L’unité belge reste un mythe

Mei 1954

Provocaties van CD&V?

Een zeer interessante artikel op http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/305152/2008/06/08/Franstaligen-scherp-voor-chantage-CD-V.dhtml

De harde taal van CD&V-voorzitster Marianne Thyssen is aan de andere kant van de taalgrens niet in dovemansoren gevallen. Thyssen dreigde ermee de solidariteit met de Franstaligen te verbreken indien ze zich kanten tegen een staatshervorming. De weigering van een discussie over haar voorstellen komt neer op spelen met de toekomst van het land, zei ze op de gezinsdag van haar partij in Plopsaland. De Franstalige partijen herhalen dat ze beschikbaar zijn om te spreken over een staatshervorming die in het belang is van alle burgers van het land, maar hekelen de “provocaties”, of zelfs de “chantage”, van de CD&V.

De Franstalige partijen hekelen de provocaties. Wat zijn die “steunmanifestaties” dan voor de burgemeesters die weigeren de Vlaamse wetten te eerbiedigen? Wat zijn dan de eisen, die betrekking hebben op het Vlaamse niveau, die de Franstalige partijen koppelen aan een federale regering? Wat zijn de eisen dat tot een corridor, een aanloop naar een Anschluss van Brussel bij Wallonië, met alles daartussen erbij genomen? Niet alleen zij die dingen provocaties, het zijn uitingen van regelrecht imperialisme. Nergens anders in Europa eist deelstaat 1 van deelstaat 2 grondgebied op of pretendeert het het recht te hebben op andermans grondgebied een ander beleid te mogen voeren.

De voorzitters van de vier belangrijkste Franstalige partijen zaten vandaag samen rond de tafel van het programma ‘Mise au Point’. De voorzitster van cdH, Joëlle Milquet, sprak van “chantage” en Ecolo-covoorzitter Jean-Michel Javaux had het over een nieuwe “provocatie”. De voorzitter van de PS, Elio Di Rupo, vroeg zich in de marge van het debat af waarom het steeds moet gaan over “uitsluiten, uitsluiten en uitsluiten”. MR-voorzitter Didier Reynders noemde zich “bezorgd” over een Vlaanderen “dat zich in zichzelf keert”. Hij voegde toe dat een van de oorzaken van de institutionele blokkering de toenemende kloof tussen de gewesten is.

De oorzaak van deze hele blokkeringen is de meestersmentaliteit die nooit uit de Franstalige politici hun hoofd is gegaan. Zij zijn gewoon dat de Vlamingen direct buigen voor hun wil in naam van een zogezegde Belgische solidariteit. Voor hen is het lot van de rijke villaburgerij in de Vlaamse Rand blijkbaar ook belangrijker dan dat van de arme arbeiders in Luik en Charleroi. Het is dan ook correct om te spreken van Franstalige politici en niet van Waalse. Die laatsten zouden immers grote kuis in hun eigen gewest houden, kwestie van hun eigen bevolking niet te laten verkommeren in het voordeel van wat rijke burgerij in Vlaanderen.

Op de zender RTL-TVI herhaalde Olivier Maingain, de voorzitter van FDF, dat hij zich niet aan tijdschema’s gebonden voelt en dat 15 juli geen keerpunt vormt. Hij verwees naar de verkiezingen van juni 2009. “De verduidelijking zal er pas komen met nieuwe verkiezingen”, zei hij. Maingain sloot confederalisme niet uit, maar “niet op de voorwaarden van Vlaanderen”.

Ook weer typisch voor racist Mangain. Confederalisme mag, maar de Vlamingen mogen er geen greintje winst bij maken. Alles mag, zolang Vlaanderen er maar niets bij wint. Dat is typisch enggeestig racisme, en dan durven de Franstalige partijen beweren dat Vlaanderen in zichzelf keert.

Ook de achteruitgang van premier Yves Leterme in een peiling van Het Laatste Nieuws kwam ter sprake. Didier Reynders verwees naar de goede balans van Guy Verhofstadt. Voor Joëlle Milquet kunnen de mindere cijfers voor Leterme in Vlaanderen “een goed teken zijn”. Voor de cdH-voorzitster kunnen ze erop wijzen dat Leterme “in federale kleren begint te kruipen”. Een andere peiling van de krant Vers l’Avenir bevestigt nog eens dat de premier niet echt populair is in het zuiden van het land. ‘helemaal overtuigd’ door de eerste minister en 17 procent ‘eerder overtuigd’. Anderzijds is 74 procent ‘eerder niet’ of ‘helemaal niet’ overtuigd door Leterme.

Blijkbaar is een benodigde kwaliteit van een premier een onpopulaire score in Vlaanderen. Nogmaals een voorbeeld van een meestersmentaliteit in Wallonië. Voor de Franstaligen moet een premier dus onpopulair zijn in Vlaanderen en geliefd in Wallonië, waar hij moet bekend staan als iemand die Vlaamse verzuchtingen verwerpt als zijnde enggeestig, racistisch, etc… Het Belgische systeem moedigt dit soort mentaliteit enkel maar aan, meer dan tijd genoeg om het kapot te maken.

“De slechte mogen niet meespelen”

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/302171/2008/06/05/Charles-Michel-moet-op-het-matje-bij-Leterme.dhtml

In Rome vindt op dit moment de wereldvoedseltop plaats. In het kader van die top stuurde de Kamer een delegatie van vier parlementsleden uit naar de Italiaanse hoofdstad. Eén van die vier is de voorzitter van de Kamercommissie Landbouw en Vlaams Belanger Bart Laeremans.

MR-minister Charles Michel zorgde ervoor dat Laeremans niet werd uitgenodigd op twee werkdiners op de residentie van de Belgische ambassadeur in Rome, omwille van zijn politieke overtuiging. Dit tot grote woede van het Vlaams Belang.

Blijkbaar is de Wereldvoedseltop in Rome ook een interessante locatie om wat ruzie à la belge te maken. Federaal Vlaams Belang-parlementslid Bart Laeremans werd ervan weerhouden door Charles Michel (MR) op twee werkdiners. Dat hij voorzitter is van de Kamercommissie Landbouw doet er niet toe, zijn politieke overtuiging staat Michel niet aan, dus mag hij niet meedoen. Maar geen paniek, Leterme zal Charles Michel eens op het matje gaan roepen! Ik ben zeker dat die laatste het al in zijn broek doet van angst…

Ik zou het peutertuin-niveau noemen, maar vrees dat dat een hoger niveau beschrijf dan wat we hier zien.

De Vlaamse Calimero

De idee voor een onafhankelijk Vlaanderen zit in de lift. Steeds meer en meer mensen aanvaarden dit en onderzoeken van kranten, in de mate dat peilingen überhaupt betrouwbaar zijn, tonen aan dat dit reeds rond de 50% zit. Soms er net boven, soms er net onder. Maar de redenen voor de Vlaamse onafhankelijkheid zijn helaas redenen die een mentaal ”probleem” van de Vlaamse Beweging én het Vlaamse volk tonen: een calimero-mentaliteit. De Vlamingen hebben een gebrek aan durf en een gebrek aan het opeisen wat hen toekomt. Zelfs de beloofde vijf minuten politieke moed zijn ondertussen omgetoverd in politiek geknoei. Er zijn genoeg theorieën bedacht. Zo is er de theorie dat in 1585 het grootste deel van de Vlaamse durvers, de intelligentsia en dwarsliggers zijn gevlucht naar het noorden, het huidige Nederland. Een land dat in zijn geschiedenis getoond heeft dat ze durven wedijveren met de grote wereldrijken, ondanks hun geringe aantal. Een andere, die echter verbonden kan worden aan de vorige, is de godsdienst. Vlamingen zijn eeuwenlang mentaal platgeslagen door de Katholieke Kerk.

Lode Claes werd zo ooit eens uitgenodigd op het koninklijk paleis voor een diner met toenmalig koning Boudewijn en koningin Fabiola. Boudewijn vroeg Claes toen blijkbaar “Waarom denkt u dat de Vlamingen, ondanks hun numerieke meerderheid, zo lang onder de knoet der Franstaligen hebben gelegen?”, waarop Claes antwoordde: “Omdat Vlaanderen katholiek is, als nog maar 15% van de Vlamingen protestanten zouden zijn geweest, zou dit nooit gebeurd zijn.” Met als gevolg dat Fabiola kwaad de tafel verliet en Claes nooit meer uitgenodigd is geweest op het koninklijk paleis.

Wat Vlaanderen dus ontbrak, en helaas nog steeds in grote mate ontbreekt, is een militante intelligentsia of een militante aristocratische laag van de bevolking. De Vlamingen zijn een volk zonder bovenlaag (1), zonder een weerbare bevolkingsgroep die zich keert tegen dwingelandij. Iets waar bijvoorbeeld Van Severen met zijn Verdinaso aan wou werken. In een gesprek, opgetekend in zijn ”Oorlogsdagboek“, met officier Dufour, een Waalse officier waarmee hij het goed kon vinden, schreef Van Severen hierover:

Het bijzondere onaristocratische der Vlamingen pijnigt hem en ik ben met Durfour ‘t akkoord waar ie aan Karel de Schaepdrijver schreef: “Le grand mal de la Flandre est de ne pas avoir d’aristocrates. Zeker!(2)

Het probleem van een gebrek aan leidende bovenlaag toont zich ook in de geschiedenis. Doorheen de tijden zijn de Vlamingen krachtige en gewilde strijders voor buitenlandse legers, maar strijden voor de eigen zaak loopt zo goed als altijd op een fiasco af. In de kruistochten veroverden de Vlamingen Jeruzalem en werd de Vlaamse graaf Boudewijn IV op de Byzantijnse troon gezet. Het Grande Armée van Napoleon in Rusland telde vele Vlamingen, die als bij de dapperste soldaten werden gerekend (een monument op Campo Santo te Gent herinnert daar bv aan). Het Vlaams Legioen in Wereldoorlog II heeft de belegering van Leningrad kunnen volhouden, zelfs bij momenten waarbij de Wehrmacht reeds aan het terugtrekken was. Iets wat door veel Russen beschouwd wordt als een toonbeeld van krijgshaftigheid, getuige daarvan het grote respect dat Vlaamse oostfronters krijgen van de Russische oud-strijders van Sint-Petersburg.

Maar voor de eigen zaak? In de mate dat de Vlamingen überhaupt voor de eigen zaak opkwamen natuurlijk… De Boerenkrijg, bij momenten compleet overgeromantiseerd, is op ongeveer twee maanden platgeslagen. En het huidige geknoei van de Vlaamse partijen doet al niet veel beter vermoeden. Zijn wij dan een volk waarvoor alle hoop verloren is? Uiteraard niet. Met een revolutionaire kern moeten we de kiemen leggen voor een nieuwe elite en zo werken aan een nationale wedergeboorte. Wedergeboorte omdat de Vlamingen eindelijk af moeten van hun mentaliteit van buigen en klagen. Het beste voorbeeld is België toch wel. 6 miljoen Vlamingen tegenover 4 miljoen Walen en er dan toch nog in slagen om in de minderheidspositie te zitten. Je moet het maar kunnen…

1. Zie ook http://www.tertio.be/archief/2006/T330/T330-bi2.htm
2. Bron: 12de Jaarboek Studiecentrum Joris Van Severen, blz. 104

België en Congo

De relaties tussen Congo en België zijn nog steeds niet genormaliseerd. Leterme probeert, maar krijgt Kabila niet aan de lijn. Voorlopig moet hij het doen met de Congolese premier Gizenga. Wie die de huidige situatie bekijkt, kan niet anders dan opmerken dat België bijna op zijn knieën voor Congo zit met de smeekbede om toch nog te praten. De meester die vernederd wordt en de slaaf die speelt met de voormalige meester als een kat met een muis. Er is echter meer aan de hand dan gewoon een diplomatiek incident, veroorzaakt door De Gucht (die van vele Congolozen trouwens gelijk krijgt).

Congo gebruikt de zwakte van de huidige Belgische regering, als men daar zelf van kan spreken, om binnenlandse tegenstand de kop in te slaan. Het sluiten van het Congolese consulaat-generaal in Antwerpen heeft zo goed als niets met de uitspraken van de Gucht te maken, maar met Kabila’s tegenstander Bemba. Het consulaat-generaal vormde de lijn tussen Bemba en de diamantwereld, waarmee hij zijn beweging financiërde. De arrestatie van Bemba moet dan weer dienen als goodwill-gebaar naar Congo toe. Dit komt er allemaal op neer dat België op dit moment mooi naar de touwtjes danst van Kabila. Die beseft immers maar al te goed hoe gespleten dit land en zijn regering is.

Verder zijn er nog de verschillen in visie tussen Vlamingen en Walen hierover. Vlamingen bekijken de relatie met Congo eerder zakelijk en vinden het alleen maar logisch dat er kritiek komt op wantoestanden, we steken Congo immers elk jaar 200 miljoen euro toe. De Waalse politici hebben dan weer een grotere band met Congo. Socialistische politici suggereerden ondertussen ook dat sommige Waalse liberalen zakenbelangen zouden hebben in Congo. De PS schiet dan ook nog eens terug nadat De Gucht kritiek had gegeven op het bezoek van Happart aan Damascus (Happart en staatshoofden, het blijft controverse uitlokken).

Dit land barst langs alle kanten. De regering is niet bestaande, crisis na crisis volgt zich op. Wie een week niet in de Wetstraat is geweest, zal wel een crisis of zeven gemist hebben. België staat bekend als het land van het surrealisme en dat geeft nu ook de regering goed weer. VLD/MR die absoluut niet met de socialisten wilden regeren, de Waalse socialisten die absoluut willen regeren, de Vlaamse socialisten die absoluut in de oppositie willen zitten, de CD&V die misschien nog sneller splits dan België en dan ook verdeeld is tussen de Belgische fossielen en de Vlaamsgezinde jongeren en de N-VA die niet in de regering zit, maar toch een beetje en de regering niet steunt, maar toch een beetje wel. La Libre Belgique schreef verder op 28/05/2008 nog over heel deze zaak:

“(…)le ministre des Affaires étrangères avait tenté, tout au long du week end, de faire des problèmes belgo-congolais une querelle communautaire entre francophones et Flamands.”

Congo maakt maar al te graag gebruik van deze instabiliteit en rolt nu zijn spierballen naar België toe. En die laatsten zijn te druk bezig met zichzelf bij elkaar te houden om nog krachtig te kunnen antwoorden. Op naar verkiezingen in oktober?

De Walen

In  “Les Wallons - Faire Surface”, van Guido Fonteyn, staat volgend stuk uit de “Waalse catechismus” van Albert du Bois.

[...]

Vraag: Hoe ziet het nationale karakter van het Waalse volk eruit?
Antwoord: De Walen hebben dezelfde aard als de Fransen uit het oosten (van Frankrijk) en uit de Franse Ardennen.

Vraag: Met welk land delen de Walen een gemeenschappelijk verleden?
Antwoord: Met Frankrijk

Vraag: Als dat allemaal waar is, zijn wij dan Fransen?
Antwoord: Ja

[...]

Waarom tegen het multiculturalisme?

De multiculturele maatschappij 

Vandaag de dag leven we in wat sommigen een multiculturele maatschappij noemen. De facto komt het eigenlijk neer op een geenculturele maatschappij of een multicriminele maatschappij. Niet omdat de vele bevolkingsgroepen die ondertussen hier aanwezig zijn van nature criminelere zouden zijn, maar omdat de multicultuur een negatief effect heeft op iedereen, zowel allochtoon als autochtoon. Islamitische allochtonen komen uit gebieden waar de staat nog niet het monopolie op geweld effectief kan afdwingen, waar discriminatie vaak nog schering en inslag is (de discriminatie van Berbers door de Arabische elite in Marokko en Algerije bv) en waar de maatschappij vanzelf veel militanter zal reageren op zijn omgeving. Wij daarentegen hebben een maatschappij waarin de meerderheid van de bevolking het gezag en het geweldsmonopolie van de politie heeft aanvaard. Iets dat ook meetelt in de werking van de ordehandhaving.

Onze maatschappij wordt echter ook gekenmerkt door een groeiend egoïstisch invidualisme en morele decadentie. Niet dat ik met dat laatste bedoel ik niet dat ik hier een Victoriaanse preutsheid tentoon wil gaan spreiden. Het houdt echter wel in dat ik mij verzet tegen uitspattingen als de Gay Parade waar mensen het nodig vinden om zich in de meest obscene kledij te steken en zich tegoed te doen aan hun exhibitionistische driften. De “homoseksuele zaak” is dan ook allesbehalve gediend met een collectie geperverteerden die over de grond rollen. Deze westerse “cultuur”uitingen zijn dan ook allesbehalve geschikt voor de islamitische gemeenschappen, waar ik ze trouwens groot gelijk in geef.

De multiculturele lobby

Wat wil echter de multiculturele lobby? Zij willen een wijde waaier aan onverzoenbare culturele uitingen verenigen in een soort multicultuur, die eigenlijk neerkomt op een uniforme monocultuur. En daar ben ik tegen, ik wil namelijk niemand zijn culturele eigenheid ontnemen en ik wil niet dat iemand zijn cultuur opdringt aan iemand anders. Laat staan dat ik wil dat culturelen met elkaar in botsing komen of dat mensen ontworteld worden. Elke cultuur is geschapen door de eeuwen, door economische conjuncturen, door geografische kenmerken (Arabieren zullen water als een rijkdom beschouwen, wij als een overlast), door religieuze ontwikkelingen, door oorlog, etc… Het is dan ook van vitaal belang om culturen te laten op de plaatsen waar zij zijn ontstaan. Ben ik dan tegen culturele uitwisseling? Uiteraard niet, het kan enkel leiden tot een verrijking. Maar het grote verschil tussen culturele uitwisselingen en multiculturaliteit is dat bij het eerste stukken van de culturen worden bekeken en uitgewisseld, maar dat bij het laatste de hoop wordt samengegooid en het slechte uit de betrokken culturen uiteindelijk hetgene is dat het meeste komt bovendrijven.

En stel nu eens dat de multiculturaliteit zich over de wereld verspreid. Hoe saai moet reizen dan wel niet worden. Het verschil tussen een dagje Antwerpen en een dagje Bangkok wordt dan de huidskleur van het personeel dat je bedient aan de kassa van de lokale Mc Donalds. Want de progressieve motor achter de multiculturaliteit beseft zelf niet dat zij het kapitalistische globalisme steunen door hun beleid. “In de grond zijn alle culturen gelijk” is dan ook alleen van toepassing in een manier die neerkomt op “Uiteindelijk moeten we allemaal eten, ademen en ons ontlasten om te overleven“. Culturen zijn niet gelijk, ze zijn gelijkwaardig en geografisch gebonden. Diegenen die de multiculturaliteit willen verspreiden, dienen een agenda die de facto eigenlijk de culturele eigenheid wil vernietigen.

Geen deporatie, maar remigratie

Vreemdelingen hebben zich inderdaad aan te passen of op te krassen. Daarbij moet men ook rekening houden dat wij met 6 miljoen Vlamingen zijn en dus geen grote groepen allochtonen tegelijk kunnen doen assimileren, dat is immers een proces dat meerdere generaties nodig zal hebben. Vaak wordt echter een propaganda gevoerd van “Smijt ze buiten“, wat in mijn ogen totaal fout is. We moeten de allochtonen hier tonen dat zij in zich de zaden van een culturele en economische elite in hun landen van herkomst hebben. Het geld dat ze hier opbouwen en het onderwijs dat ze hier krijgen, kan in hun landen van herkomst dienen om hun land op te bouwen en te doen uitgroeien tot een economisch en cultureel machtscentrum, in de hoop dat zij het ook niet laten vervallen in een maatschappij van liberaal individualisme en socialistisch egalitarisme.

Maar op dit moment zullen ze uiteraard niet vrijwillig vertrekken. Je zou ze ook gek verklaren met het pamperbeleid dat de huidige staat voert. Blijkbaar acht het huidige beleid de allochtone bevolking niet in staat om voor zichzelf te zorgen en moeten zij duizenden euro’s aan subsidies en voortrekkingscampagnes geven aan hen. Men moet in plaats van dit neerbuigende paternalisme dan ook dringend werk maken van een paar basiselementen:

• het ontbinden van de Belgische staat die enkel bestaat om de belangen van de Franskiljons in de Vlaamse Rand te verdedigen (de MR is bv momenteel de grootste partij in Wallonië dankzij die éne zetel van Vlaamse Franskiljons) en die de Vlamingen en Walen tegen elkaar uitspeelt;
• herstel van orde in alle wijken en desnoods met de zware middelen de criminaliteit aanpakken;
• een einde van het neerbuigende paternalisme naar de allochtone gemeenschap toe;
• een actief remigratiebeleid steunen waarbij allochtonen wordt getoond hoe zij hun land van herkomst kunnen opbouwen tot economische en culturele machtscentra;
• een volledige migratiestop zodat Vlaanderen zijn volledige energie kan richten op de eigen maatschappij op orde brengen en te werken aan een “Culturele Revolutie” (met excuses voor de Mao-verwijzing) om mensen terug een identiteitsbesef te geven;
• voorrang geven aan projecten van culturele uitwisselingen zonder daarbij grote vreemde bevolkingsgroepen naar hier te halen. Multiculturaliteit zorgt immers enkel voor een botsing tussen culturen, niet voor de uitwisseling van positieve elementen.

Wat wij volksnationalisten willen is een cultuurglobalisme, waarbij culturelen positieve elementen uitwisselen, maar niet zich op elkaars grondgebied gaan vestigen. Een wereld waarin geen wereldmacht zijn wil oplegt aan militair zwakkere landen, maar waar elk volk aan eigen gekozen tempo een eigen richting van ontwikkeling kiest. Een wereld waarin reizen nog een avontuur is en niet in een Mc Donalds gaan eten in een ander land.

“Onze tegenstanders? Die verdrinken we in de oceaan!”

Niet een uitspraak van mij, maar één van Pierre Bouillon. En zelfs als dit als spot is geschreven, daag ik columnisten van Vlaamse kranten uit om hetzelfde te schrijven over FDF’ers of allochtonen. Eens zien of het dan nog steeds als een grap zal worden beschouwd.

 CARNET DU SAMEDI

UN PLAN TOUT BÊTE POUR SAUVER LETERME 3/4

On a rarement (jamais) assisté à un accouchement aussi sportif. Mais l’essentiel est là ; Leterme Ier est né. Le pays a un (vrai) gouvernement. Ce samedi, la Chambre votera la confiance. Zou.

Etonnons-nous d’abord de cette curieuse manie de coller un ‘Ier’ à ce gouvernement Leterme. Ce plumet chiffré fait supposer qu’il y aurait déjà un Leterme II en vue. Le premier Roi des Belges a été appelé Léopold Ier le jour où un Léopold II a pris le relais. Il y a donc dans ce ‘Ier’ l’annonce (une menace) que le bougre rêve de nous embarquer dans une saga à la Martens (de I à IX).
Leterme Ier ? Vu le temps passé à palabrer (9 mois), et vu ce qu’il reste donc de la législature normale (39 mois), il serait plus adéquat de parler de Leterme 3/4. Et vu les écueils (très rapprochés) qui le guettent, ce pourrait même être Leterme 1/4. Voilà qui est dit.

Au fait, il va faire quoi, Leterme ? On ne sait pas trop. L’accord de majorité est flou. Pas de chiffre. Pas de calendrier. C’est un enchainement de généralités. Comiquement (mais c’est l’usage), les partis de la majorité ont tous jugé que le texte contenait 90% de leur programme. Pour une fois, ils sont parfaitement sincères : le document est si vague que même le PTB pourrait y retrouver ses jeunes.

Autre question : édifié jeudi, au 284e jour après le scrutin, Leterme 3/4 ira-t-il au bout de son mandat ? Les pronostics sont variables. On répère deux dangers : le 2e paquet institutionnel (à boucler à l’été) et la rédaction du budget 2009 (à l’automne) où libéraux (MR-VLD), socialistes (PS), centristes de droite (CD&V) et centristes de gauche (CDH) vont devoir s’entendre, à l’occasion de la réforme fiscale, sur ce qui distingue un pauvre d’un riche. Vu l’état du budget (et sa préférence pour une opération sur les pensions), la gauche veut cibler l’allégement fiscal sur bas et moyens salaires. Difficulté : pour la droite, la possession d’un 4 façades à Waterloo et de 2*4*4 n’est pas encore l’indice indiscutable de gros revenus. On va s’amuser ? Très.

Nous sommes pessimistes ? Comme on dit : toutes choses restant égales, Leterme Ier est foutu à l’été - l’institutionnel est « le » péril. Mais il suffirait d’un rien, de peu, d’une chique, pour que ce gouvernement de feu de Dieu, si enthousiasmant, tienne et effectue ses 3 ans de service.
Voici l’idée - elle est simple et c’est la seule qui puisse nous tirer d’affaire.

Petit a : convoquer la NVA au port d’ostende. Et quand on dit NVA, c’est toute la NVA : président, vice-présidents, secrétaire général, trésorier, sénateurs, députés, élus régionaux, élus communaux, élus provinciaux, présidents des sections locales, militants, sympathisants, électeurs. Petit b : embarquer tout ça dans un cargo et l’emmener au milieu de l’Atlantique. Petit c : couler le rafiot.

Et si quelqu’un a une meilleure idée, qu’il la fasse connaître.

Bron: Le Soir, 22 maart 2008, p. 6

Vertaald klinkt dit ongeveer als “Roep de N-VA samen in de haven van Oostende. En wanneer men N-VA zegt, bedoel ik de ganse N-VA: voorzitter, ondervoorzitters, …, militanten, sympathisanten en stemmers, laat hen inschepen in een vrachtschip, laat dit schip naar het midden van de Atlantische Oceaan varen, en doe het hele geval zinken. ” De beestenwagons zijn niet veraf.

Afbeelding met dank aan Luc Van Braekel

Transfers naar Wallonië nefast voor Wallonië

http://www.hln.be/hln/nl/1274/Formatie/article/detail/207351/2008/03/15/Waalse-topman-laakt-Vlaamse-geldtransfers.dhtml 

 “De solidariteit tussen Vlaanderen en Wallonië kan niet duurzaam zijn als Wallonië niets onderneemt om de transfers van noord naar zuid te neutraliseren”, zegt voorzitter Eric Domb van de Waalse werkgeversorganisatie UWE in een interview met de krant De Morgen

 Wat de Vlaamse Beweging al jaren zegt, wordt hier nogmaals eens bevestigd. Deze keer door Eric Domb, die volgens mij niet echt onbekwaam kan worden genoemd op het vlak van economie. Het constant toedienen van financiële injecties zorgt er immers voor dat er niets wezenlijks veranderd in Wallonië. Het houdt immers alleen armoede en de afhankelijkheid van mensen aan een partij als de PS in stand. Voor het welzijn van de Walen moeten de financiële transfers in een snel tempo afgebouwd worden zodat zij werk kunnen maken van hun economische heropleving en een einde kunnen maken aan hun Vlaamse afhankelijkheid.