De staat en belastingen

Wanneer we de grenzen van soevereiniteit tussen bedrijven en de staat, en dus tussen economie en politiek beleid, willen bespreken, is het nodig om de zaken concreter te bekijken. Immanuel Wallerstein heeft in zijn “World System Analysis” gesteld dat de soevereine staten proberen om in de volgende zeven gebieden zoveel mogelijk autoriteit op te bouwen : (1) Staten zetten de regels uit waar de voorwaarden bepaald worden waarin kapitaal, goederen en arbeid hun grenzen mogen overschrijden. (2)Staten bepalen de wetten met betrekking tot eigendomsrechten. (3) Staten bepalen de regels met betrekking tot arbeids- en loonsbeleid. (4) Staten bepalen welke kosten bedrijven moeten internaliseren. (5) Staten bepalen welke economische sectoren gemonopoliseerd mogen worden en in welke mate en vorm. (6) Staten bepalen de mate, vorm en inning van belasting. (7) Staten kunnen ingrijpen in het beleid van bedrijven binnenin hun grenzen, waarmee zij echter ook indirect de beslissingen van andere staten bepalen.

We hebben elders in dit artikel reeds besproken dat het internationale grootkapitaal ijvert om zoveel mogelijk beperkingen op de vrije handel af te schaffen. Hiertegenover staan dan de arbeidersbewegingen die net staatsinterventie willen om zo sociale wetgeving af te dwingen. Het is echter ook duidelijk dat vele grote bedrijven toch wel een zekere vorm van staat willen behouden om bepaalde dingen af te dwingen. In het begin van dit hoofdstuk hebben we het reeds gehad over hoe de centrale staat in de eerste plaats zijn macht uitbreidde om zoveel mogelijk belastingsgeld naar de staat te kunnen doen vloeien. Om uit te leggen waarom vele van de grote bedrijven toch nog steeds een zekere vorm van staat willen, is het nodig om het principe van belastingen en de gevolgen van het gebruik daarvan van naderbij te bekijken.

Één van de meest gehoorde, en favoriete, kritieken op het principe van de staat is dat zij belastingen heffen. Sterker nog, heel het principe van belastingen heffen is net één van de kernpunten geweest waar heel het principe van de staat rond gebouwd is geweest in vroegere eeuwen. Er wordt wel eens gezegd dat niemand graag belastingen betaalt, maar eigenlijk is dit helemaal niet zo. Al zullen velen het niet graag toegeven, bijna iedereen, zowel bedrijven als personen, wilt belastingen afdragen zodat de staat kan zorgen voor bepaalde voorzieningen die opgebouwd en onderhouden worden met belastingsgeld. De grote kritiek op belastingen komt eigenlijk neer op twee bedenkingen:

Het belastingsgeld wordt niet nuttig besteed: deze kritiek komt neer op de bedenking dat het belastingsgeld niet gebruikt wordt om diegenen te helpen die het braaf afdragen, maar om politici, bureaucraten, de staat zelf of vreemdelingen te onderhouden. En we kunnen inderdaad stellen dat in vele West-Europese staten het belastingsgeld op deze manier wordt misbruikt.

Hoe meer belastingen voor de staat, hoe minder geld de anderen hebben: belastingsgeld afdragen betekent eigenlijk het plaatsen van persoonlijke financiële middelen in één grote gemeenschappelijke pot, waarover de controle in handen ligt van de vertegenwoordigers van de gemeenschap, maar niet in de handen van de individuele leden van die gemeenschap.

Wanneer we kijken naar de tweede bedenking, botsen we ineens op een praktisch gevolg van belastingsgeld. De staat herverdeelt het belastingsgeld via sociale voorzieningen, openbare voorzieningen en subsidies. Dit gecombineerd met het feit dat de staat tevens de controle heeft over de wetten m.b.t. personen- en goederenverkeer geeft de staat eigenlijk enorm veel macht. Zodra de staat echter die macht gebruikt, kunnen we niet spreken over neutraliteit. Elke beslissing die de staat neemt op dit vlak is automatisch een bevoordeling of benadeling van de vele groepen, personen of bedrijven in de samenleving. Er bestaat dan ook geen neutrale houding van de staat wanneer het op ingrijpen in de markt aankomt, net omdat de staat de beschikking heeft over grote financiële stromen, namelijk de belastingen. Door het aanwenden van deze belastingsgelden bepaalt de staat een zeer groot deel van de samenleving. De subsidiëring van bepaalde culturele initiatieven en het niet-subsidiëren van anderen kan zeer diepgaande effecten hebben op de ontwikkeling van de geesten in de maatschappij.

Vanuit die optiek is het dus naast monetaire politiek ook zeer belangrijk om als staat een controle te behouden over de inning van de belastingen. Met het gebruik van deze collectieve pot geld kan men immers meer doen dan de staat onderhouden en in openbare voorzieningen voorzien, het kan ook een cultuurbeleid en een mentaliteit sturen. Het kan ook een economie wijzigen door bepaalde sectoren, of zelfs individuele bedrijven, te bevoordelen. Dit is dan ook één van de redenen dat bedrijven nog steeds een zekere mate van staat zullen aanvaarden. Door het huidige systeem waarbij de politieke elite samenspant met de economische en culturele elites, is het beheersen van de staat handig om zo aan extra gelden voor het bekomen van een agenda. Ondanks het feit dat ik in de vorige stukken heb gesteld dat een staat soeverein moet zijn in zijn gebieden, volgens de zeven stellingen van Immanuel Wallerstein, sluit dit echter toch niet uit dat een staat invloed heeft op het beleid van een andere staat zonder dat daarbij noodzakelijk sprake moet zijn van geweld.

Conclusie

We kunnen dan ook stellen dat voor ons solidaristische volksnationalisten het van vitaal belang is om een functionerende staat te hebben die de volksgemeenschap en diens economie ondersteunt om zo het algemeen belang te dienen. Offensieven van het internationale grootkapitaal hiertegen dienen tegengehouden worden door een nieuw nationaal verbond van werkgevers en werknemers. Die eersten kunnen gemotiveerd worden om hier te blijven door speciale verankeringswetten (belastingsvoordelen als een bedrijf minstens x-aantal jaar gegarandeerd hier blijft en bij eventueel faillissement onder tijdelijke overheidscuratele komt). De staat dient ook zijn legitimatie uit de volksgemeenschap te halen omdat hij anders zijn volledige bestaansrecht verliest. Onze revolutie dient dan ook niet alleen een volksnationale revolutie te zijn, ze dient ook een revolutie in de structuren te zijn. Edgard Delvo zei het nog het beste door te stellen dat een volksgemeenschap dient ondersteunt te worden door een volksstaat.

Aldus, laten we strijden voor de Dietse Volksstaat!

Yves Pernet

Bronnen

1. ROBIN, M.-M., “De wereld volgens Monsanto”, Uitgeverij De Geus, Breda, 2009
2. WIENSHER-HANKS, M., “Early Modern Europe, 1450-1789”, Cambridge University Press, Cambridge, 2006, pp.96-97
3. WALLERSTEIN, I. “World system analysis: an introduction”, Duke University Press, Durham, 2004, p.53
4. <http://globalguerrillas.typepad.com/globalguerrillas/2006/05/journal_shell_r.html> (nagekeken op 17 juni 2009)
5. “In the ongoing war between Shell Oil and Nigeria’s open source guerrilla movement (MEND), has reached a new level. Shell Oil was ordered by a Nigerian court (likely with Nigerian government support) to pay $1.5 billion in reparations for environmental damage to the Niger delta. Shell has refused to pay”
6. WALLERSTEIN, I. “World system analysis: an introduction”, Duke University Press, Durham, 2004, p.53
7. BROWN, E., “The Web of Debt”, Third Millenium Press, Baton Rouge, 2008, p.415
8. HUMMEL, W., “A Plan for Monetary Reform”, < http://wfhummel.net/>
9. WALLERSTEIN, I. “World system analysis: an introduction”, Duke University Press, Durham, 2004, p.46

Door een paar problemen die ik met WordPress ondervond, heb ik een tijd niets kunnen plaatsen. Bij deze zou dat dus normaal moeten opgelost zijn. Dit weekend zit ik in Bretagne voor het congres van ADSAV, maar normaal gezien zou de komende dagen hier één van mijn artikels voor het crisisnummer van Revolte moeten verschijnen.

Inleiding

Bedrijven klagen graag over wetten en regels die staat uitvaardigt m.b.t. interventie in de economie. We stellen echter ook vast dat de meeste bedrijven zich zullen uitspreken in voorkeur voor een staat. De staat kan immers de bedrijven beschermen en een economische politiek voeren waar zij baat bij hebben. Ook de arbeiders hebben baat bij een staat die zorgt voor sociale wetgeving en dus sociale rust, waar de bedrijven op hun beurt dan weer baat bij hebben. Algemeen gezien kan men stellen dat een volksnationalistische staat zorgt voor de nodige economische, politieke en sociale stabiliteit om in een degelijk niveau van welzijn én welvaart te voorzien. Maar tegenover deze bedrijven staan de grote multinationals van het grootkapitaal die net zullen ijveren naar zo weinig mogelijk staatsingrijpen. Dit omdat hun vertakkingen immers internationaal zijn en van zo een grote omvang dat zij enkel nog maar kunnen tegengehouden worden door staatsingrijpen. Zonder dat ingrijpen zouden zij immers monopolieposities kunnen innemen en volledig hun zin doen, vaak met desastreuze ecologische, sociale en economische gevolgen . Het is dus zeer belangrijk om in te zien dat men niet kan spreken van “hét kapitaal”, maar dat we een onderscheid moeten maken tussen het nationaal kapitaal en het internationaal (groot)kapitaal. Voor we dus verdergaan over de rol van de staat is het even nodig om stil te staan bij het verschil tussen deze twee.

Het verschil tussen nationaal en globaal kapitaal

Het nationaal kapitaal verkiest zich te hechten aan een staat en diens inwoners om zijn economische activiteiten te ontplooien. Ze zullen hun best doen om zoveel mogelijk van de subsidies in handen te krijgen om hun activiteiten op nationaal niveau uit te bouwen. Eventueel zijn daar wel internationale vertakkingen bij, maar deze vorm van kapitaal blijft zijn zwaartepunt in één land houden en zal bij besparingen ook in dat land als laatste besparen.

Het internationaal grootkapitaal heeft geen binding meer met één land. Hun hoofdvestiging is niet uitgekozen vanwege een emotionele verbinding, maar vanwege pure machtspolitiek. Zij zullen zich vestigen in een sterke staat die ze kunnen gebruiken om andere landen onder druk te zetten. Zodra zij echter kunnen, zullen zij echter de macht van de staat op de economie ondermijnen om hun activiteiten te vergroten. Voor het grootkapitaal telt enkel winst en nog meer winst.

Dit verschil is belangrijk voor onze strijd aangezien we vriend van vijand moeten kunnen onderscheiden. We zijn geen marxisten die alle kapitaalbezitters smeerlappen vinden, wij wensen ook niet een communistisch systeem te organiseren waarbij vooral de armoede collectief bezit is. Het is echter wel onze strijd dat wij wensen te strijden tegen entiteiten die onze eigenheid en onafhankelijkheid aanvallen. En momenteel is het grootkapitaal “goed” bezig met dat te doen en helaas met succes. Daarom moeten we ook onze bondgenoten gedeeltelijk zoeken in het nationale kapitaal, zonder daardoor blind te worden voor het feit dat ook in het nationale kapitaal elementen zitten die maar al te graag tot het internationale grootkapitaal willen horen.

De legitimatie van de staat

Liberalen en anarcho-kapitalisten stellen het bestaan van de staat en diens macht over maatschappij regelmatig in vraag. De eersten willen nog een minimum aan staat behouden, anarcho-kapitalisten willen echter alle vorm van staat afschaffen en alles overlaten aan de bedrijven en de vrije markt. Voor ons solidaristische volksnationalisten is dit echter onmogelijk. Wij beschouwen de staat immers als een hulpmiddel en een verdediging van de volksgemeenschap. In onze visie dienen de staatsgrenzen getrokken te worden rond de grenzen van volkeren en niet omgekeerd. Vanuit die optiek is de volksgemeenschap dus de kern en drijvende motor van het bestaan van de staat en tevens de oorzaak en middel van die staat om te functioneren. Verder stellen wij ook dat door het bestaan van de staat de volksgemeenschap en diens economie kan worden beschermd tegen het grootkapitaal dat enkel denkt aan winst en niets geeft om sociale wetgeving, of de ecologische en sociale gevolgen van hun manier van zaken doen.

Maar het is belachelijk om te denken dat een staat altijd perfect functioneert. Indien dat wel het geval zou zijn, zouden we niet met de problemen van vandaag de dag zitten. Het is dan ook belangrijk om een nationaal besef van plicht in te bouwen in de mensen die de bureaucratie van de staat bemannen. Wanneer de staat immers geplaagd wordt door grote corruptie en belastingsgelden het centrale gezag niet bereiken, zullen mensen de staat gaan beschouwen als een manier op zich om winst te maken. Waarop het centrale gezag vervolgens zal reageren door de staat te gaan gebruiken als een verzameling middelen die verkocht kunnen worden om aan geld te geraken. Niet enkel in de huidige corrupte Afrikaanse staten kunnen we dit terugvinden, ook bij ons hebben we dit probleem gehad in de geschiedenis van de staatsvorming. Kijken we maar naar de 16de eeuw waarbij posities in de staat verkocht worden. Als deelnemer aan het parlement van Parijs moest men gewoon 6.000 livres betalen in 1522, tegen 1600 was dit 60.000 livres geworden , om deze functie te krijgen. Normaal vereiste dit juridisch onderwijs en kunnen, maar doordat het centraal gezag constant geld nodig had, door het ontbreken van een vaste stroom belastingen en de visie op de staat als een manier van persoonlijke verrijking, en dus dit soort functies verkocht.

Sterker nog, een nachtwakerstaat zoals vele liberalen voorstellen is net veel kwetsbaarder voor dingen als een staatsgreep. Het principe van een staat houdt immers nog steeds in dat een staat de volledige autoriteit heeft binnen de bevoegdheidsgrenzen die door de staat worden gesteld. Maar wanneer de staat zijn handen aftrekt van belangrijke en winstgevende economische sectoren, kweken zij een groot ongenoegen naar de bevolking toe. Dit doordat dit meestal gebeurt in landen waar multinationals opeens enorm veel macht krijgen en allesbehalve ethisch handelen. Dit leidt tot sociale onrust waar de staat, wegens gebrek aan financiële middelen, niet kan ingrijpen. Landen waar de staat de controle afgeeft op economisch vlak zijn dan ook kwetsbaarder voor militaire staatsgrepen . Kijken we bvb maar naar landen waar de staat zich volledig heeft teruggetrokken uit de oliesector en die bedrijven grote macht hebben. Nigeria is daar een goed voorbeeld van, waar de Movement for the Emancipation of the Niger Delta, vecht tegen het beleid van Shell. Shell heeft ook in het verleden reeds voorvechters van de bevolking daar laten vermoorden. In het geval van de Niger delta en Shell heeft Shell meerdere keren in het verleden zelfs geweigerd om te betalen voor de door hen veroorzaakte milieuschade . Pas onlangs hebben zij een minimum aan schadevergoeding betaald voor de moord op een emancipatievoorman. Ook moeten we onthouden dat een machtsvacuüm altijd opgevuld zal worden. Als het centrale gezag ondermijnd wordt, zal het gezag steeds op een lager niveau worden hersteld . Het resultaat van het uitvoeren van dit soort anarchistische avonturen zal dan ook enkel leiden tot het opkomen van lokale krijgsheren die de volksgemeenschap enkel verdelen.

Een andere kritiek die vaak wordt gehoord over de staat is de stelling dat staatsbedrijven hopeloos inefficiënt zijn en gigantisch veel verlies draaien, ten koste van de gemeenschapsgelden van de belastingen. Het is een feit dat staatsbedrijven vaak door politieke spelletjes beperkt worden in hun werking en ook dringend gesaneerd moeten worden. We mogen ook de dubieuze rol van sommige vakbondsmilitanten niet negeren. De vakbond is een organisatie die wij dienen toe te juichen, maar zoals bij andere organisaties zitten ook daar rotte appels die liever staken omdat dat spannender en leuker is. Het is dan ook nodig dat het personeelsbeleid bij de overheid op kwaliteiten en werkinzet worden gebaseerd en niet op vaste benoemingen moet steunen, al mogen we natuurlijk niet raken aan het principe van sociale wetgeving en bescherming.

Maar we mogen ook een andere visie hierop niet vergeten: overheidsbedrijven die niet geprivatiseerd geraken, zijn vaak de sectoren waar bedrijven (nog) geen winst op kunnen maken. Wanneer de staatsbedrijven immers geprivatiseerd worden, zien we niet een daling in prijzen en een verhoging in aanbod. Integendeel, de liberalisering van de energiesector in België zorgde ervoor dat energieprijzen hier 30% naar boven gingen. De liberalisering van het spoorwegsysteem in Groot-Brittannië zorgde voor grote prijsstijgingen, een grote stijging in ongelukken en het bijna instorten van het spoorwegsysteem . Het hebben van staatsbedrijven die betaald worden door belastingsgeld heeft reeds in het verleden aangetoond dat het een beter aanbod kan geven dan de liberalisering van die bedrijven. Kijken we maar naar de voornoemde voorbeelden of als we verder van huis willen kijken: Indië. Een Indische studie naar tevredenheid van klanten over dienstverlening en aanbod van producten in de banksector had als resultaat dat de overheidsbank Bank of India op alle vlakken het best scoorde . Een ander heikel punt met het bestaan van de staat zijn de belastingen.

Vandaag, 8 november, was ik aanwezig op de herdenking van Reimond Tollenaere. Voormalig kopstuk van het VNV, Oostfronter en lid van de radicale vleugel van het VNV. Niet “Duitskiljons” of Groot-Germaans gezind zoals een Jef van de Wiele. Zo klaagde Tollenaere het achterblijven van Vlaamse officieren en Vlaamse aalmoezeniers in het Vlaams Legioen. De opkomst was groter dan verwacht en er moesten dan ook meer mensen rechtstaan in de zaal dan dat er konden zitten. Persoonlijk gok ik het aantal aanwezigen tussen de 200 en de 220 mensen.

Toespraken kwamen achtereenvolgens van Thomas van den Ende (verwelkoming),  Roeland Raes (oud-voorzitter en -hoofdredacteur Voorpost en oud-senator en -ondervoorzitter van het Vlaams Blok), Oswald Van Oothegem (oud-senator van de Volksunie) en Luc Vermeulen (actieleider Voorpost-Vlaanderen). Persoonlijk vond ik de uiteenzetting vanRoeland Raes de meest interessante, al sprak Van Oothegem met een passie die kenmerkend is voor hen die de repressie en de onrechtvaardigheid van het Belgische regime hebben meegemaakt. Ook aanwezig  waren meerdere mensen van de “fine fleur” van de radicaal-rechtse Vlaamse Beweging, zowel van de reeds jaren aanwezige generatie als de nieuwere generatie. Het geheel daarvan vormde een mooi evenwicht in leeftijd waarbij zeer jong tot mensen van een mooie leeftijd vertegenwoordigd waren.

Waarom?

Zij die denken dat dit een herdenking was van een nationaal-socialist zijn eraan voor de moeite. Dit was een herdenking van een man die zijn korte leven lang gemiliteerd heeft voor een rechtvaardiger bestaan voor zijn volk. En zoals Luc Vermeulen zei, men kan fouten maken, maar men mag daardoor geen afbreuk doen aan de persoon die de mens is geweest. En Tollenaere was een idealist die enkel het beste voor zijn volk nastreefde. Uiteraard kan men dan met het vingertje beginnen wijzen: “Hij was een vuile zwarte!”, maar als ik kijk naar bv www.marxists.org zie ik ook het Plan van Hendrik De Man staan die ook de collaboratie instapte aangezien hij de nationaal-socialistische overwinning zag als een bevrijding voor de arbeiders. En ja, men kan dan zeggen dat men niet mag spreken over de collaboratie, tenzij ze om in de sterkste bewoordingen te veroordelen. Dat zou echter geschiedenisvervalsing zijn aangezien het interbellum en Wereldoorlog II bepalende factoren zijn geweest in de ontwikkeling van het Vlaams-nationalisme. Dat de kleinburgers maar op hun achterste poten gaan staan, het is enkel een motivatie om dit soort dingen te herhalen. Laten we ook niet vergeten dat toen de VMO Operatie Brevier uitvoerde (het terugbrengen van het stoffelijk overschot van Cyriel Verschaeve) de top van de Volksunie dit toejuichde (o.a. een Vic Anciaux) om daarna moord en brand te gaan schreeuwen wanneer Voorpost een Verschaeve-herdenking hield. Toegeven aan de hysterie rond deze dingen betekent dat de grenzen van het toelaatbare weeral inkrimpen tot we uiteindelijk niets meer mogen zeggen.

Een zeer geslaagde bijeenkomst en voor herhaling vatbaar. Voorpost, houzee!

Actievoeren tegen dierenmishandeling in circussen die het niet al te nauw nemen met de wetgeving daarrond. Een nobele bezigheid zou men zo denken, maar blijkbaar is ook dit een uiting van fascistisch gedachtegoed. Zo voerden een zevental militanten van MDTB (Met de Dieren Tegen de Beesten) en Voorpost-Nederland onlangs actie tegen de praktijken van het Staatscircus van Moskou in Alkmaar. Kort daarna gingen zij naar Zaandam om daar rond 17:30 actie te voeren tegen het circus Belly Wien, dat reeds meerdere keren veroordeeld is voor dierenmishandeling. Kort daarvoor had Respect Voor Dieren daar ook al actie gevoerd. Dit tot groot ongenoegen van de directeur van het meermaals veroordeelde circus zijnde Roman Zinnecker.

Nu hoor ik u bijna hardop afvragen wat daar fout mee is. Blijkbaar vonden een vijftentwingtal relschoppers van de Anti-Fascistische Actie Nederland het schandalig dat hier actie gevoerd werd. Gesteund door de veroordeelde dierenmishandelaar Roman Zinnecker vielen zij met hun vijfentwintig de zeven actievoerders aan rond 18:30 aan. Maar zoals Wies Moens zei: “Het aantal zwaarden is niet van tel, wel het staal waaruit ze gesmeed zijn“. De zeven militanten verweerden zich kranig waardoor de vijfentwintig (!) aanvallers al snel moesten afdruipen. Vijf minuten later werd er verder actie gevoerd.

Blijkbaar is dierenleed voor onze antifascistische relschoppers iets perfect aanvaardbaar, waardoor ze ook op de sympathie kunnen rekenen van diegenen die circussen uitbaten waar dieren mishandeld worden. Uiteraard gaan MDTB en Voorpost verder actie voeren tegen deze schending van dierenrechten, daarbij niet gehinderd door de bende chaoten die zich vaak anarchisten durven noemen (de gevallen anarchisten van Oekraïne en Catalonië draaien zich om in hun graf).

Bij deze de mededeling die men op de webstek van MDTB kan vinden hierover:

http://mdtb.nl/nieuws16.html

Een goede kameraad van mij heeft na lang werken een interessante tekst op zijn weblog gezet. Het is een katholiek manifest tegen het relativisme vandaag de dag en het kan op z’n minst een lijvige tekst genoemd worden. Dertien pagina’s lang, ik ga dus niet proberen om hier alles samen te vatten. Niet dat ik met alles akkoord ben, zo ben ik geen ultramontaan om maar één ding te noemen, maar dat doet niet af aan de kwaliteit van de tekst.

HIER kunt u de volledige tekst lezen, voor zij die toch een iewat overzicht willen, plaats ik hieronder de ondertitels van de tekst met een citaat uit elk stuk om een idee te geven.

Ondertussen al een paar weken uitgekomen, maar daarom niet minder interessant.

De inhoudstafel is als volgt:

( 1 ) Voorpost en het solidarisme - Johan van Slambrouck
( 2 ) Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen
( 3 ) Verankering van de economie – Johan van Slambrouck
( 4 ) Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens
( 5 ) Cultuur en globalisme – Yves Pernet
( 6 ) Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet
( 7 ) Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet
( 8 ) Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout
( 9 ) De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck
( 10 ) Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens
( 11 ) Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema
( 12 ) Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

Wie denkt in dit Revoltenummer enkel oproepen te vinden om “alles anders te doen” zonder invulling zal nog verschieten. Meerdere analyses van wat er is fout gelopen, wat er anders moet, hoe dat moet en waarom. Dat is wat u kan verwachten.

Mijn bijdragen plaats ik later nog op dit weblog.

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/verkiezingen09/2.5323/091021_scholen_faciliteiten

Alle Franstalige partijen reageren verontwaardigd op het decreet die Vlaamse inspectie toelaat in scholen in faciliteitengemeenten. Het Vlaams Parlement heeft vandaag onverwacht het decreet goedgekeurd waardoor Vlaamse inspecteurs bevoegd worden voor de controle op Franstalige basisscholen

Vlaanderen heeft een ongehoorde en schandalige beslissing genomen. Voortaan is Vlaanderen bevoegd voor de Franstalige scholen op Vlaams grondgebied en betaald door Vlaams geld… Het soort sfeer dat over de Vlamingen wordt gecreëerd in Wallonië kan men goed terugvinden op deze webstek:

http://www.rtlinfo.be/info/belgique/politique/280361/la-flandre-prend-le-controle-des-ecoles-francophones-de-la-peripherie

“Catastrophe” : la Flandre prend le contrôle des écoles francophones de la périphérie

Afgaande op de titel alleen al zijn daar milities van Vlamingen binnengestormd en is de Vlaamse Rand nu ingenomen door radicale nationalistische milities. Het artikel ademt verder een sfeer van hysterie uit waarbij men net niet begonnen is aan een burgeroorlog. Enkel en alleen omdat Vlaanderen doet wat elke staat doet in Europa: op zijn grondgebied de scholen inspecteren. Maar de reacties op dit artikel zijn al helemaal compleet van de pot gerukt, al geef ik grif toe dat er ook bijzijn die nog verstandig zijn:

Van: Anonyme 414703

Commentaar: fidèles à eux mêmes, NAZIS DURANT LES GUERRES ET CATHOLIQUES ENTRE ELLES, qu’on nous rende la représentation exacte au parlement Bruxellois,et je regrette amèrement de savoir parler leur charabia, cela m’a donné un accent terriblement vulgaire …. génétiquement, le flamand n’a pas quitté la porcherie depuis bien longtemps, faut se les farcir les nouveaux riches en Rolex et tout l’attirail du “j’ai du fric et le montre” brailler dans les charters ….. le raffinement en Europe a tjs été latin

Van: Anonyme 779352

Commentaar: L’olivier lol ….. une bande de faible moutons contre le loup flamand punt aan de lijn !!!

Van: Anonyme 387906

Commentaar: J’ai peur pour la vie de ses enfants qu’ils ne doivent poursuivre leur étude à Breendonk.

Voor zij die in Antwerpen wonen:

Ik zal alvast ’s ochtends vroeg NEE gaan stemmen tegen de Lange Wapper. U stem toch ook nee?

Als het goed is, zeggen we het natuurlijk ook. Met excuses voor de cliché titel van dit stuk.

VBJ-visietekst

Een tijdje geleden was ik aanwezig op het VBJ-congres waar een nieuw bestuur en een nieuwe visietekst werd voorgesteld. Uiteraard had en heb ik mijn bedenkingen bij het concept waarin het congres was uitgewerkt, maar mijn inzien is wat op het spel staat belangrijker dan zulke overwegingen. En ik moet zeggen, ik ben grotendeels tevreden met de visietekst die daar is voorgesteld. Het bewijst dat enkele geëngageerde overtuigde solidaristische volksnationalisten nog steeds een verschil kunnen maken wanneer zij samenwerken. Ik ben dan ook blij dat deze groep, en ik ben trots om er deel van uit te maken zonder mijn eigen rol te willen overdrijven, een invloed heeft kunnen uitoefenen op de tekst en dat het nieuwe VBJ-bestuur zich meer dan bereid getoond heeft om deze visie over te nemen. Waarom ik dit gedaan heb en niet gewoon verval in klagen over wat beter kan, kan men hier bij de conclusie lezen.

Nu klinkt dit misschien alsof het nieuwe bestuur er zelf niets mee te zien heeft. Dat is dan volledig onterecht. Uiteraard hebben ook meerdere personen in het nieuwe bestuur hun actieve steun verleend aan, en hun schouders gezet onder, de stukken die ik hieronder aanhaal. Het toont aan dat wanneer idealisme niet bezoedeld wordt door carrièrisme nog steeds kleine overwinningen kan boeken die op termijn de weg kunnen openen voor veel meer.

Welke stukken kunnen dan ook mijn goedkeuring (in de mate dat die van tel is) expliciet wegdragen? Ik noem er hier vier expliciet (de hele visietekst vindt men trouwens hier):

Pagina 9: De sociale zekerheid is en blijft een kerntaak van de overheid en mag dus niet geprivatiseerd worden. Hetsolidariteitsprincipe is al van bij het begin één van de grondslagen van onze partij. Daarom is VBJ voorstander van een goede, weldoordachte en door de overheid georganiseerde sociale zekerheid. Dat stelsel moet er voor zorgen dat alle Vlamingen een menswaardig bestaan kunnen leiden, ook en vooral wanneer ze het sociaaleconomisch moeilijk hebben of uit de boot dreigen te vallen. VBJ streeft bijgevolg (Vlaams-)nationale solidariteit na. Dat sluit evenwel niet uit dat wij solidair kunnen zijn met minder welvarende volkeren.

Pagina 10: Marxisten bekijken onze maatschappij vanuit een totaal achterhaalde klassenstrijd tussen bezitters van het kapitaal en arbeiders/proletariaat. Maar hoe kunnen wij werken aan een duurzame maatschappij als we ons baseren op een permanent sociaal conflict? We mogen niet vervallen in egalitarisme en doen alsof ons volk uit gelijke individuen bestaat. Maar het is evenzeer fout te stellen dat iedereen zijn lot zomaar moet aanvaarden. Wij plaatsen de volksgemeenschap hiertegenover, ieder individu moet volgens zijn of haar mogelijkheden hierin zijn of haar plaats zoeken en vinden, zonder daarbij gedwongen, maar wel begeleid te worden. Deze vrije individuen kunnen zich dan ook enkel ontplooien in gemeenschappelijke structuren zoals het gezin, de familie, de leefgemeenschap en het volk. Wij plaatsen als jongeren tegenover de ‘marxistische klassenstrijd’ een ‘solidaristische klassenverzoening’.

Pagina 13: Veel mensen met een andere cultuur en godsdienst komen naar hier. Eens hier aangekomen komen ze in een vacuüm terecht, een identitaire en morele leegte. Ze treffen er bitter weinig respect aan voor de eigen identiteit en nog minder respect voor onze taal en cultuur, enkel een linkse machtselite die haar eigen grote gelijk hoog in het vaandel draagt. Hoeft het ons dan te verbazen dat immigranten ook weinig of geen respect opbrengen voor onze waarden? Naarmate de omvang van de immigratie groter wordt, gaat de linkse elite in West-Europa vanzelf over tot culturele capitulatie. Zij schamen zich voor zichzelf en hun nationale identiteit.

Pagina 16: Steeds meer Vlaamse jongeren beseffen dat Vlaanderen nood heeft aan een ander bestuur dat zich niet schaamt voor de Europese beschaving, voor de o.a. Grieks- Latijnse, Keltische, Germaanse en christelijke wortels, maar dat trots is op de Europese waarden.

De kracht van een overtuiging

Sommigen langs de rechterzijde gebruiken trouwens de foute term Joods-Christelijke wortels. Waarom die term fout is (althans toch wanneer hij op Europa slaat) verschijnt later op dit weblog, maar nog sneller in de volgende editie van Revolte (het magazine van Voorpost). En over Revolte gesproken, ook dit vond ik een zeer goede actie van Voorpost Nederland:

http://www.voorpost.org/nl/1/149

15.10.2009 • Militanten van Voorpost Twente hebben op de vooravond van de jaarlijkse anti-McDonaldsdag met een spandoek en pamfletten post gevat voor een lokale vestiging van deze vertegenwoordiger van de massacultuur in Enschede. Voorpost wil zo mensen inlichten over de culturele, economische en ecologische gevolgen van de steeds verder doorslaande globalisering. Vele mensen namen tezamen met onze uitleg onze folder in ontvangst. Soms leidde dit tot interessante discussies. Conclusie: met simpele middelen zijn veel mensen te bereiken voor de goede zaak! Globalisering, nee bedankt! Behoud de culture diversiteit van de volkeren der wereld! Met Voorpost in het offensief!

Sommige mensen geloven dat de Vlaamse Beweging is vastgeroest in bepaalde denk- en stijlbeelden. Ik blijf er echter van overtuigd dat dit niet zo is en dit soort dingen geven mij goede moed. De strijd gaat door. Waarom? Omdat opgeven veel te gemakkelijk en onaanvaardbaar is. Voor zij die nu denken dat het Vlaams Belang en de radicaal-rechtse kant van de Beweging hetzelfde zijn nog even het volgende.

Idealen kennen geen grenzen, geen staatskundige, maar ook geen organisatorische. Wanneer een organisatie bereid is om deze te aanhoren of, nog beter, aan te nemen, is dat een succes voor het ideaal. Niet voor de organisatie en niet voor de persoon of personen die het uitdragen. Strijden voor een ideaal is immers veel belangrijker dan ergens een mandaat te bekleden. Al sluit het éne uiteraard het andere niet uit. Mijn hoop is dan ook dat het nieuwe bestuur deze visie ook ten volste zal belichamen in woord, daad én stijl en niet vervalt in de kwalen die elders staan opgesomd.

Het land is in gevaar, de maatschappelijke orde staat op instorten en we staan op de rand van de complete anarchie. De reden? Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief heeft een congres/concert gehouden. De VRT had het over een neo-nazistische bijeenkomst. En al ben ik geen aanhanger van veel van de ideeën die daar verkondigd werden, het zou ronduit belachelijk zijn om daar nu te gaan ingrijpen en wééral nieuwe verboden te gaan invoeren. Voor de kleinburgers die moord en brand schreeuwen omdat extremisten samenkomen, heb ik één opmerking: “Et alors?” Als die mensen willen samenkomen, laat ze dan doen. Ze zitten in een zaal, ze luisteren naar toespraken en ze luisteren naar muziek. Wel héél andere koek dan extreem-links:

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/1016191/2009/10/15/Vandalen-vernielen-bedrijf-dat-nieuw-transitcentrum-bouwt.dhtml

Bij het bouwbedrijf Besix in de Gentse deelgemeente Sint-Denijs-Westrem is vandaag een twintigtal gemaskerde vandalen binnengevallen. Ze veroorzaakten een ware ravage, zegt het Gentse parket. De feiten zouden gepleegd zijn uit onvrede met de bouw van een nieuw transitcentrum voor mensen zonder papieren in Steenokkerzeel. De gemaskerde bende viel in de voormiddag binnen in het gebouw van Besix aan de Kortrijksesteenweg. Ze vernielden nagenoeg de hele inboedel, aldus het parket. Ze spoten overal zwarte verf, beschadigden kantoormeubelen en gooiden een bijtend product op de vloer. Tegen de receptioniste zeiden de vandalen dat ze ongedeerd zou blijven als ze zich kalm hield. Ze zeiden ook dat dit “het gevolg is van het bouwen van gevangenissen”.

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=BLGNE_20091008_002&postcode=9000

Gent – Een groepje onbekenden heeft drie kopstukken van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) en het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) aangevallen in de Overpoortstraat. Iedereen was verbaasd dat extreem-linkse betogers dinsdagavond wegbleven op twee politieke debatten die door de rechtse studentenverenigingen NSV en KVHV waren georganiseerd. Later die avond kwam het toch nog tot incidenten, zij het op een heimelijke manier en gericht tegen individuen.

Eerst werd rond 23 uur in de Overpoortstraat de ruiit uitgeslagen van de langzaam voorbijrijdende wagen van de vroegere voorzitter van het NSV. Dat gebeurde door een zevental gemaskerde mannen. Wat later viel wellicht hezetlfde groepje een nachtwinkel binnen in de Overpoortstraat. Met een ijzeren staaf en een fles wijn sloegen ze op twee leiders van de KVHV. Twee uur later was het Arno D’Hooge van het NSV die slaag kreeg van een viertal toen hij stond aan te schuiven in de rij aan frietkot De Gouden Saté. ‘Voor ik kon reageren hadden ze met een fietsketting en een fles wijn op mijn hoofd geslagen’ D’Hooge moest op dertien plaasten in het achterhoofd worden gehecht en ook zijn neus moest worden rechtgezet. ‘Ik heb veel hoofdijn maar dat belet me niet om me te blijven inzetten voor mijn idealen’, zegt hij.

Die nacht werd ook het nieuwe gerechtsgebouw en het secretariaat van het Vlaams Belang aan de Charles De Kerckhovelaan met verf beklad. De politie is er zo goed als zeker van dat het om daders uit anarchistische hoek gaat.

Mag ik dus verwachten dat minister De Clerck ook wetten gaat stemmen om anarchistisch en marxistisch geïnspireerde groeperingen te verbieden?

Wilt men absoluut extremisme verbieden en organisaties “ontmaskeren”, dan dient men dringend eens dezelfde “moed” aan de dag leggen om eens bij extreem-links alles te gaan filmen. Liefst in de dagen waar men zich voorbereidt op een anti-NSV!betoging en de wapens klaarmaakt. Het is niet omdat men een mening verkondigt die radicaal ingaat tegen bepaalde visies in de maatschappij, dat men ze moet verbieden. En zoals ik hierboven reeds zei: mijn solidarisme is het klassieke solidarisme, niet het nieuw-solidarisme van N-SA en ook qua stijlvoorkeuren zijn er grote verschillen. Maar zij moeten volledig het recht hebben om hun mening te uiten, net zoals andere politieke groeperingen dat moeten kunnen.

En dat men een drama maakt over de t-hemden waar pedofielen aan een boom opgehangen worden afgebeeld. Daar heb ik absoluut geen probleem mee. Dat soort uitschot verdient niet beter en op geen enkel moment mogen pedofielen als slachtoffers worden afgebeeld of als mensen waar men medelijden mee hoeft te hebben. Wat ook opvalt is dat men blijkbaar bereid is om nieuwe wetten te gaan stemmen om dit soort bijeenkomsten tegen te houden. Mag ik dan ook aan de heren en dames politici vragen om met diezelfde eensgezindheid wetten te stemmen zodat we geen economische uitverkoop houden aan Frankrijk en dat we een beleid kunnen voeren waarbij ons eigen volk centraal staat?

Als men nu nog meer wetten gaat stemmen die de vrije meningsuiting en de vrijheid van bijeenkomst gaan beknotten, stel ik mij de vraag wat het volgende gaat zijn. Dat de mensen die nu het hardste staan te roepen om een verbod dat maar goed beseffen. Morgen kunnen zij de extremisten wel eens zijn. En door te verbieden, ga je het zeker niet tegenhouden, integendeel!

Verder heb ik nog uit goede bron dat Koppen meerdere N-SA’ers dagenlang gevolgd hebben en ze urenlang geïnterviewd. Waar is dat beeldmateriaal naartoe? Daar kreeg je immers een volledig beeld van hun ideologie, wat véél leerrijker is dan een paar outtakes van het congres/concert.

Bewerking: hier kan men een goede beschouwing lezen van Stijn Calle over het N-SAcongres