Met het nationalisme tegen het kapitalisme

Ondertussen al een paar weken uitgekomen, maar daarom niet minder interessant.

Voorpost en het solidarisme – Johan van Slambrouck

Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen

Verankering van de economie – Johan van Slambrouck

Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens

Cultuur en globalisme – Yves Pernet

Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet

Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet

Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout

De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck

Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens

Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema

Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

De inhoudstafel is als volgt:

( 1 ) Voorpost en het solidarisme - Johan van Slambrouck
( 2 ) Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen
( 3 ) Verankering van de economie – Johan van Slambrouck
( 4 ) Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens
( 5 ) Cultuur en globalisme – Yves Pernet
( 6 ) Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet
( 7 ) Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet
( 8 ) Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout
( 9 ) De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck
( 10 ) Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens
( 11 ) Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema
( 12 ) Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

Wie denkt in dit Revoltenummer enkel oproepen te vinden om “alles anders te doen” zonder invulling zal nog verschieten. Meerdere analyses van wat er is fout gelopen, wat er anders moet, hoe dat moet en waarom. Dat is wat u kan verwachten.

Mijn bijdragen plaats ik later nog op dit weblog.

Volksnationalisme als redding (2)

Het totalitaire pluralisme

Een andere term die ik hierboven gebruikte, was het totalitaire pluralisme. Het klinkt misschien raar aangezien pluralisme net een vrijheid en diversiteit van meningen uitdraagt. Maar momenteel is het echter een manier om controle te houden over de samenleving. Zowat alles moet wel pluralistisch worden of het moet de slagen incasseren van de heersende machten en hun pitbulls in de media. Als de kerk iets doet, moet het oecemenisch zijn, eigen ideeën worden direct afgebroken. Als een beweging iets organiseert, moet het direct in een pluralistisch kader zijn of het zijn extremisten. Niet omdat de overheid geeft om het bewaren van een sfeer van vrije meningsuiting, verre van zelfs, maar omdat elke beweging zich op die manier zou neutraliseren. Wanneer men immers een hoop mensen met verschillende visies op maatschappij, economie, politiek, religie, etc… immers verenigt en als doel heeft die bijeen te houden, is er nood aan compromis. Compromissen zijn altijd nodig om de maatschappij stabiel te houden, maar een compromis houdt ook een botsing van visies in. In een organisatie als Voorpost is er ook een vorm van pluralisme aanwezig op verschillende vlakken, maar het “compromis” dat geldt als de rode draad door Voorpost blijft wel duidelijk.

In andere organisaties van het maatschappelijke middenveld is de visie echter totaal verwaterd, iets wat men ook in de politieke partijen terugvindt. Wat is immers het verschil nog tussen CD&V, VLD, SLP en SP.a buiten wat gerommel in de marge? Ergens heeft SLP wel gelijk als ze stellen dat de maatschappij verwaterd is geworden tot een soort verdeling van politieke partijen. Iedereen moet zijn stukje krijgen en wat nog overblijft, moet zodanig verwateren dat het geen alternatief kan vormen voor hun geknoei. Zelfs Geert Lambert krijgt gelijk van mij wanneer hij zegt; “De klassieke partijen zijn in essentie nog altijd bezig met het verkavelen van de macht, veel meer dan met inhoudelijke politiek.”[2] . Niet dat ik op zijn partij zou stemmen, verre van zelfs. Maar hij toont wel aan dat de politieke partijen geen eigenlijke oppositie willen, maar enkel een verwaterde brij. De mens moet gereduceerd worden tot een consumptie- en productie-eenheid die zich vooral niet mag bezighouden met nadenken over politiek. En wanneer dat dan wel gebeurt, moet dat zodanig in een sfeer van een breed compromis zijn dat er geen degelijk alternatief kan ontstaan.

Een praktisch voorbeeld illustreert dit altijd het beste. Zet vertegenwoordigers van de ganse Vlaamse Beweging, van links tot en met rechts, samen en laat hen een gezamelijke tekst maken. Dan zal het enige overlappende zijn dat Vlaanderen meer autonomie moet hebben. Over de manier waarop, welke bevoegdheden wel en niet, welke bevoegdheden eerst, evolutie vs revolutie vs verrotting, etc… zal zodanig een discussie zijn dat er geen compromis over kan bereikt worden en dat het dus niet genoemd wordt. Zet echter de vertegenwoordigers van Voorpost samen en men zal al veel sneller een consensus hebben bereikt over wat en hoe, met hoogstens discussies over details. Maar door het totalitaire pluralisme worden organisaties als Voorpost gebrandmerkt, net omdat wij een gevaar vormen voor het bestaande systeem, net omdat wij een alternatief voorstellen voor de rotte staat. Wij schudden aan de boom waar de gevestigde orde in zit, dat is de reden van de stigmatisering en de tegenwerking. Het totalitaire pluralisme werkt niet omdat wij nu eenmaal verwerpen dat de maatschappij moet tenonder gaan in een grijze massa waar de enige consensus erop neerkomt dat we beter geen afwijkende mening meer hebben.

Herstel van de nationale consensus

Die mentaliteit zet zich echter door in de ganse maatschappij en in de geesten van de mensen. Wanneer men spreekt over de revoluties van bv 1848, 1919, 1968, etc… kan men stellen dat er een (hevige) botsing was tussen bepaalde groepen in de samenleving. Één ding werd echter nooit, of maar zelden en nooit echt duidelijk, in vraag gesteld; de nationale consensus. Iedereen bleef zich identificiëren met de etnoculturele eigenheid van elk volk. Of men nu Spartakist[3]  of Freikorps-soldaat[4]  was, men was allen deel van een nationaliteit. Niemand stelde zich in vraag dat men Duits sprak of in de Duitse etnoculturele zone van Europa zat. Kijken we ook maar naar Oostenrijk dat bij het verlies van zijn rijk zich oorspronkelijk bij Duitsland wou aansluiten, zijn etnoculturele binding was immers het enige wat was overgebleven nadat de rest was afgenomen. Edgard Delvo, hoe controversieel hij ook moge zijn voor velen, verwoordde het goed wanneer hij stelde; “Volledig op zichzelf aangewezen is de enkeling niets. Hij verwerft zijn zin en zijn levenskans in en door de gemeenschap. Hij wordt niet vrij geboren: hij aanschouwt het levenslicht in de gemeenschap van zijn gezin dat, als cel van de volksgemeenschap, zijn ontstaan en zijn groei mogelijk maakt – en zijn leven lang zal hij geen vrijheid vinden en geen werkelijke kracht verwerven buiten de gemeenschap van zijn volk. ”[5]

En dat is wat uniek is aan onze ideologie. Het volksnationalistisch solidarisme is niet iets destructief als het marxisme of liberalisme. Integendeel, het bouwt voort op de kern van de menselijke samenleving en op de dingen die de mensen verheffen van de dieren; de etnoculturele verschillen. Bouwen aan een volksnationalistisch solidaristisch alternatief is bouwen aan de toekomst. Wie echter meent dat solidarisme, dat net uitgaat van een organisch gegroeide samenleving, waarvan de etnoculturele eigenheid de meest “tastbare” component is, te kunnen koppelen, is fout. Wanneer men immers een gebouw anders wilt inrichten, kan dan wel de gevel afbreken, de meubels buitensmijten en de leidingen verleggen, maar wanneer we het gelijkvloers wegslaan, stort heel de boel in.

Yves Pernet

Voetnoten

1. LANDES, D.S., “Arm & Rijk – Waarom werd het Westen rijk en bleven andere landen arm?”
2. Interview met Geert Lambert in De Morgen van dinsdag 26 mei 2009, pagina 5.
3. Voorgangers van de Duitse Kommunistische Partij die probeerden de macht te grijpen in Duitsland in 1919
4. Freikorpsen waren reactionaire groepen anti-marxistische soldaten die werden ingezet tegen o.a. de Spartakisten en met hevig geweld Duitsland hebben weerhouden van een socialistisch regime.
5. Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.

Volksnationalisme als redding (1)

Verschenen in het laatste nieuwe nummer van Revolte:

Volksnationalisme als redding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar er is wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ” Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Inleiding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar eris wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ”[1] Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

De verkiezingsuitslag

De uitslagen zijn definitief. Grote winnaars van de verkiezingen zijn CD&V en N-VA, gevolgd door LDD dat zijn zetels in het Vlaams Parlement dan wel verdubbelt, maar ondertussen wel ook toont dat Verstrepen absoluut geen leidersfiguur is aangezien Antwerpen voor LDD een enorme teleurstelling is. Niet dat ik daar rouwig om ben, integendeel. Hoe minder asociale LDD’ers in het Vlaamse Parlement geraken, hoe beter!

Algemene korte analyse

De zetelverdeling zou er als volgt uitzien (bron: deredactie.be):

1. CD&V: 31 (+3)
2. Vlaams Belang: 21 (-11)
3. OpenVLD: 21 (-4)
4. SP.a: 19
5. N-VA:16 (+9)
6. LDD: 8 (+4)
7. Groen!: 7 (+1)
8. UF: 1

Laten we dus eens kijken naar de uitslagen in zetels. Het rechtse en conservatieve partijlandschap haalt in totaal 97 zetels tegenover het linkse en progressieve 26. Als we daar alleen op zouden voortgaan, is dit een overwinning van het conservatieve Vlaanderen dat bijna meer dan drie keer meer zetels haalt dan het progressieve Vlaanderen en bijna vier keer meer. Maar dat zou een simplistische stelling zijn, aangezien de OpenVLD en LDD voor dingen als abortus en homohuwelijk weer progressieve standpunten halen.

We kunnen het dan ook misschien beter in devoluerend en status quo bekijken. Devoluerend zijn de partijen die meer bevoegdheden willen in Vlaanderen en status quo de partijen die vooral niet teveel willen morrelen aan bevoegdheidsoverdrachten, of die zelfs willen herfederaliseren. Daar zien we dat de uitgesproken devoluerende partijen 76 zetels halen (CD&V+N-VA+Vlaams Belang+LDD) en de status quo partijen 29 zetels (OpenVLD+Groen!+UF). Wat de SP.a wilt, hangt er zowat vanaf met wie je spreekt. Net zoals hun socio-economisch programma durft de SP.a niet echt meer keuzes te maken, of kan ze het gewoon niet meer.

De verliezers van vandaag dan. OpenVLD, SLP en het Vlaams Belang. Over SLP kan ik kort zijn; ze halen het niet ondanks het gemeende enthousiasme en idealisme van hun militanten. Ergens kan ik wel respect voor hen opbrengen, al zal ik met 95% van hun standpunten niet akkoord zijn. OpenVLD leidde dan weer onder een compleet gebrek aan strategie, inzicht en door het feit dat ze gewoon niet in de campagne geraakten. An sich hebben de liberalen in Vlaanderen wel het status quo gehaald aangezien de vier zetels minder van de OpenVLD gewoon bij LDD lijken te zijn gekomen. Bart Somers zal er vet mee zijn, zijn positie als voorzitter is hij alvast kwijt.

De uitslag van het Vlaams Belang

Maar waar de meeste lezers van dit weblog wel nieuwsgierig naar zullen zijn op deze webstek is mijn mening over de nederlaag van het Vlaams Belang. 11 zetels en 8,9% op Vlaams niveau verliezen is een grote klap. Waar is het dan fout gelopen bij het Vlaams Belang? Mijn inziens is het beginnen foutlopen bij de grote overwinning bij de vorige Vlaamse verkiezingen. Zowat iedereen kon toen al weten dat de 24% van toen niet meer haalbaar was voor herhaling en dat de partij te snel gegroeid was. Er was geen ideologische lijn meer te vinden in de partij die schipperde tussen liberaal en sociaal zonder ooit een echte keuze te kunnen maken. Wanneer het goed ging, pleitte het Vlaams Belang duidelijk voor een liberaler economisch beleid, maar toen de crisis losbarstte ging het opeens over naar een pleidooi voor een sociaal beleid en werd een pleidooi gehouden tegen het liberalisme en wild kapitalisme.

En nu?

Wat het Vlaams Belang dus zou moeten doen, is zich op de eerste plaats bezinnen. Dewinter heeft gelijk wanneer hij stelt dat er nieuwe spelers op het politieke speelveld zijn zoals LDD en de N-VA. Die nemen inderdaad kiezers af, maar als je daar geen goed antwoord op kunt vinden, kan je tot in de spreekwoordelijke oneindigheid blijven bezig zijn met communicerende vaten spelen met elkaar. Er is dan ook nood dat het Vlaams Belang een duidelijke visie neerlegt over maatschappij en economie en dan ook kiest voor, u hoort mij al komen, een duidelijke solidaristische en dus volksnationalsitische keuze (die twee begrippen zijn dan ook onlosmakelijk aan elkaar verbonden). Duidelijk kiezen tegen de consumptiemaatschappij, het destructieve kapitalisme en liberalisme en pleitten voor een maatschappij waarbij de Traditie centraal staat, tegen het vervlakkende consumptiedenken. Je kan proberen om hip en trendy over te komen, maar het is uiteindelijk de gewone man in de straat, de arbeider en bediende, die je moet overtuigen, niet de snobs. Dit laatste zou dan ook rechtlijn ingaan tegen heel de idee van een volksnationalistische partij.

Ook zal de keuze voor een solidaristische keuze net kiezers binden, als men dan toch de moeite doet om via lokale vormingsavonden voor de leden het solidaristische ideaal uit te leggen en met nationale vormingsavonden het kaderpersoneel ervan te doordringen. Een kiezer en/of lid doordrongen van een ideaal, een ideologie, zal immers véél minder snel geneigd zijn om nog voor een andere partij te kiezen dan één die gewoon kiest uit protest op een partij die zich vooral als anti-… profileert. Waarop zou deze solidaristische lijn zich dan moeten baseren, zonder daarbij direct in intellectualistische discussies te vervallen?

1. Verdediging van de identiteit: een strijd tegen islamisering, veramerikanisering, verfransing en de consumptiemaatschappij.
2. Verdediging van de soevereiniteit: een strijd tegen verdere liberalisering, voor de hernationalisering van de energiesector in een Vlaamse Energiemaatschappij, werken aan een Europese militaire alliantie met als doel uittrede uit de NAVO en het oprichten van een nationale bank in samenwerking met Nederland (een VLANEL-bank)
3. De kern van het systeem aanvallen: de vraag durven stellen waarom er nieuwe immigranten blijven komen en dus het kapitalistisch systeem in vraag durven stellen, de vraag durven stellen waarom de VSA Turkije bij de EU wilt en dus het pro-atlantistische standpunt verlaten.
4. Ideologische lijn trekken: een volkspartij zonder basisideologie is geen partij, maar een samenraapsel dat met enkele draden bijeenhangt. De oude CVP had de personalistische beginselen om bij elkaar te blijven, de VLD de burgermanifesten, etc… Het is mijn inziens aangeraden dat het Vlaams Belang het kartel met VLOTT opblaast en de idee van verdere structurele samenwerking met Dedecker volledig verlaat. Zeker in deze tijden is het nodig om nationalistisch te denken i.p.v. liberaal.

Want laten we vooral eerlijk zijn over het laatste. De kiem van het succes van LDD is geplant door het Vlaams Belang. Door te kiezen voor een rechtsliberaal discours hebben zij de weg geeffend voor de opkomst van brulboei Dedecker en zijn kornuiten. Het Vlaams Belang had moeten kiezen voor een volksnationalistisch en solidaristisch discours, volgens de lijnen die uitgezet zijn in geschriften als Dietsland-Europa en mensen als Karel Dillen. Al moeten die ideeën uiteraard van tijd tot tijd geactualiseerd worden, het blijft wel vitaal dat zij de basis blijven vormen voor een nationalistische partij die het Vlaams Belang wilt zijn. Voor een Vlaanderen met een sociaal en identitair beleid! Vlaams, sociaal & nationaal!

Morgen meer beschouwingen over de verkiezingsuitslag…

Onderwijs voor de volksgemeenschap

Volgend stuk is genomen uit het Voorpostberichtenblad. Het toont nogmaals aan dat solidarisme voor een organisatie als Voorpost geen holle term is, maar een actieve leidraad in de solidariteit met de zwaksten van onze volksgemeenschap. Geïnteresseerden mogen altijd contact opnemen en medewerkers zijn altijd welkom!

Gratis bijlessen en huiswerkbegleiding

Om een toekomst te hebben, is degelijk onderwijs noodzakelijk. Sommige leerlingen hebben nood aan bijlessen. Iedere Vlaming heeft hierop recht. Maar in de praktijk is dit niet altijd betaalbaar (o.m. voor een aantal gezinnen met kinderen waar we met het eindejaar een kerstpakket afgeven). Daarom gaat Voorpost van start met het organiseren van gratis bijlessen en huiswerkbegleiding voor Vlaamse kinderen. Geëngageerde leerkrachten (in opleiding) en/of leden en sympathisanten die kunnen helpen en die bereid zijn om hieraan vrijwillig mee te werken, kunnen zich bij ons melden. Twee kinderen krijgen via Voorpost ondertussen gratis bijles.

Echt van start wensen we met dit initiatief te gaan vanaf het nieuwe schooljaar, begin september. Voorpost is bereid om via de Huizen van Vlaamse Solidariteit de eventuele verplaatsingskosten van de vrijwilligers te vergoeden. Voor meer info over dit initiatief of om u te melden als vrijwilliger kan u terecht bij Kerstin op het nummer 0493 15 66 08.

Solidarisme: geen holle slogan!

http://www.voorpost.org/

Jongerencultuur en taal

Kameraad en medeweblogger Bert Deckers heeft een interessante tekst op zijn weblog gezet. Bij deze een welverdiende verwijzing!

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6911540/de-vlaams-belang-jongere-als-ambassadeur-van-

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6913440/de-vlaams-belang-jongere-als-ambassadeur-van-

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6916634/jongerencultuur-anno-2009-deel-1

http://bertdeckers.skynetblogs.be/post/6919428/jongerencultuur-anno-2009-deel-2

Zeker het lezen waard!

Solidarisme lezing

U zult het gemerkt hebben, maar het is weer even wat stiller op deze weblog. Niet dat ik het beu ben of geen inspiratie heb, verre van zelfs. Maar aangezien ik graag de dingen goed voorbereid, heb ik nu wat minder tijd. De reden hiervoor vindt u hieronder, genomen uit de rondzend e-post;

Aan alle nationalisten,

Gelieve in bijlage een uitnodiging te willen vinden van een avond die door Voorpost Antwerpen en de Kempen wordt georganiseerd rond het thema ’solidarisme’.

Het solidarisme is ontstaan uit de kerkelijke sociale leer en vond zijn uitdrukking vooral in het Verdinaso (Verbond van Dietse nationaal-solidaristen) van Joris van Severen. Het was een antwoord op zowel het marxisme als het kapitalisme; een soort van ‘derde weg’, gestoeld op de samenwerking tussen werkgevers en werknemers. Ook in Voorpost was het solidarisme nooit ver weg.

Maar kan het solidarisme vandaag nog iets betekenen? Is er nog wel een toekomst voor? Zijn er in onze huidige samenleving sporen te vinden van het solidarisme? Hebben er ooit al solidaristische regimes bestaan? Is het solidarisme een gepaste sociaal-economische visie voor het nationalisme?

Yves Pernet zal ons helpen deze en andere vragen te beantwoorden. Yves was hoofdredacteur van het tijdschrift ‘Branding’ (NSV!) en medewerker aan de ‘Nationalistische Vormingscel’. Op het internet heeft hij zijn eigen weblog: ‘Vrij Europa’.

Waar en wanneer gaat deze avond door? Op de eerste verdieping van Café Den Bengel, Grote Markt 5 te Antwerpen op donderdag 16 april om 20u. Inkom gratis. Voor meer info: Wim De Winter 0479/31.94.28.

Ik heb over hetzelfde thema al een lezing gegeven in Nederland, maar hou er toch van om telkens nieuwe elementen te verwerken in deze dingen. Daarom dat ik nu bezig ben met enkele dingen te herschrijven en herformuleren. U komt toch ook. Op de webstek van Voorpost staat het hier; http://www.voorpost.org/3/42 . En voor onze vrienden antifascisten, ik ben inderdaad geen nationaal scriptor meer (en heb het volste vertrouwen in mijn opvolger), maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer actief ben in de radikale Vlaams-nationalistische kringen (NSV! en Voorpost e.a.). Integendeel!

De verfranste burgerij

Verschenen in de laatste nieuwe Revolte. Met excuses voor veralgemeningen, maar plaatsbeperking beperkte mij om telkens een ganse analyse te geven.

Inleiding

Zoals alle lezers van dit magazine wel zullen weten loopt horizontaal doorheen België een taalgrens. Het feit dat deze staat is gebouwd op het uitbuiten van deze taalgrens zorgt voor de nodige spanningen, ook dat moet ik niemand hier nog uitleggen. Culturen botsen en verscheidende interpretaties over de invulling van de staat, over de invulling van cultuur, economie, etc… zorgen voor steeds meer botsingen waardoor het vormen van federale regeringen steeds een groter probleem wordt. De taal in de achterkamers van de politiek en de economische elites is op Belgisch niveau immers nog steeds het Frans. Vooral in de Brusselse salons is er bij vele regimeslaven nog steeds de nood om Frans te spreken. Maar hoe komt het dat dit gebeurd isIn dit kort artikel wil ik even een paar redenen uiteenzetten waarom de verfransing zo een sterk element was en is bij de stichting en het in stand houden van de Belgische staat.

Een zeer korte geschiedenis van de burgerij

In de geschiedenis van West-Europa kan men vanaf de 17de eeuw zien hoe de toenmalige handelaarsklasse zich langzaam begon te ontpoppen tot de beginselen van een burgerij die klaar was voor de finale confrontatie met de adel. Hun toenemende economische macht was niet langer gebaseerd op landeigendom, zoals bij de adel het geval was. Bij de burgerij werd de macht gegeven doordat zij een financiële basis had, die steeds meer en meer aan belang begon tewinnen. Zoals zovaak de politiek de economie volgt, wilde de burgerij meer en meer deelnemen aan het bestuur, wat hen hoogstens lukte tot op een bepaald lokaal niveau. Hoger geraakten zij niet doordat de adel hun macht bleef behouden en de pogingen van de burgerij om door te dringen tot de hoogste regionen van de macht. Bijna letterlijk op de vooravond van de Franse Revolutie werd bij de Franse Staten-Generaal (kort gezegd: het bijeenroepen van alle standen) aan alle standen één stem gegeven. De adel had één stem, de vertegenwoordiging van kerk had één stem en de “derde stand” (boeren en burgerij) hadden ook één stem. Na een lange strijd was de burgerij het beu, eisten ze twee stemmen, de koning weigerde eerste, waarna een hoop gebeurtenissen volgden die leiden tot de Franse Revolutie.

Kortom; de burgerij verwierf niet zonder slag of stoot haar macht en vaak moest er enorm veel geweld ingezet worden om de adel te verdrijven uit haar machtsposities. In de 19de eeuw was de burgerij dan ook in grote delen van West- en Centraal-Europa aan de macht gekomen of aan het komen. De burgerij, trots door haar jarenlange strijd tegen de adel, verbond zich ook aan het nationale belang. Het belang van het volk tegen dat van de adel, de vrijheid om zich te kunnen verrijken zonder aan feodale regels te moeten voldoen. In vele landen was de burgerij dan ook hevig nationalistisch. Maar in Vlaanderen verfranste de burgerij en weigerde ze de taal van haar volk te spreken. Om uit te leggen waarom dit gebeurde, moeten we even nog verder in de tijd teruggaan.

De vernietiging van de Vlaamse burgerij en de stichting van België

In de 16de eeuw was ons land een oorlogstoneel waarbij de Spaanse troepen meedogenloos de protestante en andere gereformeerde christenen opspoorden en poogden uit te roeien. Het was vaak de burgerij die calvinistisch of lutheraans was geworden en de strijd van de Spanjaarden was dan ook in de eerste plaats tegen hen gericht. Daarbij komt nog eens het feit dat legers in die tijden wel eens de neiging hadden om massaal te plunderen (als voorbeeld de Spaanse Furie) wanneer hun lonen niet of onvoldoende uitbetaald werden. Het eerste slachtoffer in die tijden was dan ook de bezittende klasse in de steden, met name de burgerij. Nadat zij door voorvallen als de Spaanse Furie hard was getroffen geweest, verliet zij ook Vlaanderen na de val van Antwerpen in 1585. Hierdoor werd Vlaanderen in de ontwikkeling van haar burgerij eeuwen achteruit gesteld. In tegenstelling tot andere gebieden in West-Europa bleef de adel haar macht behouden en werden de restanten van een beginnende burgerij niet tot amper nog betrokken bij de evoluties in het opbouwen van de staat.

Men zegt vaak dat België het land van het compromis tussen twee verscheidende werelden is. En ook de stichting van België is hierop geen uitzondering. België is gesticht als het compromis tussen Wallonië met een burgerij die zich verder verrijkte door de industrialisering enerzijds. Anderzijds had je dan het agrarische Vlaanderen waarbij de industriële activiteit zich maar zelden verhief boven het ambachtelijke niveau. De textielnijverheid was de enige uitzondering en de weinige burgerij hier beperkte zich tot een handelsburgerij, geen industriële. Zo was de stoommachine, één van de voorbeelden van industrialisering, in Vlaanderen pas ingevoerd in 1828. Toen de Belgische staat dus ontstond was de macht hier bijna nog op een feodale manier verdeeld. In Vlaanderen waren de machthebbers de landadel en de kerk. Er was hier dus geen burgerij die kon verwijzen naar een lang verleden van strijd tegen feodale machtsverhoudingen. De burgerij die zich dan ook vanaf het midden van de 19de eeuw eindelijk zou beginnen ontwikkelen, probeerde dit dan ook te compenseren. Ze probeerden zich te spiegelen aan de aristocratie die Franstalig was geweest en zich via dat Frans en allerlei ander uiterlijk vertoon (blazoenen, etc…) zich boven het volk hadden geplaatst. Wegens het gebrek aan dat uiterlijk vertoon, wierp de Vlaamse burgerij zich als hongerige honden op het Frans. Het gebruik van het Frans moest dan ook al de andere tekorten compenseren; het gebrek aan een verleden, het gebrek aan nationale uitstraling, het gebrek aan sociaal gezag, etc… De meerderheid van de burgerij in Vlaanderen verfranste dan ook in zeer snel tempo.

De verfransing van de staat en de maatschappij

De staat moeide zich niet op zoveel vlakken als nu en de zaken waar ze zich wel mee moeiden (buitenlandse zaken, defensie, etc…) waren dan ook meer dingen waarmee de burgerij zich bezighield. Magistraten, officieren, ambtenaren, leerkrachten, etc… werden voor het merendeel uit de burgerij gerekruteerd. Dit omdat enkel de rijkere burgerlijke families in staat waren om het geld en de tijd te investeren in de opleidingen daarvoor. Doordat de staat nog zo klein was, was er ook nog geen behoefte aan een grote middenklasse om die te dragen. Tot in de lokale besturen was de Franstalige burgerij massaal aanwezig. De politieke macht beperkte zich immers tot haar gebieden, waardoor de adel en clerus zich amper interesseerden in de staat. Al zijn er uiteraard uitzonderingen te noteren. De gewone mens kon dan ook leven, werken en sterven zonder ooit langdurig in contact te zijn met het staatsgezag zoals vandaag de dag.

Wanneer de staat echter begint uit te breiden, beginnen ook de bevoegdheden van die staat uit te breiden. De invulling van de staatselites veranderde echter niet, integendeel. Doordat de internationale economische toestand veranderde, de macht kwam meer en meer in de handen te liggen van economische holdings om zo grotere kapitaalsgroepen te vormen. Deze kapitaalsgroepen schurkten samen bij het hart van het centrale bestuur; Brussel. Vandaar de fixatie van de Franstalige burgerij op Brussel; zij verdedigden hun belangen daar als een lobbygroep voor zijn tijd. Door de economische expansie, de uitbreiding van de staat en het uitbreiden van de burgerij, zonder dat er een echte middenklasse ontstond, werd het Frans meer en meer een dominante taal in het alledaagse leven. Voortaan werden mensen meer en meer met de staat geconfronteerd, een staat die dan ook nog eens Franstalig was en bezet door een klasse van burgerij die bijna hysterisch vasthield en vasthoudt aan het Frans. Slechts door een opkomend nationaal bewustzijn en door veranderende economische verhoudingen kon Vlaanderen zich gedeeltelijk lostrekken van deze machtsverhouding.

Conclusie

Ik zeg in het vorige tekstblok wel degelijk “gedeeltelijk” aangezien wij ons nog steeds in het Belgische keurslijf bevinden dat in se niet veranderd is. Nog steeds ligt de macht van de kapitalistische klasse in de Brusselse salons en nog steeds is de grote voertaal daar Frans. De opkomst van een Vlaamse kapitalistische klasse is op dat vlak toe te juichen aangezien zij botst met de huidige heersende Franstalige klasse en de restanten van de oude burgerij. Op die manier is het misschien wel interessant om te merken dat wat sommige kapitalisten in Vlaanderen nu doen ergens te vergelijken valt met de opstand van de burgerij tegen de adel in andere landen. Willen wij Vlaanderen dan ook onafhankelijk maken, moeten wij korte metten maken met de Belgische staat. Slechts dan kunnen wij onze eigen staat in handen nemen en vanuit een Vlaams perspectief onze Vlaamse belangen behartigen.

Yves Pernet

Zie ook ROOSSENS, A., “De Vlaamse kwestie: ‘pamflet’ over een onbegrepen probleem”, Kritak, Leuven, 1981

Vlaams, sociaal & nationaal – deel 3

Nationaal

We zullen echter nooit deze dingen kunnen verwezenlijken, laat staan dat we zelf in de buurt komen om iets in de maatschappij indien wij niet de teugels van de staat in handen nemen. Doorheen de laatste decennia hebben allerlei organisaties en afspraken de nationale staat steeds verder uitgehold. Van de nationale soevereiniteit is steeds meer en meer afgenomen. Enerzijds naar Europees niveau, waar vervolgens enkel een wanbeleid mee wordt gevoerd, anderzijds is de nationale staat uitgehold door privatiseringen en de uitverkoop van overheidseigendommen. Overeenkomsten als Bretton Woods en de daaropvolgende gebeurtenissen hebben de monetaire onafhankelijkheid van het merendeel van de wereld in handen gegeven van de VSA, zonder dat wij daar enige controle op hebben. Ook veelzeggend is het feit dat de Europese goudvoorraden nog steeds “in verzekerde bewaring” liggen in het Amerikaanse Fort Knox, waardoor de Amerikanen de facto een ijzeren wurggreep hebben op onze economieën.  Onze centrale banken steunen bijna volledig op de Amerikaanse dollar en op geen gram goud. De V.S.A. kunnen dus zoveel dollars bijdrukken als ze willen, de eersten die de inflatie zullen voelen, en het hardste zullen voelen, zullen de buitenlandse banken zijn. Gevolgen die ook zichtbaar zijn, wat ook Ernesto Zedillo, voormalig president van Mexico, op het Wereld Economisch Forum te Davos aanhaalde: “At the same time, printing more dollars could undermine the value of both the dollar and the many currencies around the world pegged to it, stoking inflation when the global economy eventually begins to recover. [...] And his country does not have the option of printing money, he noted, since the Mexican peso is not a global reserve currency like the dollar.”  Vanuit die optiek is het dan ook positief dat de Russische premier een aanzet gaf tot een alternatief op datzelfde Wereld Economisch Forum te Davos: “Excessive dependence on a single reserve currency is dangerous for the global economy” . Ook is het veelzeggend als iemand als George Soros (cfr. supra) ook zijn twijfels uitspreekt over de almacht van de dollar: “The current crisis is not only the bust that follows the housing boom,” Soros said. “It’s basically the end of a 60-year period of continuing credit expansion based on the dollar as the reserve currency.”  

Om terug de mogelijkheid te verwerven om iets werkelijks te doen aan het huidige systeem, dienen wij dus de staat in handen te nemen. Men kan zeggen dat de partijpolitieke manier de enige is, maar die stellingen dienen wij ten sterkste te verwerpen. Wat is immers de partijpolitiek waard wanneer een idee niet gedragen wordt door een militante beweging met een zekere aanhang in de maatschappij? Dan zouden wij immers verworden tot een zelfde soort elite die wij bestrijden; een wereldvreemde die meent het beste te doen voor het volk, zonder enige goedkeuring van dat volk. Er is dringend nood aan een renationalisatiegolf met verankeringen in de grondwet waarbij de nutsector voor het merendeel in de handen van de staat blijft, sociale zekerheid een staatszaak blijft en waarbij de staat het recht voorbehoud om zich in de economie te mengen. Dat is een strijd die men inderdaad in de parlementen dient te voeren, maar zonder een draagvlak in de straten verwordt dat enkel maar tot roepen in de parlementaire woestijn.

Het is echter ook meer dan nodig om de Belgische staat volledig te ontbinden en de Vlaamse en Nederlandse staten in zeer nauw verband met elkaar te laten samenwerken. De Belgische staat is immers opgebouwd volgens de belangen van een kleine Franstalige elite. Meer dan in andere landen is de taalgrens in België niet enkel een culturele, maar ook een sociale taalgrens. Ook is het onmogelijk om vanuit de huidige Belgische staatsstructuren te komen tot een hereniging of nauwe samenwerking met Nederland aangezien de ganse Belgische staat net gebouwd is op anti-Nederlandse fundamenten en sentimenten. De blik van de heersende financiële elite, die een rare mengelmoes van adel en burgerij vormt, is ook steeds op Parijs gericht. Getuige de vaudeville die ontstond naar aanleiding van Fortis, waar België niet snel genoeg zijn aandeel in Fortis aan Frankrijk kon verkopen. Willen wij een staat opbouwen waarin de belangen van ons volk worden verdedigd, dienen wij komaf te maken met de Belgische staat. Vlaams, sociaal en nationaal; geen enkel van die termen valt te combineren met de Belgische staatsconstructie.

Conclusie

Dit is dan ook de samenvatting van de ideologische redenen waarom wij betogen. Niet omdat wij een bende rechts tuig zou zijn dat enkel de straten wilt afschuimen op zoek naar andersdenkenden. Als dat het geval zou zijn, zouden we ons beter kunnen bezighouden met de achterlijke hooligan uit te hangen. Onze taak is om een alternatief uit te werken, het een maatschappelijk draagvlak te geven en op die manier onze invloed te gebruiken om de politieke elite te dwingen om het systeem volgens onze wil te hervormen. De revolutie zal niet uitbreken op de 26ste maart, maar het kan een zoveelste bouwsteen zijn bij de opbouw van een alternatief. En daarvoor zijn, in deze barre tijden met barslechte vooruitzichten, alle stenen welkom.

Tegen systeem en kapitaal, onze strijd is Vlaams, sociaal en nationaal!

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007’-09

 

1. http://www.hln.be/hln/nl/959/Bizar/article/detail/658802/2009/02/01/Italie-weert-kebab-en-sushi.dhtml
2. http://www.iht.com/articles/2009/02/01/business/webglobal-420859.php?page=2
3. http://online.wsj.com/article/SB123317069332125243.html
4. http://www.iht.com/articles/2008/01/23/business/davos.php

Vlaams, sociaal & nationaal – deel 2

Sociaal

Een volk zal echter niet leven door vlaggen te eten en door zijn eigenheid te bewaren. De mens is een scheppend individu waarbij elke individu zijn eigenheid zoekt in de maatschappij. Dit komt het meeste tot uiting in de economische werkelijkheid, waar ieder van ons deel van uitmaakt. Wij hechten een bepaalde, variabele waarde aan dingen en drijven handel. Door die ruilhandel verwerven mensen rijkdom, waardoor de arbeid betaald wordt voor de producten, en door het (wan)beheer van die rijkdom neemt de rijkdom van elk individu toe of af. Wanneer men deze markt volledig ethisch zou bekijken en steeds handelen vanuit de verrijking van de maatschappij, zonder daarbij het eigen individu te verwaarlozen, zouden er geen correcties nodig zijn. De mens telt echter ook egoïstische wezens in zijn rangen en het is nodig om misbruiken tegen te gaan door de verzamelde rijkdom, verzameld door de inzet van de ganse maatschappij, in een zekere mate te herverdelen. Ieder heeft het recht zich te verrijken door eerlijk werk en een verstandig bedrijfsbeheer, maar niemand heeft het recht zich te verrijken door woeker en speculaties zonder daarvoor een zekere prijs te betalen. Denken we ook maar aan George Soros die een fortuin maakte door tegen de pond te speculeren en tegelijkertijd de Britse economie in recessie stortte.

Ook is een sociale politiek nodig om de arbeiders niet te laten verkommeren zoals gebeurde in de Industriële Revolutie. Enerzijds schept dit een ongelukkig en potentieel destructief proletarische massa die vervolgens makkelijk gemanipuleerd kan worden door agitatoren die enkel hun eigen sociale experimenten voor ogen hebben. Anderzijds vergiftigt dit ook de economie doordat de arbeidskrachten zelf hun lichamelijke kracht wordt ondermijnd. Vanuit die optiek zou het logisch zijn dat elke ondernemer meent dat het meer dan nodig is om een sociale politiek te voeren vanuit de staat, die steeds het beste overzicht kan behouden op het nationale niveau en de rijkdom kan herverdelen op een volksnationaal niveau. De oorzaak dat dit niet zo is momenteel, kunnen we terugvinden in de huidige maatschappelijk context. Zoals zo vaak het geval is, bepaalt de economische realiteit de richting die de politiek uitgaat. Door onze kapitalistische economie wordt het interactiekader van de huidige mens, wanneer het neerkomt op contact met andere mensen, bepaald door een kapitalistische logica. Alles wordt teruggebracht naar een strijd om de economische middelen die niet onuitputtelijk zijn. In geen enkel ander systeem dan het kapitalistische is de leuze “Leben ist kampf” zo hard uitgedragen.

We moeten dan ook afstappen van het huidige kapitalistische en individualistische competitiedenken. Waar vroeger burgerlijke systemen het nationalisme gebruikten en misbruikten om nog een soort nationaal competitiedenken uit te dragen, waarbij het niet zozeer individuen, maar volkeren waren die om bepaalde middelen streden, is het nu anders. Momenteel wordt het individualisme steeds meer uitgespeeld als basis van het kapitalisme. De mens is nu immers veel koopkrachtiger dan in de tijden van het agressieve nationalisme. Waar vroeger het competitiedenken pas echt vruchten afwierp als een ganse nationale markt achter een beleid kon gezet worden, is het nu veel winstgevender om op het individu in te spelen. Als solidaristen en volksnationalisten dienen wij ons dan ook af te zetten tegen dit soort denken. De gemeenschap is immers hetgene wat het individu een basis van stabiliteit schenkt en een eigen identitaire plaats in de wereld geeft. Streven naar een volledige planeconomie zou echter ook dwaas zijn. Het zou enkel leiden tot een corrupte top, zoals we hebben mogen zien. Controle op de economie vanuit de staat en bijsturen waar nodig, maar ook controle en bijsturen van de staat vanuit maatschappelijk vlak is dan ook meer dan aangewezen.

Het is dan ook aangewezen om af te stappen van het huidige kapitalistische conflictdenken en te kiezen voor een solidaristische maatschappij en dus een corporatistische economische ordening. Vakbonden depolitiseren, het samenvoegen van de vakbonden tot één per sector en het loskoppelen van de vakbonden van het huidige systeem is hetgene wat nodig is om vanuit het middenveld zowel controle op de staat als op de economie te houden. Maar met de huidige vakbonden, die geld aanvaarden om toch maar niet te staken en deel uitmaken van het systeem door het uitbetalingsrecht van werklozengeld, zal er nooit enige verandering komen in deze huidige demoligarchie. Achter de façade van het huidige  “democratische” systeem gaat immers een kluwen van persoonlijke belangen van de politieke elite schuil. Het is dan ook veel eerlijker te spreken van een demoligarchie.