondgenoot!  Waar staat de man o.a. voor en hoe is dit toepasbaar op dat waar wij voorstaan?

• Nadruk op traditie i.p.v. modernisme: de man ijvert voor het behoud van bepaalde culturele traditionele kenmerken en wijst op het belang van traditionele culturele uitingen. Dat maakt van hem geen extremist, dat maakt van hem een conservatief.
• Nadruk op het belang van het religieuze i.p.v. het extreme secularisme: gelovigen moeten elke dag bijna wel eens horen hoe slecht religie, en zeker de openbare uitbundige uitingen, wel niet is. Dat het merendeel van de kunst van Europa uit religieuze hoek komt en dat stijlen als de gothiek puur uit religieuze hoek is ontstaan, wordt dan maar wijselijk vergeten. Secularisme is geen toelating van alle godsdiensten, laat staan tolerantie. Het is een poging tot het uitwissen van bepaalde eigenheden die de individuen aan elkaar binden. Het totalitaire individualisme in de praktijk!
• Nadruk op de gematigdheid i.p.v. de individualistische excessen: wij moeten elke dag horen hoe goed het is om individualistisch te zijn en vooral het eigenbelang na streven, gemengd met de massaconsumptie. Hiertegenover staat het gemeenschapsgevoel, de solidariteit en de collective identiteitsbeleving van een conservatieve visie voor. In dit geval een islamitische, maar ook één die zéér nadrukkelijk aanwezig is in de katholieke en orthodoxe visies op de wereld.

Dat imam Taouil oproept tot het stichten van moslimscholen vind ik dan persoonlijk ook weer een zeer positieve evolutie. Een volk zijn cultuur afnemen is immers misdadig en om een volk ten volste zijn cultuur te laten beleven, moeten zij dat kunnen doen in een omgeving waarin die cultuur is ontstaan, geëvolueerd en gedijt. Daarom is het ook meer dan wenselijk om te ijveren voor een terugkeer naar de eigen streek in plaats van hun kinderen te vergiftigen met liberale en/of extreme seculiere ideëen. De joodse gemeenschap heeft immers ook haar eigen scholen en daar hoor ik toch niemand druk over doen?

Conclusie

Taouil is op vele vlakken dan ook een onverwachte en onwaarschijnlijke bondgenoot. In een strijd tegen de afbraak van tradities, tegen extremistisch secularisme, tegen het dwingend willen opleggen van de liberale gedachte, tegen de sociale moord op mensen met een afwijkend gedachtegoed. En als de criticasters nu zeggen: “Hij is voor de islam te verspreiden en de islam is een bedreiging voor Europa, dus hij is onmogelijk een bondgenoot!” dan kan ik daar kort op antwoorden. Het probleem met de islam is een etnisch en demografisch probleem, geen cultureel. Zowel het christendom als de islam zijn missioneringsgodsdiensten. Als hier geen toevloed van migranten zou zijn en de islam zich dan nog zou verspreiden, dan is het een cultureel probleem. Maar dan ligt dat probleem bij ons. Bij wij die onze christelijk-heidense wortels hebben verworpen ten voordele van een individualistisch en seculier discours. Gemengd met de demografische neergang is er een vacüum in de geesten ontstaan. Vacüums blijven echter niet bestaan en de islam vormt enkel dat gat op.

Wat moeten wij dan doen? Terug durven ijveren voor de terugkeer van het merendeel van de vreemdelingen, waarbij de moslimscholen een hulp moeten zijn, en terug durven ijveren voor het herstel van de christelijke-heidense waarden van Europa. Want al ben ik een overtuigd katholiek, ik zal op elk moment de traditionalisten van Wodan verkiezen boven de liberale afgod van het individualisme!

Bedenkingen bij Noord-Korea

Wegens een drukke vakantie niet teveel bijdragen op dit weblog, maar vandaag toch even een uitzondering.

Voormalig president Bill Clinton heeft door een persoonlijk optreden, of zo moet het toch lijken, de twee journalistes vrijgekregen die gevangen waren gezet in Noord-Korea en veroordeeld waren tot twaalf jaar dwangarbeid. In het socialistische paradijs -kuch kuch- niet echt de garantie op een lang en luxueus leven. Over de zaak van de journalistes kan je hier meer vinden. Wie trouwens denkt dat Clinton ter plaatse alles in orde heeft gebracht, is er ook voor de moeite aan. Als er niet op voorhand een afspraak zou zijn bereikt, zouden de V.S.A. geen topfiguur/oud-president als Clinton gestuurd hebben.

Opties voor Noord-Korea

Het is niet zozeer deze zaak waar ik het over wil hebben, maar wel over het regime van Noord-Korea zelf. Een hoop Amerikaanse presidenten, ministers, speciale afgezanten, etc… hebben reeds hun hoofd gebroken over Noord-Korea. Van tijd tot tijd wordt er ook gespeculeerd over de opvolging van bepaalde topfiguren in het regime van Noord-Korea. Telkens worden daarbij de opties van de buitenwereld overlopen om het regime in Noord-Korea te veranderen. Sommigen wensen dit via de diplomatie te doen, anderen via een militair optreden of zelf combinaties daarvan.

Hervormingen?

Mjin inziens is het Noord-Koreaanse regime afgrijselijk moeilijk ten val te brengen omdat het zo afschuwelijk omvattend is en zich ook te buiten gaat aan een complete onwil om te voorzien in de basisbehoeften van de bevolking. Hierdoor is elk figuur aan de top van het Noord-Koreaanse regime gebonden aan heel bureaucratisch apparaat en draagt dus ook elk figuur een bepaalde verantwoordelijkheid aan wreedheden begaan door en in het regime. Het opstaan van hervormers betekent voor die potentiële hervormers zelf een immens risico. Zelf wanneer ze het regime kunnen hervormen naar een democratische vorm zullen zij terecht moeten staan voor hun rol in het regime dat zulke misdaden pleegt. Het is net door de allesomvattendheid van de staat dat niemand aan de top, die zou kunnen bijdragen aan een hervorming van het regime, vrijuit kan gaan.

De buurlanden hebben overigens ook een harde noot aan Noord-Korea. Het regime draait op pure militaristische en collectivistische energie. Het individu is tot op het bot weggecijferd in het Noord-Koreaanse denken. Buiten bij de top waar decadent leven blijkbaar niet in tegenspraak is met de socialistische idealen. Puur vanwege de omvang in soldaten is het leger al van immens belang in Noord-Korea (1.190.000 actieve soldaten en 4.700.000 reserves volgens Wikipedia). En zoals zo vaak in militaristische staten is het leger ook economisch een grote rol gaan spelen. Elke toegeving aan de buitenwereld zou moeten afgetoetst worden aan het leger. Afbouw van militaire slagkracht zou dan ook nog eens ten koste gaan van de machtigste factor in Noord-Korea. Men moet dus niet al veel verwachten op dit vlak. En waarom zouden ze ook? Als ze compleet de paria zouden willen uithangen en Zuid-Korea militair aanvallen, zou Noord-Korea waarschijnlijk binnen de 48uur Zuid-Korea in handen hebben.

China heeft ook nog eens een economisch belang in Noord-Korea. Zijnde een huidig officieus en toekomstig potentieel. De smokkel tussen China en Noord-Korea heeft ervoor gezorgd dat China een economisch potentieel heeft in Noord-Korea. Als Noord-Korea op economisch vlak zou hervormen, zou het ook vooral China zijn die zich daarop zal werpen. Socio-economisch is Korea al een verdeelde natie, met een eventuele economische opening zou het noorden volledig in Chinese handen geraken.

Hereniging?

Laten we stellen dat Noord-Korea op een bepaald moment zou zeggen: “Nee, het werkt hier toch niet naar behoren. Laten we ons aansluiten bij Zuid-Korea.” Dit zou voor Zuid-Korea wel een economisch potentieel betekenen, maar ook een enorme ramp kunnen betekenen. Noord-Korea heeft een potentieel voor een nieuwe markt te vormen voor de Zuid-Koreaanse economie. Maar tevens kan het overnemen van de verpauperde gebieden in Noord-Korea een gigantische tol leggen op de Zuid-Koreaanse staat.

Het kan heel cynisch klinken, en ik wens zeker niemand een verblijf in een “socialistisch paradijs” zoals Noord-Korea toe, maar bekeken vanuit 2009 en met de evoluties in Vietnam in het achterhoofd, was het misschien nog het beste geweest als Noord-Korea in de Koreaanse Oorlog was geslaagd geweest in de annexatie van Zuid-Korea. Het zou de redenen hebben weggenomen om het leger zo’n grote macht te geven, het zou het gevoel van “één tegen de wereld” minder sterk hebben gemaakt dan vandaag de dag. Daarbij was het Zuid-Koreaanse regime in die tijd al even repressief als het noorden, veel weerstand zou er niet zijn gekomen mijn inziens. Ook zou de nationale consensus van Korea zijn bewaard gebleven, terwijl we nu twee compleet verschillende denkbeelden naast elkaar zien. Etnisch is Korea één, maar cultureel zijn ze volledig uit mekaar gedreven. Om een idee te geven van westerse invloed in Zuid-Korea: volgens de laatste telling is de grootste groep gelovigen in Zuid-Korea de katholieken. Niet echt een inheems Koreaans geloof me dunkt…

Wat nu?

Wel, ik heb geen flauw benul. Ik vrees dat we Noord-Korea moeten uitzweten, proberen zoveel mogelijk druk op het regime te zetten en diplomatisch toeslaan wanneer een kans zich voordoet. Maar momenteel zie ik absoluut geen oplossing in het probleem Korea.

De fabriek opblazen?

Ik kan begrijpen dat arbeiders onzeker zijn over hun toekomst met de huidige financiële en daaraan gekoppelde economische crisis. Maar hier gaan ze wel wat ver.

http://www.hln.be/hln/nl/3424/economische-crisis/article/detail/927871/2009/07/13/Franse-werknemers-New-Fabris-dreigen-fabriek-op-te-blazen.dhtml

Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.

De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”

Werknemers van het failliete Franse bedrijf New Fabris in Chatellerault dreigen ermee om hun bedrijf op te blazen als ze geen ontslagvergoeding van 30.000 euro per persoon krijgen. New Fabris produceert onderdelen voor auto’s.

De arbeiders eisen dat Renault en Peugeot, de twee grootste klanten van het bedrijf, alle 336 werknemers van New Fabris voor het einde van de maand 30.000 euro ter hand stellen, in ruil voor de voorraden en machines van het failliete bedrijf dat zij intussen bezet houden. Volgens vakbondsman Guy Eyermann “staan er al gasflessen op verschillende plaatsen in de fabriek klaar om tot ontploffing te worden gebracht.”

Staken is altijd één van de laatste drukkingsmiddelen, omdat het immers het productieproces stillegt en daarbij ook de ruimte tot loonopslag beperkt. Het wilt echter niet zeggen dat het nooit mag en vaak is het zelf de enige oplossing om druk te zetten. Ook de bezetting van bedrijfsterreinen is soms nodig om te voorkomen dat men snel de machines weghaalt en vervolgens alle onderhandelingsmacht van de arbeiders ontneemt, maar dit gaat wel te ver.

Hier is men blijkbaar bereid tot de vernietiging van de productiemiddelen, wat helemaal zal leiden tot langdurige werkloosheid. Welk bedrijf zal immers arbeiders willen aannemen die bij een conflict over ontslagpremies delen, of een volledige, de fabriek opblazen? Verder zal het de positie van de arbeiders nog verder ondermijnen door rechtszaken die ongetwijfeld zullen volgen. Het verlies van banen is reeds een verlies van economische kracht, de vernietiging van infrastructuur en machines zal de zaak enkel nog erger maken. Zowel voor de arbeiders die erbij betrokken zijn als voor de economie. Druk zetten ja, maar dit is teveel van “het goede”.

Volksnationalisme als redding (2)

Het totalitaire pluralisme

Een andere term die ik hierboven gebruikte, was het totalitaire pluralisme. Het klinkt misschien raar aangezien pluralisme net een vrijheid en diversiteit van meningen uitdraagt. Maar momenteel is het echter een manier om controle te houden over de samenleving. Zowat alles moet wel pluralistisch worden of het moet de slagen incasseren van de heersende machten en hun pitbulls in de media. Als de kerk iets doet, moet het oecemenisch zijn, eigen ideeën worden direct afgebroken. Als een beweging iets organiseert, moet het direct in een pluralistisch kader zijn of het zijn extremisten. Niet omdat de overheid geeft om het bewaren van een sfeer van vrije meningsuiting, verre van zelfs, maar omdat elke beweging zich op die manier zou neutraliseren. Wanneer men immers een hoop mensen met verschillende visies op maatschappij, economie, politiek, religie, etc… immers verenigt en als doel heeft die bijeen te houden, is er nood aan compromis. Compromissen zijn altijd nodig om de maatschappij stabiel te houden, maar een compromis houdt ook een botsing van visies in. In een organisatie als Voorpost is er ook een vorm van pluralisme aanwezig op verschillende vlakken, maar het “compromis” dat geldt als de rode draad door Voorpost blijft wel duidelijk.

In andere organisaties van het maatschappelijke middenveld is de visie echter totaal verwaterd, iets wat men ook in de politieke partijen terugvindt. Wat is immers het verschil nog tussen CD&V, VLD, SLP en SP.a buiten wat gerommel in de marge? Ergens heeft SLP wel gelijk als ze stellen dat de maatschappij verwaterd is geworden tot een soort verdeling van politieke partijen. Iedereen moet zijn stukje krijgen en wat nog overblijft, moet zodanig verwateren dat het geen alternatief kan vormen voor hun geknoei. Zelfs Geert Lambert krijgt gelijk van mij wanneer hij zegt; “De klassieke partijen zijn in essentie nog altijd bezig met het verkavelen van de macht, veel meer dan met inhoudelijke politiek.”[2] . Niet dat ik op zijn partij zou stemmen, verre van zelfs. Maar hij toont wel aan dat de politieke partijen geen eigenlijke oppositie willen, maar enkel een verwaterde brij. De mens moet gereduceerd worden tot een consumptie- en productie-eenheid die zich vooral niet mag bezighouden met nadenken over politiek. En wanneer dat dan wel gebeurt, moet dat zodanig in een sfeer van een breed compromis zijn dat er geen degelijk alternatief kan ontstaan.

Een praktisch voorbeeld illustreert dit altijd het beste. Zet vertegenwoordigers van de ganse Vlaamse Beweging, van links tot en met rechts, samen en laat hen een gezamelijke tekst maken. Dan zal het enige overlappende zijn dat Vlaanderen meer autonomie moet hebben. Over de manier waarop, welke bevoegdheden wel en niet, welke bevoegdheden eerst, evolutie vs revolutie vs verrotting, etc… zal zodanig een discussie zijn dat er geen compromis over kan bereikt worden en dat het dus niet genoemd wordt. Zet echter de vertegenwoordigers van Voorpost samen en men zal al veel sneller een consensus hebben bereikt over wat en hoe, met hoogstens discussies over details. Maar door het totalitaire pluralisme worden organisaties als Voorpost gebrandmerkt, net omdat wij een gevaar vormen voor het bestaande systeem, net omdat wij een alternatief voorstellen voor de rotte staat. Wij schudden aan de boom waar de gevestigde orde in zit, dat is de reden van de stigmatisering en de tegenwerking. Het totalitaire pluralisme werkt niet omdat wij nu eenmaal verwerpen dat de maatschappij moet tenonder gaan in een grijze massa waar de enige consensus erop neerkomt dat we beter geen afwijkende mening meer hebben.

Herstel van de nationale consensus

Die mentaliteit zet zich echter door in de ganse maatschappij en in de geesten van de mensen. Wanneer men spreekt over de revoluties van bv 1848, 1919, 1968, etc… kan men stellen dat er een (hevige) botsing was tussen bepaalde groepen in de samenleving. Één ding werd echter nooit, of maar zelden en nooit echt duidelijk, in vraag gesteld; de nationale consensus. Iedereen bleef zich identificiëren met de etnoculturele eigenheid van elk volk. Of men nu Spartakist[3]  of Freikorps-soldaat[4]  was, men was allen deel van een nationaliteit. Niemand stelde zich in vraag dat men Duits sprak of in de Duitse etnoculturele zone van Europa zat. Kijken we ook maar naar Oostenrijk dat bij het verlies van zijn rijk zich oorspronkelijk bij Duitsland wou aansluiten, zijn etnoculturele binding was immers het enige wat was overgebleven nadat de rest was afgenomen. Edgard Delvo, hoe controversieel hij ook moge zijn voor velen, verwoordde het goed wanneer hij stelde; “Volledig op zichzelf aangewezen is de enkeling niets. Hij verwerft zijn zin en zijn levenskans in en door de gemeenschap. Hij wordt niet vrij geboren: hij aanschouwt het levenslicht in de gemeenschap van zijn gezin dat, als cel van de volksgemeenschap, zijn ontstaan en zijn groei mogelijk maakt – en zijn leven lang zal hij geen vrijheid vinden en geen werkelijke kracht verwerven buiten de gemeenschap van zijn volk. ”[5]

En dat is wat uniek is aan onze ideologie. Het volksnationalistisch solidarisme is niet iets destructief als het marxisme of liberalisme. Integendeel, het bouwt voort op de kern van de menselijke samenleving en op de dingen die de mensen verheffen van de dieren; de etnoculturele verschillen. Bouwen aan een volksnationalistisch solidaristisch alternatief is bouwen aan de toekomst. Wie echter meent dat solidarisme, dat net uitgaat van een organisch gegroeide samenleving, waarvan de etnoculturele eigenheid de meest “tastbare” component is, te kunnen koppelen, is fout. Wanneer men immers een gebouw anders wilt inrichten, kan dan wel de gevel afbreken, de meubels buitensmijten en de leidingen verleggen, maar wanneer we het gelijkvloers wegslaan, stort heel de boel in.

Yves Pernet

Voetnoten

1. LANDES, D.S., “Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?”
2. Interview met Geert Lambert in De Morgen van dinsdag 26 mei 2009, pagina 5.
3. Voorgangers van de Duitse Kommunistische Partij die probeerden de macht te grijpen in Duitsland in 1919
4. Freikorpsen waren reactionaire groepen anti-marxistische soldaten die werden ingezet tegen o.a. de Spartakisten en met hevig geweld Duitsland hebben weerhouden van een socialistisch regime.
5. Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.

De verkiezingsuitslag

De uitslagen zijn definitief. Grote winnaars van de verkiezingen zijn CD&V en N-VA, gevolgd door LDD dat zijn zetels in het Vlaams Parlement dan wel verdubbelt, maar ondertussen wel ook toont dat Verstrepen absoluut geen leidersfiguur is aangezien Antwerpen voor LDD een enorme teleurstelling is. Niet dat ik daar rouwig om ben, integendeel. Hoe minder asociale LDD’ers in het Vlaamse Parlement geraken, hoe beter!

Algemene korte analyse

De zetelverdeling zou er als volgt uitzien (bron: deredactie.be):

1. CD&V: 31 (+3)
2. Vlaams Belang: 21 (-11)
3. OpenVLD: 21 (-4)
4. SP.a: 19
5. N-VA:16 (+9)
6. LDD: 8 (+4)
7. Groen!: 7 (+1)
8. UF: 1

Laten we dus eens kijken naar de uitslagen in zetels. Het rechtse en conservatieve partijlandschap haalt in totaal 97 zetels tegenover het linkse en progressieve 26. Als we daar alleen op zouden voortgaan, is dit een overwinning van het conservatieve Vlaanderen dat bijna meer dan drie keer meer zetels haalt dan het progressieve Vlaanderen en bijna vier keer meer. Maar dat zou een simplistische stelling zijn, aangezien de OpenVLD en LDD voor dingen als abortus en homohuwelijk weer progressieve standpunten halen.

We kunnen het dan ook misschien beter in devoluerend en status quo bekijken. Devoluerend zijn de partijen die meer bevoegdheden willen in Vlaanderen en status quo de partijen die vooral niet teveel willen morrelen aan bevoegdheidsoverdrachten, of die zelfs willen herfederaliseren. Daar zien we dat de uitgesproken devoluerende partijen 76 zetels halen (CD&V+N-VA+Vlaams Belang+LDD) en de status quo partijen 29 zetels (OpenVLD+Groen!+UF). Wat de SP.a wilt, hangt er zowat vanaf met wie je spreekt. Net zoals hun socio-economisch programma durft de SP.a niet echt meer keuzes te maken, of kan ze het gewoon niet meer.

De verliezers van vandaag dan. OpenVLD, SLP en het Vlaams Belang. Over SLP kan ik kort zijn; ze halen het niet ondanks het gemeende enthousiasme en idealisme van hun militanten. Ergens kan ik wel respect voor hen opbrengen, al zal ik met 95% van hun standpunten niet akkoord zijn. OpenVLD leidde dan weer onder een compleet gebrek aan strategie, inzicht en door het feit dat ze gewoon niet in de campagne geraakten. An sich hebben de liberalen in Vlaanderen wel het status quo gehaald aangezien de vier zetels minder van de OpenVLD gewoon bij LDD lijken te zijn gekomen. Bart Somers zal er vet mee zijn, zijn positie als voorzitter is hij alvast kwijt.

De uitslag van het Vlaams Belang

Maar waar de meeste lezers van dit weblog wel nieuwsgierig naar zullen zijn op deze webstek is mijn mening over de nederlaag van het Vlaams Belang. 11 zetels en 8,9% op Vlaams niveau verliezen is een grote klap. Waar is het dan fout gelopen bij het Vlaams Belang? Mijn inziens is het beginnen foutlopen bij de grote overwinning bij de vorige Vlaamse verkiezingen. Zowat iedereen kon toen al weten dat de 24% van toen niet meer haalbaar was voor herhaling en dat de partij te snel gegroeid was. Er was geen ideologische lijn meer te vinden in de partij die schipperde tussen liberaal en sociaal zonder ooit een echte keuze te kunnen maken. Wanneer het goed ging, pleitte het Vlaams Belang duidelijk voor een liberaler economisch beleid, maar toen de crisis losbarstte ging het opeens over naar een pleidooi voor een sociaal beleid en werd een pleidooi gehouden tegen het liberalisme en wild kapitalisme.

En nu?

Wat het Vlaams Belang dus zou moeten doen, is zich op de eerste plaats bezinnen. Dewinter heeft gelijk wanneer hij stelt dat er nieuwe spelers op het politieke speelveld zijn zoals LDD en de N-VA. Die nemen inderdaad kiezers af, maar als je daar geen goed antwoord op kunt vinden, kan je tot in de spreekwoordelijke oneindigheid blijven bezig zijn met communicerende vaten spelen met elkaar. Er is dan ook nood dat het Vlaams Belang een duidelijke visie neerlegt over maatschappij en economie en dan ook kiest voor, u hoort mij al komen, een duidelijke solidaristische en dus volksnationalsitische keuze (die twee begrippen zijn dan ook onlosmakelijk aan elkaar verbonden). Duidelijk kiezen tegen de consumptiemaatschappij, het destructieve kapitalisme en liberalisme en pleitten voor een maatschappij waarbij de Traditie centraal staat, tegen het vervlakkende consumptiedenken. Je kan proberen om hip en trendy over te komen, maar het is uiteindelijk de gewone man in de straat, de arbeider en bediende, die je moet overtuigen, niet de snobs. Dit laatste zou dan ook rechtlijn ingaan tegen heel de idee van een volksnationalistische partij.

Ook zal de keuze voor een solidaristische keuze net kiezers binden, als men dan toch de moeite doet om via lokale vormingsavonden voor de leden het solidaristische ideaal uit te leggen en met nationale vormingsavonden het kaderpersoneel ervan te doordringen. Een kiezer en/of lid doordrongen van een ideaal, een ideologie, zal immers véél minder snel geneigd zijn om nog voor een andere partij te kiezen dan één die gewoon kiest uit protest op een partij die zich vooral als anti-… profileert. Waarop zou deze solidaristische lijn zich dan moeten baseren, zonder daarbij direct in intellectualistische discussies te vervallen?

1. Verdediging van de identiteit: een strijd tegen islamisering, veramerikanisering, verfransing en de consumptiemaatschappij.
2. Verdediging van de soevereiniteit: een strijd tegen verdere liberalisering, voor de hernationalisering van de energiesector in een Vlaamse Energiemaatschappij, werken aan een Europese militaire alliantie met als doel uittrede uit de NAVO en het oprichten van een nationale bank in samenwerking met Nederland (een VLANEL-bank)
3. De kern van het systeem aanvallen: de vraag durven stellen waarom er nieuwe immigranten blijven komen en dus het kapitalistisch systeem in vraag durven stellen, de vraag durven stellen waarom de VSA Turkije bij de EU wilt en dus het pro-atlantistische standpunt verlaten.
4. Ideologische lijn trekken: een volkspartij zonder basisideologie is geen partij, maar een samenraapsel dat met enkele draden bijeenhangt. De oude CVP had de personalistische beginselen om bij elkaar te blijven, de VLD de burgermanifesten, etc… Het is mijn inziens aangeraden dat het Vlaams Belang het kartel met VLOTT opblaast en de idee van verdere structurele samenwerking met Dedecker volledig verlaat. Zeker in deze tijden is het nodig om nationalistisch te denken i.p.v. liberaal.

Want laten we vooral eerlijk zijn over het laatste. De kiem van het succes van LDD is geplant door het Vlaams Belang. Door te kiezen voor een rechtsliberaal discours hebben zij de weg geeffend voor de opkomst van brulboei Dedecker en zijn kornuiten. Het Vlaams Belang had moeten kiezen voor een volksnationalistisch en solidaristisch discours, volgens de lijnen die uitgezet zijn in geschriften als Dietsland-Europa en mensen als Karel Dillen. Al moeten die ideeën uiteraard van tijd tot tijd geactualiseerd worden, het blijft wel vitaal dat zij de basis blijven vormen voor een nationalistische partij die het Vlaams Belang wilt zijn. Voor een Vlaanderen met een sociaal en identitair beleid! Vlaams, sociaal & nationaal!

Morgen meer beschouwingen over de verkiezingsuitslag…

Een aanvullende kritiek

Zoals ik hier reeds zei, had Dewinter een paar rake punten gemaakt in TerZake. Als het goed is, dan zeg ik het. Maar als er mijn inziens iets ontbreekt, vul ik ook maar al te graag aan. Uiteraard weet ik dat politici gedwongen worden om in de politieke kleuterprogramma’s van de VRT zo kort en bondig mogelijk te antwoorden, liefst binnen de vijf seconden, dus het is geen aanval op de dingen die Dewinter zei. Integendeel, dat blijven zinnige dingen, maar ik ontbrak een paar stukken. Bij deze een korte aanvulling.

Wat ontbrak

Om te beginnen ontbrak ik wel een diepgaande analyse waarom het fout gaat in de maatschappij. Niet dat de VRT tijd zou hebben gegeven voor die analyse, maar alvast een teken van leven van die analyse zou al leuk zijn geweest. Het leeft helaas echter vooral bij wat gebruik van grote termen als volksgemeenschap. De kritiek op het kapitalisme, dat net heel de consumptiemaatschappij stimuleert, en het grootkapitaal dat de versplintering van de identiteit promoot, bleef helaas achterwege. Als is het misschien fout om te spreken van de consumptiemaatschappij, maar is het beter omtespreken van een overconsumptiemaatschappij. Het maatschappijmodel van de overconsumptiemaatschappij, en de daaruit voortvloeiende ideeën en denkpatronen, zijn immers gebaseerd op overproductie en constante expansie. 

Liberalen stellen bij momenten dat door het eigenebelang na te streven de mens enkel zou voldoen in zijn eigen behoeftes en niet meer zou consumeren dat wat hij nodig heeft, plus een beetje luxebehoeften. Het zou gewoon allemaalveel efficiënter gebeuren. In de praktijk zit het wel iets anders in elkaar. Hoe werkt immers heel onze huidige systeem? Het doel is om te beginnen de mensen wijs te maken dat ze constant nieuwe dingen nodig hebben, ook al weten ze dat nog niet, is. Vervolgens moet je de mensen wijsmaken dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben. En de mensen zover krijgen dat ze geloven dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben, maar dat ze vervolgens ook om de zoveel tijd nieuwe moeten kopen, dat is het succes van de overconsumptiemaatschappij.

Wat te doen

Zagen over dit probleem is één. Er iets aan doen is twee. Wat hebben we dus nodig? Een breed maatschappelijk offensief en dit  gecombineerd met bepaalde accenten die gelegd worden in het gevoerde onderwijs- en cultuurbeleid. Verder ook minder een sfeer van “liberalisering = goed” uitdragen in de politiek en we zouden al veel verder zijn. Onderwijs speelt hierin een cruciale rol en laten we eerlijk zijn, onderwijs is nooit een neutraal iets. Onderwijs is nooit neutraal en hoort het ook niet te zijn. Het onderwijs is altijd een middel geweest om kinderen en jongvolwassenen te conformeren in een bepaald denkkader. Wat we, onder andere, moeten doen, is dringend een paar taboe’s overboord gooien zoals “pluralisme is altijd goed en we moeten overal en altijd pluralistisch zijn” en dingen als “nationalisme is altijd slecht en Hitler was een nationalist“. Het wordt dan wel niet altijd even letterlijk gezegd, het is wel vaak de boodschap die overkomt en onthouden wordt door teveel mensen. Vervolgens moeten we onze visie op volksverbondenheid, het belang van de volksgemeenschap, het concept van de volksgemeenschap (!) in de geesten van de volgende generaties brengen. Dit sijpelt dan door naar het sociale middenveld en dat is dan ineens het maatschappelijk offensief waar ik over spreek.

Ik hoor sommige kriticasters als komen met dat dit indoctrinatie is. Wel, indoctrinatie is net wat er elke dag gebeurt in het onderwijs, in de journaals, in documentaires en in reclame. Er wordt ons een maatschappijbeeld opgelegd, gestuurd door de heersende elite. Men kan stellen dat de elite verdeeld is over belangrijke breekpunten, maar dat is onzin. De elite is hoogstens verdeeld over enkele details in de marge. SLP-voorzitter Geert Lambert heeft dan ook wel een punt wanneer hij stelt dat de politiek probeert de maatschappij en de instellingen op te delen in de drie grote politieke blokken: christen-democraten, liberaal-democraten en sociaal-democraten. Wat dan nog overblijft, en dus niet verdeeld en gecontroleerd kan worden door hen, moet gedemoniseerd worden of zodanig pluralistisch gemaakt dat er geen duidelijk profiel meer overblijft. Ergo dat er geen dreiging meer gevormd wordt naar die elite toe.  

De elite kan dan wel over sommige punten verdeeld zijn, en dan nog, als het erop aankomt om hun heersende hegemonie te verdedigen, zullen ze eensgezind handelen. Het is alsof drie leeuwen ruzie maken om een karkas en om beurt een stuk vlees eruit scheuren. Omdat de leeuwen onderling ruzie maken, wilt echter nog niet zeggen dat ze hun karkas gaan delen met de gieren, hyena’s of andere kandidaten.

Wat we, onder andere, moeten doen, is dringend een paar taboe’s overboord gooien zoals “pluralisme is altijd goed en we moeten overal en altijd pluralistisch zijn” en “nationalisme is altijd slecht en Hitler was een nationalist”. Vervolgens onze visie op volksverbondenheid, het belang van de volksgemeenschap, het concept van de volksgemeenschap (!) in de geesten van de volgende generaties brengen. Dit sijpelt dan door naar het sociale middenveld en dat is het maatschappelijk offensief waar ik over spreek.

Politieke schandalen

Het is een goed seizoen voor mensen die zich graag bezighouden met politieke schandalen. Lijst Dedecker waar de broodjesmadam verdwijnt en terugkeert. En niet alleen met broodjes, maar ineens met een heel dubieus contract ondertekend door kopstukken van de OpenVLD. In Knack staat dan weer een voorpublicatie uit het boek van Leo Goovaerts waarin wordt aangetoond dat ook Verhofstadt niet vies is van dubieuze praktijken. Zo zou Verhofstadt Goovaerts een goede 50.000 euro afhandig hebben gemaakt waarna hij Goovaerts uit de partij liet smijten, nadat hem eerst nog een senaatszetel was beloofd. Meer info over die zaak hierzo. Hieronder een kleine anekdote;

De zaak-Dirk Vijnck is één keer gebeurd ‘en zal nooit meer gebeuren’, zei Open VLD-voorzitter Bart Somers vorige week na de onverkwikkelijke overlopersaffaire met een backbencher van LDD. Toch lijkt het ‘kopen’ van loyauteit een essentieel onderdeel van de liberale partijcultuur. Zelfs het omgekeerde is er mogelijk: geld afhandig maken en dan elimineren. [...]

Het verhaal begint in 1988 wanneer Annemie Neyts Guy Verhofstadt opvolgt als voorzitter van de toenmalige PVV. De partij zit in de schulden, maar ook Verhofstadt zelf zit in slechte papieren. ‘Maar er was meer aan de hand.[...]

Tussen 1989 en 1998 schrijft Leo Goovaerts – die ondertussen penningmeester van de VLD is en samen met Verhofstadt, De Gucht en Dewael tot de absolute partijtop behoort – herhaaldelijk brieven aan Guy Verhofstadt met de vraag om de persoonlijke lening terug te betalen.

In 1998 was de schuld al opgelopen tot 3,6 miljoen frank (90.000 euro). Dan doet Verhofstadt hem een voorstel: een verkiesbare plaats op de Senaatslijst voor de verkiezingen van 1999.[...]

Die vijfde januari was er een geheime bijeenkomst in de Gentse privéwoning van Guy Verhofstadt. Onder meer Patrick Dewael was erbij. En Karel De Gucht natuurlijk, want als er iemand af te maken is, is de Karel altijd bij de pinken. Ook de persman van de partij was die dag aanwezig. En er was intens contact met Annemie Neyts. Het enige agendapunt van de besloten vergadering: de eliminatie van Leo Goovaerts,’ schrijft Goovaerts.

De zaak-Dirk Vijnck is één keer gebeurd ‘en zal nooit meer gebeuren’, zei Open VLD-voorzitter Bart Somers vorige week na de onverkwikkelijke overlopersaffaire met een backbencher van LDD. Toch lijkt het ‘kopen’ van loyauteit een essentieel onderdeel van de liberale partijcultuur. Zelfs het omgekeerde is er mogelijk: geld afhandig maken en dan elimineren. [...] Het verhaal begint in 1988 wanneer Annemie Neyts Guy Verhofstadt opvolgt als voorzitter van de toenmalige PVV. De partij zit in de schulden, maar ook Verhofstadt zelf zit in slechte papieren. ‘Maar er was meer aan de hand.[...]

Tussen 1989 en 1998 schrijft Leo Goovaerts – die ondertussen penningmeester van de VLD is en samen met Verhofstadt, De Gucht en Dewael tot de absolute partijtop behoort – herhaaldelijk brieven aan Guy Verhofstadt met de vraag om de persoonlijke lening terug te betalen. In 1998 was de schuld al opgelopen tot 3,6 miljoen frank (90.000 euro). Dan doet Verhofstadt hem een voorstel: een verkiesbare plaats op de Senaatslijst voor de verkiezingen van 1999.[...]

Die vijfde januari was er een geheime bijeenkomst in de Gentse privéwoning van Guy Verhofstadt. Onder meer Patrick Dewael was erbij. En Karel De Gucht natuurlijk, want als er iemand af te maken is, is de Karel altijd bij de pinken. Ook de persman van de partij was die dag aanwezig. En er was intens contact met Annemie Neyts. Het enige agendapunt van de besloten vergadering: de eliminatie van Leo Goovaerts,’ schrijft Goovaerts.

Een goede opinie over de politieke oligarchie vindt men trouwens hier terug door Rik van Cauwelaert. Maar ook in Groot-Britannië zjin er problemen genoeg. Daar bleken immers de parlementsleden hun onkostenvergoedingen nogal breed te gebruiken. Gaande van hun huizen te laten kuisen voor een goeie 4.000 euro tot een yoghurtje van 42 cent of het betalen van een pornofilm, alles werd de belastingsbetaler aangerekend. Meer info daarover vindt u hier.

Het politieke systeem is rot en sommige mensen vertikken het dan ook, begrijpelijk, om zelf nog maar te gaan stemmen. Ikzelf ga echter bij de volgende verkiezingen zeker stemmen. Niet omdat ik overtuigd ben dat er ook maar iets gaat veranderen door te stemmen of doordat ik geloof dat een bepaalde partij beter is dan een andere. Nee, ik ga stemmen omdat in het verleden duizenden mensen hebben betoogd, zijn vervolgd, fysiek uitgeschakeld, etc… zodat ik het recht zou hebben om mijn keuze te maken tussen de hopen lijsten zakkenvullers. Uit respect voor die mensen ga ik stemmen, niet uit respect voor de politieke demoligarchie. Daarbij, mijn inziens, als je niet gaat stemmen, heb je daarna ook geen recht van spreken of klagen.

Doe de Stemtest 2009

Op http://www.standaard.be/extra/verkiezingen/stemtest/ kan je nu De Stemtest doen. Ik heb zo mijn twijfels bij de uitslagen van dit soort dingen, getuige daarvan mijn vorig bericht over de Europese stemtest (waar ik in Vlaanderen als uitslagen Vlaams Belang, LDD en PVDA kreeg en in Nederland de keuze tussen de SGP en de SP…). Maar om toch maar eens te kijken, heb ik de Stemtest van De Standaard ook eens gedaan. Hieronder het resultaat;

Waar plaatst mij dat ergens in het politieke spectrum? Socio-economisch zit ik centrum-links en maatschappelijk conservatief. Politiek gezien ben ik, verrassing verrassing, voor een onafhankelijk Vlaanderen (met als doel de hereniging met Nederland) en voor een sociaal beleid.

Een werkelijk sociaal beleid dat enkel langs volksnationale grenzen ten volste tot ontplooiing kan komen. Sociaal kan enkel immers nationaal. Even voor de volledigheid; ik heb geen voorkeursthema’s aangeklikt.