IJzerwake 2009

Gisteren vond de achtste IJzerwake plaats. Het was duidelijk dat er meer aanwezigen waren dan vorig jaar, zelf schat ik het aantal aanwezigen rond de 6.000. Een paar dingen vielen bij mij erg in de smaak, waaronder de VNJ-muziekkapel die het uitstekend deed, de Andersjevs die zich van hun beste muzikale kant lieten zien en dan iets wat vele mensen niet echt opgemerkt zullen hebben. Bij het zingen van de drie nationale liederen was het het Wilhelmus dat als laatste, en dus belangrijkste, werd gezongen. Het verheugde mij ook om in de toespraak van de nieuwe voorzitter Wim De Wit meerdere keren te kunnen horen dat de hereniging met Nederland een evidentie moet zijn.

Over toespraken gesproken, het zal niemand die naar de berichtgeving over de IJzerwake heeft gekeken/geluisterd zijn ontgaan, maar Frans Crols heeft ook een toespraak gegeven als gastspreker. Hierin riep hij op om Brussel op te geven om vervolgens zo de Vlaamse onafhankelijkheid sneller te kunnen bekomen. Enige consternatie ontstond dan ook, en begrijpelijk, op de weide. Het nuttige hieraan is dat er misschien een nieuw debat in de Vlaamse Beweging kan ontstaan over Brussel en de rol daarvan in de Vlaamse strijd. Maar Crols had moeten weten, zeker als zakenman, dat je nooit je onderhandelingsstrategie open en bloot vertoont. Dehaene vertelde ooit een anekdote op televisie over onderhandelingen met vakbonden toen hij premier was. Hij had zijn adviseur verteld om in zijn afwezigheid moeilijk te blijven doen over één punt en daar absoluut niet op toe te geven. Toen Dehaene dan terugkeerde werd er, uiteraard, direct gesproken over dat éne punt. Zijn reactie was: “Goed, dan bespreken we dat, maar dan wil ik over de rest niets horen.” Dat is onderhandelen, niet op voorhand zeggen dat je zoiets gaat doen. Voor de rest heb ik mij goed geamuseerd en was het vaak een blij weerzien met oude bekenden.

Rob Verreycken en Bert Deckers schreven er ook al over op hun blog. Met de woorden van Rob Verreycken sluit ik dan ook af aangezien ik vind dat ze de nagel op de kop slaan:

Maar de stelling van Crols heeft wel de verdienste dat ze de radicale Vlaamse beweging met de neus duwt op het feit dat er geen deftige Brussel-strategie is, noch van de beweging, noch van de partij.  Als de claim op Brussel geloofwaardig wil zijn, dan zal het aantal stemmen voor Vlaamse lijsten moeten stijgen, en zal de radicale Vlaamse beweging ook in Brussel zelf duidelijker op het terrein haar klauwen moeten laten zien.  Wie gisteren ‘boe’ riep heeft dus werk aan de winkel, want als niemand iets onderneemt zal de stelling-Crols vanzelf werkelijkheid worden.

Nabericht: op http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=SN2E2QFO staat de volgende zin te lezen: ”mensen met uniformen van Were Di en Voorpost” Ik vraag mij nu wel eens af hoe het uniform van Were Di eruit ziet, zeker als je bedenkt dat die organisatie niet meer actief is. Was die journalist van DS wel op de IJzerwake?

Volksnationalisme als redding (2)

Het totalitaire pluralisme

Een andere term die ik hierboven gebruikte, was het totalitaire pluralisme. Het klinkt misschien raar aangezien pluralisme net een vrijheid en diversiteit van meningen uitdraagt. Maar momenteel is het echter een manier om controle te houden over de samenleving. Zowat alles moet wel pluralistisch worden of het moet de slagen incasseren van de heersende machten en hun pitbulls in de media. Als de kerk iets doet, moet het oecemenisch zijn, eigen ideeën worden direct afgebroken. Als een beweging iets organiseert, moet het direct in een pluralistisch kader zijn of het zijn extremisten. Niet omdat de overheid geeft om het bewaren van een sfeer van vrije meningsuiting, verre van zelfs, maar omdat elke beweging zich op die manier zou neutraliseren. Wanneer men immers een hoop mensen met verschillende visies op maatschappij, economie, politiek, religie, etc… immers verenigt en als doel heeft die bijeen te houden, is er nood aan compromis. Compromissen zijn altijd nodig om de maatschappij stabiel te houden, maar een compromis houdt ook een botsing van visies in. In een organisatie als Voorpost is er ook een vorm van pluralisme aanwezig op verschillende vlakken, maar het “compromis” dat geldt als de rode draad door Voorpost blijft wel duidelijk.

In andere organisaties van het maatschappelijke middenveld is de visie echter totaal verwaterd, iets wat men ook in de politieke partijen terugvindt. Wat is immers het verschil nog tussen CD&V, VLD, SLP en SP.a buiten wat gerommel in de marge? Ergens heeft SLP wel gelijk als ze stellen dat de maatschappij verwaterd is geworden tot een soort verdeling van politieke partijen. Iedereen moet zijn stukje krijgen en wat nog overblijft, moet zodanig verwateren dat het geen alternatief kan vormen voor hun geknoei. Zelfs Geert Lambert krijgt gelijk van mij wanneer hij zegt; “De klassieke partijen zijn in essentie nog altijd bezig met het verkavelen van de macht, veel meer dan met inhoudelijke politiek.”[2] . Niet dat ik op zijn partij zou stemmen, verre van zelfs. Maar hij toont wel aan dat de politieke partijen geen eigenlijke oppositie willen, maar enkel een verwaterde brij. De mens moet gereduceerd worden tot een consumptie- en productie-eenheid die zich vooral niet mag bezighouden met nadenken over politiek. En wanneer dat dan wel gebeurt, moet dat zodanig in een sfeer van een breed compromis zijn dat er geen degelijk alternatief kan ontstaan.

Een praktisch voorbeeld illustreert dit altijd het beste. Zet vertegenwoordigers van de ganse Vlaamse Beweging, van links tot en met rechts, samen en laat hen een gezamelijke tekst maken. Dan zal het enige overlappende zijn dat Vlaanderen meer autonomie moet hebben. Over de manier waarop, welke bevoegdheden wel en niet, welke bevoegdheden eerst, evolutie vs revolutie vs verrotting, etc… zal zodanig een discussie zijn dat er geen compromis over kan bereikt worden en dat het dus niet genoemd wordt. Zet echter de vertegenwoordigers van Voorpost samen en men zal al veel sneller een consensus hebben bereikt over wat en hoe, met hoogstens discussies over details. Maar door het totalitaire pluralisme worden organisaties als Voorpost gebrandmerkt, net omdat wij een gevaar vormen voor het bestaande systeem, net omdat wij een alternatief voorstellen voor de rotte staat. Wij schudden aan de boom waar de gevestigde orde in zit, dat is de reden van de stigmatisering en de tegenwerking. Het totalitaire pluralisme werkt niet omdat wij nu eenmaal verwerpen dat de maatschappij moet tenonder gaan in een grijze massa waar de enige consensus erop neerkomt dat we beter geen afwijkende mening meer hebben.

Herstel van de nationale consensus

Die mentaliteit zet zich echter door in de ganse maatschappij en in de geesten van de mensen. Wanneer men spreekt over de revoluties van bv 1848, 1919, 1968, etc… kan men stellen dat er een (hevige) botsing was tussen bepaalde groepen in de samenleving. Één ding werd echter nooit, of maar zelden en nooit echt duidelijk, in vraag gesteld; de nationale consensus. Iedereen bleef zich identificiëren met de etnoculturele eigenheid van elk volk. Of men nu Spartakist[3]  of Freikorps-soldaat[4]  was, men was allen deel van een nationaliteit. Niemand stelde zich in vraag dat men Duits sprak of in de Duitse etnoculturele zone van Europa zat. Kijken we ook maar naar Oostenrijk dat bij het verlies van zijn rijk zich oorspronkelijk bij Duitsland wou aansluiten, zijn etnoculturele binding was immers het enige wat was overgebleven nadat de rest was afgenomen. Edgard Delvo, hoe controversieel hij ook moge zijn voor velen, verwoordde het goed wanneer hij stelde; “Volledig op zichzelf aangewezen is de enkeling niets. Hij verwerft zijn zin en zijn levenskans in en door de gemeenschap. Hij wordt niet vrij geboren: hij aanschouwt het levenslicht in de gemeenschap van zijn gezin dat, als cel van de volksgemeenschap, zijn ontstaan en zijn groei mogelijk maakt – en zijn leven lang zal hij geen vrijheid vinden en geen werkelijke kracht verwerven buiten de gemeenschap van zijn volk. ”[5]

En dat is wat uniek is aan onze ideologie. Het volksnationalistisch solidarisme is niet iets destructief als het marxisme of liberalisme. Integendeel, het bouwt voort op de kern van de menselijke samenleving en op de dingen die de mensen verheffen van de dieren; de etnoculturele verschillen. Bouwen aan een volksnationalistisch solidaristisch alternatief is bouwen aan de toekomst. Wie echter meent dat solidarisme, dat net uitgaat van een organisch gegroeide samenleving, waarvan de etnoculturele eigenheid de meest “tastbare” component is, te kunnen koppelen, is fout. Wanneer men immers een gebouw anders wilt inrichten, kan dan wel de gevel afbreken, de meubels buitensmijten en de leidingen verleggen, maar wanneer we het gelijkvloers wegslaan, stort heel de boel in.

Yves Pernet

Voetnoten

1. LANDES, D.S., “Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?”
2. Interview met Geert Lambert in De Morgen van dinsdag 26 mei 2009, pagina 5.
3. Voorgangers van de Duitse Kommunistische Partij die probeerden de macht te grijpen in Duitsland in 1919
4. Freikorpsen waren reactionaire groepen anti-marxistische soldaten die werden ingezet tegen o.a. de Spartakisten en met hevig geweld Duitsland hebben weerhouden van een socialistisch regime.
5. Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.

Radicale Sporenherdenking – 27 juni 2009

Gisteren vond in Zaal Bart te Merksem de Radicale Sporenherdenking van Voorpost plaats. Enkele honderden Vlaams-nationalisten en Heel-Nederlanders waren aanwezig. Als trouwe militant was ik uiteraard ook aanwezig vanaf het begin. Het was in de eerste plaats een aangenaam weerzien met de Dietse militanten uit de Nederlandstalige Lage Landen. Ook was het altijd leuk om nieuwtjes uit te wisselen over nationalistische bewegingen uit het buitenland en over de socio-economische en politieke verschuivingen daar. Het gesprek dat ik had met Rob Verreycken hierover was alvast heel interessant.

Wat mij vooral positief opviel was de rede van onze voorzitter: Johan Vanslambrouck. Een duidelijke en sterke uithaal naar het liberalisme en het multiculturalisme. Ook een prachtige verwijzing naar het feit dat volksnationalisme veel meer moet zijn dan een eigen staat, maar dat het ook een strijd moet zijn voor identiteit en zich moet uitbreiden naar socio-economische thema’s. Anders heb je immers maar een nationalisme van holle leuzes en slogans. Iets wat de voorzitter van Voorpost absoluut wilt vermijden en hij is niet alleen. Daar later meer informatie over! Ook Luc Vermeulen hamerde bij het actieoverzicht over het belang van de sociale emancipatie volgens solidaristische lijn naast de nationale revolutie.

Het was ook duidelijk dat een Lijst Dedecker geen sympathie heeft verloren in onze rangen. Vlaams Belang en N-VA waren echter allebei vertegenwoordigd bij de aanwezige militanten. De toespraak van Filip De Man vond ik persoonlijk niet zo geslaagd, maar dat zal een verschil in stijlen en smaak zijn me dunkt. Ook het muzikale aspect was zéér goed, met extra vermelding van de Andersjevs! Mijn  complimenten voor de muzikanten en voor de obligate aanwezigheid van de VNJ-muziekkapel. Qua opkomst vallen er twee dingen te zeggen; er was minder volk dan vorig jaar, maar onder de aanwezige Voorposters was er duidelijke een zichtbare toename in jeugdigheid. Ook positief om vast te stellen is dat er twee nieuwe Voorpostkringvlaggen werden toegekend aan de nieuwe kringen Voorpost-Aalst en Voorpost-Twente die nu elk een jaar en enkele maanden actief zijn.

België barst en de Nederlanden één!

Vlaamse regeringsvorming

Vandaag is het duidelijk geworden dat men de Vlaamse regering naar alle waarschijnlijkheid zal gevormd worden door CD&V, N-VA en SP.a Men kan nu zeggen dat Vlaanderen rechts heeft gestemd, maar toch een linkse partij zal hebben in de Vlaamse regering. Persoonlijk ben ik wel voorstander van deze regeringsformule.

De OpenVLD heeft op deze manier enkel nog macht op het federale niveau. Daar zitten ze dan vooral nog in vanwege de grootte van de MR langs Franstalige kant. Zij zullen dus niet snel de federale regering laten vallen aangezien zij zich daar vastklampen aan de laatste stukken van de macht. Ook zal een assymetrische regeringsvorming het Belgische systeem nog moeilijker maken aangezien het ook een duidelijkere, en makkelijkere, polarisering tussen de regeringsniveau’s mogelijk maakt en zal maken. Daarbij ben ik ook totaal niet rouwig om de OpenVLD in de oppositie te zien belanden. Met wat geluk worden ze op de liberale flank doodgedrukt door LDD (in de mate dat die partij niet uiteen zal vallen door o.a. ruzie met Verstrepen) en op de rechtse kant, in de mate dat de OpenVLD nog een rechtse partij is, door het Vlaams Belang. De progressieve liberalen worden misschien zelfs aangetrokken door Groen!.

Doordat de SP.a federaal in oppositie zit en Vlaamse in de coalitie zou belanden, zullen zij zich ook meer met het Vlaamse niveau gaan verbinden. Een evolutie die we trouwens ook hebben kunnen meemaken toen de CVP federaal in oppositie kwam te zitten en zich uiteindelijk omvorde naar CD&V. Met wat geluk drijven ook SP.a en PS nog verder uit elkaar, wat België nog verder zal splitsen in de geesten. Een mijn inziens positieve evolutie. En al heb ik geen hoge hoed op van de egalitaire visie van de SP.a op maatschappelijk vlak, ik heb toch liever de SP.a in de regering in de tijden van crisis dan een liberale partij die de overheid nog meer zou willen uitverkopen. Niet dat de SP.a daar veel heeft tegen gedaan, maar het is nog altijd beter dan de liberalen. Al kunnen we uiteraard ook zeer ernstige vraagtekens plaatsen bij de Angelsaksische visie op onderwijs van SP.a’er Frank Vandenbroucke…

De N-VA wil de Vlaamse bevoegdheden maximaal gebruiken en de federale grendels zoals belangenconflicten maximaal benutten. Een goede manier om België dus nog verder te doen blokkeren en meer gewicht naar Vlaanderen te trekken. Als radicale Vlaams-nationalist ben ik uiteraard voor een zo snel mogelijk ontbinden van België, maar volgens mij is dit ook een zeer goede manier om dit te bereiken. Met een sterke Vlaams-nationalistische oppositie (Vlaams Belang) kunnen ze ook nog opgejaagd worden en kan het wel eens zijn dat een assertief Vlaams beleid het minimum zal worden dat wordt gebracht.

Door het uitsluiten van een vierde partij in de regering heeft de N-VA zich ook incontournable gemaakt. Als zij er immers zouden uitstappen, hebben de anderen de liberalen nodig. En die zullen natuurlijk een hoge prijs vragen om er dan toch nog bij te komen.

Terugkeren naar het oude spoor

Gisteren had ik het er al over, maar als ik bepaalde commentaren hoor en lees, kan ik enkel diep zuchten. Blijkbaar is voor sommigen in het Vlaams Belang nog steeds een frustratie aanwezig dat ze niet in kartel zijn kunnen gaan met Dedecker. Vooral Vanhecke en Morel worden volgens sommige kranten met een beschuldigende vinger gewezen. Als die twee iets verweten kan worden, zal het alvast niet zijn dat ze Dedecker hebben kunnen tegenhouden. In een partij die zich volksnationalistisch noemt en oorspronkelijk beroept op solidaristische beginselen, mag geen plaats zijn voor een asociale liberaal als Dedecker.

Het Vlaams Belang heeft er concurrentie op de rechterzijde bijgekregen. Lijst Dedecker als de rechtse liberale stem die een populistisch discours overneemt, de N-VA die er een conservatief Vlaams-nationalistisch idee uitdraagt. Wilt het Vlaams Belang dus op lange termijn overleven op de rechterzijde en een rol spelen die de 10% overstijgt, is het meer dan ooit nodig om een eigen profiel te kunnen schetsen. De enige manier om dit nog te doen is een solidaristische manier. Een programma dat socio-economisch een identitair en sociaal programma is en op politiek vlak duidelijk kiest voor een duurzame versterking van de middelen van de nationale staat.

Inspiratiebronnen kunnen ze genoeg vinden vandaag de dag: Revolte, TeKoS en Branding om de belangrijkste maar te noemen. In alle drie de tijdschriften wordt regelmatig nagedacht over de actuale problematiek en over wat er op een (meta)politieke schaal veranderd kan worden. Wanneer men terugkijkt naar het verleden moet men maar gewoon de teksten in een magazine als Dietsland-Europa vastnemen en er een actuele interpretatie aan geven, want in de drie eerstgenoemde magazines reeds gebeurt. Als het Vlaams Belang echter rechtspopulistisch wilt blijven, waar populisme zowel de vorm als de inhoud vormt, en niet kiest voor een rechtse, volksnationalistisch en solidaristische partij zal het verval zich blijven doorzetten en zullen ze blij mogen zijn met af en toe een opflakkering van de stemmen.

Het is niet nodig, of gewenst, om achterom te kijken naar “wat als Dedecker toch bij het Vlaams Belang was gekomen”, maar het is wel nodig om terug te gaan naar de basisbeginselen van het Vlaams Blok. Solidaristisch en volksnationalistisch; Vlaams, sociaal & nationaal!

En blaas dat kartel met VLOTT ook ineens op. Nationaal en liberaal rijmen dan wel op elkaar, ideologisch past het allesbehalve samen.

De verkiezingsuitslag

De uitslagen zijn definitief. Grote winnaars van de verkiezingen zijn CD&V en N-VA, gevolgd door LDD dat zijn zetels in het Vlaams Parlement dan wel verdubbelt, maar ondertussen wel ook toont dat Verstrepen absoluut geen leidersfiguur is aangezien Antwerpen voor LDD een enorme teleurstelling is. Niet dat ik daar rouwig om ben, integendeel. Hoe minder asociale LDD’ers in het Vlaamse Parlement geraken, hoe beter!

Algemene korte analyse

De zetelverdeling zou er als volgt uitzien (bron: deredactie.be):

1. CD&V: 31 (+3)
2. Vlaams Belang: 21 (-11)
3. OpenVLD: 21 (-4)
4. SP.a: 19
5. N-VA:16 (+9)
6. LDD: 8 (+4)
7. Groen!: 7 (+1)
8. UF: 1

Laten we dus eens kijken naar de uitslagen in zetels. Het rechtse en conservatieve partijlandschap haalt in totaal 97 zetels tegenover het linkse en progressieve 26. Als we daar alleen op zouden voortgaan, is dit een overwinning van het conservatieve Vlaanderen dat bijna meer dan drie keer meer zetels haalt dan het progressieve Vlaanderen en bijna vier keer meer. Maar dat zou een simplistische stelling zijn, aangezien de OpenVLD en LDD voor dingen als abortus en homohuwelijk weer progressieve standpunten halen.

We kunnen het dan ook misschien beter in devoluerend en status quo bekijken. Devoluerend zijn de partijen die meer bevoegdheden willen in Vlaanderen en status quo de partijen die vooral niet teveel willen morrelen aan bevoegdheidsoverdrachten, of die zelfs willen herfederaliseren. Daar zien we dat de uitgesproken devoluerende partijen 76 zetels halen (CD&V+N-VA+Vlaams Belang+LDD) en de status quo partijen 29 zetels (OpenVLD+Groen!+UF). Wat de SP.a wilt, hangt er zowat vanaf met wie je spreekt. Net zoals hun socio-economisch programma durft de SP.a niet echt meer keuzes te maken, of kan ze het gewoon niet meer.

De verliezers van vandaag dan. OpenVLD, SLP en het Vlaams Belang. Over SLP kan ik kort zijn; ze halen het niet ondanks het gemeende enthousiasme en idealisme van hun militanten. Ergens kan ik wel respect voor hen opbrengen, al zal ik met 95% van hun standpunten niet akkoord zijn. OpenVLD leidde dan weer onder een compleet gebrek aan strategie, inzicht en door het feit dat ze gewoon niet in de campagne geraakten. An sich hebben de liberalen in Vlaanderen wel het status quo gehaald aangezien de vier zetels minder van de OpenVLD gewoon bij LDD lijken te zijn gekomen. Bart Somers zal er vet mee zijn, zijn positie als voorzitter is hij alvast kwijt.

De uitslag van het Vlaams Belang

Maar waar de meeste lezers van dit weblog wel nieuwsgierig naar zullen zijn op deze webstek is mijn mening over de nederlaag van het Vlaams Belang. 11 zetels en 8,9% op Vlaams niveau verliezen is een grote klap. Waar is het dan fout gelopen bij het Vlaams Belang? Mijn inziens is het beginnen foutlopen bij de grote overwinning bij de vorige Vlaamse verkiezingen. Zowat iedereen kon toen al weten dat de 24% van toen niet meer haalbaar was voor herhaling en dat de partij te snel gegroeid was. Er was geen ideologische lijn meer te vinden in de partij die schipperde tussen liberaal en sociaal zonder ooit een echte keuze te kunnen maken. Wanneer het goed ging, pleitte het Vlaams Belang duidelijk voor een liberaler economisch beleid, maar toen de crisis losbarstte ging het opeens over naar een pleidooi voor een sociaal beleid en werd een pleidooi gehouden tegen het liberalisme en wild kapitalisme.

En nu?

Wat het Vlaams Belang dus zou moeten doen, is zich op de eerste plaats bezinnen. Dewinter heeft gelijk wanneer hij stelt dat er nieuwe spelers op het politieke speelveld zijn zoals LDD en de N-VA. Die nemen inderdaad kiezers af, maar als je daar geen goed antwoord op kunt vinden, kan je tot in de spreekwoordelijke oneindigheid blijven bezig zijn met communicerende vaten spelen met elkaar. Er is dan ook nood dat het Vlaams Belang een duidelijke visie neerlegt over maatschappij en economie en dan ook kiest voor, u hoort mij al komen, een duidelijke solidaristische en dus volksnationalsitische keuze (die twee begrippen zijn dan ook onlosmakelijk aan elkaar verbonden). Duidelijk kiezen tegen de consumptiemaatschappij, het destructieve kapitalisme en liberalisme en pleitten voor een maatschappij waarbij de Traditie centraal staat, tegen het vervlakkende consumptiedenken. Je kan proberen om hip en trendy over te komen, maar het is uiteindelijk de gewone man in de straat, de arbeider en bediende, die je moet overtuigen, niet de snobs. Dit laatste zou dan ook rechtlijn ingaan tegen heel de idee van een volksnationalistische partij.

Ook zal de keuze voor een solidaristische keuze net kiezers binden, als men dan toch de moeite doet om via lokale vormingsavonden voor de leden het solidaristische ideaal uit te leggen en met nationale vormingsavonden het kaderpersoneel ervan te doordringen. Een kiezer en/of lid doordrongen van een ideaal, een ideologie, zal immers véél minder snel geneigd zijn om nog voor een andere partij te kiezen dan één die gewoon kiest uit protest op een partij die zich vooral als anti-… profileert. Waarop zou deze solidaristische lijn zich dan moeten baseren, zonder daarbij direct in intellectualistische discussies te vervallen?

1. Verdediging van de identiteit: een strijd tegen islamisering, veramerikanisering, verfransing en de consumptiemaatschappij.
2. Verdediging van de soevereiniteit: een strijd tegen verdere liberalisering, voor de hernationalisering van de energiesector in een Vlaamse Energiemaatschappij, werken aan een Europese militaire alliantie met als doel uittrede uit de NAVO en het oprichten van een nationale bank in samenwerking met Nederland (een VLANEL-bank)
3. De kern van het systeem aanvallen: de vraag durven stellen waarom er nieuwe immigranten blijven komen en dus het kapitalistisch systeem in vraag durven stellen, de vraag durven stellen waarom de VSA Turkije bij de EU wilt en dus het pro-atlantistische standpunt verlaten.
4. Ideologische lijn trekken: een volkspartij zonder basisideologie is geen partij, maar een samenraapsel dat met enkele draden bijeenhangt. De oude CVP had de personalistische beginselen om bij elkaar te blijven, de VLD de burgermanifesten, etc… Het is mijn inziens aangeraden dat het Vlaams Belang het kartel met VLOTT opblaast en de idee van verdere structurele samenwerking met Dedecker volledig verlaat. Zeker in deze tijden is het nodig om nationalistisch te denken i.p.v. liberaal.

Want laten we vooral eerlijk zijn over het laatste. De kiem van het succes van LDD is geplant door het Vlaams Belang. Door te kiezen voor een rechtsliberaal discours hebben zij de weg geeffend voor de opkomst van brulboei Dedecker en zijn kornuiten. Het Vlaams Belang had moeten kiezen voor een volksnationalistisch en solidaristisch discours, volgens de lijnen die uitgezet zijn in geschriften als Dietsland-Europa en mensen als Karel Dillen. Al moeten die ideeën uiteraard van tijd tot tijd geactualiseerd worden, het blijft wel vitaal dat zij de basis blijven vormen voor een nationalistische partij die het Vlaams Belang wilt zijn. Voor een Vlaanderen met een sociaal en identitair beleid! Vlaams, sociaal & nationaal!

Morgen meer beschouwingen over de verkiezingsuitslag…

Anti-imperialistische actie te Halle

Vandaag was ook Voorpost, waaronder uw nederige dienaar weer present toen de Franstalige imperialisten kwamen provoceren in Halle. Net zoals op 22 mei 2009 waren wij present om te reageren op de Franstalige provocaties van de villaburgemeesters in de Vlaamse Rand. Het resultaat kan u hier zien (filmpje onder de titel “Niet-benoemde burgemeester krijgt ei tegen zijn hoofd“) en in volgend artikel:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF20090605_084

Damien Thiéry, die beschermd werd door een politiekordon, kreeg hierbij enkele eieren naar het hoofd geslingerd. De gerechtsdeurwaarder kon uiteindelijk onder politiebescherming de vaststelling uitvoeren. Dat werd ter plaatse vernomen.Toen de militanten de weg wouden versperren naar de plek waar zich voordien de aanplakborden bevonden, kwam het tot een trekken en duwen met de politie die Thiéry beschermden. De militanten schreeuwden slogans als ‘cyaankali voor het FDF’ en ‘Waalse ratten, rol uw matten’.'Dit is waar de democratie in België voor staat, dit is niet meer aanvaardbaar. Het wegnemen van de aanplakborden is illegaal. Ik zal een klacht neerleggen bij de rechtbank in Brussel’, zei een aangeslagen Thiéry.

En dan nog eens zeggen dat we niet gastvrij zijn. De man kreeg spontaan en gratis twee eieren. Een gratis cadeau voor alle soorten imperialisten van die slag. De Vlaamse Rand is wat het is; Vlaams! Een kleine correctie nog; er werd niet geroepen “Waalse ratten, rol uw matten“, maar “Franse ratten, rol uw matten“.

Een aanvullende kritiek

Zoals ik hier reeds zei, had Dewinter een paar rake punten gemaakt in TerZake. Als het goed is, dan zeg ik het. Maar als er mijn inziens iets ontbreekt, vul ik ook maar al te graag aan. Uiteraard weet ik dat politici gedwongen worden om in de politieke kleuterprogramma’s van de VRT zo kort en bondig mogelijk te antwoorden, liefst binnen de vijf seconden, dus het is geen aanval op de dingen die Dewinter zei. Integendeel, dat blijven zinnige dingen, maar ik ontbrak een paar stukken. Bij deze een korte aanvulling.

Wat ontbrak

Om te beginnen ontbrak ik wel een diepgaande analyse waarom het fout gaat in de maatschappij. Niet dat de VRT tijd zou hebben gegeven voor die analyse, maar alvast een teken van leven van die analyse zou al leuk zijn geweest. Het leeft helaas echter vooral bij wat gebruik van grote termen als volksgemeenschap. De kritiek op het kapitalisme, dat net heel de consumptiemaatschappij stimuleert, en het grootkapitaal dat de versplintering van de identiteit promoot, bleef helaas achterwege. Als is het misschien fout om te spreken van de consumptiemaatschappij, maar is het beter omtespreken van een overconsumptiemaatschappij. Het maatschappijmodel van de overconsumptiemaatschappij, en de daaruit voortvloeiende ideeën en denkpatronen, zijn immers gebaseerd op overproductie en constante expansie. 

Liberalen stellen bij momenten dat door het eigenebelang na te streven de mens enkel zou voldoen in zijn eigen behoeftes en niet meer zou consumeren dat wat hij nodig heeft, plus een beetje luxebehoeften. Het zou gewoon allemaalveel efficiënter gebeuren. In de praktijk zit het wel iets anders in elkaar. Hoe werkt immers heel onze huidige systeem? Het doel is om te beginnen de mensen wijs te maken dat ze constant nieuwe dingen nodig hebben, ook al weten ze dat nog niet, is. Vervolgens moet je de mensen wijsmaken dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben. En de mensen zover krijgen dat ze geloven dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben, maar dat ze vervolgens ook om de zoveel tijd nieuwe moeten kopen, dat is het succes van de overconsumptiemaatschappij.

Wat te doen

Zagen over dit probleem is één. Er iets aan doen is twee. Wat hebben we dus nodig? Een breed maatschappelijk offensief en dit  gecombineerd met bepaalde accenten die gelegd worden in het gevoerde onderwijs- en cultuurbeleid. Verder ook minder een sfeer van “liberalisering = goed” uitdragen in de politiek en we zouden al veel verder zijn. Onderwijs speelt hierin een cruciale rol en laten we eerlijk zijn, onderwijs is nooit een neutraal iets. Onderwijs is nooit neutraal en hoort het ook niet te zijn. Het onderwijs is altijd een middel geweest om kinderen en jongvolwassenen te conformeren in een bepaald denkkader. Wat we, onder andere, moeten doen, is dringend een paar taboe’s overboord gooien zoals “pluralisme is altijd goed en we moeten overal en altijd pluralistisch zijn” en dingen als “nationalisme is altijd slecht en Hitler was een nationalist“. Het wordt dan wel niet altijd even letterlijk gezegd, het is wel vaak de boodschap die overkomt en onthouden wordt door teveel mensen. Vervolgens moeten we onze visie op volksverbondenheid, het belang van de volksgemeenschap, het concept van de volksgemeenschap (!) in de geesten van de volgende generaties brengen. Dit sijpelt dan door naar het sociale middenveld en dat is dan ineens het maatschappelijk offensief waar ik over spreek.

Ik hoor sommige kriticasters als komen met dat dit indoctrinatie is. Wel, indoctrinatie is net wat er elke dag gebeurt in het onderwijs, in de journaals, in documentaires en in reclame. Er wordt ons een maatschappijbeeld opgelegd, gestuurd door de heersende elite. Men kan stellen dat de elite verdeeld is over belangrijke breekpunten, maar dat is onzin. De elite is hoogstens verdeeld over enkele details in de marge. SLP-voorzitter Geert Lambert heeft dan ook wel een punt wanneer hij stelt dat de politiek probeert de maatschappij en de instellingen op te delen in de drie grote politieke blokken: christen-democraten, liberaal-democraten en sociaal-democraten. Wat dan nog overblijft, en dus niet verdeeld en gecontroleerd kan worden door hen, moet gedemoniseerd worden of zodanig pluralistisch gemaakt dat er geen duidelijk profiel meer overblijft. Ergo dat er geen dreiging meer gevormd wordt naar die elite toe.  

De elite kan dan wel over sommige punten verdeeld zijn, en dan nog, als het erop aankomt om hun heersende hegemonie te verdedigen, zullen ze eensgezind handelen. Het is alsof drie leeuwen ruzie maken om een karkas en om beurt een stuk vlees eruit scheuren. Omdat de leeuwen onderling ruzie maken, wilt echter nog niet zeggen dat ze hun karkas gaan delen met de gieren, hyena’s of andere kandidaten.

Wat we, onder andere, moeten doen, is dringend een paar taboe’s overboord gooien zoals “pluralisme is altijd goed en we moeten overal en altijd pluralistisch zijn” en “nationalisme is altijd slecht en Hitler was een nationalist”. Vervolgens onze visie op volksverbondenheid, het belang van de volksgemeenschap, het concept van de volksgemeenschap (!) in de geesten van de volgende generaties brengen. Dit sijpelt dan door naar het sociale middenveld en dat is het maatschappelijk offensief waar ik over spreek.

Verkiezingsuitspraken (3)

Mieke Vogels (Groen!)

“Is er een andere sociaaleconomische realiteit in Vlaanderen en Wallonië? Ja, maar de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië zijn op dit moment minder groot dan de verschillen tussen de steden en het platteland.” (blz 14, extra nr)

“De oplossing is niet splitsen, maar een nieuwe financieringswet maken, waarmee je de geweten meer responsabiliseert. Daar hebben we het ook met Ecolo al uitgebreid over gehad en daar zijn ook zij steeds meer van overtuigd.” (blz 14, extra nr)

“Ik denk dat daar de sleutel ligt van de volgende communautaire onderhandelingen. Niet meer in het overdragen van bevoegdheden, maar wel in een ander financieringssysteem, dat de geweten veel meer ruimte geeft, maar ook meer verantwoordelijkheid.” (blz 14, extra nr)

“Waarom moeten we steeds denken ‘wat we zelf doen, doen we beter’?” (blz 15, extra nr)

“Van anderstaligen mag worden verwacht dat ze, als ze in Vlaanderen komen wonen, het Nederlands leren.” (blz 15, extra nr)

“Nee.” [op de vraag of er aan de grenzen van Brussel kan worden geraakt] (blz 15, extra nr)

“Daar zijn wij absoluut grote voorstander van.” [op de vraag of er een unitaire kieskring moet komen] (blz 15, extra nr)

Geert Lambert (SLP)

“Het is vooral belangrijk dat onze overheid door een staatshervorming eindelijk wat efficiënter kan worden.” (blz 16, extra nr)

“We zijn in principe tegen samenvallende verkiezingen.” (blz 16, extra nr)

“De SLP gaat uit van de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap, waarbij de verschillende deelstaten onderling afspreken wat ze nog samen willen doen.” (blz 16, extra nr)

“Wat Turkije betreft, pleitten we ervoor dat de Unie eerst haar interne problemen oplost en haar structuren en beslissingsprocedures efficiënter maakt. Pas daarna kan worden nagedacht over nieuwe uitbreidingen.” (blz 16, extra nr)

Dewinter en de volksgemeenschap

Maandagavond,  1 juni 2009, op Canvas op TerZake ‘09 zei Dewinter zinnige dingen. Hij sprak over de verbrokkeling van de idee van een volk, van de idee van de natie die een zekere geborgenheid garandeerde. Verder kwam er ook kritiek op het nastreven van een puur materialistische levensstijl, waarbij telkens meer en meer de norm is. Zowaar een sterke kritiek op het liberalisme en de consumptiemaatschappij. Filip Dewinter heeft dan ook groot gelijk wanneer hij dit soort dingen aankaart als problemen van vandaag de dag.  

Zelfs de term “Volksgemeenschap” keerde terug in zijn pleidooi, wat uiteraard enkel valt toe te juichen! Of zoals in het verleden is gezegd over de Volksgemeenschap: “meer nog een psychische dan een materiële aangelegenheid of eenprobleem van volksverwantschap; het bestaan van de volksgemeenschap vergt niet alleen inzicht in gemeenschappelijke belangen, maar wellicht nog in grotere mate het besef van de onverbreekbare lotsverbondenheid die daaruit voortvloeit. Waar dat beseft niet aanwezig is, daar is geen volk, daar is een massa.”

Het is wel spijtig dat hij daaraan nog geen analyse koppelt waarin het kapitalisme net wordt aangetoond als veroorzaker hiervan. Het huidige systeem zet mensen tegen elkaar op en beschouwt mensen als inwisselbare economische productie- en consumptiegoederen. Niet dat enkel het kapitalisme dit doet, ook de marxisten maken zich hieraan schuldig. Het is dan ook het huidige kapitalistische systeem dat ervoor zorgt dat het grootkapitaal de vreemdelingen massaal naar hier wilt halen, met de steun van partijen als de SP.a. Voor de eersten is het een nieuw proletariaat, zonder syndicale ervaring/achtergrond en lagere lonen gewoon. Voor de tweeden is het een nieuw electoraat.

Maar laten we het houden op het positieve. Het Vlaams Blok is destijds gesticht op solidaristische basis waarbij het behoud en de bescherming van de volksgemeenschap centraal komt te staan. Geen fragmentatie van de identiteit, maar een keuze voor een coherente nationale consensus (later hier meer over op dit weblog). Bij het Vlaams Belang vinden we dit echter veel minder prominent terug. Laten we dan ook hopen dat het Vlaams Belang terug de nadruk gaat leggen op dit soort thema’s vanuit een solidaristische kijk. Maar dan moeten de vrijerijen met Lijst Dedecker wel stoppen. Dat soort liberalen staan qua maatschappijvisie immers haaks op de volksnationalistische. Individualisme is net zoals collectivisme volledig af te keuren. Het individu ontplooit zich in het geheel en vullen elkaar perfect aan. Die loskoppelen van elkaar is dramatisch voor iedereen, zoals de laatste decennia wel aantonen.

Of zoals Bendictus XVI ook correct opmerkte:

http://www.gva.be/nieuws/buitenland/aid835823/paus-benedictus-waarschuwt-voor-geestelijke-vervuiling.aspx

“Net zoals wij tegen de vervuiling van de lucht zijn, moeten wij ook niet akkoord gaan met de vervuiling van de geest”, klonk het. “Wij raken veel te snel gewend aan alles wat onze geest en ons hart vergiftigt. Bijvoorbeeld door beelden die de lust, het geweld en de verachting van man en vrouw op een spectaculaire manier tonen.”

“Men noemt dat dan ‘vrijheid’, zonder eraan te denken dat die beelden vooral de jongere generaties vergiftigen en uiteindelijk ook de vrijheid zelf aantasten. Het neerdalen van de Heilige Geest op Pinksteren moet ons herinneren aan hoe gezond het is zuivere lucht in te ademen, met onze longen, maar ook met ons hart.”