De totalitaire democratie

Vandaag de dagen leven we in een liberale representatieve parlementaire democratie. Iedereen heeft een stem die via een evenredige verdeling zorgt voor een gelijke vertegenwoordiging van de politieke strekkingen in Vlaanderen. Iedereen heeft het recht op vrije meningsuiting, vrijheid van vergaderen, etc… We mogen dus zeggen en denken wat we willen, censuur is er niet meer. Althans, dat is toch de theorie.

Nieuw en oud totalitarisme

Wanneer men over totalitaire regimes spreekt, heeft men direct een beeld voor van regimes met soldaten in de straten, een zichtbare geheime dienst en met regelmatige verdwijningen van politieke tegenstanders. We kunnen echter ook stellen dat wij vandaag de dag in een totalitaire samenleving wonen. Alleen is het regime veel beter geworden in de schijn te bewaren van de vrije mens en worden er ook allerlei misleidende vormen van totalitarisme gebruikt om politieke oppositie tegen het systeem de kop in te drukken. Waar vroeger werd gewerkt met fysiek geweld om de oppositie aan te vallen, werkt men nu veel slimmer. In vroegere tijden werden opposanten nogal zichtbaar en fysiek uitgeschakeld. Ze verdwenen (waardoor iedereen wel kon raden wat ermee gebeurde) of werden gewoon vermoord. Betogingen en opstanden werden met de wapenstok, de bajonet of het geweer neergeslagen of uiteengeschoten.

Het ontstaan van de consumptiemaatschappij heeft het regime echter een machtig wapen gegeven. Door het voeden van het individualisme worden oude sociale verbanden en wordt het sociale middenveld ondermijnd. Mensen worden aangemoedigd om hun eigen belang na te streven, ook als dit ten koste gaat van anderen. En al juich ik uiteraard de materiële vooruitgang tegenover het begin van de 20ste eeuw toe, het materialisme heeft er ook voor gezorgd dat mensen een disproportioneel groot belang hechten aan hun bezittingen. De arbeiders hadden vroeger amper iets te verliezen bij het ondernemen van politieke actie, vandaar ook de term proletariërs.

Totalitarisme in de maatschappij

Een andere eigenschap van de totalitaire staat, althans toch volgens Hanna Arendt (die we niet echt van sympathie kunnen verdenken van radikaal-rechts gedachtegoed), is het ineenstorten van de klassen in de maatschappij. Iets dat we ook vertaald zien in de opbouw van totalitaire bewegingen. Daarin is iedereen gelijk buiten de leider die als een soort nieuwe absolute vorst boven zijn volgelingen zweeft. Ook deze afbraak van de klassen kunnen we herkennen in de huidige maatschappij. Om een totalitaire samenleving te creëeren, is de afbraak van overkoepelende structuren en groepsgevoel immers vitaal. Enkel het individu mag nog bestaan. Duizend individuen zijn immers makkelijker te controleren dan honderd georganiseerde militanten.

Bovenop de afbraak van de groepen en overkoepelende verbanden is er ook nog een andere belangrijke factor; sociale uitsluiting. Opstandelingen tegen het systeem moet men immers niet proberen neer te knuppelen wanneer men een machtig media-apparaat heeft dat het voor het regime doet. Ook fenomenen als “anti-fascisme” dienen enkel voor het overleven van de staat te waarborgen. De grootste successen tegen de oppositie zijn altijd geboekt geweest wanneer de controle van het regime het minst zichbare bleef. Zodra de bevolking zichzelf bespioneert en verdacht maakt, betekentdit voor de staat een enorme verlichting van hun taken.

Door de controle van de media en door de zelfspionage van de bevolking heeft de staat van na WOII ook voor de eerste keer, in een mate dat een dictatuur nooit heeft kunnen doen, zo een grote controle over de mensen. In alle lagen van de maatschappij; media, cultuur, samenleving, etc… wordt er nu gepleit voor een zo “pluralistisch” mogelijke samenstellingen. Buiten uiteraard de regimebedreigende krachten, die zijn naar het schijnt vanuit hun wezen vijandig naar de mens toe. Althans, dat wenst het regime ons wel wijs te maken.

Een nieuw volksfront

Wanneer de politieke klasse zich eensgezind, wat de verschillen onderling zijn wel zeer minimaal te noemen, tegen alle oppositie kant, is het nodig om een nieuwe weg in te slaan. De oppositie moet zich verenigen in een nieuw soort volksfront. Een identitair, anti-globalistisch, anti-kapitalistisch eenheidsfront tegen het cultuurvernietigende, globalistische en kapitalistische volksvijandige kamp. Eenheid tussen radikaal-links en radikaal-rechts. Maar dan moet radikaal-links ook eens gaan beseffen dat ze niet moeten streven naar dingen als meer migratie, aangezien dat net een wapen is van de neoliberale klasse. Die dienen immers om de lonen hier te drukken en het volk op te zetten tegen het grootkapitaal(1).

Maar totdat de radikaal-linkse kant (al zijn er uitzonderingen godzijdank) heeft geleerd dat het belangrijker is om te strijden tegen de volksvernielers en mensenhandelaars (want daar komt de huidige (economische) massamigratie op neer) dan te ijveren voor de emancipatie van zowat alles, zal het regime rustig verder doen met de demonisering van hun grootste bedreiging; de volksnationalisten en solidaristen.

(1) Het grootkapitaal is een kleine groep mensen die geen belang hecht aan het bestaan van naties, voelen zich met niemand buiten hun eigen sociale groep verbonden (en dan nog) en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de burgerij die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond en zijn kapitaal ten minste ook nog gedeeltelijk ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie. Het grootkapitaal produceert op geen enkele manier een meerwaarde aan de samenleving.

Als een parasiet teert het op de rijkdommen van de maatschappij. Rente en de handel in niet-bestaand geld op de beurzen maakt hen stinkend rijk. Wanneer we spreken over een “klassenstrijd” in solidaristische ogen is het beter om te spreken over de strijd tussen productieven en niet-productieven. Productieven zijn iedereen die bijdraagt door arbeid of investeringen aan de maatschappij in zijn geheel, ik heb het dan over veel meer dan pure economische factoren. Niet-productieven zoals het grootkapitaal teren op de maatschappij en haar verwezenlijkingen als een parasiet die zich volzuigt.

De racist of de opportunist?

Reynders kiest alvast voor de racist wanneer hij voor de keuze gesteld wordt. 

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/politiek/090223_mr_fdf.

ma 23/02/09 17:54 (UPDATE) – MR-voorzitter Didier Reynders gaat de samenwerking met Rudy Aernoudt en diens partij LiDé stopzetten. Reynders bezwijkt daarmee voor de druk van partner FDF, dat tegen de komst van Aernoudt gekant was.

In Wallonië kiezen de politici liever voor een Vlaamshatend profiel, dan voor een opportunistisch. In Vlaanderen zijn er dan weer partijen die het soms wel kunnen combineren… Ook de “Vlaamsheid” van Rudy Aernoudt zou een probleem vormen.

Aernoudt en de MR

Alsof Rudy Aernoudt de vooroordelen over zijn soort liberalen wilt bevestigen, heeft hij nu gekozen voor een plaats op de Europese lijst.

De man die heel Wallonië eens ging hervormen en ervoor ging zorgen dat er een einde kwam aan machtspolitiek en postjespakkerij heeft nu, waarschijnlijk tot zeer weinig mensen hun verbazing, gekozen voor een goedbetaalde Europese positie:

http://www.gva.be/nieuws/binnenland/rudy-aernoudt-bezet-derde-plaats-op-europese-mr-lijst.aspx

 

Aernoudt zal als onafhankelijke op de lijst prijken. Dat hij naar de MR zou trekken, is geen verrassing te noemen. Op die manier kan hij, omdat hij het bijna onmogelijk acht dat een nieuwe partij verkozenen haalt, toch een belangrijke pion worden voor Lidé. ”Ik wil als boegbeeld van LiDé de keuze geven aan de kiezers in heel het Franstalige landsgedeelte om te kunnen stemmen voor mij”, aldus Aernoudt. Een derde plaats op de Europese lijst van MR wil zo goed als zeggen dat Aernoudt verkozen zal raken.

De hervorming van Wallonië kan wachten, meneer Aernoudt moet nu vooral werken aan het vergroten van zijn bankrekening. Zijn partijtje werd in het verleden wel eens vergeleken met LDD, op het vlak van postjespakkerij is er alvast een fantastische overeenkomst.

Zum kotsen

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/586256/2009/01/02/Kamer-geeft-Van-Rompuy-vertrouwen.dhtml

De Kamer heeft vannamiddag meerderheid tegen oppositie het vertrouwen gegeven aan de regering Van Rompuy I. Dat gebeurde met 88 stemmen tegen 45. Net voor de stemming kwam Inge Vervotte het halfrond binnen. Haar collega-oud-minister, Jo Vandeurzen was eerder op de dag al aanwezig in de Kamer.

Herman “ik word nooit premier” Van Rompuy, parlementslid voor de CD&V “geen regering zonder staatshervorming, goed bestuur en splitsing BHV”, heeft uiteindelijk getoond waar het allemaal om draait in dit land. Het krijgen van postjes, het ontvluchten van verantwoordelijkheid en het in stand houden van het belgische regime. Van Rompuy wou inzake staatshervorming een evolutie en geen revolutie en wees er ook op dat communautaire onderhandelingen in het verleden jarenlang aansleepten. Wel bizar voor een partij die net komaf ging maken met het immobilisme en het belgische regime eens deftig zou hervormen, waarbij de kracht bij deelstaten zou komen te liggen. Met dit fossiel als premier moeten we ons geen illusies maken; er zal enkel iets uit de bus komen als Vlaanderen er een te grote prijs voor zal betalen. En over BHV moeten we ons al zeker geen illusies meer maken; dat zal afzonderlijk besproken worden, wat met CD&V nooit zou gebeuren.

Ik zou zeggen dat dit allemaal een schandaal was, maar die term dekt de lading al lang niet meer. Zelf OpenVLD heeft het nooit zo gortig gemaakt en dat wilt al wat zeggen. Dit is beneden alle vorm van fatsoen en een dikke fluim in het gezicht van iedereen die op CD&V heeft gestemd.

Dit is goed bestuur

Laten we eens een korte, en helaas onvolledige, balans opmaken van het ons beloofde “goed bestuur”:

• de regering is gevormd moeten worden door Guy Verhofstadt;
• de federale regering regeert, of doet toch alsof, met een Vlaamse minderheid, waarbij sociaal-democraten zowel in meerderheid als oppositie zitten;
• de informateur om de federale regering een zoveelste doorstart te geven is 72 jaar;
• de formateur, en waarschijnlijk toekomstig premier, is 61 jaar;
• de staathervorming is zelf niet geblokkeerd, ze is zo goed als verdwenen;
• de begroting zal (g)een tekort hebben, interpretatie mogelijk naarmate uw partijpolitieke voorkeur;
• de scheiding der machten is niet gerespecteerd;
• er zal (g)een onderzoekscommissie komen naar de schending van de scheiding der machten, interpretatie mogelijk naarmate uw partijpolitieke voorkeur;
• de regering trekt zich verder van schandaal naar schandaal, van crisis naar crisis. Nepotisme triomfeert weeral, enige vorm van beleid ontbreekt.

Qua goed bestuur kan dit tellen. Stel je voor dat ze slecht zouden besturen… Gelooft u deze mensen nog?

Het enige wat blijft werken zijn de regionale niveau’s. Tijd om de enige mogelijke conclusie te trekken: België moet barsten.

Wat een geknoei…

Het lijkt wel alsof het koninklijk paleis van Laken dezer dagen dienst doet als dierentuin. Oude krokodillen als Martens verschijnen aan de poorten, de naam van Jean-Luc “the beast” Dehaene circuleren om Leterme op te volgen, een fossiel als Van Rompuy is precies ook goed om de zaak recht te trekken. Zoals vandaag te horen was op TerZake: “Dit is niet Werchter, dit is Rimpelrock.” Het lijkt wel alsof ze in Laken hun adressenboekje niet meer vernieuwd hebben na de laatste regering van Dehaene. Om dan vervolgens te denken; “Hmm, welke politicus, die minstens al tien jaar van het Vlaamse of Belgische niveau is verdwenen, kunnen we nog zoal bellen?”  Al hoop ik oprecht dat men niet zo redeneert, want dan staat binnen de korste keren Tindemans terug aan de poorten.

De analyse die in Terzake werd gemaakt, is echter voor een deel correct. Het zijn de politici van de vorige generatie die als enigen nog Belgisch kunnen denken en handelen. De rest heeft hun machtsbasis op een regionale basis opgebouwd, zeker bij CD&V is dit merkbaar. Banden met CDH hebben zich de laatste jaren beperkt tot “Stop met uw NON!” en het zijn enkel de liberalen nog die, puur uit machtspolitieke overwegingen, nog Belgisch denken.

De sociaal-democraten weten het allemaal niet meer zo goed. Ze willen deelnemen aan de regering, althans toch de mensen rond Vande Lanotte, maar hebben een tijdje geleden wel zowat de regering en haar (weinige) beleidsmaatregelen tot op de grond afgebroken. De openVLD had gelijk met te stellen dat de SP.a een bocht aan het nemen is die men op Francorchamps niet durft nemen uit veiligheidsoverwegingne. PS weet het allemaal niet meer zo goed, ze willen niet in de regering, ze willen niet in de oppositie. Ze willen niet met Reynders regeren, ze willen hem echter ook niet het staatsmanschap gunnen.

En nu is “koninklijk verkenner ” Wilfried Martens uitgestuurd. Niet om een regering te vormen, maar om het “veld te verkennen.” Eerder om de gemoederen bedaren en om tijd te kopen. Maar wie moet in godsnaam die regering gaan rechttrekken en wie moet dan in die regering komen? De CD&V-kopstukken willen zich er niet meer mee moeien, de SP.a zal enkel meedoen als de “aangebrande” liberale ministers niet meer meedoen, wat dan weer onaanvaardbaar is voor de liberalen en ga zo nog maar een tijdje door.

Nee, het is genoeg geweest. Ontbind dit land gewoon. Het is duidelijk geworden dat enkel de oude fossielen nog denken op een Belgisch niveau. “Sterft gij oude vormen en gedachten” indachtig, zeg ik; “Sterft, Belgische staat, zodat dit geknoei eindelijk kan stoppen.”

En nog een keertje

Yves Leterme is naar de koning gegaan en heeft nog maar eens zijn ontslag aangeboden. Nog nooit is een regerings”leider” op zo’n korte tijd zoveel keren naar de koning moeten gaan om te zeggen dat het niet meer lukt. Bij momenten doet het hele schouwspel denken aan de val van Icarus. Leterme die dicht tegen de zon wou vliegen, maar uiteindelijk te pletter stortte. De man van de 800.000 voorkeursstemmen die de Belgische staat zou hervormeren en verder regionaliseren, die een duidelijk en beter bestuur zou doorvoeren, een andere migratiepolitiek en de man die de problemen zou aanpakken zoals het hoort.

Wat een farce. De federale regering werd op de been gehouden door een Vlaamse minderheid en een Franstalige meerderheid, de staatshervorming zit zo geblokkeerd als iets en Leterme heeft dat ondertussen moeten overlaten aan Kris Peeters wegens onbekwaam. Over duidelijk en beter bestuur durf ik  zelf amper beginnen. Zijn regering is o.a. begonnen met goed bestuur en is geëindigd met aanwijzigingen dat de scheiding der machten geschonden zou zijn. Dit is bijna niet te geloven, precies een stuk uit een slechte soap. Ook de houding van de “Wetstraatwatchers” sprak boekendelen. Toen bekend geraakte dat de regering Leterme zou vallen, zuchtten zijn bijna letterlijk en zeiden: “Ja, dit was te verwachten. En maar goed ook aangezien het zo echt niet verder kan…“. Vanaf het begin tot het einde is dit één groot geknoei geweest, waarbij elke maand wel een ander conflict in de regering de kop opstak. De aanpak van de financiële crisis zou moeten aantonen dat Leterme wel een degelijke regering had, het is geëindigd met het ontslag ervan.

En zelf het ontslag kunnen ze niet degelijk regelen. Eerst zou niemand opstappen, dan stapte Vandeurzen op, dan zou heel de regering opstappen, dan zou dat enkel in beraad zijn genomen, dan zou Dewael dat geëist hebben en toen ging Leterme eindelijk echt naar de koning. Duidelijk is ook dat de liberalen, de échte machtsfactor in de regering na het vertrek van N-VA, het niet meer zagen zitten. Dat is dan ook de enige reden dat de regering is gevallen, het was immers de liberale familie die de boel overreind hield. Reynders droomde en droomt nog steeds van een zitje als federaal premier, wie weet komen er immers geen verkiezingen, maar een kabinet Reynders I. Of toch op z’n minst een overgangskabinet Reynders I.

En wat met Leterme? Die kan rustig teruggaan naar het Europees Rekenhof waar hij momenteel nog steeds een baan heeft, al wordt hij er niet voor betaald. Maar echt verliezen doet hij dus niet. De man kan nog altijd teruggrijpen naar een stabiele baan als boekhouder. Iets waar hij misschien beter was gebleven… De ramp is dat de regering niet alleen faalt in beleid, in het opstellen van een begroting, in het behouden van één lijn i.v.m. Afrika, en bijna faalt in vallen, maar dat ze ook faalt in verkiezingen organiseren. Zonder de splitsing van BHV zijn er immers geen wettige verkiezingen, tenzij de nieuwe samengestelde Kamer na verkiezingen ze wel grondwettelijk verklaard. Maar dat zou betekenen dat de wetten in dit land minder waard zijn dan het papier waarop ze gedrukt staan.

Zeer summier overzicht op http://deredactie.be/cm/de.redactie/politiek/1.438580

Armenzorg slecht voor het imago

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/556283/2008/12/16/Gratis-soep-voor-daklozen-slecht-voor-imago-Charleroi.dhtml

De burgemeester van Charleroi, Jean-Jacques Viseur (cdH), gaat een actie voor daklozen verbieden omdat die slecht is voor het imago van zijn stad. Dat zegt althans de organisator van de actie ‘Chaleur humaine’. Chaleur Humaine wil van 21 tot 30 december gratis soep uitdelen aan de daklozen uit de regio Charleroi. Volgens organisator Sébastien Delhez weigert de burgemeester echter toestemming te geven, terwijl hij acht dagen geleden wel al de goedkeuring kreeg van het schepencollege. “Met of zonder toestemming, onze actie gaat gewoon door. Als het moet organiseren we ze voor het stadhuis”, zegt Delhez. De burgemeester van Charleroi was niet bereikbaar voor commentaar. (belga/bf)

Gewoonweg walgelijk. Heeft de man dan liever dat zijn stad het imago krijgt van een stad die wilt dat zijn armen zo snel mogelijk creperen? Ik zou dan toch zo denken dat het imago van een stad waar daklozen gratis soep krijgen veel beter is dan het imago van een stad waar daklozen moeten weggeduwd worden.

Of hoe de politieke klasse in Wallonië compleet verrot is.

Fortis toch nationaliseren?

http://www.hln.be/hln/nl/942/Economie/article/detail/550250/2008/12/14/N-VA-Fortis-alsnog-nationaliseren.dhtml

Het arrest van het Brusselse hof van beroep over de verkoop van Fortis moet aangegrepen worden om de optie van een nationalisering van Fortis alsnog te onderzoeken. Dat zegt Jan Jambon, de fractieleider van N-VA in de Kamer, vandaag. [...]

Paniekvoetbal

Jambon is van mening dat premier Yves Leterme en vice-premier Didier Reynders in het Fortis-dossier “paniekvoetbal hebben gespeeld, daarbij fundamentele rechtsregels hebben geschonden en Fortis eerst aan Nederland en vervolgens aan Frankrijk hebben uitverkocht”. De N-VA-fractieleider in de Kamer pleit ervoor om de optie van een nationalisering van Fortis alsnog ernstig te onderzoeken. “Met deze aanpak zou onze banksector aansluiting vinden bij het Europese peloton van nationaliseringen”, besluit Jambon. (belga/ep)

Als de N-VA nu slim is, dan ijveren ze ervoor om Fortis te laten nationaliseren op Vlaams niveau. Als we immers Fortis nationaliseren op Belgisch niveau zal dit immers in de kortste tijd weer leiden tot communautair gekibbel over wat ze met Fortis moeten doen. Het beste zou zijn om Fortis op Vlaams en Waals niveau te nationaliseren, het zou de deelstaten ook verder versterken. Op federaal niveau zal er immers niets meer beslist worden, daar zijn ze vooral bezig met zichzelf te onderhouden en zich belangrijk te voelen als minister.

Vraagje aan Uitgeverij Lannoo

Daarstraks was ik in Standaard Boekhandel om een paar nieuwe aankopen te doen. Tussen de boeken vond ik ook het nieuw boek van Herman De Croo. Nu ja, “boek”. Zelf het woord “boekje” zou al teveel eer zijn voor de bladzijden papier die Herman De Croo een boek durft noemen. 38blz in het Nederlands en dat aantal nog eens in het Frans, met een puntgrootte die ik op 16 acht schat. Anderhalve interlinie (of zelfs dubbele) en dat moet dan doorgaan voor een boek. Dat Uitgeverij Lannoo dit durft uitgeven, is al een schande op zich.

Ik ben nogal zeker dat ik op een veel kortere tijd een veel groter boek kan schrijven en niet alleen ik. Zou Uitgeverij Lannoo het dan ook willen uitgeven? Of dachten ze “Aha, Herman De Croo is een bekend iemand, laten we hier eens snel wat in elkaar laten flansen om snel snel wat geld te verdienen.”?