Een solidaristisch toekomstproject

Deze tekst is geschreven na een paar interessante gesprekken en kan overkomen als een “train-of-thoughts”. Mijn excuses dan ook voor eventuele spelfouten.

Na de vrijheid, de chaos?

De Vlaamse onafhankelijkheid is dichter dan ooit tevoren. Op een jaar tijd is het aantal Vlaamsgezinden toegenomen, en nog veel belangrijker, net zoals het aantal Vlaams-nationalisten. De Vlaamse onafhankelijkheid is geen vaag doel meer, slechts gedragen door een paar dromerige idealisten, maar is een project dat in de relatief nabije toekomst haalbaar is. Maar, net zoals ik reeds in andere teksten heb aangegeven, eindigt onze bestaansreden daar niet door. Een onafhankelijk Vlaanderen is slechts een eerste stap naar ons uiteindelijke doel: de solidaristische Dietse staat.

Zonder op enig moment energie, tijd of middelen af te leiden van de Vlaams-nationalistische strijd moeten we beginnen denken aan de tijd na België. Wilt de N-VA niet meer worden dan een vereniging  die zal splitsen tussen liberalen en christen-democraten en wilt het Vlaams Belang niet meer worden dan een anti-migrantenpartij, dan zullen er dringend ideologische herbronningen moeten gebeuren. Er moet een socio-economische en ideologische richtlijn komen waarop we ons, als nationalisten, moeten kunnen baseren om verder te kunnen gaan na de vervolmaking van de Vlaamse natievorming. Wie bijvoorbeeld denkt dat wij in een onafhankelijk Vlaanderen staatsnationalisten zullen worden, heeft slechts een zeer vage en onvolledige visie op het volksnationalisme. Volksnationalist is men immers ook in een onafhankelijk Vlaanderen, ook in een onafhankelijk en herenigd Nederland/Dietsland. Als morgen Vlaanderen onafhankelijk is, zullen we niet opeens de BNP, het FN of de PP gaan steunen; Nee, dan zal onze steun nog steeds uitgaan naar de SNP, Sinn Fein, ADSAV, de Baskische Beweging, etc…

Herbronning en keuzes

Het is, zoals ik hierboven zeg, dus zeer belangrijk om aan een ideologische herbronning te doen. De Vlaamse onafhankelijkheid mag immers geen sprong in het duister worden. Zodra de Vlaamse staat er is, moeten wij solidaristen en volksnationalisten klaarstaan met ons eigen socio-economisch programma om die Vlaamse staat in te vullen. Dat of riskeren om weggeblazen te worden door een Lijst Dedecker die wel, hoe verwerpelijk hun visie ook mag zijn, een redelijk coherente visie hebben op de invulling van de staat en de maatschappij.

Vergeet niet dat we op een zeer belangrijk keerpunt staan van onze beschaving. Ethisch en moreel worden we meegezogen in een maatschappijstroming waar alles moet kunnen en mogen. Elke vorm van remming of controle, zij het sociaal, religieus of staatsgebonden, moet blijkbaar vernietigd worden. En dit in naam van de “bevrijding van het individu”. Deze “bevrijding” is echter niets meer dan een nieuwe slavernij. We worden slaven van de consumptie, van het materialisme. De mens consumeert zichzelf in een roes, de kater zal enkel des te zwaarder zijn. Het is aan ons om orde op zaken te stellen. Geen nieuwe orde waarin de mens maakbaar zou zijn, zoals in de socialistische of nationaal-socialisten ideeën wordt vooropgesteld.

Revitalisering

Er is geen nood aan een nieuwe orde, maar aan een duurzame revitalisering van de organische banden die eigen zijn aan de mens. Wij wensen geen herstel van de adel en wij wensen geen herstel van vorsten. Die titels zijn immers ook een non-organische, een mechanische, constructie. Waar kwaliteit daarvoor kwam bovendrijven en fungeerde als functiebepaling in een vergadering van gelijken, waarbij de leider enkel primus inter pares was, is een monarchie een verbastering van dit systeem. Net zoals het Verdinaso moeten wij streven naar een systeem waarbij representativiteit en soeveriniteit van elkaar in beperkte mate van elkaar gescheiden zijn.

De representativiteit zal hier sterker uitkomen doordat zij niet langer moet dienen als een stemmachine waarvan de uitslag bij elke stemming al vaststaat; oppositie tegen en coalitie voor. Soevereniteit wordt dan weer versterkt door aangezien zij niet langer haar ziel dient te verkopen aan het platte populisme van agitatoren die de volkswil gebruiken om een persoonlijke agenda na te streven.

Oproep

Ik wil dan ook iedereen die dit leest, terwijl ik een goed besef heb van de beperking van de omvang daarvan, oproepen om mee te werken aan deze ideologische herbronning. Laten we alles van onze beweging bespreekbaar maken en onderwerpen aan een eerlijke kritiek.

Vervoeg mij en laten we samen werken aan een werkelijk nieuw project!

Een opstand van duizend vaandels (2)

Volksnationalisme en internationale mobilisatie

Marxistische socialisten menen dat zij de ware en enige internationalisten zijn. Zogezegd zou er één groot proletariaat zijn dat wereldwijd dezelfde belangen heeft (ongeacht of dit nu een Somalische pottenbakker is of een Griekse lasser). De geschiedenis heeft echter uitgewezen dat ondanks alle mooi woorden en slogans, datzelfde proletariaat in 1914 en 1939/1940 maar al te graag de wapens tegen elkaar opnam uit een gevoel van nationale eer. Uiteraard zijn imperialistische oorlogen verwerpelijk vanuit volksnationalistisch standpunt, maar deze tonen tegelijk aan dat het internationalisme van het marxisme onrealistisch is. Maar de laatste jaren hebben getoond dat de basisideeën van het volksnationalisme net degene zijn die werkelijk kunnen mobiliseren. Het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en een anti-imperialistisch streven naar vrijheid kon de laatste jaren honderdduizenden mensen mobiliseren.

Je moet al onder een steen geleefd hebben de laatste maanden om de tocht van de Olympische vlam der schande doorheen de wereld niet te hebben zien. Uit protest tegen de Chinese agressie tegenover Tibet hebben honderdduizenden mensen, ongeacht nationaliteit of overtuiging, zich tegen de Chinese politiek gevoerd en duidelijk geprotesteerd tegen de komst van de vlam. Enkele dapperen trotseerden ook de sterke beveiliging en sloegen er bijna in om de vlam eigenhandig te doven, wat uiteindelijk door de organisatoren zelf gedaan is. Jaren geleden ging er dan weer een andere golf door de wereld; de mensen kwamen op strijd tegen de invasie van Irak door de VSA. Honderdduizenden gingen op straat om hun stem te laten horen tegen dit voorbeeld van yankee-imperialisme, dat, om een kleine economische elite te dienen, zwakkere landen binnenviel. Van een seculier stabiel land, dat echter ook zondigde tegen de grondbeginselen van het volksnationalisme, hebben zij een soort constant “Gunfight at the Bagdad-Corral” gemaakt.

Deze twee grote golven van anti-imperialisme, en de daarbijhorende eis tot zelfbeschikkingsrecht der volkeren, tonen dat, wat marxisten en liberalen ook mogen beweren, het de volksnationalistische kernthema’s zijn die de mensen in deze post-modernistische tijden nog steeds massaal, en op een globale schaal, kunnen mobiliseren. Zelfbeschikkingsrecht van alle volkeren, economie in dienst van het volk, strijden tegen multiculturele staten, de strijd tegen imperialisme, respect voor de globale diversiteit van culturen en overtuigingen, het zijn thema’s die de kern vormen van het volksnationalisme en die nog steeds miljoenen kunnen mobiliseren. Helaas beseffen de grote aantallen mensen niet dat zij strijden voor dezelfde doelen als wij en zullen zij, zolang ze het volksnationalisme verwerpen, geen stap vooruit geraken in hun strijd tegen het regime. Het dwaas achternalopen van marxistische en liberale ideeën zorgt ervoor dat zij nooit iets wezenlijk zullen bereiken, enkel gepruts in de marge en herinneringen voor wanneer men bejaard is, zal het resultaat zijn.

Er is dan ook nood aan internationaal denken en handelen om zo op volksnationaal de doelen te bereiken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit tot zeer interessante uitwisselingen en verfrissende ideeën kan leiden, denk ik maar aan de samenwerking tussen de NSV! en de Jeunesses Identitaires te Rijsel. Die laatsten vormen nu de militante voorhoede van een volksnationalisme dat het liberale en marxistische sprookje doorprikt en ook niet beroerd zijn om in de straten waar nodig de strijd aan te binden met het rapaille dat de voorsteden teistert.

Als men intervolksnationaal begint, durft!, denken, zullen we werkelijk onoverwinnelijk zijn. De 19de eeuw was de eeuw van het imperialistische staatsnationalisme, de 20ste eeuw was de eeuw van de Nieuwe Orde (communisme, nationaal-socialisme, liberalisme). Durven wij werkelijk intervolksnationaal te denken en te handelen, dan zullen wij volksnationalisten niet enkel de 21ste eeuw opeisen, maar het ganse Derde Millenium met een ijzeren wil tegemoet treden en veroveren.

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007’-08

Een opstand van duizend vaandels (1)

Verschenen in de laatste nieuwe Revolte, morgen deel 2 hiervan:

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

Want laten we ons geen illusies maken, regimes zoals het Belgische zijn dan wel gewond, ze zijn zeker nog niet dood. En de natuur toont ons dat een gewond dier net het gevaarlijkste is. Tot nu toe hebben we al genoeg belgicistische offensieven moeten meemaken (B-Plus die met postkaarten het Vlaams-nationalisme belachelijk probeerden te maken, N-GA die separatisme belachelijk wou maken, zonder de link met België te door te hebben, etc…). Als deze aanvallen op het Vlaams-nationalisme zich zouden beperken tot dit soort paniekvoetbal, dan zouden we geruster op onze beide oren mogen slapen. Maar het Belgische francofone regime heeft nog steeds meerdere stukken op zijn schaakbord staan. Kijken we maar naar het verslag van de Raad van Europa waarin de kant werd gekozen van het racistische en imperialistische FDF. Toppunt hiervan is dat dit verslag is opgesteld door mensen die zelf uit een volk komen dat momenteel onderdrukt wordt. O.a. een Bretoen en Serviër stelden dit verslag op en concludeerden hieruit, na wel zeker 48 uur onderzoek, dat Vlaanderen eigenlijk bezig is een geweldloos fascisme uit te bouwen.

Intervolksnationalisme: praktische en ideologische redenen

Dit soort dingen toont aan dat onze tegenstanders nog genoeg wapens hebben om ons te raken. Als het volksnationalisme zich dan ook beperkt tot één volk en er geen informatie wordt uitgewisseld, geen samenwerkingsverbanden worden gesloten, dan zal het des te makkelijker zijn om de kop in te slaan. Enkel een verenigd internationaal front van volksnationalisten kan de regimes ten val brengen. Als één regime in crisis is door de volksnationalisten, kan er genoeg steun van het buitenland komen en zich concentreren op het neerslaan daarvan. Wanneer meerdere regimes echter tegelijk crisissen meemaken, zullen zij zich teveel op hun eigen binnenland moeten concentreren om, misschien wel vitale, steun te verlenen aan de buurlanden. Bijkomend is dat de onafhankelijkheid van een volk als een versterker kan werken voor de omringende landen. De Vlaamse onafhankelijkheid kan een enorme steun geven aan de Schotten, Catalanen, Corsicanen, etc… of omgekeerd. Het aan de bevolking tonen dat de onafhankelijkheid een realistische mogelijkheid is en dat dit kan worden bereikt zonder geweld, is een zeer sterk wapen in de strijd om de geesten en harten van het volk dat wij wensen te bevrijden.

Maar dan heb ik het over de puur praktische kant van de zaak gehad. We mogen echter ook niet vergeten dat internationale samenwerking niet enkel een zaak van realpolitik is, maar ook een ideologische verplichting. Een volksnationalisten is immers meer dan een separatist, een volksnationalist streeft naar het beste voor zijn volk, zonder daarbij argumenten als superioriteit of inferioriteit in te nemen over zijn dichte en verre buren. Het geloof in de overwinning moet ons drijven, maar ook het geloof in een betere en rechtvaardigere wereld moet centraal staat in de drijfveren van de volksnationalist. Als het enkel om eigen huis en tuin zou gaan en enkel om centenseparatisme, dan zouden we evengoed Gent of Antwerpen of Leuven of Brussel en omstreken onafhankelijk kunnen verklaren.

Lezing over anti-materialisme

De Taalunie

Ook op http://www.nationalisme.info/archieven/105-De-Taalunie.html

De Taalunie: veel potentieel, overheersing van de middelmatigheid

In 1980 werd met de ondertekening van het Taalunieverdrag een gemeenschappelijk instituut, de Taalunie, opgericht door Nederland en Vlaanderen. Doel was een gemeenschappelijk beleid op gebied van taal, Nederlandstalig onderwijs en de taalgebonden cultuur. Concreet werd besloten tot het invoeren van een gezamelijke spelling, gezamelijke ontwikkeling van hulpmiddelen zoals naslagwerken, verzameling van expertise en ervaring rond Nederlandstalig onderwijs, het bijscholen van docenten Nederlands en literaire vertalers en een gemeenschappelijk taalbeleid in Europees verband. Nederlandstalig onderwijs in West-Duitsland, Noord-Frankrijk en Wallonië krijgt dan ook ondersteuning van de Taalunie. Mede dankzij de Taalunie is het met het Nederlands in het buitenland goed gesteld. Tot zover geen problemen met dit instituut, het bestaan ervan zou mij met vreugde moeten vervullen, maar dit is helaas niet het geval. Zoals, helaas, vaak het geval is in de Nederlanden streeft de Taalunie blijkbaar naar het bereiken van een status quo die enkel het gemiddelde inhoudt. Wat men in het “Meerjarenbeleidsplan 2008-2012, Nederlands zonder drempels” leest, is dan ook bedroevend. Of zoals Benno Barnard in de Knack van 16-22 januari 2008 zegt; “Het beleidsplan van de Taalunie is inderdaad even vlak als de polders.”.

Een Nederlandse Academie française

De Dietse Nederlanden (waar ik Vlaanderen en Nederland mee bedoel) zouden veel meer baat hebben bij een assertieve Taalunie. Noem het gerust een Academie française, maar dan voor de Nederlandse taal. Het doel van de Taalunie moet niet enkel een gemeenschappelijke taal ontwikkelen en onderhouden zijn, maar ook het effectief opleggen daarvan. Zeker Vlaanderen zou gebaat zijn bij een Taalunie die het taalkundig provincialisme (lees: dialecten* ) bestrijdt en een Nederlandse eenheidstaal kan opleggen. Want nog meer dan Nederland heeft Vlaanderen het probleem dat elk boerendorp bijna een ander dialect spreekt en daarbij nog denkt dat hun dialect een verrijking zou zijn van de taal. Het is om je blauw te ergeren als je hoort hoe zangers menen te denken dat hun onverstaanbaar gemompel voor kunst moet doorgaan, hoe mensen na meerdere generaties hoger onderwijs menen te denken dat het beter is om zich uit te drukken in één of ander lokaal dialect en nog erger, hoe bewindsleden lijken te denken dat het nodig is om subsidies uit te trekken aan het beschermen van dialecten.

Al zal ik het fanatieke Franse jacobinisme verwerpen, het was immers puur cultuurimper-ialisme van de Fransen op de meerdere volkeren binnenin de Franse grenzen, ergens moet je er toch bewondering voor hebben. Via de Academie française heeft de Franse staat alle inwoners, van de hoogste ambtenaar tot de meest simpele boer, een perfect Frans aangeleerd dat, ongeacht geografische verschillen, verstaanbaar is. Verder maakt de Academie française nu ook niet de grote fout die de Taalunie maakt, namelijk het constante verandering van de spelling. Een gezond taalconservatisme zou al veel verschil kunnen maken. Het heeft er immers o.a. voor gezorgd dat Fransen over een “ordinateur” spreken en niet van een “computer”. Als de Taalunie dit zou kunnen doorvoeren voor het Nederlands, dan zou dit meer zijn dan een taalkundig besluit. Het zou een onschatbaar waardevol geschenk zijn voor de generaties Nederlandssprekenden na ons.

De Taalunie als taalkundig wapen

Maar in plaats van zich actief te moeien in alle maatschappelijke, politieke, etc… debatten die betrekking hebben op de Nederlandse taal, verkiest de Taalunie zich afzijdig te houden en niet verder geraken dat wat gerommel in de marge. Want wat zal de Taalunie nu eigenlijk doen de komende jaren? “Beetje digitaliseren. Beetje voortzetten van het bestaande beleid, waarvan nauwelijk iets tot ons doordringt, om de eenvoudige reden dat het zo futloos is, zo ongeïnspireerd, zo ambtelijk. Concrete voornemens vallen uit het beleidsplan nauwelijks op te maken – de tekst lijkt op een weiland in het najaar: een vlakte gehuld in nevelen**.” . Zoals hierboven reeds gezegd; de Taalunie blijft hangen in een middelmatigheid. Geen streven naar roem en faam, maar rustig burgerlijk conservatief wat gerommel in de marge zodat er uiteindelijk niets positief duurzaam verandert.

Dat men al eens zou beginnen met het stoppen van ondertiteling van mensen over de staatsgrenzen heen. Als een noord-Dietser een mooi Nederlands spreekt, hoef ik als zuid-Dietser daar absoluut geen ondertitels bij. Het schept enkel de illusie dat Vlamingen en Nederlanders een aparte taal en cultuur hebben. Dat lokale accenten blijven bestaan is alleen maar logisch en ik zie ook geen reden om dit proberen te verwijderen. Maar dialecten waarbij je een woordenboek nodig hebt om de persoon voor je te verstaan, moeten zo snel mogelijk uit de Nederlandse taal gefilterd worden. Het leidt immers tot een, mogelijk taalkundig fatale, luiheid. Waarom zou ik immers moeite doen om degelijk te spreken als ze mij een provincie verder toch niet verstaan? Het doorduwen van een éénheidstaal zou misschien ook komaf maken met het belachelijke provincialisme dat Vlaanderen al eeuwen plaagt, waar de linkerkant opvallend veel mee dweept de laatste tijd, waarbij elke provincie denkt dat het het centrum van de wereld is.

Misschien zullen sommigen ergens midden mijn tekst gefronst hebben. Indien niet, zullen ze dat na vorige alinea wel zeker gedaan hebben. Sommigen zullen dit allemaal afdoen als staatsinterventionisme op een vlak waar de staat niet zou moeten ingrijpen. Maar staatsinterventie is niet slecht, zolang de staat langs volksnationalistische basis is afgegrensd en qua invulling volksnationalistisch is. Als het doel van een volksnationalistische staat de bescherming van het volk op alle vlakken is (territoriaal, cultureel, taalkundig, etc…), en dat is het ook, dan is ingrijpen in de taal zeker één van de topprioriteiten van de staat. Hoe denken wij immers iets te bereiken met ons volk als wij elkaar amper verstaan? Hoe willen wij streven naar roem, glorie en eer op alle vlakken als je ondertitels moet gebruiken om je eigen volk te verstaan. Stel je eens voor dat France 2 een reportage uitzend met Di Rupo als onderwerp en met ondertitels bij Di Rupo. Het is iets dat amper denkbaar is, zo logisch is het dat het Frans een eenheidstaal is. Het is op dezelfde manier dat de Taalunie werk moet maken van een Nederlandse eenheidstaal. Voor wij iets willen bereiken op politiek, economisch, etc… vlak zullen we al moeten beginnen met elkaar te verstaan.

* Ik heb het dan wel degelijk over dialecten met een parallelle woordenschat, niet over accenten die enkel een verschil in uitspraak betekenen.
** Aldus Benno Barnard in de Knack van 16-22 januari 2007. “Pleidooi voor een andere Taalunie,” blz 74-76

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007-‘08
Verschenen in Revolte nr. 133

De volksgemeenschap volgens Karel Dubois (AKVS & KSA)

Welke zijn de kenmerken van een volksgemeenschap?

1. Ze vormt altijd een gesloten eenheid. Hoe zuiverder ze is, des temeer zal ze in zich zelf gesloten en verbonden zijn, en van de andere afgescheiden.
2. Ontvouwt zich, meer dan de familie, over de tijden. In elke volksgemeenschap die nu bestaat vinden we de lichamelijke en geestelijke restanten van een ganse vroegere traditie en tevens het zaad van een heel eigen toekomst. Als een volksgemeenschap zich losscheurt van haar verleden, ontaardt ze. We moeten dus ons volk bewust maken van de grote feiten uit het verleden.
3. Tussen de leden dan die gemeenschap bestaat er eenzelfde band (t.t.z. de liefde tot de volksgemeenschap) dat de leden bewust zijn dat ze een gemeenschappelijk belang hebben, stoffelijk en geestelijke (cultuur) dat moet bewaard en verdedigd worden.
4. Een volksgemeenschap heeft altijd een patrimonium van hogere geestelijke waarden, die we kunnen noemen  beschavingsproducten van een volk. Vandaar onze plicht: voortbouwen aan die algemene schat en hem verder en verder ontwikkelen. De taal is het opperste kenmerk van die waarden.
5. De volksgemeenschap heeft een vaste bestendigheid. Als we zeggen bestendigheid dan is dit veel meer dan het tweede kenmerk, het is iets dat vast is. Er moet dus een princiep van bestendigheid zijn, dat neerkomt op het weerstandsvermogen en op het assimilatievermogen.
   • Het weerstandsvermogen. Het heeft een negatieve rol: het bevrijdt van de ontbindende invloeden [...] Het is geweldig sterk, zelfs sterker dan bij het individu. Over het algemeen werkt dit weerstandsvermogen onbewust, zelfs als de overgrote meerderheid van de gemeenschap hun nationaal bewustzijn verloren hebben, dan is dit volk weliswaarziek, maar nog niet dood. [...] Staat er dan een sterke leider op, dan is dit voldoende om een heropleving te doen ontstaan, die bij de ene volkeren traag, bij de andere sneller geschiedt.
   • Het assimilatievermogen. Dat is het positief beginsel van bestendigheid. Daardoor worden de vreemde elementen opgenomen, maar bewerkt tot eigen bestanddelen. Dat laatste kunnen enkel de sterke volksgemeenschappen. Enkele voorbeelden van vreemde invloeden in onze volksstam:
     • Spaanse invloeden: zwart haar, bronzen tint, licht ontvlambaar.
     • Oostenrijkse invloeden: het Romantisme.
     • Franse invloeden.
6. De ruimtelijke samenhorigheid. Dat is echter geen noodzakelijk kenmerk. Een uitzondering staat vast: de Joodse volksgemeenschap. De ruimtelijke samenhorigheid is echter een grondvoorwaarde van sterk gemeenschappelijk leven; er ontstaat dan een veel grotere wisselwerking van natuur op volk en vice versa. Het volk ageert op de natuur, maar de natuur ageert ook op het volk. (Bergbewoners zijn breed van inzicht en zuiver, de Ieren zijn melancholisch; de Vlamingen worden in hun kunst, en letterkunde, sterk beïnvloed door de zee, de Schelde, de bomen).

Deze tekst komt uit een lezing die Karel Dubois, gouwproost van de KSA, gaf op de studiedagen van het KSA in West-Vlaanderen die plaatsvonden in begin augustus 1935. In deze lezing sprak hij lovend over het solidarisme, verwierp hij kapitalisme en communisme, maar verwierp hij ook het vormen van staten volgens volksnationale grenzen. Dit laatste omdat dit in zou gaan tegen de wil van de Kerk en dat dit enkel anarchie zou brengen in de wereldorde die God zou hebben gewild.

Mijn bron hiervoor is het 12de Jaarboek van het Studiecentrum Joris Van Severen dat ik vandaag in mijn bezit heb gekregen. Met mijn felicitaties aan de opstellers (waaronder de stichtend praeses van de NSV!), voor de zoveelste keer op rij wordt een uitstekend werk afgeleverd over Joris Van Severen en het Verdinaso!

De solidaristische leer

“Onze leer is een synthese van de politieke en sociale leer der pauselijke encyclieken, en voornamelijk van Quadragesimo Anno, en bijgevolg van het echte, gezonde, organische syndicalisme aan de ene kant, en van een gezond, antimarxistisch, realistisch en zakelijk opbouwend socialisme aan de andere kant.”

Joris Van Severen
Op de Verdinaso-landdag van 1937, in het Sportpaleis te Antwerpen

“Het spreekt vanzelf, wij hebben het ten overvloede herhaald, dat het volk er niet is voor de staat, maar dat de staat er is voor het volk, om het volk te dienen en te leiden, dienend te leiden, ten einde aan al de volksgenoten, aan al de personen die het volk uitmaken, de gelegenheid en de middelen te geven die zij nodig hebben om hun wezen en al hun gaven tot een maximale gaafheid te ontwikkelen. Wij zijn vijanden van de totalitaire staat, want wij zijn de gezworen vijanden van alle staatsabsolutisme.”

Joris Van Severen
Uit de rede op de landdag van de Dinaso-studenten te Gent op 19 april 1936

“La patrie n’est pas Dieu: il y a des gens qui finissent par vous dégouter des choses les plus sacrées”

Joris Van Severen
Verschenen in een tekst van 30 april 1938 waarin hij uithaalt naar het fascisme

“Wij zeggen niet ‘die Nation ist alles und wir sind nichts’. Neen. Wij beschouwen de natie en de staat als middelen in dienst van de mens.”

Joris Van Severen
In een tekst tegen het nationaal-socialisme

“Wij houden niet van een of andere nabootsing van het buitenland, omdat wji, in de diepe grond van ons gemoed, van ons hart, van ons verstand, te goed weten dat wij een eigen en zelfstandig volk zijn en omdat wij die eigenheid en die zelfstandigheid met een hartstochtelijke jaloersheid willen behouden en handhaven (…) Geen Duitse orde, geen Italiaanse orde, geen Engelse en geen Franse orde, neen, de Dietse orde, een orde aangepast aan ons wezen en aan deze tijd. Het is een volstrekt onloochenbaar feit dat voor eolk volk of elke etnische gemeenschap die aanpassing anders zal zijn, dat zij aan de aard van elk volk, aan de levensgeplogenheden van elk volk moet beantwoorden.”

Joris Van Severen
Van Severen, J., De Vlaamsche Beweging, België en de Gebondenheid der Nederlanden, 1938, p.7

De NSV!

NJSV: Nationalisme

Het solidarisme vandaag

Gisteren voor NSV!-Leuven gepraat over “Solidarisme vandaag de dag“. De volledige tekst van mijn lezing zal één dezer dagen hier wel geplaatst worden, maar hier heb je alvast een stuk over het corporatisme.

Corporatisme

Maar dit zijn wel mooie bedoelingen, hoe zorgen we voor genoeg sociale rust waardoor bedrijven hier kunnen overleven, groeien en investeren? Hier komt het corporatistisch luik van het solidarisme bij kijken. Corporatisme vormt de kern van het solidaristisch economisch denken. Het gaat uit van verzoening, niet van conflict. Gedeeltelijk bestaat het trouwens al in de vorm van CAO’s. In een corporatistisch stelsel worden vakbonden niet verboden, maar anders ingedeeld. Nu hebben we de grote kleurenvakbonden, die dan nog eens partijgebonden zijn, en die eigenlijk meer handelen om zichzelf belangrijk te doen lijken dan om te strijden voor arbeidersbelangen. Al zal ik uiteraard niet zeggen dat alle stakingen en werkonderbrekingen onterecht zijn. Maar het moet het allerlaatste wapen zijn, het verzwakt immers de eigen positie. Men onderbreekt immers het werk, de financiële middelen van het bedrijf dalen en de ruimte voor toegevingen i.v.m. loonsverhogingen e.d. dalen daarmee.

Op dit moment ligt dus de (on)macht van de arbeidersbeweging bij de grote kleurenvakbonden die nationaal zijn georganiseerd. Corporatisten menen dat het beter is om de vakbonden, en ook de werkgeversorganisaties, per sector te organiseren. Waarom zouden bv mensen uit de metaalsector mee moeten onderhandelen over de productie van graan? Waarom zouden werkgevers uit de bouw mee moeten onderhandelen over arbeidstoestanden in de visserij? Als men per sectorvakbond, een corporatie, onderhandelt, zal men veel efficiënter kunnen werken. Ook zal het verenigen van de vakbondskrachten en werkgeversorganisaties per sector en in één organisatie, in plaats van de huidige verdeeldheid, zorgen voor een versterking van het overlegmodel. Vakbonden zullen niet langer afhankelijk zijn van partijen en een Luc Cortebeek die op maandag koud en op dinsdag warm blaast zal zijn stempel al veel minder op de werking en marsrichting van een vakbond kunnen duwen.